Als een mummie (gedicht)
Als een mummie opgesloten
in mijn eigen droge vel
weg van aarde hemel hel
tijdloos lijdend aan de tijd
tikken heden en verleden
dagen vol met niets dan spijt.
Vaag verschuiven de seizoenen
zonder mij en veel te traag
in mijn sippe sarkofaag
zwinden langzaam de visioenen
doven levend onder zand
glippen doelloos uit mijn hand.
Als een mummie ingewikkeld
sterf ik al vijfduizend jaar
rust of lust vergeet ik maar
tijdloos lijdend aan de tijd
wil ik eindelijk overleden
deze piramide kwijt.
Jan Vanhaelen
How do you think it feels
Even tussendoor om op adem te komen. Want we zijn volop en volgens onze supporters met 200% met belangijker dingen bezig dan het verzorgen van deze blog. Dus het amusement moet even wijken, behalve dit als "message to the people of this planet".
How Do You Think It Feels
(Lou Reed, "Berlin", 1972)
How do you think it feels
when you're speeding and lonely, come here baby
How do you think it feels
when all you can say is if only
If only I had a little
if only I had some change, come here baby
If only, if only, if only
How do you think it feels
and when do you think it stops
How do you think it feels
when you've been up for five days, come down here mama
Hunting around always, ooohhh
'cause you're afraid of sleeping
How do you think it feels
to feel like a wolf and foxy
How do you think it feels
To always make love by proxy, huh
how do you think it feels
And when do you think it stops
when do you think it stops
(allez, nog eens)
How do you think it feels
when you're speeding and lonely, come here baby
How do you think it feels
when all you can say is if only
If only I had a little
if only I had some change, come here baby
If only, if only, if only
How do you think it feels
and when do you think it stops
How do you think it feels
when you've been up for five days, come down here mama
Hunting around always, ooohhh
'cause you're afraid of sleeping
How do you think it feels
to feel like a wolf and foxy
How do you think it feels
To always make love by proxy, huh
how do you think it feels
And when do you think it stops
when do you think it stops
Lou Reed Kill Your Sons
Lou Reed - Kill Your SonsAll your two-bit psychiatrists
Are giving you electroshock
They said, they'd let you live at home with mom and dad
Instead of mental hospitals
But every time you tried to read a book
You couldn't get to page 17
'cause you forgot where you were
So you couldn't even read
Don't you know they're gonna kill your sons
Don't you know gonna kill, kill your sons
They're gonna kill, kill your sons
Until they run, run, run, run, run, run, run, run away
Mom informed me on the phone
She didn't know what to do about dad
Took an axe and broke the table
Aren't you glad you're married
And sister, she got married on the island
And her husband takes the train
He's big and he's fat
And he doesn't even have a brain
They're gonna kill your sons
Don't you know they're gonna kill, kill your sons
Don't you know they're gonna kill, kill your sons
Until they run away
Creedmore treated me very good
But paine whitney was even better
And when I flipped out on phc
I was so sad, I didn't even get a letter
All of the drugs, that we took
It really was lots of fun
But when they shoot you up with thorizene on crystal smoke
You choke like a son of a gun
Don't you know they're gonna kill your sons
Don't you know they're gonna kill, kill your sons
Don't you know they're gonna kill, kill your sons
Until they run, run, run, run, run, run, run away
(Lou Reed, 1974)
Een gedicht van Erna Muermans
Dwingelanderig(inspiratiebron: Eric Rosseel's Karachi: http://ericrosseel.blogspot.com)
de natuur verdrinkt,
verdrinkt en stijft later op
komt toch weer overeind
vergenoeg dalen
kracht halen uit de koude
op voorwaarden
het zwakke broertje niet te zijn
dat bij het ontdooien rot
de kater met zijn kop
duwt dwingelanderig
verachten helpt niet
hij ronkt zachtheid naar boven
van democratie gesproken
ik zei niet:
de zwakkeling mag er niet zijn
(c) Erna http://enneke.punt.nl/
In Memoriam Seung-Hui Cho
Vlaamse opera adverteert met massamoordenaar
GENT - De Vlaamse opera maakt voor de opvoering van de opera Siegfried van Richard Wagner reclame gebruik van een opmerkelijke advertentie. Daarop prijs Seun-Hui Cho, de Zuid-Koreaan die op de universiteit van Virginia dit jaar 32 medestudenten doodde.
Op de poster staat een afbeelding van Cho die een geweer op de lens richt. Dit is een van de foto's die hij net voor het aanrichten van het bloedbad per post naar de redactie van tv-zender NBC stuurde.
De opera Siegfried is de derde opera in Wagners tetralogie 'Der Ring des Nibelungen' en gaat over een man die twee mensen vermoordt, en tot het besef komt welk leed hij heeft aangericht. Het idee om een hedendaagse massamoordenaar op de affiche te zetten, komt van regisseur Ivo Van Hove zelf, zegt hij in Het Laatste Nieuws.
Volgens de krant zou Clear Channel, dat in Gent voor een groot deel van de affichage aan bushokjes en dergelijke zorgt, geweigerd hebben de affiche te verspreiden. In Antwerpen zijn de posters wel al in het straatbeeld te zien.
(We krijgen hier de bewuste opera-poster van Seung-Hui Cho niet op de site geplakt, maar we plaatsen hier één van zijn bekendste poses op de video die hij voor zijn moordpartij monteerde om de wereld en de Amerikanen in kennis te stellen van het 'feit' dat ze hem zelf hadden gemaakt tot wat hij geworden was.)
Natuurlijk was toen iedereen 'geschokt'. Iedereen riep zoals in het geval Van Themsche om wapenwetten allerhande, maar niemand had oog hoe de samenleving zelf dit soort 'onmensen' aan de lopende band produceert. Zoals ook op het proces Van Themsche geen seconde aandacht is besteed aan de wijze waarop Hans als meerderjarige op zijn katholiek internaat in Roeselare als een klein kind werd behandeld en nog niet eens een foto van een blote babe aan de muur van zijn kamer mocht hangen, terwijl de nachtopvoeders zelf hun tijd doorbrengen met het surfen naar porno-sites allerhande.
Wij zelf schreven de dag zelf onderstaand gedicht over en voor Seung en de vele andere naamlozen die zich verplicht voelen zich tegen de subtiele beschaafdheid van deze wereld te verdedigen met de wapens van een getergd wild beest. Het gedicht leverde ons veel sympathiebetuigingen op, maar natuurlijk ook een paar telefonische doodsbedreigingen, vermoedelijk van mensen die teveel tijd doorbrengen op het Poolse platteland, bij de bekende tweelingen aldaar.
Cho Seung-Hui
Op sommige stoelen
In getemperde kamertjes
Zitten getergde oren
Te wachten
Zij rijden niet in Mercedessen
(Oh Lord, won’t you buy me a Mercedes Benz?)Hangen niet vol gouden kettingen
Zij vissen niet in Iraanse wateren
Wachten
Zij wachten
Wachten
Tot tijd verstreken is
Zij herinneren zich
En hun ogen doen pijn
De kruisiging in de klas
De lach van de leraar
En zij wachten
Verzamelen een koppel geweren
Verzaken aan de liefde
En de gezelschapsrituelen
Voor een foto van Bush
De visser in vreemde wateren
Aanbidden zij
De god die leeft diep in hun borst
Genoeg gewacht
Zij rukken uit zonder te mikken
Schieten aan flarden een wereld
Waar tergen levenskunst is
(22 april 2007)
Lithium (gedicht van Titus Waalwijk)
LithiumTitus Waalwijk
De pulserende perfectie
rond mij,
maakte rood
tot purper.
Draaide stalen vierkanten
in een kristallen bol.
Liet vogels graven
in mijn ziel,
kleine dieren fladderen
rond mijn navel.
De golfslag
liet wonden na
op mijn rug.
Zo vond ik mijzelf.
Alleen. In het centrum
van macht en kleur.
Achter dichte deuren,
bij het geluid
van rinkelende sleutels
besloot ik
dat het tijd was
voor eeuwigheid.
Met éne GoodEsmeralda correspondeerde ik over dit gedicht. Gaat het over zelfmoord? Mogelijk, maar het blijft natuurlijk een 'gedicht': je mag niet denken dat de 'auteur' een 'psyche' of 'ego' is en zelfmoord kan ook 'hergeboorte' betekenen.
Een gedicht is maar zoals een 'geestesziekte'. Die is ook veel ingewikkelder dan de simpele en altijd aan trends gebonden schema's waarmee de geestelijke gezondheidszorg en konsoorten dit bekijken. Ik heb bv. nog nooit een case gelezen waarin de overgang van manie naar depressie of omgekeerd gedetailleerd vanuit het concrete leven dat iemand leidt wordt beschreven en geduid, als een sequentie van ervaringen en gebeurtenissen. Als je dat wel doet, dan pas kan je met een manisch-depressieve spreken op een manier die voor beide conversanten verrijkend is. Al de rest impliceert dat de manisch-depressieve zich schikt en onderwerpt aan een schema dat hij eigenlijk als vreemd ervaart, maar dat hij omwille van zijn geestelijke nood er dan maar bij neemt, recht op weg naar levenslange verminking van zich zelf tot glorie van de psychiatrie en de farmaceutische industrie.
Wij hebben nog nooit een psychiater of psycholoog over een MD'er horen spreken als iemand die een bepaald LEVEN LEIDT. Och laat ze maar Mad Priden: die commerce en winstprofijt op de rug van de ellende van de mensen zal nog wel 5 à 10 jaar duren. Het is echter duidelijk dat het ggz-beleid in zijn geheel en in zijn details een fiasco is en geen enkele 'ziekte' voorkomt noch geneest. In Vlaanderen is men nu weer in paniek omwille van de 3 zelfmoorden per dag. En wat stelt de bevoegde minister voor? Meer geld voor de Werkgroep Verder (de zelfhulpgroep van NABESTAANDEN). Dus: als je zorgt dat je partner of kind zelfmoord pleegt, word je als nabestaande beloond met pakken geld en subsidies. Gewoon walgelijk! Idem voor Similes, de verenging van naastbestaanden van psychiatrische patiënten: er gaat meer geld naar de naastbestaanden van geesteszieken dan naar preventie. Kortom: dat mensen zot zijn en lijden, is voor velen een groot profijt. Maak je gezinsleden zot, en je krijgt van de minister een flinke premie voor je bijdrage aan de winst van en de tewerkstelling in de psychiatrische ziekenhuizen.
Zo klinkt immers de 'filosofie' van dat soort katholieken: "eerst maken we de mensen flink zot, en dan pakken we hun geld af als prijs voor de 'zorg' die we hen geven!"
En avant la musique!
Stout Gedicht
woodstock revival
rvt’s puilen uit
palliatieve muziek
als ontbijtkrans
drie geheugenkwijners
vóór en kaartspel na
juffrouw in witte
wasverzachter
vermomd als
paroxetine
en bij Kruidvat in Hulst
betrokken paracetamol
als dessert kiwi
met vijgenblad
White Rabbit
http://www.youtube.com/watch?v=6xhYk9PEmXA
| One pill makes you larger And one pill makes you small And the ones that mother gives you Don't do anything at all Go ask Alice When she's ten feet tall And if you go chasing rabbits And you know you're going to fall Tell 'em a hookah smoking caterpillar Has given you the call Call Alice When she was just small When men on the chessboard Get up and tell you where to go And you've just had some kind of mushroom And your mind is moving low Go ask Alice I think she'll know When logic and proportion Have fallen sloppy dead And the White Knight is talking backwards And the Red Queen's "off with her head!" Remember what the dormouse said: "Feed your head Feed your head Feed your head" |
een gedicht van Iris
Iris is een 13-jarig meisje. Op haar 11de schreef ze onderstaand donker gedicht. Maar ze redt het wel. Dat leiden we af uit haar pseudoniem "Unbreakable".
Gevangen in je ziel
Zwart waren haar gedachten
ze droeg een emmer vol verdriet
omringd met kinderen die haar verachtten
maar besef hadden ze niet.
Een oceaan vol stille tranen
die raakte telkens meer op vloed
niemand die daar doorheen kan wanen
zonder littekens en bloed.
Het zwarte teken van de woede
het witte teken van de pijn
die je steeds meer overvloeden
dat moet het allerergste zijn.
Ze kon fluisteren of schreeuwen
niemand hielp haar ooit
het duurde jaren, duurde eeuwen
nee, het stopte nooit.
amanda's klaagzang
1
Papa, soms bent u het volk , de massa
waarin ik verga, woest water, slok me op
werp me in de stormen van Moeder aarde
Oh Golgotha, stierven wij niet tezamen
in de schoot van uw gebeente, Maria weent
geesten delen droog brood uit aan de armen
Genade, zijt gij opgerezen in de wereld
vertelt de geschiedenis, de ondergang,
de oorlogen het grieven van uw liefde
2
De overledenen waken over deze ziel
zijn de wezen nu verloren , beste vriend
op wankele rotsen teken ik schriel wanen
Viel ik in de zonde toen ik mijn hart volgde
mag ik dansen met de soldaten morgen
de spoken dragen het verdriet , ik zie u niet
Herders zingen het lied van de ondergang
angst overmant, laat deze blinde zien
doof ben ik niet, ik heb willen horen
3
Hoorde u het klaaggezang
van de zondaars en ziet u hoe rechtvaardigen
met woorden slaan die de mens niet verstaat
Hemel op aarde waar zijt gij verborgen
onder de gebroken vleugels van de adelaar
wijken de leugens, is waarheid geschonden
Deze lelie der dalen wandelt soms liever
door het land der verdwaalde zielen
tot de drie koningen komen, alleluja
Amanda
angst (door henk stam)
ik wil vertrouwen
ik wil het ervaren
het gevoel van echt vertrouwen
echt kunnen vertrouwen en echt vertrouwd te worden
het valt niet mee
van alles wordt gezegd
wat wordt er bedoeld
soms doet het zeer
uiteindelijk is het vaak ook nog terecht
is het oprecht of is het een spel
mag ik zo wel denken ik wil het niet
wat is het doel, waar gaat het om
ik wil zo niet denken
wordt daardoor het vertrouwen geschaad
als het goed is en er wordt vertrouwd
dan kan en moet het besproken kunnen worden
ik wil alles kunnen bespreken
mijn vragen en mijn twijfel
ik ben alleen bang
bang voor de gevolgen, de pijn en de schade
het schaden van het vertrouwen door mijn twijfel en vragen
ik wil niets schaden ik wil niets kapot
ik wil vertrouwen
wat mag ik verlangen, wat mag ik vragen
telkens die angst, ik wil zo niet denken
de angst voor nog meer verlies
ik wil geen teleurstellingen meer
ik ben bang, ik kan er niets aan doen
dit uitgangspunt is verkeerd, ik weet het maar al te goed
ik wil jou geen pijn doen, zelf wil ik ook geen pijn
praten, communiceren, van alles wat nodig is
ik wil geen misverstand
ik wil voor jou en mij geen pijn
ik wil je vertrouwen en vertrouwd worden
vraag ik te veel, zijn mijn verlangens te groots
hoe weet je of iets oprecht is
ik weet niet hoe het je te vragen
mijn twijfel doet zeer
ik wil van alles weten, ik heb zoveel vragen
een ding wil ik duidelijk stellen
ik wil je niet kwijt
ik wil je vertrouwen
en wat ik oprecht hoop
jij wilt het zelfde
een politiek gedicht van Amanda
De stervelingBezitterig plooit hij zich
in warm vrouwenvel
de schone gezel kust vurig
op zijn lippen de vloeken
die haar genen overmeesteren
De veteraan ontkleedt
zijn donkere schone
geeft zich over aan wild vlees
in de extatische glorie van genot
eisen voorouders een offer
Demonen lachen
leggen beslag op zijn ziel
hun geweeklaag tergt de geest
in de omhelzing van zijn geliefde
is hij overgeleverd tot de waanzin
van hun onderwereld
Amanda
voor wie genoeg geschreid heeft
GRAUZONE: EISBÄR
Eisbär, Eisbär,
kaltes Eis, kaltes Eis,
Eisbär, Eisbär,
kaltes Eis, kaltes Eis.
Ich möchte ein Eisbär sein
im kalten Polar,
dann müßte ich nicht mehr schrei´n,
alles wär so klar.
Ich möchte ein Eisbär sein
im kalten Polar,
dann müßte ich nicht mehr schrei´n,
alles wär so klar.
Ich möchte ein Eisbär sein
im kalten Polar,
dann müßte ich nicht mehr schrei´n,
alles wär so klar.
Ich möchte ein Eisbär sein
im kalten Polar,
dann müßte ich nicht mehr schrei´n,
alles wär so klar.
Eisbären müssen nie weinen.
Eisbären müssen nie weinen.
Eisbären müssen nie weinen.
Eisbären müssen nie weinen.
Foei Anne Toulet!
Blijkbaar gaat in U dan toch een Groot-Inquisiteur schuil die op basis van middeleeuwse heksenwetten en hedendaagse Patriot Act's zotten en gekken eeuwig gefolterd wil zien in de binnenste kringen van Dante's Inferno!
God, daar is echter ook plaats voor schijnheilige weldoeners van de Mensheid. Misschien kan U eens een kijkje gaan nemen op een boogscheut van Uw boerderij, in het transitkamp van Zaventem.
Une poète bénédite
De kersen hangen aan de boom
En ik lig in het gras heel loom
Mijn vinger tikt op mijn laptop
En de kersen vallen op mijn kop
Waar ik niet op laat kakken
Door goden noch door klootzakken
En zeker niet door een minstreel
Als die psychopaat van een Eric Rosseel
Ik heb geen borsten om te tonen
Geen vagina waarmee een man te belonen
Maar ik heb een paar schatten van zonen
Waarvan ik er nog een paar ga klonen
Ze zitten achteraan de klas te tronen
En mogen ’s nachts in mijn schaamlippen wonen
Mijn naam is Anna Poulet
Ik schreef ooit eens een essay
Over vrouwen en hun maandelijks bloed
Dat mij elke dag als niet te stelpen zondvloed
In de ban brengt van menige Hans
Zelfs van Heer Fernand Ronsmans
dichtbundel "Omtrent Martine: Het Verhaal van een Bipolaire Stoornis"
“Omtrent Martine: Het verhaal van een bipolaire stoornis”
Op 15 september verschijnt bij Uitgeverij Het Zinkend Schip A'dam/Dendermonde (http://hetzinkendschip.web-log.nl) “Omtrent Martine. Het verhaal van een bipolaire stoornis”, een dichtbundel van de viriele en febriele Eric Rosseel, uitgespreid over 72 bladzijden op een onvergetelijk formaat van 20cmx20cm, maar zonder illustraties, wel met een opdracht voor Martine, waarvan literatuurcritici, historici en psychoanalytici nu al verwoed pogen de ware identiteit (b.v. draagt Martine inderdaad een rode beha?) te achterhalen.
De bundel kan besteld worden door storting van 10 euro (intekening tot 30 september 2006) op rekeningnummer 737.0149131.85 t.n.v. Fernand Ronsmans te Dendermonde (zo mogelijk met vermelding “Martine”). Vanaf 1 oktober zal 15 euro (inclusief verzendkosten) worden aangerekend. Bij storting van 5 euro extra wordt u een bokaal toegezonden met een specimen van de laatste resten van de pompoensoep waarvan Martine de dichter liet drinken vóór hij aan zijn helletocht begon.
PS. Graag had ik je en mijn andere vrienden en vriendinnen een exemplaar cadeau gedaan maar mijn huisbaas heeft financieel zwaar toegeslagen, de olieprijzen dalen wel lichtjes maar deze maand heb ik al mijn pensioentje verkwist aan een nieuwe modem, de driedelige “Sferen” van Peter Sloterdijk en nog wat andere overbodige rommel eventueel nuttig voor de lichamelijke en geestelijke hygiène, maar waarvan de deugdelijkheid wetenschappelijk nog niet vaststaat.
Maar vergeet niet dat een ding waarvoor je betaalt door het kopen alleen al in waarde gaat stijgen vergeleken met iets dat je zomaar omwille van zijn onbenulligheid cadeau krijgt. Het zal u ook uitnodigen het werkje onder de aandacht te brengen van analfabete familieleden, van huisdeur tot huisdeur trekkende dorps- en stadsdichters die na de gemeenteraadsverkiezingen moeten herkozen worden en andere onverlaten die met hun geld geen raad weten.
De publicatie is mede mogelijk gemaakt door de verkoop van wapens in beslag genomen bij leden van de neo-anarcho-syndicalistische en neo-judaïstische organisatie Loed Odem Er en Rouw (LOER).
Vrijgeestige Groet,
Eric Rosseel
gedichten van christa
Christa is een mentaal gehandicapte jonge vrouw die ook een "psychiatrische" stoornis zou hebben. Haar gedichten getuigen van een onmiddellijk contact met de wereld, de mensen en de dingen en zijn ontroerend eenvoudig. God noch Meester hebben van haar taal bezit genomen. Lees maar!
WAAR EEN MENS WONEN KAN
In een straat
In een huis
In een kasteel
In een hutje
In Lourdes
In een grotje
Arme, zeer arme mensen
Wonen in een krot
Rijke, zeer rijke mensen
Wonen in een villa
De vogels wonen
In een kooi
De honden wonen
In een hondenhok
Ikzelf woon
Rechtover een meneer
Die werkt aan zijn bureau
Grenzen leggen
Grenzen leggen
Is niet de gelijke lijn trekken
Het moet een rechte lijn zijn
Met een lat
Is het rechter
De lat
Is de juiste lengte
De juiste lengte
Van de lat
Is de maat
De maat
Is een vijfde van de lat
Ik heb geen lat
Ik heb geen lat nodig
Dan hoef ik niet te meten
Ik heb alleen
De juiste lengte nodig
***
Ik drink
Geen wijn
Er zit daar
Alcohol in
Dat is niet goed
Voor een meisje
Dan wordt ze
Dronken
Loopt ze
Scheef
Houdt ze
Haar rok
Omhoog
VROUWENDINGEN
Allemaal
Vrouwendingen
Op zolder
Slofjes
Met bloemen erop
Blauw
Bleekblauw
Gekleurd groen
Riempjes
Voor rond de buik
Meisjes gaan daarmee
Wiebelen
Handtassen
Eén om ermee
Te gaan dansen
Een ander
Om 's zondags
Vast te houden
En
Twee doosjes
In de vorm van een hartje
Met niets erin
Wat vind ik dat mooi
Doosjes
Met niks erin
CHRISTA
Netwerk's Heimwee
Sabotage (John Cale, 1979)
Life is short and love is very sweet
Look at all the people running from their lives in the street
What're they running from?
What are they running from?
Well, God, damn it, ask them
I wanna know, too
Read and destroy everything you read in the press
Read and destroy everything you read in books
It's a waste of time
It's a waste of energy
It's a waste of paper
And it's a waste of ink
Whatever you read in the books, leave it there
The word for it is:
Sabotage, sabotage
Sabotage, sabotage
The military intelligence isn't what it used to be
So what, human intelligence what it used to be either
It's a rising expectation
It's a rising of the tide
The wards will discharge all their patients in the streets
Are they hurt again? They are mine, yeah, murderer
Sabotage, sabotage, sabotage
onder het mom van een literaire namiddag
Op zondag 13 augustus presenteert Fernand Ronsmans,
luchtmatroos bengelend boven de uitgeverij Het Zinkend Schip
en piraat toen de zee nog tot Brugge reikte,
houder van het Guiness Record ablutofobie,
onder het mom van een literaire namiddag
de vierde aflevering van De Zondvloed:
een kruising tussen een bacchanale, een orpheus-ritueel en een heksensabbath.
waar en wanneer?
vanaf 14.30 u in de Ritsaert-zaal van
het in Kortenbergse stijl opgetrokken Stadhuis van Dendermonde (Groote Markt)
verschillende leden van het Netwerk Psychiatrie en Samenleving leggen er getuigenis af van
historisch achterhaalde hysterie, artistieke paranoia,
Persistent Sexual Arousal Syndrome en Voluntary Plagiarism.
Uit eigen werk lezen voor:
Merik van der Torren, Mirjam Al, Joke Kaviaar, Robert Verhoeven,
Tin Vankerkom, Peter Motte, Frank Roger, Peter Wullen
(en als het Kwaad van deze Wereld hem niet heeft gekeeld
en de nevenwerkingen van de antipsychotica hem niet kreupel hebben gemaakt) Eric Rosseel,
en verder al wie daar behoefte aan heeft en op voorhand verwittigt.
Stoelen en in iets mindere mate tafels zijn voorzien,
verkoop van eigen en boeken is toegelaten,
de toegang is zelfs gratis, maar wie wil tussenkomen in de kosten
redt vermoedelijk Het Zinkend Schip van de ondergang.
Met een beetje geluk en een weinig aandringen kan bijkomende informatie
bekomen worden via hetzinkendschip@hotmail.com
de dingen des levens
Zo is het leven zoals blijkt uit onderstaande brief van een ex-patiënt:liefste belle,
ik heb gepoogd je affaire met Frans uit mijn hoofd te zetten maar het lukt me niet. ik had gehoopt dat je vanmorgen een gebaar ging stellen, dat je die link op je “bellen” zou hebben verwijderd, of me minstens een morgengroet zou hebben gebracht. ik had een teken van je verwacht maar ik heb het niet gezien.
ik kan die situatie niet aan. ik voel me niet op mijn gemak en alles is veranderd. ik kan niet meer argeloos en liefdevol aan je denken als een compagnon die hoewel ver van mij, toch heel dicht is. ik voelde de voorbije weken geen aandrang me in te laten hoe je je dagen doorbracht en ik dacht aan je bezigheden met plezier. nu zie ik je op je ronde van hier naar daar even rap binnenglippen bij die Frans om er dingen te zeggen of te doen waarmee ik niet kan leven. ik voel me belaagd en bedreigd door een permanent gevaar gekwetst te worden. ik sta weer met twee benen in een wereld van schijn, bedrog, wantrouwen, een wereld waar ik drie jaar geleden met succes afstand van genomen heb.
dat ik gisteren alcohol heb opgehaald is een veeg teken. ik heb geen zin terug aan de drank te geraken of me weer onder de medicatie te moeten stoppen.
ik kan je sinds gisteren niet meer vrij en onbevangen tegemoet treden. ik heb mijn best gedaan je situatie te begrijpen en intellectueel lukt me dat best, maar gevoelsmatig heeft het ganse gebeuren mijn vermogen om grappig en speels met je om te gaan gefnuikt. ik kan in de dag niet meer aan je denken als mijn kleine bewaarengel. ik kan geen trein opstappen of met de auto naar Hasselt rijden en rekening moeten houden met de kans dat die pijn misschien nog aangedikt wordt.
ik heb gisterennacht aan de telefoon nog de houding kunnen aannemen dat ik er allemaal een spons kon over vegen. dat kan ik ook. maar mijn belle is mijn belle niet meer.
je kon misschien niet weten dat ik van een andere wereld was en dat ik tot een andere mensensoort hoor. even heb ik in de illusie geleefd dat ook jij tot die andere mensensoort behoorde en de twee, drie laatste weken zijn heel mooi geweest en ik ben heel gelukkig geweest en blij geweest.
ik sta nu voor de keuze: opnieuw ten onder gaan en leven in het voortdurend gevaar gekwetst te worden, in de dagelijkse achterdocht dat je daar in Hasselt achter mijn rug dingen doet waarmee ik me niet kan verzoenen of zoals steeds in mijn leven nieuwe illusies op te zoeken terwijl ik mijn katten streel en me bezig hou met verhevener zaken. ik heb drie jaar als een kluizenaar geleefd, bevrijd geweest van de tirannie afhankelijk te zijn van de liefde van een vrouw, en al bij al zijn het de gelukkigste jaren van mijn leven geweest. mijn fantasie en mijn "stripverhalen" geven me meer plezier dan het vocht van lippen waarvan ik niet weet of ze dubbele taal spreken of wat de betekenis is van hun uitgesproken verlangen. ik heb tien jaar geen seks gehad en ik heb niet het gevoel gehad iets gemist te hebben.
ik word gekweld door de angst dat verder gaan met je me in een diep ongeluk zal storten, meer zelfs: dat het er nu voor me op aankomt mijn leven veilig te stellen. in zijn geheel genomen heeft dit niets met jou als persoon te maken: ik had ongetwijfeld hetzelfde voorgehad was je iemand anders geweest. je hoeft je dus niets te verwijten. het is een keuze of ik me nog wel wil inlaten met mensen.
een afspraak maken voor het komend weekend is me overleveren aan een kwelling die me deze ganse week niet zal loslaten. ik kan dat niet aan, het spijt me. ik had gehoopt me te kunnen overgeven aan de rust van je bestaan, een poging te ondernemen om opnieuw te leven met iemand van vlees en bloed. ik vrees dat ik mijn ongeluk tegemoet ga en dat ik me beter houd bij boeken, tv-beelden en fantasieën. er is in mijn hoofd meer te beleven dat in de dorpen en steden van dit land. ik heb alvast het Festival afgezegd, ik heb daar niets te zoeken.
het is vermoedelijk voor jou allemaal veel erger dan voor mij. jij hebt nog amper geleefd. jij moet het doen met voortijdig gestopte studies, een loos huwelijk en de herinnering aan een non-relatie met een kleinburgerlijk heerschap (en ik begin je schaamte daarover te begrijpen). ik ben nu 60, bijna 61, en kan terugkijken op een leven waaruit ik het maximum heb gehaald: ik heb het Goed en Kwaad gezien, het Geheel en de Delen aanschouwd, omgegaan met het Kind, de Man en de Vrouw. ik heb in de hoogste middens vertoefd en 's avonds geleefd tussen arme turken, aziaten en afrikanen. ik heb Limburg en de wereld gezien: het was misschien mooi geweest om de laatste tien, twintig jaar terug te keren tot dat Limburg dat nog altijd diep in mijn hart leeft als de foto van mijn moeder op mijn schouw en de nagedachtenis van een vader die als twee arme misdeelde sukkels die wreed en onrechtvaardig konden zijn maar er toch maar voor gezorgd hebben dat ik mij een leven heb gemaakt dat velen mij benijd hebben. ik heb gedaan wat Willem Elsschot door zijn motto 'Tussen Droom en Daad staan wetten, en praktische bezwaren' als kleinburgerlijke nulliteit niet heeft gekund. ik heb de Wetten en de Praktische Bezwaren gelaten voor wat ze waren: hersenspinsels die niet meer waren dan deze die ik me zelf kon uitvinden en als zelf gekozen richtlijnen van mijn leven kon aanwenden, in plaats van mij als een slaaf te moeten schikken naar de bevelen van meesters die toch niets goeds met me voor hadden.
vanavond zal je vermoedelijk in je brievenbus June 1, 1974 hebben gevonden met Nico's The End. het was bedoeld als iets dat ons gemeenschappelijk zou zijn, iets dat je kon naar luisteren als het eerste tastbare dat niet van mij was, maar van ons. The End als het Begin van iets nieuws. zoals de bloemen die ik je heb gestuurd. het zal nu een wrang geschenk worden:
This is the end, beautiful friend,
This is the end, my only friend.
The end of our elaborate plans,
The end of everything that stands,
The end, no safety no surprise,
The end, I'll never look into your eyes again.
ik heb het nu ook even opgezet, om te genezen van een pijn, als therapie. om me morgen weer te begeven in nieuwe avonturen: want de wereld van de fantasie is zo rijk: alles is er mogelijk, alle verlangens worden er voldaan.
je hebt me drie weken doen dromen: ik ben je daar heel dankbaar voor. niemand heeft me dit de laatste tien jaar kunnen geven.
de werkelijke mensen, de mensen van vlees en bloed, met hun gewassen auto's, hun gestofzuigde livings en hun gazon waarop hun kinderen niet mochten spelen, hun ogen die niet in de mijne durfden kijken en hun vingers die uit zenuwachtigheid de rand van de tafel vasthielden: die mensen hebben me veel pijn gedaan. ik heb altijd gehoopt dat ik mee kon werken aan een betere wereld dan deze waarin mijn ouders me hebben moeten opbrengen en waaraan mijn vader is ten ondergegaan. het heeft er even naar uitgezien dat dat allemaal zou lukken, maar de laatste tien jaar gaat het in dit land en in de wereld verschrikkelijk bergaf op alle vlakken. het heeft er even naar uit gezien dat we elkaar allen als medemensen konden zien, maar tegenwoordig zijn we allen weer mensen die niet lievers doen dan elkaar de duvel aandoen. ik ben blij dat ik dat "even" als een mogelijkheid en als een bijna bereikte werkelijkheid heb mogen beleven. ik draag het mee in mijn fantasieën, niet herkenbaar voor niemand: als een geheim tussen mij en mezelf. als een ring aan mijn vinger waarvan niemand weet wie mij die cadeau heeft gedaan. en ik zal zwijgend sterven zoals ik het mij meer en meer voorneem. als een lijk dat hier in mijn huis weken lang zal verrotten tot één of andere idioot, een deurwaarder of een schuldeiser de deur van mijn woning forceert. met mijn treurende katten die uit gebrek aan hun vertrouwd voedsel stukken vlees rukken van mijn lijf.
ik heb geen mensen meer nodig, belle. ik doe het steeds beter zonder hen. de postbode is een simpele hand geworden die brieven in de bus stopt, de Delhaize-kassierster een metalen kassa, mijn poetsvrouw niet meer dan een foto van mijn verblijf in Azië, mijn vrienden geluiden aan de telefoon en letters op mijn mailbox. ik moet hun vlees en bloed niet meer. ik heb genoeg vlees en bloed gezien: nu wil ik in mijn hoofd realiseren wat in de werkelijke wereld jammer genoeg niet mogelijk is gebleken.
ik had me voorgenomen veel en alles met je te delen. maar alles lijkt me vergiftigd. ik zal straks een uurtje huilen, in de wetenschap dat dat heilzaam is en dat het mijn lichaam zuivert. ik zal je foto hier op mijn bureau niet wegnemen: ik heb hem er eens neergezet en hij zal er altijd blijven staan. als een teken van wat mogelijk is, van een mogelijkheid die ik met alle naamloze mensen op de wereld deel.
allez, een dikke kus. ik ga nu voor de rest van de dag wat zelfmoord plegen.
waldo
janne's intro
Zij herinnert zich vroeger
alsof ze er niet was
Ze houdt van zwart en niets verwachten
Ze houdt van lucht die haar omgeeft
van de geuren van de zee en het gras
en van het geluid van de wind
als van een stem uit de woestijn
Zij houdt van ruimte die haar van alles afscheidt
en van de niet in te schatten afstand
Zij weet niets over de wereld
enkel dat het altijd regent
nietszeggende woorden
en dat ze naar een schuilplaats zoekt
Janne
http://www.blogstar.be/janne
3 gedichten van Liliane Melis
Een zeer treurige prins(Opgedragen aan Jotie)
Aan het portaal van het voorgeborchte
Raakte ik mijn onschuld kwijt
Maar niet mijn zinnelijkheid
Ik zag een gouden kelk
Tot de rand gevuld
Ik dronk hem leeg
Ik zag een spiegel met vergulde lijst
Transitpoort naar het onbekende
Weerkaatst in witte gang
Een naald liet ik achter
Rood vocht
En een dozijn gedichten
I.M. Jotie t'Hooft
Angst spreekt luider
Bij het rijpen van tijd
Als de zomer overhelt
Naar ouderdom
Als wespen zoemen
Rond rottend fruit
Als de hoogzwangere zon
Haar navelstreng doorsnijdt
Dan ankert weemoed
Zich vast in zijn buik
Waar hij verder gist
Tot kwaadaardige poliepen
Waanzin
In dit land van ooit
Waar de keizer een masker draagt
En de bok een kroon
Glippen slangen door je aders
Likken met hun tong de wanden
Je bloed jeukt
Je zou willen krabben
Maar ze hebben je nagels geknipt
Liliane Melis http://www.melis.lezer.be/
Black Bart also known as The Po8
I've labored long and hard for bread,
for honor and for riches.
But on my corns too long you've tread,
You fine-haired sons of bitches.
Black Bart aka The Po8
(aka Charles Bolton)onrust (gedicht)
't Is het gevoel hier vreemd te zijn
thuisloos, moedeloos en rusteloos
Het gevoel te laat te zijn
op de verkeerde plaats,
verloren en nergens bij te horen
't Is het gevoel geen deel te willen zijn van
- en machteloos balanceren op de rand
niet kunnen kiezen welke kant
en de drang te moeten zoeken
naar ik weet niet wat
het onbekende missen
terwijl je het nooit had
Janne
Warp and Woof (of Peter W.)
to your
equation
i was only
a small chunk of
dark matter
a curved path
a slight obstruction
to your perfect starlight
causing blotches
in your sky
Peter Wullen (9/5/2006)
Frédéric Leroy: 'Vadertje Angst'
Heb me voorgenomen om hem wat vaker
op te zoeken, die eenzame praatjesmaker,
me te snijden aan het kakelblanke lemmet
van zijn vlijmstem, dat houdt een mens
scherp – met altijd weer hetzelfde ritueel,
hoe hij de tijd uit het pak schudt, de kaarten
speelklaar op tafel legt en vraagt: ‘Wat krijg je
van me jongen?’ Een verhaal, vadertje, en doe
ook nog maar een scheut gemalen glas.
Frédéric Leroy
angsthaas (II)
|
hoe verweerd dit ik koude botst met warme lucht hoe het zich verweert tegen dit hoogoplopend op- hoesten aseksuele dissectie van het kruitvat licht trip over dedain ratelt grijs en dwingend als donder in de verte Peter Wullen (27.03.06) |
onbegrepen
ze achtervolgen mij de hele dag
waar ik ook ga of waar ik sta
overal voel ik die ogen
roepen stemmen zonder lijf mij na
nooit is mij één moment gegund
verlost van al die angst
ik voel mij visser en de vis gelijk
ben zelf mijn grootste vangst
ten einde raad sla ik op hol
panikeer en draaf maar door
gillend slaand vraag ik om hulp
maar niemand geeft daaraan gehoor
hoelatypje/car
dysphoria
|
|
|
|
Woedend was ze op haar armen © six_d
|
|
ga weg!
Ga weg !
Ik heb vandaag bezoek van onverschilligheiden ze is niet welkom, maar ze komt van tijd tot tijdZe praat teveel - haar stem klinkt vals - ik geloof haar leugens nietik doe alsof ik vrolijk ben opdat niemand haar ziet
' Kom we springen van de brugjij en ik, voor de kick !Zie die dikke boom daar staanvooruit, we gaan ertegenaan !Ogen dicht, één grote stapen we vliegen van de trap ! '
Op elk moment in elke hoekvoelt het of ik de goden verzoekmaar dat ben ik niet,dat is zijNiemand hoort die stemin mij
JANNE
peter wullen in vitro
| Bukake | |
|
waar is het ik
in dit gedicht het zwemt in een zee van sperma botergeil en ranzig zwart aan land waar het ik is in dit gezicht (Peter Wullen, 25.03.06) |
|
twee gedichten van danny danker
Pijnpoortpit
Ik ben mijn eigen Wachter
voor de Poort van Pijn
maar ben van waken moe,
geef toe aan het venijn
dat zo sluipend infiltreert
Overgeleverd aan mijn dromen
met het vage vuur van tijd en schuld
onderga ik duizend martelingen,
langzaam met schaamte gevuld
dat zo sluipend infiltreert
In de ochtendgloren
harnas aan en lans omhoog
met masker der onverschilligheid,
knabbelmuis op mijn spanningsboog
die zo sluipend infiltreert
Wil niet langer waken
prefereer "ont" ervoor,
opdat ik een zucht kan slaken
bij het leven naar deze metafoor
die net zo sluipend infiltreert-
Ik ben die,die het tij heeft gekeerd,
genoeg bezeerd..
genoeg geleerd...
Ik Ben Niet Verkeerd
Irre
De klappen van de Zweep
ken en voel ik als geen ander,
daarom is het ook Ik-Enkelvoud die begreep
nooit met- of bij een ander
-er is geen elkander-
Ik spreek mijn eigen taal
briebelbrabbel bengel in rok.
Spreek van Dromen en Verhaal
maar verstond ook de Zweep
op het moment
dat mijn gezicht vertrok...
zij beeft
| Zij beeft | |
Ze beeft voor onweer en dieven in de nacht en 's morgens doet ze dat voor bosduifjes, en wilde katten. Ze heeft het altijd koud, of warm en ze vertrouwt geen vreemde arm want het is moeilijk evenwicht te houden. en ze wankelt, op alle vlakken. Sleept zich starend door het slopende en slaapt in het gapen van de dag Wil geen kruimels morsen want in haar betoverde kamer huizen muizen en een vlieg wordt rat-gelijk. Ik zie haar nissen niet, ik zie het aan Ik kijk. Janne |
|
klankbeelden
Achttien opgemaakte bedjes
in je hoofd
daarachter ligt schoon beddengoed
de stemmen slapen
daar is de knevelzuster
ze is te laat
snijdt alle draadjes door
knipt licht aan in je schedel
het is weer donker
wiegt de dunne slaap
gisteren was je een hond
met een luier aan
hersencellen blaffen nog
tot morgen
Rhinda
twee gedichten van lisette waterschoot
opname
regen stort zich in je hoofd
dat vloeibaar wordt
alles uit laat deinen
een zondvloed
die gestadig tikt, laat me in
je lange omvaart, noem je dit
weer weg na lang terug
heb je van ra tot kiel gemist
sluit me dit keer mee in de kajuit
onvolprezen helderziende loods
mist stuurt je doorweekt terug
mijn verten haal je dicht
naar hier
genees een beetje meer
aards paradijs
gisteren zag ze het gebeuren
de huid werd van haar afgenomen
de keel bleef dichtgenaaid
tien vingers vielen van twee handen
met voeten om te dansen
hoefde ze zich maar te draaien
met de wind weer in de rug
te duwen tegen een verleden dag
die haar inspon, een bres
knaagde, uitspoot, om hier
met de verloren huid
het afgenomen vel
naakt te herbeginnen
schizo
mijn geest drenkt
in kindertranen
vergaat in zilt
van natte dromen
mijn handen zijn vrij nu
beroeren eindelijk
roosblauw porselein
broze vrucht
van jarenlange twist
en grensgeschil
ik lig terzijde
verwilderde haren
de blik verwaand
als een dood schilderij
op een derdeklas veiling
het museum opent zijn deuren
de oeverloze maan kraait
en breekt de stilte van het riet
psychotherapy - melanie safka
Oh mine eyes have seen the glory of the theories of Freud,He has taught me all the evils that my ego must avoid.
Repression of the impulses resuling paranoid
As the id goes marching on.
Glory glory psychotherapy, glory glory sexuality,
Glory glory now we can be free as the id goes marching on
There was a man who thought his friends to him were all superior
And this complex he imagined made life drearier and drearier
Till his analyst assured him that he really was inferior
As the id goes marching on.
Glory glory psychotherapy, glory glory sexuality,
Glory glory now we can be free as the id goes marching on
Do you drown your superego in a flood of alcohol - or something else -
And go running after women till you're just about to fall.
You may think you're having fun but you're not having fun at all
As the id goes marching on.
Glory glory psychotherapy, glory glory sexuality,
Glory glory now we can be free as the id goes marching on
Oh sad is the masochism, the vagaries of sex
Have turned half the population into total nervous wrecks.
But your analyst will cure you, long as you can pay the cheques
As the id goes marching on.
Glory glory psychotherapy, glory glory sexuality,
Glory glory now we can be free as the id goes marching on
Is your body plagued by aches and pains that you can't understand
Compound fractures ingrown toenails, floating kidneys, trembling hands,
There's a secret to your trouble: you're in love with your old man
As the id goes marching on.
Glory glory psychotherapy, glory glory sexuality,
Glory glory now we can be free as the id goes marching on
Freud's mystic world of meaning needn't have us mystified
It's really very simple what the psyche tries to hide:
A thing is a phallic symbol if it's longer than it's wide
As the id goes marching on.
Glory glory psychotherapy, glory glory sexuality,
Glory glory now we can be free as the id goes marching on.
coletje
Coletje was gisteren jarig
kreeg een kaaps viooltje
in een potje en at het op
Coletje moest aansterken
ze had een zware bevalling
voor de boeg de maan was vol
met de geboorte van haar zoon
zo gaat het leven van Coletje
al een hele tijd en enkel
de planeten die het weten
pampers at ze eerder al
jandeb
dra. quark
geboeidheid ontwikkelt zich exponentieel zei je neemt niet weg dat het net niet gebeurde en wat kan ik daaraan verhelpen zei je retorische vraag en wat doe ik dan vroeg ik in de schokkende ontdekking van je exact wetenschappelijke wereldvreemde wreedheid had je een plan om op te meten hoeveel en tot hoelang je van me hield en wanneer precies je mijn gevoelens kon ontmantelen als hersenen van een dooie kun je maw exact voorspellen hoe alles zich wetenschappelijk zal ontwikkelen met een of ander geijkt en officieel meetinstrument en ik dan hoe kan geboeidheid zich exponentieel ontwikkelen vroeg ik je heb je daar misschien een spatel voor om dat zo na te meten maak je een incisie in mijn frontale hersenkwab neem je een staaltje breinvocht heb je een criterium voor mijn intelligentie een computationeel brein misschien beken je gaandeweg kleur zo rond een uur of elf blauw berust op zonneklaar groen dan spring ik rustig op oranje en om een uur of drie zelfs rood gaat het zo of heb ik het verkeerd voor is het eerst rood en dan oranje en dan verontrustend groen om een opgelopen blauwtje te vergeten duwen we de origine van je emoties in de chemical processor professor deeltjesversneller van de postpostatomaire liefde schijnbare energie van protoelementair plasma en hevige strubbelingen van synapsen en neuronen ik zag je wreedheid niet ik dacht ik kan omgaan met die natte vingerdromen en met die licht neurotische en intieme omgang dat het zo voor altijd mag blijven duren je had een plan dra quark
Peter Wullen 27-04-2004
waanzin
waanzin spuit niet
uit de kern van de pijnappelklier
maar als een vuile burgeroorlogverzadigt ze zich in buitenwijken
gulzig met het bloed van straathonden
kinderen worden van de stoep geplukttemidden de granaten overleeft stilte
die zich voortplant langs omzoomde huizenhet pantser behoedt mijn hart
voor de monoloog
van deze sprinkhanenplaag
welkom op de spoed
(met dank aan Luc Quintyn en Dr. Marc Reisinger)
een jonge blondine
met naam op haar badge
veroniek michiels
en een matte stethoscoop als halsband
een huisdierstethoscoop
die haar trouw volgde
tot voorbij de lange brede gangen
ze schoof op haar stoel
eendrachtig heen en weer
als had ze aambeien
ze peilde de iris van mijn ogen
liet me dan over een lijntje lopen
vooruit en achteruit
ze wreef met een staafje over mijn voetzolen
of ik wist welke dag het was
dit en nog veel meer
tekende ze op in een blauw schrift
met ringen en een bladwijzer middenin
ze hekelde met verve en vuur
de redeloosheid van mijn neurotransmitters
maar ze dacht doorlopend in even getallen
en viste spijkers uit het laagste water
eenzaamheid bezwaarde haar wimpers
ze had sproeten
en hoge koorts
uit haar schoenen schoten
voeten van gewrongen staal
ik veinsde nog een vermetele poging
met een hoogst merkwaardige zin
la douceur de la folie vous sera épargnée
en ik pareerde met koningin en torens
souffrez mais ne laissez pas de traces
