ForumPsy Meeting 14/06/2008 Tickets!

psychiatrie en samenleving | 06-06-2008 | 00:39 | Link | Reacties (0)

Een kwart minder geestezieken?

Een Nederlands psychiater Cees Rijnders stelt in zijn doctoraat aan de Universiteit van Tilburg dat er een kwart minder geesteszieken zouden zijn dan algemeen in Nederland wordt aangenomen. Het Trimbos Instituut, zowat het gezaghebbend psychiatrisch orgaan in Nederland, heeft uiteraard kritiek op de studie.

De Universiteit verspreidde zelf onderstaande mededeling: 

Minder depressiviteit in Nederland dan gedacht

donderdag 22 mei 2008

Er zijn minder psychiatrisch zieken in Nederland dan wordt aangenomen door beleidsmakers in de GGZ en daarbuiten. Dat komt doordat het epidemiologisch onderzoek meestal niet is gebaseerd op een deskundig oordeel over ziek of gezond zijn, maar op het oordeel van mensen zelf. Dat concludeert de psychiater Cees Rijnders in het proefschrift waarop hij op 2 juni promoveert aan de Universiteit van Tilburg. Cees Rijnders onderzocht methoden van epidemiologisch onderzoek voor psychiatrische ziekten. Hij vergeleek de resultaten van interviews die voornamelijk gericht zijn op het oordeel van mensen zelf over hun gezondheid, met klinische interviews waarin het oordeel van een psychiatrisch deskundige het zwaarst weegt. Conclusie: de eerste methode, die het meest gangbaar is, leidt tot hogere cijfers over het aantal psychiatrisch zieken dan de tweede. De huidige data geven vooral een vertekend beeld over het aantal mensen met depressies en angsten: dat is in werkelijkheid bijna de helft zo klein, aldus Rijnders. In totaal is het aantal mensen met psychiatrische aandoeningen 25% lager dan wordt aangenomen. In epidemiologisch onderzoek moet het klinisch oordeel volgens de onderzoeker in het vervolg worden meegenomen. Wel toename depressies Rijnders baseert zijn bevindingen op epidemiologisch onderzoek in de regio Nijmegen. Uit een vergelijking van de data uit 1997 met die uit 1983 bleek verder dat het aantal psychisch zieken in veertien jaar tijd wel is gestegen met 50%. Deze toename wijt Rijnders vooral aan vermindering van de sociale inbedding van mensen, afname van sociale steun en complexere sociale rollen. De welvaart zoals die door mensen wordt beleefd nam in deze periode duidelijk toe, maar leidde dus niet tot minder ziektegevallen. Rijnders concludeert dat geld niet gelukkig maakt. De psychiatrische problematiek, vooral in de vorm van depressie en angst, leek overigens het meest toegenomen op plaatsen waar de bewoners waren geëvacueerd vanwege de dreigende overstroming van de Maas en de Waal in 1993 en 1995. Cees Rijnders (1956, Tilburg) studeerde medicijnen aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Na zijn artsexamen werkte hij 2,5 jaar in de neurologie en specialiseerde zich in Leiden in de psychiatrie. Tussen 1987 en 1997 was hij hoofd van de 7x24-uursdienst van de drie Haagse Riaggs. In 1997 startte hij zijn promotieonderzoek binnen het Regioproject Nijmegen 2, het vervolgonderzoek van Regioproject Nijmegen 1 uit 1983. Inmiddels werkt hij als plaatsvervangend opleider psychiatrie, bij de GGz Breburg Groep (Tilburg en Breda). Verder is hij verbonden aan de vakgroep Sociale Geneeskunde van de Radboud Universiteit in Nijmegen, als psychiater onderzoeker. Hij voerde zijn promotieonderzoek uit bij de afdeling Sociale Geneeskunde van het UMC St Radboud Nijmegen in samenwerking met de Tilburgse Faculteit Sociale Wetenschappen.

Het Trimbos Instituut repliceert:

Trimbos Instituut sceptisch over onderzoek psychisch zieken

Het Trimbos-instituut plaatst vraagtekens bij het onderzoek van psychiater Cees Rijnders, die verleden week aan de Universiteit van Tilburg promoveerde op een epidemiologisch onderzoek naar psychische stoornissen. Rijnders concludeert dat er een kwart minder psychiatrisch zieken zijn dan wordt gedacht.

In zijn proefschrift stelt Rijnders dat de huidige data vooral een vertekend beeld geven over het aantal mensen met depressies en angsten. Dat is volgens hem in werkelijkheid bijna de helft zo klein. In totaal is het aantal mensen met psychiatrische aandoeningen 25 procent lager dan wordt aangenomen, aldus Rijnders.

Vraagtekens
Ron de Graaf, hoofd van het programma Epidemiologie van het Trimbos-instituut, zet grote vraagtekens bij deze conclusies. Het Trimbos-instituut kent zelf een gezaghebbend bevolkingsonderzoek naar psychiatrische aandoeningen: de NEMESIS-studie. In het proefschrift vergelijkt Rijnders zijn uitkomsten met de resultaten van het Trimbos-onderzoek.

Onvergelijkbaar
‘Die studies zijn niet zomaar vergelijkbaar’, reageert De Graaf. ‘Zijn studie is regionaal uitgevoerd, de onze landelijk. Hij had minder dan duizend respondenten die een diagnostisch interview werd afgenomen, wij meer dan zevenduizend. Wij hadden een hoge respons van zeventig procent terwijl dat bij hem met veertig procent veel lager uitkwam. Weigeraars zijn vaak mensen met psychische klachten. Daarnaast gebruiken wij stoornissen uit het handboek DSM III-R en hij de DSM IV.’

Vragenlijsten
Nog belangrijker is dat Rijnders en het Trimbos-instituut verschillende vragenlijsten gebruiken. ‘Wij maken gebruik van de CIDI en hij van de SCAN en dat zijn verschillende instrumenten. Als je naar de studies van de afgelopen tien jaar kijkt, dan is de CIDI wereldwijd het belangrijkste instrument als het gaat om het meten van psychiatrische aandoeningen in de algemene bevolking. De SCAN heeft het in dat opzicht toch wel verloren van de CIDI.’

Leken
Rijnders verklaart het verschil doordat epidemiologisch onderzoek meestal niet is gebaseerd op een deskundig oordeel over ziek of gezond zijn, maar op het oordeel van mensen zelf. De Graaf erkent dat de SCAN wordt afgenomen door mensen met klinische ervaring, terwijl de CIDI kan worden afgenomen door goed getrainde leken. ‘Er zijn echter wereldwijd meerdere studies die aantonen dat de CIDI valide is. Bovendien zijn er ook verschillen in wat professionals rapporteren.’

NEMESIS II
Uit het eerste NEMESIS-onderzoek kwam naar voren dat 41 procent van de bevolking ooit een psychische aandoening heeft gehad. Het Trimbos-instituut is nu bezig om een tweede studie uit te voeren. De Graaf sluit niet uit dat de uitkomsten tussen de eerste en tweede NEMESIS-studie met betrekking tot het voorkomen van psychische aandoeningen vergelijkbaar zullen zijn, of dat er een lichte stijging is. ‘Een kwart minder is zeker niet te verwachten.’

psychiatrie en samenleving | 04-06-2008 | 21:26 | Link | Reacties (1)

Psychiatrische Patiënten vaker naar Tandarts

Toen Nederlands cliëntenraadslid Tonna van der Linden een tandartsrekening van 4.700 euro ontving, was voor haar de maat vol. Ze stuurde alle afdelingen van ggz-instelling Symfora een zelfgemaakte voorlichtingsbrochure over tandartsenhulp in de psychiatrie.
‘Psychiaters moeten hun patiënten vaker naar de tandarts sturen.’

psychiatrie en samenleving | 28-05-2008 | 23:19 | Link | Reacties (0)

Zelfmoord in Ziekenhuizen

300 zelfdodingen per jaar in ziekenhuizen

Jaarlijks noteert men bijna 300 zelfdodingen in de Belgische ziekenhuizen, waarvan 200 zelfdodingen in algemene ziekenhuizen. Dat blijkt uit officiële cijfers van minister van Volksgezondheid Laurette Onkelinx (PS) in antwoord op een vraag van Open Vld-volksvertegenwoordiger Hilde Vautmans.

De meest recente volledige cijfers dateren van 2004 en 2005. Er zijn geen aanwijzingen dat er sindsdien veel veranderd is, integendeel. Hilde Vautmans stelde haar schriftelijke vraag nadat ze gealarmeerd was door verpleegkundigen over de vele zelfdodingen in ziekenhuizen.

In 2004 noteerde men 285 zelfdodingen, waarvan 94 in psychiatrische ziekenhuizen en niet minder dan 191 in algemene ziekenhuizen. In 2005 ging het om 281 zelfdodingen, waarvan 81 in psychiatrische ziekenhuizen en exact 200 in algemene ziekenhuizen. Over het algemeen gaat het om dubbel zoveel mannen als vrouwen, maar bijna net zoveel Franstaligen als Vlamingen.

(Persagentschap Belga: 27 mei 2008)

Daarbij moet bedacht worden dat de algemene ziekenhuizen ook allemaal een Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis (PPAZ) hebben.

psychiatrie en samenleving | 27-05-2008 | 12:07 | Link | Reacties (0)

Happy met Haring

‘De invloed van voedsel op de psychische gesteldheid wordt onderschat’, zegt psycholoog Aly van Geleuken, hoofd van het depressiecentrum van het Fonds Psychische Gezondheid. Op 20 mei sprak zij op de Haringpersdag in Scheveningen.

psychiatrie en samenleving | 21-05-2008 | 20:53 | Link | Reacties (1)

Overlijdens in de Psychiatrie

(Ivm artikel De Morgen, 19 mei, 2008, p. 2; Roel Geens)

Overheid weet niet waaraan mensen in psychiatrie overlijden

Volksvertegenwoordiger De Padt betreurt dat de overheid niet weet wat de belangrijkste oorzaken van dodelijke ongevallen zijn. (De Morgen, 19 mei 2008)

De overheid weet nog minder hoeveel mensen er precies in psychiatrie (gesubsidieerd door nationale en federale overheden) overlijden en waaraan ze sterven.

De overheid kan zelfs niet antwoorden op parlementaire vragen die daarover gesteld worden. Ze heeft blijkbaar nooit recente cijfers (laatste twee à drie jaar) of cijfers op langere termijn (voorbije 10 à 20 jaar) ter beschikking en doet ook alsof ze niet weet waar ze dergelijke cijfers zou kunnen krijgen. Hoe zou men dan al een beleid kunnen voeren of zelfs maar over het onderwerp van gedachten wisselen, als men niet eens weet waarover men praat?

Met veel moeite en geduld konden we met onze Sarah Beweging de officiële cijfers van 1998 tot 2004 bijeensprokkelen:
http://www.sarahbeweging.net/dossiers/psychiatrie03.html

Ook andere gegevens in verband met psychiatrische behandeling (oa over medicatie) worden maar met mondjesmaat, erg onvolledig of helemaal niet, verstrekt. Wie verbergt hier wàt voor de publieke opinie en in hoeverre zijn de officiële cijfers eigenlijk betrouwbaar?

Jan Vanhaelen en Mieke Houthaeve
woordvoerders Sarah Beweging
p.a. Kloosterstraat 159
1700 Dilbeek
Tel./fax 02 466 48 50
Web: http://www.sarahbeweging.net

 

psychiatrie en samenleving | 19-05-2008 | 13:25 | Link | Reacties (0)

Dichter Starik in de Psychiatrie

psychiatrie en samenleving | 13-05-2008 | 00:47 | Link | Reacties (0)

Le Monde des Prisons

psychiatrie en samenleving | 06-05-2008 | 16:58 | Link | Reacties (0)

UN Convention Rights of Persons with Disabilities

Dear all, Tomorrow the UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities will enter force for those countries that have ratified. This does not yet include the U.S. but both Democratic presidential candidates have committed to signing this treaty and presenting it to Senate for ratification. (Something to hold that person to if he or she gets elected.) See below for the meaning of this for users and survivors of psychiatry - why it should matter to us. In Solidarity, Daniel Hazen www.stopforce.org PRESS RELEASE: EMBARGO: May 3, 2008, 8:00AM EST

For Further Information: Daniel Iga WNUSP Board Member +256-772-939404 igadaniel2003@yahoo.com

psychiatrie en samenleving | 05-05-2008 | 10:47 | Link | Reacties (0)

Braingedopeerde Wetenschappers

De Wetenschap is een harde concurrentiële arena geworden: ook daar wordt om te "scoren" gegrepen naar alles wat mogelijk is om de prestaties te verhogen en een "winner" te worden. Ook doping dus!
Van onderstaand artikel uit de Nederlandse krant De Volkskrant van vandaag denkt u dus maar het Uwe! O ja: wat de Nederlanders Ritalin noemen wordt in België verkocht en gedeald onder de u welbekende naam Rilatine. En zullen de wetenschappers die cocaïne gebruiken dat in de enquëte hebben gemeld? 

psychiatrie en samenleving | 11-04-2008 | 11:07 | Link | Reacties (1)

Aanbevelingen Unicef-België mbt Kinderen in de Psychiatrie

UNICEF België heeft het genoegen u het verslag over de rechten van kinderen in psychiatrische diensten over te maken (kan gedownload worden op:
http://www.unicef.be/home_sub/detail.cfm?menu_id=214&lang=0 ).
Dit verslag is het resultaat van een brede bevraging die in 2006 gevoerd werd in pediatrische en psychiatrische diensten in België (gepubliceerd als rapport met de titel “Mijn ziekenhuis in potlood. Het ziekenhuis door de ogen van kinderen”) en van de debatten die in 2007 plaatsvonden tussen jongeren die in K-diensten verblijven en met beroepskrachten van deze diensten.
Als gevolg van deze ontmoetingen formuleerden de jongeren en UNICEF België een aantal aanbevelingen aan het adres van de beleidsmakers, met de bedoeling om constructief bij te dragen tot een verbetering van de situatie van deze kinderen. De kernboodschap is dat de kwestie van kinderen in de psychiatrie zich niet mag beperken tot een vraag naar beschikbare plaatsen of het recht op gezondheidszorg. Het lijkt immers belangrijk dat deze kwestie op een globalere manier en in het licht van kinderrechten beschouwd wordt.

Hieronder leest u onze 10-punten oproep voor het respect van de rechten van kinderen die verblijven in psychiatrische instellingen (K-diensten).

1. UNICEF België wil in de eerste plaats stilstaan bij de dubbele kwetsbaarheid van kinderen die in K-diensten verblijven. Hun broze gezondheid en het feit dat ze uit hun (familiale) omgeving gehaald zijn, vergen immers een bijzondere bescherming waarbij hun rechten niet over het hoofd gezien mogen worden. In principe gelden het VN-Kinderrechtenverdrag en andere verdragen onverkort voor alle kinderen, ook in K-diensten.
2. UNICEF België vraagt dat kinderen in de psychiatrie mee vorm kunnen geven aan hun leven. Ze hebben het recht om gehoord te worden over hun opname, over de behandeling en over mogelijke alternatieven voor de opname. Ze hebben ook het recht om hun vrijheidsbeperking regelmatig te laten herzien.
3. Dat veronderstelt uiteraard dat de kinderen voldoende geïnformeerd worden in een aangepaste taal en dat ze omkaderd worden door gekwalificeerd personeel dat hier tijd voor kan en wil uittrekken. Recht op informatie geldt ook bij het toedienen van medicatie in het kader van de behandeling.
4. Elke “vrijheidsberoving” is een uitzondering op het recht op persoonlijke vrijheid dat elk kind heeft. Iemand van zijn vrijheid beroven mag dus slechts in zeer beperkte gevallen onder zeer strikte voorwaarden.
5. Volgens het principe van de « minst ingrijpende behandeling » mogen patiënten slechts die behandeling krijgen die de minst ingrijpende impact heeft op hun (lichamelijke, geestelijke en morele) integriteit. Medische, ook psychiatrische behandelingen perken echter altijd het recht op integriteit in. Zulke inperkingen moeten uitzonderlijk blijven en strikt gereglementeerd worden.
6.  Het leven tijdens een opname in een K-dienst zou zoveel mogelijk moeten lijken op het leven erbuiten. Dit volgt logisch uit het principe van de minst ingrijpende behandeling: het opgenomen zijn op zich is reeds uitermate ingrijpend. De rest moet zo  “normaal” mogelijk verlopen. Kinderen in een K-dienst horen in principe dus zo weinig mogelijk van de buitenwereld afgeschermd  te worden. Beperkingen hierin zouden steeds duidelijk gemotiveerd en uitgelegd moeten worden. Het is onaanvaardbaar dat het recht om zijn gezin te zien, ingeperkt zou worden om financiële redenen of redenen van bezetting van de bedden.
7. Iedereen heeft recht op een minimum aan intimiteit, affectie én privacy. Ook kinderen verblijvend in een K-dienst. In groepssettings is dit recht op privacy misschien nog belangrijker dan elders. Beperkingen zijn alleen mogelijk in uitzonderlijke gevallen, wanneer dit vanuit therapeutisch oogpunt noodzakelijk zou zijn.
8. Opname in een K-dienst kan niet verantwoorden dat men het recht op spel aan kinderen zou ontzeggen. Ons land moet voldoende middelen voorzien voor de toepassing van dit recht, door bijvoorbeeld de uitbouw van geschikte infrastructuur voor ontspannende activiteiten of  van een groene omgeving. Ook uitstappen buiten de K-dienst moeten mogelijk gemaakt worden.
9. Het recht op onderwijs, dat ook voor opgenomen kinderen geldt, zou enkel beperkt kunnen worden indien dit noodzakelijk zou zijn uit therapeutisch oogpunt. Praktische beslommeringen verantwoorden de beperking van mensenrechten niet.
10. Vrijheidsbeperkende maatregelen, zoals afzonderen of aan bed binden, mogen enkel in uitzonderlijke gevallen getroffen worden en enkel ter bescherming van de jongere zelf of van anderen (niet ter sanctionering).

Het VN-Kinderrechtenverdrag en andere mensenrechtenverdragen voorzien de juridische verplichting voor de overheid om ervoor te zorgen dat er geen discriminatie is op haar grondgebied. Het stigma dat blijkbaar nog altijd kleeft aan (kinder- en jeugd)psychiatrie moet dus bestreden worden door bijvoorbeeld bewustmakingscampagnes te organiseren.

We blijven uiteraard tot eenieders beschikking voor meer informatie over de follow-up die de beleidsmakers aan dit dossier geven. Aarzel niet om dit door te sturen naar geïnteresseerden!

Met de meeste hoogachting,

Gaëlle Buysschaert
Child Rights Officer
UNICEF België

psychiatrie en samenleving | 10-04-2008 | 13:46 | Link | Reacties (0)

UNICEF België: Rechten voor kinderen in de psychiatrie

Unicef bepleit rechten van kinderen in psychiatrische diensten

[Bron: Persagentschap Belga]



Kinderen in psychiatrische instellingen moeten voldoende geïnformeerd worden over hun behandeling, en hun leven in de instelling moet zo veel mogelijk lijken op hun leven erbuiten. Dat zijn enkele van de aanbevelingen voor de beleidsmakers die Unicef België doet, op basis van een bevraging in pediatrische en psychiatrische diensten in ons land.

Aanbevelingen
In 2006 hield Unicef een bevraging bij pediatrische en psychiatrische diensten, en in 2007 organiseerde het debatten tussen jongeren die in psychiatrische instellingen, de zogenaamde K-diensten, verblijven. Daaruit formuleerden Unicef België en de jongeren een aantal aanbevelingen aan het adres van de beleidsmakers, om de situatie van de kinderen in de K-diensten te verbeteren.

Voldoende informatie
Unicef wijst erop dat het belangrijk is dat kinderen in de psychiatrie voldoende geïnformeerd worden, in een aangepaste taal, en dat ze omkaderd worden door gekwalificeerd personeel "dat hier tijd voor kan en wil uittrekken". Ook wil de organisatie dat het leven van de jonge patiënten zo veel mogelijk moet lijken op het leven buiten de instelling. "Kinderen in een K-dienst horen in principe dus zo weinig mogelijk van de buitenwereld afgeschermd te worden", zegt Unicef. "Het is onaanvaardbaar dat het recht om zijn gezin te zien, zou worden ingeperkt om financiële redenen of redenen van bezetting van de bedden."

Onderwijs en spel
Voorts hamert de organisatie op het belang van onderwijs en spel. "Het recht op onderwijs zou enkel beperkt kunnen worden indien dit noodzakelijk zou zijn uit therapeutisch oogpunt", luidt het. "Praktische beslommeringen verantwoorden de beperking van mensenrechten niet." Kinderen moeten ook kunnen spelen, en daar moet ons land volgens Unicef voldoende middelen voor uittrekken. Daarbij denkt de organisatie aan de uitbouw van geschikte infrastructuur voor ontspannende activiteiten of van een groene omgeving. Ook uitstappen moeten mogelijk gemaakt worden, vindt Unicef.

Afzondering
Ook zegt Unicef dat vrijheidsbeperkende maatregelen, zoals afzonderen of aan bed binden, enkel in uitzonderlijke gevallen mogen en enkel ter bescherming van de jongere of van anderen, maar niet om een patiënt te straffen.

Tot slot vraagt Unicef dat de overheid onder meer bewustmakingscampagnes organiseert, om het stigma dat kleeft aan de kinder- en jeugdpyschiatrie, te bestrijden. (belga)

psychiatrie en samenleving | 09-04-2008 | 13:47 | Link | Reacties (0)

Depressie en Alzheimer

Depressie vergroot kans op Alzheimer

Een depressie vergroot de kans op het ontstaan van Alzheimer. Dat concluderen onderzoekers van het Erasmus MC in een artikel in het wetenschappelijk tijdschrift Neurology, dat donderdag verschijnt. Mensen die een depressie hebben gehad, hebben een tweeënhalf keer grotere kans op deze ziekte.

Drie keer grotere kans
Aan het onderzoek deden 486 personen van 60 tot 90 jaar mee. Daarvan hadden 134 personen eerder in het leven zeker één periode van depressie, waar zij medische hulp voor zochten. Binnen de groep, die zes jaar in beeld was, ontwikkelden 33 mensen de ziekte van Alzheimer. Voor deelnemers die voor hun 60e een depressie hadden gehad, bleek de kans op het ontstaan van Alzheimer ruim drie keer zo groot als bij deelnemers die nooit een depressie hadden.

Depressie zelf oorzaak?
Hoofdonderzoeker van het Erasmus MC Monique Breteler houdt wel een slag om de arm. "We weten nog niet of de depressie op zichzelf een rol speelt in het ontstaan van Alzheimer." Breteler sluit niet uit dat een andere factor een rol speelt bij het ontstaan van zowel depressies als Alzheimer.

Twee belangrijke delen in hersenen
Een theorie is dat door de depressie cellen in twee belangrijke gebieden van de hersenen verloren gaan. Dit zou kunnen bijdragen aan het ontstaan van Alzheimer. In het onderzoek werd geen verschil gevonden in de grootte van de betreffende hersengebieden van mensen die een depressie hebben gehad en mensen die dat nooit hebben gehad.

psychiatrie en samenleving | 08-04-2008 | 15:25 | Link | Reacties (0)

weer een flauw wetenschappelijk onderzoek

Een Europees onderzoek bestudeerde de frequentie van onze dagelijkse sociale contacten in het kader van de overdracht van infectieziekten via intiem interpersoonlijk contact. Het verspreide persbericht suggereert daarbij dat sociale contacten de kansen op infectieziekten doet toenemen, en onze media nemen dit uiteraard over. Kortom: wat een mens uit dit onderzoek leert is dat hij zijn intiem contact (gesprekken, aanrakingen, kus) beter zou beperken, want de medemens zou maar een haard van virussen en bacterieën zijn. Geen van onze wetenschapsjournalisten is blijkbaar zo slim te bedenken dat intiem contact direct en indirect eerder de gezondheid bevordert en dat het overigens ook het immuunsysteem versterkt.

Een Belg praat met gemiddeld 12 personen per dag

Een Belg praat met gemiddeld 12 personen per dag. Hij heeft het vaakst contact met zijn leeftijdsgenoten. Zeventigplussers en kinderen jonger dan 4 jaar ontmoeten het minst aantal mensen op een gemiddelde dag. Op een werkdag hebben we meer contacten (13) dan op een zaterdag (10) of een zondag (8).

Infectieziektes
Dat blijkt uit een studie die werd uitgevoerd naar de sociale interacties die relevant zijn voor de verspreiding van infectieziektes. De studie werd uitgevoerd in acht Europese landen. Aan meer dan 7.000 personen werd gevraagd om een dagboekje bij te houden. In dat boekje moest genoteerd worden hoe vaak mensen andere mensen in levende lijve ontmoeten op een willekeurige dag.

Een ontmoeting werd gedefinieerd als een conversatie van minstens drie woorden of een aanraking van de huid. In België hielden 750 mensen een dagboekje bij op een willekeurige werkdag en een willekeurige weekenddag.

Aanraking van de huid
Uit de studie blijkt dat vooral kinderen meer en intiemere contacten hebben dan oudere mensen en dus meer kans lopen om een infectie te krijgen en door te geven. Van verschillen tussen mannen en vrouwen in zowel het aantal als de intimiteit van hun contacten is geen sprake. Bij gemiddeld 7 van de 12 contacten was er sprake van aanraking van de huid (handdruk, kus).

Italianen hadden veruit de meeste persoonlijke ontmoetingen (20 per dag), en Duitsers de minste (8 per dag). De Belgen hadden gemiddeld meer contacten dan Duitsers en Britten, evenveel als Finnen, maar minder dan Nederlanders, Polen en Italianen. Zeven op de tien persoonlijke ontmoetingen duren langer dan een uur, maar drie kwart van de eerste ontmoetingen duren korter dan 15 minuten.

Het Belgische luik van de studie, die deze maand werd gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift PLOS medicine, werd uitgevoerd door een samenwerking tussen de Universiteit Antwerpen en de Universiteit Hasselt. Het marktonderzoeksbureau Field Quality Control stond in voor het uitsturen en verzamelen van de dagboekjes. (belga)

psychiatrie en samenleving | 01-04-2008 | 23:36 | Link | Reacties (0)

Cape Town Declaration on Psychiatric Assault

psychiatrie en samenleving | 31-03-2008 | 13:21 | Link | Reacties (0)

Wanpraktijken in de Psychiatrie: het Centrum Gelijke Kansen

Deze week werden we uitgenodigd door twee medewerkers van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding om na te gaan of zekere verontmenselijkende praktijken in de psychiatrie kunnen worden beschouwd als discriminatie, en dus eventueel kunnen worden bestreden via de antidiscriminatiewet, waarvoor het Centrum bevoegd is.
De medewerkers van het Centrum toonden zich zeer betrokken, maar konden zich in het algemeen niet uitspreken over de kwestie. Het Centrum kan slechts werken op basis van een door een slachtoffer of iemand die zich als dusdanig ervaart, ingediende klacht en dan nagaan of in deze casus van discriminatie sprake kan zijn.
De belangstelling van het Centrum voor het probleem is hoe dan ook bemoedigend en opent perspectieven voor een debat over de psychiatrie dat niet enkel onder medici en deskundigen wordt gevoerd, maar een bredere maatschappelijke dimensie krijgt.

Hoe dan ook: wie meent dat hij of zij in de psychiatrie slachtoffer geworden is van discriminatie kan zich wenden tot het Centrum:
• Bel het (gratis) groene nummer: 0800/12 800 of vanuit het buitenland: +32 (0)2/212 30 00

• Op de website van het Centrum vind je een meldingsformulier: http://www.diversiteit.be/?action=onderdeel&onderdeel=7&titel=Contact
• Fax naar +32 (0)2/212 30 30
• Schrijf naar:
Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding,
Koningsstraat 138, 1000 Brussel
• Kom op donderdag tussen 9u30 en 12u30 naar het Centrum (zonder afspraak)

psychiatrie en samenleving | 29-03-2008 | 20:25 | Link | Reacties (0)

Week van de Psychiatrie in NL

't is allemaal wel wat spiritualistisch en weinig maatschappelijk geörienteerd, maar de Nederlanders zijn nu eenmaal in de ban van goden, van Jezus tot Allah en Boeddha en zelfs de Duivel of Wilders en Fitna! Dus, laten we tolerant wezen:
De Week van de Psychiatrie in Nederland
31 maart - 6 april 2008

Een Andere Psychiatrie

Een andere benadering van
de Geestelijke Gezondheid.

Week van de Psychiatrie 2008 - 31 maart tot en met  6 april

De Week van de Psychiatrie is een activiteit van landelijke en regionale cliëntenorganisaties en van cliëntenraden in de geestelijke gezondheidszorg die tot doel heeft de positie van de cliënt in de geestelijke gezondheidszorg en in de samenleving te versterken. De werkgroep Week van de Psychiatrie bestaat uit vertegenwoordigers van Anoiksis, Cliëntenbond, Vereniging Manisch Depressieven en Betrokkenen, Stichting Pandora, LPR (Landelijke Patiëntenraden) en Basisberaad Rijnmond. De werkgroep organiseert van 31 maart tot en met  6 april 2008 in samenwerking met cliëntenraden en zorginstellingen de 34^e Week van de Psychiatrie. Het thema in 2008 is Een Andere Psychiatrie? Over aanvullende en alternatieve behandelingen. De internetsite weekvandepsychiatrie.nl geeft steeds een actueel overzicht van alle activiteiten en van de achtergrondinformatie.

Een Andere Psychiatrie?

EMDR (neuro-emotionele integratie door oogbewegingen), lichtenergie, acupunctuur, hartcoherentie, omega-3, running therapy, (emotioneel) lichaamswerk, yoga, htp-5, meditatie, mindfulness, aandachtgerichte (cognitieve) therapie, Bachbloesems. Allemaal namen en voorbeelden van alternatieve benaderingen voor of  aanvullende benaderingen op de ‘gewone’ geestelijke gezondheidszorg (GGz).

De werkgroep Week van de Psychiatrie krijgt veel vragen van cliënten in de GGz die op zoek zijn naar andere of aanvullende benaderingen in en buiten de GGz. De werkgroep constateert dat cliënten tijdens of na hun reguliere behandeling steeds vaker aanvullende of alternatieve behandelingen wensen. Wat is de meerwaarde van deze benaderingen? Wat zijn ervaringen van cliënten met deze benaderingen? Is er sprake van een alternatief, dus in plaats van, of een aanvulling op de bestaande manier van werken?  

Aanvulling of alternatief?

Het huidige behandelaanbod van de reguliere GGZ voldoet helaas niet voor iedereen. Soms behalen cliënten onvoldoende resultaat. Zij hebben nog steeds te maken met allerlei klachten en  psychische problemen, ondanks het feit dat ze in behandeling zijn (geweest). Veel cliënten krijgen te maken met lichamelijke klachten en/of bijwerkingen van de behandeling. Ook zijn veel mensen op zoek naar een meer totale benadering van hun problematiek en menszijn. De cliënten zoeken naar ‘nieuwe’, veilige en effectieve, aanvullende of alternatieve benaderingen in (en buiten) de GGz.

Met alternatieve behandelaars en aanvullende therapieën bereiken vele cliënten soms grote resultaten. Ook ervaren zij de bejegening vaak als positief en steunend. Zij vinden de GGz, zoals die nu georganiseerd is, te technisch, afstandelijk en te veel gericht op behandeling met psychofarmaca.  

Integrale psychiatrie



Er is in de hele wereld een grote belangstelling voor aanvullende en alternatieve Geneeswijzen (CAG).  Het begrip Integrale Psychiatrie is in opkomst: Veel behandelaars zijn voorstander van de integratie van ‘gewone’, aanvullende en alternatieve behandelwijzen. Hierbij worden lichamelijke, emotionele, mentale en spirituele gebieden in de behandeling betrokken. Er is een sterke toename van studies en publicaties over CAG, want beoefenaars van de ‘integrale psychiatrie’ willen verantwoord en wetenschappelijk te werk gaan. In Nederland krijgt de GGz steeds meer aandacht  voor de integrale benadering van psychische problemen. In meer en meer instellingen komt het voor dat cliënten mediteren of aan YOGA doen, in plaats van (te veel) koffie drinken.  

Er komt steeds meer aanbod op het gebied van aanvullende en alternatieve behandelingen. Voor veel cliënten in de GGz is het belangrijk om te weten dat dit aanbod er is, en waar het te vinden is. Van een aantal nieuwe benaderingen is onderzocht en aangetoond dat ze effectief en veilig zijn, (zoals EMDR en Mindfulness). Een groot aantal nieuwe benaderingen is nog niet genoeg onderzocht, ook omdat er zoveel verschillende soorten en benaderingswijzen zijn. Juist die grote hoeveelheid aan richtingen en stromingen maakt het er niet makkelijker op een goede keus te maken uit het aanbod. Bovendien zijn er veel nare ervaringen met ‘alternatieve genezers’. Ook daar wil de Week van de Psychiatrie aandacht aan schenken.
Voor GGz-clienten is informatie over recent onderzoek en het aandacht schenken aan de meer bekende aanvullende of alternatieve benaderingen van belang. De werkgroep Week van de Psychiatrie adviseert de verschillende regio’s in Nederland om informatie te verzamelen over wat instellingen en vrijgevestigden aan aanvullende en alternatieve benaderingen te bieden hebben.  

Een nieuwe markt


In Nederland bezoekt ongeveer 10 tot 15% van de bevolking jaarlijks een alternatieve genezer. Bij alternatieve genezing moet je denken aan het aanbod van voedingssupplementen, healing, sjamanen, reiki, acupunctuur, bio-energetica, etc. Van deze groep mensen die een alternatief genezer bezoekt, heeft een groot deel te maken met psychische problemen. Veel mensen hebben behoefte aan een andere benaderingswijze in de GGz, dit betekent dat ook de zorgverzekeraar rekening moet houden met deze vraag van grote groepen cliënten in de GGz.

In hoeverre kunnen cliënten in de GGz een échte ‘marktpartij’ zijn? Wat zijn de mogelijkheden om nieuwe en aanvullende benaderingen in het standaardpakket op te nemen? Daarnaast is van belang welke alternatieve therapieën worden vergoed door zorgverzekeraars. Is er een zorgverzekeraar die de meeste alternatieve therapieën vergoed? Kan een georganiseerde groep GGZ-cliënten er voor zorgen dat een bepaalde behandeling in het pakket wordt opgenomen? Wij nodigen de zorverzekeraars en clientenorganisaties uit een antwoord te geven op deze vragen.

Zingeving, geloof, spiritualiteit

Als we op het terrein aanbelanden van de alternatieve en aanvullende benaderingen komen we soms ook op het terrein van zingeving, geloof en spiritualiteit. De Werkgroep constateert dat er een grote behoefte is om niet alleen vanuit de reguliere geneeskunde te kijken naar geestelijke gezondheid en genezing.  Cliënten van de GGz ervaren dat er vaak te weinig plaats is voor de mens-in-zijn-geheel, voor zingevingvragen, voor bezieling in de psychiatrie. Veel cliënten ontlenen steun aan hun geloof en aan spiritualiteitbeleving. De werkgroep Week van De Psychiatrie erkent ook het belang van geloofsbeleving en zingevingvragen.  

Doelstelling van de Week van Psychiatrie 2008

De week van de psychiatrie 2008 geeft aandacht aan het thema aanvullende benaderingen in de GGz door:

• Publiciteit rond het thema ‘Een Andere Psychiatrie?”
• Het (regionaal) leveren van informatie over de meer bekende aanvullende benaderingen, ervaringen van cliënten in de GGZ, het aandragen van informatie via de website.
• Contact via Internet, bijzondere projecten en initiatieven op het gebied van nieuwe, alternatieve of aanvullende benaderingen in de GGZ en ervaringen van mensen met een psychiatrische achtergrond met aanvullende benaderingen in de GGZ.
• Discussie en meningsvorming over de keuze van/voor aanvullende en alternatieve benadering en plaats in het behandelaanbod van de GGZ tijdens de traditionele (34^e) Nationale Breingeingdag.
• Stimuleren van activiteiten in de regio’s en landelijke activiteiten door informatieverzameling op de website weekvandepsychiatrie.nl

Activiteiten Landelijke Werkgroep

De werkgroep Week van de Psychiatrie draagt het thema aan, zorgt voor achtergrondinformatie en publiciteit, verzamelt initiatieven in de regio's en is daarnaast een belangrijke stimulans voor activiteiten in het land gedurende de week. Tijdens de landelijke Breingeindag komen alle initiatieven samen en worden informatie en activiteiten gepresenteerd.

 De activiteiten van de werkgroep zijn:

• Het stimuleren en ondersteunen van lokale initiatieven van cliëntenraden, basisberaden, platforms, regionale en categorale organisaties
• Het geven van voorlichting over het thema door ervaringsdeskundigen
• Het verrichten van wetenschappelijk onderzoek naar alternatieve of aanvullende benaderingen in de GGz, zoals ervaren door mensen met psychiatrische problematiek
• Landelijke publiciteit, het benaderen van media
• Het ontwikkelen en onderhouden van de website Week van de Psychiatrie, verzamelen van informatie over het thema, inventarisatie van activiteiten in de regio’s
• Het (mede-)organiseren de landelijke manifestatie Breingeindag
• Het uitbrengen van een publicatie die cliënten informatie geeft over aanvullende en alternatieve behandelingen en de resultaten van de Week van de Psychiatrie in 2008

Wij roepen u op om uw activiteiten te melden aan de werkgroep Week van de Psychiatrie en om de Week van de Psychiatrie (financieel) te ondersteunen.

Werkgroep Week van de Psychiatrie.
Toon Vriens, Voorzitter

Contact en Informatie:
werkgroep week van de psychiatrie
stort uw bijdrage op het girorekeningnummer
www.weekvandepsychiatrie.nl giro 1975626 o.v.v. Week van de psychiatrie

2^e Constatijn Huygensstraat 77

1054 CS Amsterdam

post duidelijk vermelden tav Week van de Psychiatrie

fax nummer 020 612 36 99

telefoon 020 685 11 71

t.vriens@stichtingpandora.nl

Voor meer informatie kunt u ook contact opnemen met: 
Week van de Psychiatrie  / René Kragten (www.kr8en.nl)

E-mail: rene@kr8en.nl

psychiatrie en samenleving | 29-03-2008 | 02:46 | Link | Reacties (0)

Vraag Parlementaire Werkgroep Psychiatrie

Naar aanleiding van het onthullende en onthutsende artikel in het weekblad Knack van deze week 19 maart herhalen wij onze vraag naar de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie of werkgroep Psychiatrie & Geestelijke Gezondheidszorg. Onderstaand persbericht werd verstuurd naar alle kranten en naar alle politici waarmee wij contact hebben.

Persbericht

Info: Eric Rosseel O2 267 52 2O;
Jan Vanhaelen O2 466 48 50

Naar aanleiding van het onthullende artikel in het weekblad Knack van 19 maart 2008 omtrent het misbruik van de procedure van gedwongen opnames in de psychiatrie en het onverantwoord en onmenselijk opsluiten van patiënten in  isoleercellen, herhalen het Netwerk Psychiatrie & Samenleving (http://psychiatrie.blogse.nl) en de Sarah Beweging voor Psychosociaal Welzijn (http://www.sarahbeweging.net) hun vraag naar de oprichting van een onderzoekscommissie binnen het federaal en Vlaams parlement die zich zou buigen over het geheel van de praktijken in de psychiatrie en de geestelijke gezondheidszorg. Deze vraag werd in december 2007 reeds gesteld naar aanleiding van het in gang gezette rechtsgeding van de Amerikaanse Staat Arkansas tegen Janssen Pharmaceutica (m.b.t. frauduleuze medische informatie aan overheidsinstanties, artsen en patiënten over het "populaire" antischizofreniemiddel Risperdal), waarbij de overheid van Arkansas van Janssen een schadevergoeding van enkele tientallen miljoenen euro vorderde voor frauduleuze medische informatie aan ziekenhuizen, artsen en patiënten en misleidende marketingpraktijken. Het Netwerk en Sarah stelt voor dat deze onderzoekscommissie  zich zou buigen over het geheel van de praktijken in de psychiatrie en de geestelijke gezondheidszorg, met bijzondere aandacht voor:

1.      de zelfmoorden binnen de psychiatrie en de falende aanpak van de zelfmoordproblematiek in het algemeen;
2.      de wijze waarop de wet betreffende de gedwongen opname in de praktijk functioneert en het probleem van de onverantwoorde vrijheidsberoving van zowel gedwongen als vrijwillig opgenomen patiënten in al haar vormen, waarvan de isoleercel maar de meest spectaculaire is;
3.      de voortschrijdende beperking van de patiëntenrechten voor mensen in psychiatrische behandeling of in psychiatrische opname  en voor mensen met psychosociale problemen;
4.      de marketingpraktijken van de farmaceutische industrie (“informatie” aan de artsen; manipulatie van het wetenschappelijk onderzoek; sponsoring van “patiëntenverenigingen” of verenigingen van ouders van “geesteszieke” kinderen; “voorlichting” van de publieke opinie);
5.      de wijze waarop maatschappelijke en psychosociale problemen herleid worden tot inwendig psychische en biologische problemen;
6.      de onverantwoorde propaganda voor dure maar therapeutisch betwistbare behandelingstechnieken zoals ElektroConvulsieTherapie (“elektroshocks”) en het gebrek aan middelen voor (meer) kleinschalige therapeutische gemeenschappen;
7.        een herziening van de ziekenhuispsychiatrische methodiek van intake tot ontslag (wanneer we de miljarden euro’s die jaarlijks besteed worden aan psychiatrie en geestelijke gezondheidszorg, in rekening nemen, dan zijn de globale resultaten eerder mager); het aantal mensen dat van zijn “ziekte” nooit geneest en het FONA-niveau (Fouten Ongevallen & Near Accidents) zijn onrustwekkend hoog.

Namens Sarah Beweging               Namens Netwerk P & S
Jan Vanhaelen                                    Eric Rosseel

Sarah Beweging
Kloosterstraat, 159
1700 Dilbeek
O2 466 48 5O
sarahbeweging@skynet.be
http://www.sarahbeweging.net

Netwerk Psychiatrie & Samenleving
Grote Winkellaan, 94
1853 Strombeek-Bever
O2 267 52 2O
eric.rosseel@scarlet.be
http://psychiatrie.blogse.nl

psychiatrie en samenleving | 20-03-2008 | 13:44 | Link | Reacties (1)

Aangifte seks-relatie zorgverstrekker-patiënt

Altijd aangifte van seksuele relatie tussen medewerker en patiënt [In Nederland dan toch]

psychiatrie en samenleving | 16-03-2008 | 17:51 | Link | Reacties (0)

proficiat Bert Anciaux

psychiatrie en samenleving | 12-03-2008 | 08:42 | Link | Reacties (0)

Oproep van het Ministerie van de Wooncrisis

Neem deel aan Bijeenkomst van Ministerie van de Wooncrisis

Op 16 februari is in Brussel het Forum van de Wooncrisis doorgegaan. Een tweehonderdtal mensen uit heel het land en met de meest diverse achtergronden hebben die dag nagedacht over wat we samen kunnen doen om te vechten tegen de wooncrisis.

Wie er bij was weet dat het een inspirerende en hoopgevende dag was. De energie van het forum willen we niet verloren laten gaan. Daarom komen we op zaterdag 15 maart opnieuw samen om na te denken over twee vragen:

-         hoe kunnen we deze beweging, dit netwerk, verder vorm geven?

-         Welke concrete acties kunnen we ondernemen?

De bijeenkomst gaat opnieuw door in Brussel, Koningstraat 123, op zaterdag 15 maart om 14 uur.

Wij hopen dat u er ook bij kan zijn.

Vriendelijke groeten,

Het Ministerie

Ps: Er wordt volop gewerkt aan de verslagen van de werkgroepen. Ze zullen gepubliceerd worden op onze site www.wooncrisis.be , waar u nu al de foto's van het forum kan terug vinden.

****

http://www.wooncrisis.be/
http://www.bloggen.be/comite_voor_sociale_gerechtigheid/
http://groups.msn.com/armoedevakbond/_whatsnew.msnw

psychiatrie en samenleving | 08-03-2008 | 15:35 | Link | Reacties (2)

Het Netwerk uitgenodigd door het Centrum Gelijke Kansen en Racismebestrijding en door diverse politici

Het Netwerk Psychiatrie & Samenleving is na beraadslaging binnen de directie van het Centrum Gelijke Kansen & Racismebestrijding uitgenodigd een aantal praktijken in de psychiatrie toe te lichten op de zetel van het Centrum: het gesprek gaat door einde maart. De medewerkers van het Centrum willen informatie verzamelen om een oordeel te vellen over de vraag of zekere mensonterende praktijken in de psychiatrie als discriminatie kunnen worden bestempeld, waardoor acties tegen dergelijke praktijken onder de bevoegdheid vallen van het CGKR.

Ondertussen buigt ook de voorzitter van de Liga van de Mensenrechten, advocaat Mr. Jos Vander Velpen, zich over een bijzonder gedetailleerd dossier dat hem door het Netwerk werd overgemaakt.

Tevens heeft het kabinet van minister Bert Anciaux het Netwerk uitgenodigd om haar standpunt toe te lichten betreffende bepaalde facetten van de geestelijke gezondheidszorg en de psychiatrie in Vlaanderen. Deze bijeenkomst grijpt plaats midden maart. Het is algemeen bekend dat de politieke partij Spirit een werkgroep heeft opgestart die beoogt voorstellen te formuleren om in Vlaanderen tot een meer mensgerichte en progressieve geestelijke gezondheidszorg te komen en om na te gaan hoe zekere ongunstige evoluties in de ggz en de psychiatrie kunnen worden gekeerd en bepaalde uitwassen (zowel exceptionele als structurele) kunnen worden bijgestuurd door nieuwe wetgeving of aanpassingen aan de bestaande. Minister Bert Anciaux (Spirit) had verleden zomer op zijn weblog reeds laten verstaan dat hij een dergelijk initiatief zou nemen.

In de loop van de voorbije weken had het Netwerk reeds gesprekken met diverse parlementairen, o.a. volksvertegenwoordiger Tinne Vanderstraeten van Groen!, senator Christiane Vienne (PS), gewezen minister Welzijn & Gezondheid in de Waalse Gewestregering, en volksvertegenwoordiger Jean-Marie Dedecker (LDD). Bovendien werden in de loop van 2008 reeds op aangeven van het Netwerk vragen omtrent specifieke punten gesteld aan de bevoegde minister, zowel in het Vlaams als in het federaal parlement.

psychiatrie en samenleving | 07-03-2008 | 22:40 | Link | Reacties (1)

Message in a Bottle

jim.gottstein@psychrights.org wrote:

Date: Mon, 03 Mar 2008 20:14:21 -0900
Subject: "Forcing Psychiatric Drugs Can Increase Violence," Warns New Task Force on Mental Health Legal Advocacy & Activism
From: jim.gottstein@psychrights.org
To: lindaraps97@yahoo.com

For immediate release: NEWS RELEASE
4 March 2008

Media contacts:
Krista Erickson - 541-3459106
Daniel Hazen - 315-528-3385
krista@mindfreedom.org                                                                dan@psychrights.org

       "Forcing Psychiatric Drugs Can Increase Violence," Warns New Task Force on Mental Health Legal Advocacy & Activism

Promising to fight what they call pervasive and harmful violations of mental health
clients who are involuntarily drugged and electroshocked in the United States, The
Law Project for Psychiatric Rights (PsychRights) and the MindFreedom Shield Campaign
announced today a joint Task Force on Mental Health Legal Advocacy & Activism. The
new partnership of law and nonviolent direct action has an initial focus in the
states of California, Massachusetts and New York.

PsychRights' President Jim Gottstein declared, "People's rights in forced drugging
proceedings are ignored as a matter of course, resulting in great harm to them and
decreased public safety." David Oaks, Director of MindFreedom International (MFI),
noted, "Violence by a few individuals labeled 'mentally ill' has led to a backlash
calling for a massive increase in forced psychiatric drugging."

Mr. Gottstein added, "Contrary to public perception, forcing people to take
psychiatric drugs can often increase violence, rather than decrease it. If people
were warned that both taking and withdrawing from these drugs can at times
contribute to committing terrible acts, they and their loved ones can be alert to
the possibility and tragedies averted."

Krista Erickson, MFI board member and Chair of the MFI Shield Campaign, said, "I'm
excited about MFI and PsychRights expanding our partnership and focusing the
combined power of legal advocacy and activism on specific cases." The MFI Shield
Campaign supports the wishes of a member to be free of involuntary mental health
intervention with an international "Solidarity Network" of advocates. The new Task
Force plans to use both the court of law and the court of public opinion.

 Task Force organizers say the combination of PsychRights' expertise for strategic
litigation and the "people power" of MindFreedom activists around the country will
bring a synergy and geographic reach to their demands for people’s legal and human
rights. Daniel Hazen, Northeast Coordinator with PsychRights, added, "In the United
States the 'mental health' industry is a labeling system that often dismisses self-
determination, legal capacity and alternatives. 'Treatment' can be forced through
the court systems. People ought to 'have their day in court' but this is often far
from what actually occurs."

MFI is an independent nonprofit coalition defending human rights and promoting
humane alternatives in mental health. The Law Project for Psychiatric Rights is a
public interest law firm devoted to the defense of people facing what they call the
"horrors of unwarranted forced psychiatric drugging and other forced psychiatric
procedures." PsychRights office is in Anchorage, Alaska: www.psychrights.org. The
MFI office is in Eugene, Oregon: www.mindfreedom.org

                                                               # # #

http://psychrights.org/PR/080304PsychRights-MFI-Shield.pdf

James B. (Jim) Gottstein, Esq.
President/CEO

Law Project for Psychiatric Rights
406 G Street, Suite 206
Anchorage, Alaska  99501
USA
Phone: (907) 274-7686)  Fax: (907) 274-9493
jim.gottstein[[at]]psychrights.org
http://psychrights.org/

  Psych Rights ®
            Law Project for
       Psychiatric Rights

The Law Project for Psychiatric Rights is a public interest law firm devoted to the defense of people facing the horrors of forced psychiatric drugging.  We are further dedicated to exposing the truth about these drugs and the courts being misled into ordering people to be drugged and subjected to other brain and body damaging interventions against their will.  Extensive information about this is available on our web site, http://psychrights.org/. Please donate generously.  Our work is fueled with your IRS 501(c) tax deductible donations.  Thank you for your ongoing help and support.

		To unsubscribe or if you have any questions about this list, e-mail  contact@psychrights.org.  	
	

psychiatrie en samenleving | 04-03-2008 | 17:45 | Link | Reacties (0)

Een hondenleven!

SP Tilburg wil databank voor hondenpoep

ANP 04 maart 2008

TILBURG - De SP in Tilburg heeft dinsdag een voorstel ingediend voor een DNA-databank voor honden. Onder het motto de vervuiler betaalt wil de oppositiefractie zo de eigenaren traceren van honden die een drol op de stoep hebben achtergelaten. De hondenbelasting kan dan naar beneden, heeft fractievoorzitter Johan van den Hout berekend.

psychiatrie en samenleving | 04-03-2008 | 16:35 | Link | Reacties (0)

Kinderen als informant over het gedrag van hun ouders

Wat in Amerika gebeurt, waait doorgaans binnen een paar jaar over naar Europa en België. Dus binnenkort zullen ook hier pediaters en kinderartsen kinderen gebruiken als informant om dossiers op te stellen over hun ouders en deze informatie door te spelen naar de politie. Zo zien we hoe ver dokters gaan in hun arrogantie te denken dat ze ongevraagd en volkomen illegaal baas mogen spelen over het leven van andere mensen.
Leest u maar onze Amerikaanse correspondente (om niet te zeggen "informant"):

NaturalNews.com printable article

Originally published March 3 2008

Doctors Interrogate Children as Informants on Parents' Behavior

by David Gutierrez

(NaturalNews) Encouraged by the American Academy of Pediatrics (AAP), pediatricians across the United States have begun questioning children about their parents' habits, in some cases even filing police reports based on this information, according to an opinion article published in the Boston Herald.

Article author Michael Graham recounts that his own children were asked by their doctor whether their parents used drugs and alcohol, owned guns, or were abusive. The doctor did not seek parental permission before asking the questions, nor did he inform them that they were being asked; Graham and his wife found out only after their children came home from the visits.

"The doctor wanted to know how much you and mom drink, and if I think it's too much," Graham reports his daughter saying. "She asked if you two did drugs, or if there are drugs in the house. The doctor wanted to know how we get along. And if, well, Daddy, if you made me feel uncomfortable."

Graham also reports the case of an Uxbridge, Massachusetts man who had his legal gun ownership reported to the police by his daughter's doctor. The doctor filed a police report after asking the 5-year-old girl if her father owned a gun, then following up with questions to her and her mother about the type and number of the weapons.

Graham blames the trend on guidelines issued by the AAP, which classifies parents as "persons of interest" and encourages doctors to ask children questions in order to uncover inappropriate or illegal behavior.

"The paranoia over parents is so strong that the AAP encourages doctors to ignore 'legal barriers and deference to parental involvement' and shake the children down for all the inside information they can get," Graham writes.

According to Graham, anti-gun advocacy by pediatricians is widespread enough that "some states are considering legislation to stop it."

"What this interrogation of children demonstrates," added consumer health advocate Mike Adams, "is just how deeply the medical establishment now believes it has total authority over the lives of patients. This kind of behavior is arrogant, outrageous and should be outlawed," Adams said.

psychiatrie en samenleving | 03-03-2008 | 22:22 | Link | Reacties (0)

Eindelijk 'ns Goed Nieuws voor Psy-Patiënten

Allez, toch voor onze oranje broeders! 

Nederlandse rokers kunnen zich gunstiger verzekeren

In een tijd waarin rokers steeds vaker op winderige trottoirs aan hun behoefte aan nicotine moeten voldoen, beloont een verzekeraar ze net voor hun volhardend rookgedrag. Paerel Leven geeft verstokte rokers een hogere lijfrente, waarmee de verzekeraar rekening houdt met hun kortere levensverwachting.

20.000 euro inleggen
Op de website van de verzekeraar staat dat de roker wel eerst 20.000 euro moet inleggen. Bovendien moet hij aantonen dat hij de laatste vijf jaar vrijwel onafgebroken minstens tien sigaretten of zes sigaren per dag heeft gerookt. Ook pijprokers moeten zeker zes keer per dag hun pijp hebben aangestoken.

Urinetest
Wie al eens heeft geprobeerd te stoppen, moet die poging binnen een maand hebben gestaakt. Een urinetest bevestigt het rookgedrag, meldde dagblad Trouw vandaag.

Lagere levensverwachting
De lijfrentepolis is mede op initiatief van de Stichting Rokersbelangen ontstaan. "Rokers hebben een lagere levensverwachting dan niet-rokers en betalen daardoor onterecht mee aan de lijfrente-uitkering van niet-rokers", vindt de stichting.

"Voor de overlijdensverzekeringen moeten rokers al jarenlang een hogere premie betalen. Dan is het terecht dat zij voor hun lijfrenteverzekering een hogere uitkering krijgen", stelt een woordvoerder van de stichting. (belga)

psychiatrie en samenleving | 02-03-2008 | 14:05 | Link | Reacties (1)

* * * Doodsbericht en Ewige Wiederkunft * * *

                        Ter Ultieme Bevestiging

                             Vermits

Vermits alle ellendelingen, sukkelaars, armen en bekrompenen waarvan niemand nog haar op zijn tanden heeft,
Zich in plaats van de boel in de fik te steken zich liever laten ringeloren door eerbare lieden die er alleen op uit zijn zich te verrijken met hun zogenaamde “zorg” voor de minst bedeelden,
Die ellendelingen dus 100% medeplichtig zijn,

Vermits Hogerhand ( van Psychiatrie tot Huisarts, van Bejaardenhelpster tot Psychotherapeut) alle middelen aanwendt om deze ellendelingen van hun meest elementaire vrijheid te beroven, ze te folteren en te mishandelen,
Vermits Hogerhand, van Parlement tot Regering, tot Rechterlijke Macht, van PvdA over Groen en SP.a tot Lijst Dedecker en het Vlaams Belang, van de Liga van de Mensenrechten tot de Bond zonder Naam,
van de miserie van deze sukkelaars alleen maar gebruikt maakt om voor zich zelf onder het mom voor hen te “zorgen” subsidies en dotaties binnen te rijven en aldus de miserie van deze mensen misbruikt om zichzelf te verrijken,

Vermits elkeen die we onbaatzuchtig geholpen hebben, ons alleen maar in het gezicht heeft gespuwd en ons maar heeft uitgelachen,
Vermits de Elitairen ons alleen maar gebruikt en misbruikt hebben als hefboom om mogelijkerwijze hun verloren zaken recht te trekken, en om op onze kop te kakken als we zelfs in nood zaten,

Verdwijnen wij, zelf niet meer over de middelen te beschikken om brood, vlees en sigaretten te kopen,  van deze wereld, niet meer bereid te wachten tot de bolsjewieken nogmaals het Winterpaleis van de Tsaar bestormen of de Planeet door de opwarming van de Aarde smelt, hier overstroomt en daar verdort,
En hopen wij dat op 23 maart de Psychiaters en hun acolieten, knechten en slaven in Parlement, Regering en Rechtbank bekleed worden met de eretekens van de Macht die ze nu al formeel hebben, en dat het gespuis van zogenaamde lieden die beweren het Volk te vertegenwoordigen, verdoemen in de Hel waarin sommigen van deze tsjeven nog (beweren te) geloven,
En dat deze softe dictatuur die deze Democratie is, eindelijk en vervangen wordt door de meest mensenrechtenschendende brutale Dictatuur van de Politie en het Leger, zodat de mensen eindelijk de schillen van de ogen vallen,
En dat, tot zolang, de sukkelaars door hun gebrek aan haar op hun tanden, niets meer verdienen dan nog meer en nog intenser plat gesploten te worden, opgesloten te worden, en op de meest subtiele manier vernederd en gefolterd worden te worden tot ze om genade en euthanasie smeken.

Huldigen wij, Belgische Unie van Socialistische Sovjet-Republieken,
Leden van Netwerk Psychiatrie & Samenleving,
Haar gebroodroofde en gemuilkorfde coördinator Dr. Eric Rosseel, Weldoener van het Proletariaat,

In het besef dat Hij volgens de Nietscheaanse  “ewige Wiederkunft” deel uit zal maken van de Rechtvaardige Rechters die zich op de Dag des Oordeels over het lot van de handlangers van Hogerhand zullen buigen.

En in droefheid en vreugde meldt u:
het Netwerk Psychiatrie & Samenleving
(dat zichzelf opheft maar dra éénmaal Maria Magdalena de Heer heeft gezien,
onder een andere naam zal herverschijnen)

Dat onze kameraad Eric Rosseel zich, zonder katholieke begrafenis, noch moslimkomedie, noch vrijznnige crematie, overgeeft aan de lust van de wormen van de aarde.
Waarmee de Mol zich voedt.

DE RODE MOL
die de bandieten, na 2000 jaar nog  nooit klein hebben grekregen.

Gedaan, New York, 29th of February 2008.
De eerste secretaris-generaal van het Politbüro:
kd. Amita Gonosko
De woordvoerder:
kd. Lou Salomé

     ***************************************
Muziek:
Sympathy for the Devil (The Rolling Stones)

Le temps des Cérises (Charles Trenet)

Grañdola - Vila Morena (José Alfonso)

Quand Il est Mort le Poète (Gilbert Bécaud)

Les Anarchistes (Leo Ferré)

Te Recuerdo Amanda (Victor Jara)

The Internationale (Robert Wyatt)

      **************************************
                               **************

                                    ESTO TE
               Hereux comme avec Une Femme

                                      Viva Fidel!
 

psychiatrie en samenleving | 01-03-2008 | 01:00 | Link | Reacties (0)

Mort de la Rue

32 Brusselse daklozen overleden in 2007

Vorig jaar zijn in Brussel 32 daklozen overleden. Dat blijkt uit cijfers van het collectief Mort de la rue. De meesten stierven aan de gevolgen van slecht verzorgde ziektes, zo schrijft La Capitale. "Van de 32 daklozen die vorig jaar overleden, zijn er dertien op straat gestorven. De anderen hadden uiteindelijk opvang gevonden in een opvangtehuis, in een eigen huis of bij vrienden", zegt Maureen Jordens van het collectief.

"Meestal sterven ze aan dezelfde ziektes als andere mensen, maar ze verzorgen zich weinig of niet en dus sterven ze vaak jonger. Daarnaast is er ook heel wat geweld op straat en komen ook zelfmoorden voor", luidt het nog.

Van de 32 daklozen die vorig jaar overleden was de jongste 25 jaar en de oudste 65 jaar. Slechts één van hen is omgekomen van de koude in december. Op 27 februari is er in het Brusselse stadhuis een plechtigheid ter nagedachtenis van deze overledenen. (belga).

psychiatrie en samenleving | 22-02-2008 | 15:51 | Link | Reacties (1)

sorry ...

we zijn 24 op 24 uur bezig met de behartiging van een paar individuele zaken waarvoor we in het belang van de betrokkenen ons eventjes zwijgplicht moeten opleggen. Deze zaken zullen mogelijk wel een volle week aanslepen. 

psychiatrie en samenleving | 18-02-2008 | 01:27 | Link | Reacties (0)

Antihandboek voor de Filosofie

Een prachtig "Ni Dieu Ni Maître" vademecum voor jongeren (en oudjes) om uit de klauwen te blijven van de (per definitie katholieke) psychiatrie, psychiatrische verpleegkundigen, hun handlangers allerhande en alle Big Brothers that are watching you!

ANTIHANDBOEK VOOR DE FILOSOFIE


mICHEL oNFRAY
(Rotterdam, Lemniscaat, 2003)

Beschrijving: 'Moet je aan het begin van het schooljaar je leraar filosofie in brand steken? Niet meteen. Wacht er nog even mee. Gun hem in ieder geval de tijd te laten zien wat hij waard is voor je hem naar de brandstapel stuurt.'
- Michel Onfray

Filosoferen kun je in alle rust op je pantoffels doen, zonder de gang van zaken in de wereld erbij te betrekken, maar je kunt er ook, net als Nietzsche, dynamiet van maken. Dat laatste doet Michel Onfray in dit Antihandboek, waarin de reële wereld vanuit zeer eigentijdse vragen onder de filosofische loep wordt gelegd: Is slavernij toegestaan? Mogen scholieren naar pornosites kijken op school? Mag je mensenvlees eten?

Michel Onfray, zelf docent filosofie op een Franse middelbare school, heeft het verplichte leerprogramma van zijn leerlingen getransformeerd tot een reeks socratische lessen en hilarische alternatieven die het denken stimuleren. Hij behandelt onderwerpen als masturbatie, bavianen, hasjiesjrokers, kannibalisme, sport, politieagenten, schoolbesturen, bejaarde nazi's, het presidentschap én een bonte verzameling filosofen die Socrates zeker zou waarderen.

Het Antihandboek is een schitterend tekstboek, rijk geïllustreerd met modern beeldmateriaal dat jong en oud aanspreekt. In Frankrijk belandde dit boek direct na verschijnen op de bestsellerlijsten. Er zijn meer dan honderdduizend exemplaren van verkocht.

psychiatrie en samenleving | 13-02-2008 | 14:49 | Link | Reacties (0)

Publieksdag "Anders Gewoon" 25 april, Gent

Publieksdag 25 april 2008

Op vrijdag 25 april organiseert Anders Gewoon, in het indrukwekkende ICC-gebouw in Gent, voor het eerst in Vlaanderen, een grote publieksdag over geestelijke gezondheid.  Met deze nieuwe uitdaging wil Anders Gewoon alle belangstellenden een dag onderdompelen in de wereld van de geestelijke gezondheid. Op het programma staat een gevarieerd aanbod van lezingen, workshops, infostands, tentoonstellingen, getuigenissen, muziek, poëzie, film, sport en theater die het thema geestelijke gezondheid op een interessante en verteerbare wijze zullen aansnijden. Zowel het grote publiek als wie reeds vertrouwd is met dit thema, zal zeker zijn gading vinden. Organisaties die hun werking of activiteit willen voorstellen kunnen dat doen door het opzetten van een infostand of via een poster. Om van deze dag een unieke belevenis te maken voor zoveel mogelijk mensen, lanceert Anders Gewoon een OPROEP. Heb jijzelf of jouw organisatie een aanbod, ideeën of voorstellen voor deze dag, laat het ons dan zeker weten. U kan voorstellen indienen met het registratieformulier.

http://www.andersgewoon.be/ 

Opgepast: achter het ganse project en programma van Anders Gewoon gaat Paul Arteel schuil, de directeur van de Vlaamse Vereniging Geestelijke Gezondheid, en belichaming van het financieel monsterverbond psychiatrie-gezin(Similes)-"patiënten"verenigingen. Als je een project indient op "klik" op de website blijkt info@andersgewoon.be onmiddellijk doorgestuurd te worden naar paul@vvgg.be, i.e. het emailadres van Paul Arteel. "Anders Gewoon" blijkt maar een nieuwe generatie Uilenspiegel-ers te zijn (VVGG heeft verleden jaar haar samenwerking met Uilenspiegel opgezegd om duistere redenen, i.e. persoonlijke kwesties) die tegen betaling gevraagd zijn geworden om de "Goede Gek" uit te hangen. Het ganse project van Anders Gewoon draait, business as usual, alleen maar om geld en beoogt niet meer dan het recruteren van "mensen met psychische problemen" om zich te laten "begeleiden" door de "psychiatrie", de "psychotherapie" en natuurlijk de farma-industrie. Het is een zielige bedoening. Altijd komt één zaak terug: MONEY! Wie is de sponsor: CERA, i.e. KBC, i.e. het ganse Vlaams-katholicisme en haar behoefte om "voor anderen te zorgen"!

Anders Gewoon zijn weer dezelfde mensen achter de schermen, Mieke Craeymeersch van Similes, die de hoofdlezing mag houden, en Paul Arteel. Dit circus gaat op kosten van ons belastingsgeld gewoon door met een nieuwe "productie", zoals een filmregisseur op de proppen komt met een "nieuwe" film, die eigenlijk maar weer een herhaling van de vorige blijkt te zijn. Of zoals men in de literatuurwetenschappen zegt: een auteur schrijft in zijn leven steeds hetzelfde boek!

Kortom:
zoals de oproep zegt: EEN UNIEKE BELEVENIS !!!

psychiatrie en samenleving | 31-01-2008 | 21:56 | Link | Reacties (6)

Rorschach's vlekken blijven fascineren ...

Een vroege vlek, uit 1918, van Hermann Rorschach.   Beeld van het Hermann Rorscach Archief in Bern

Rorschach relativeerde eigen test

psychiatrie en samenleving | 31-01-2008 | 16:47 | Link | Reacties (0)

Psy Nieuws: Over Geestelijke Gezondheid & Verslaving

psychiatrie en samenleving | 30-01-2008 | 21:36 | Link | Reacties (0)

Rijden onder Invloed

[Bron: De Morgen]

Medicijngebruiker laat auto niet staan

Mensen die medicijnen gebruiken die de rijvaardigheid kunnen beïnvloeden, laten de auto hierom niet vaker staan. Dat blijkt uit een onderzoek van het Nederlandse onderzoeksinstituut Nivel naar kennis, houding en gedrag van geneesmiddelgebruikers in het verkeer. Bijna een op de zes Nederlanders gebruikt geneesmiddelen die een versuffende werking op de rijvaardigheid kunnen hebben.

Groot risico
Sommige geneesmiddelen zoals slaap- en kalmeringsmiddelen, bepaalde antidepressiva en enkele middelen tegen allergieën verminderen het reactievermogen. Maar veel geneesmiddelengebruikers zeggen in het verkeer geen last van de medicijnen te hebben of eraan gewend te zijn. Opvallend is dat velen niet weten dat de kans op een verkeersongeval in de eerste weken van gebruik groter is. Ook is vrij onbekend dat de risico's kunnen toenemen in combinatie met pijnstillers als diclofenac en ibuprofen.

Net als alcohol
Automobilisten die onder invloed van versuffende geneesmiddelen achter het stuur zitten, kunnen net zo gevaarlijk zijn als chauffeurs onder invloed van alcohol. Volgens een schatting van de Rijksuniversiteit Groningen vielen er in Nederland vorig jaar ruim zeventig doden en moesten 1.600 mensen in het ziekenhuis worden opgenomen door het gebruik van geneesmiddelen in het verkeer.

psychiatrie en samenleving | 30-01-2008 | 07:02 | Link | Reacties (3)

Proces Abou Jahjah: Waakzaamheid geboden !!!

 

Het proces Abou Jahjah: waakzaamheid is geboden! Oproep (26 jan 08) De strafrechtelijke veroordeling, eind 2007, van AEL-leiders Ahmed Azzuz en Dyab Abou Jahjah moet iedereen verontrusten die begaan is met democratie en gerechtigheid. Het zware vonnis – 1 jaar effectieve celstraf en een schadevergoeding van meer dan 5.000 euro – komt er pas volle vijf jaar na de vermeende feiten, op basis van een bewijslast die op tal van punten grote vraagtekens oproept. Als burgers die bekommerd zijn om onze rechtsstaat, is het onze plicht hiertegen te protesteren. - De indruk bestaat dat dit proces het sluitstuk vormt van een jarenlang volgehouden poging van politiek, media en gerecht om de betrokkenen en hun organisatie te demoniseren en criminaliseren – een opzet dat zijn politieke climax kende toen premier Guy Verhofstadt in het parlement de arrestatie van Abou Jahjah aankondigde en het principe van de scheiding der machten (een fundament van de rechtsstaat) met voeten werd getreden. Sindsdien zijn alle mogelijke beschuldigingen in de media gebracht: tegenwerking van het politiewerk, antisemitisme, illegaal wapenbezit, financiering met bloeddiamanten, bezit van kinderporno, het oprichten van een privémilitie... Geen enkele aantijging kon hard worden gemaakt, en na vijf jaar werd uiteindelijk maar één klacht behouden: het aanzetten tot rellen en weerspannigheid tegen de politie, na de moord op Mohamed Achrak, een islamleerkracht, in Antwerpen, op 26 en 27 november 2002. - De kroongetuige waarop de rechter zich beroept voor zijn interpretatie van Abou Jahjahs optreden (een politieagent die Abou Jahjah in het Arabisch zou hebben horen oproepen tot verzet), is niet aan een kruisverhoor onderworpen of geconfronteerd met andere getuigen. Op het argument van de verdediging dat de jongeren geen Arabisch verstaan, alleen Nederlands of Berbers, antwoordt de rechtbank niet. - De vraag van de verdediging dat commissaris Luc Lamine zou worden ondervraagd over zijn verklaring ten ontlaste van Abou Jahjah, in het weekblad Humo, is afgewezen. - De rechter erkent dat de beklaagden pas meer dan 3 uur na het begin van de ongeregeldheden ter plaatse kwamen. Toch worden zij persoonlijk aansprakelijk gesteld voor de rellen en de toegebrachte schade, want zij zouden hun "morele gezag" bij de jongeren niet aangewend hebben om de gemoederen te bedaren. De wettelijke basis voor dat argument is artikel 66, 5de lid van het Strafwetboek. Het artikel kwam er na de grote arbeidersstakingen van... 1886 en was bedoeld om leiders van vakbonden aan te pakken door ze te vervolgen voor standpunten in woord en geschrift die rellen zouden uitlokken. Juristen plaatsen ernstige vraagtekens bij dit artikel, want het druist in tegen het recht op vrije meningsuiting en dus tegen het Europese Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden. Als die argumentatie ingang vindt in de rechtsspraak kunnen bijvoorbeeld vakbondsleiders die bij een staking niet aanzetten tot werkhervatting voor de strafrechter worden gedaagd. - Op geen enkel ogenblik is rekening gehouden met de context waarbinnen de ongeregeldheden plaatsvonden: de opkomst van een contestatiebeweging bij allochtone jongeren, op Europees, Belgisch en met name ook Antwerps niveau, en de gecrispeerde reactie daarop vanwege politici en ordehandhavers; ook de hevige verontwaardiging bij de Antwerpse jongeren om de moord op Mohamed Achrak en de wijze waarop de politie de ongeregeldheden heeft trachten in te dijken, én de inspanningen vanuit de allochtone gemeenschap om de gemoederen te bedaren. De juridische expert van Gazet van Antwerpen besluit:“Wanneer de AEL-zaak gecontextualiseerd wordt, krijgt men een ander beeld en die contextualisering is nuttig om - bij veroordeling - de strafmaat te individualiseren. De rechtbank doet niets van dit alles." Gelet op de grote twijfels die het vonnis oproept, de gevaarlijke precedenten die ermee geschapen worden en het feit dat beroep tegen de beslissing is ingesteld, lijkt het ons geboden dat: a) de verdere procesgang met de grootste aandacht wordt opgevolgd; b) de beklaagden in hun beroepsprocedure over alle rechtsmiddelen kunnen beschikken opdat lacunes van het onderzoek en tekortkomingen van het vonnis alsnog kunnen worden rechtgezet; c) erover gewaakt wordt dat de maatschappelijke belangen gevrijwaard blijven op het vlak van de democratische rechten, en dan vooral van het recht op vrije meningsuiting, van àlle inwoners in dit land. Terwijl er bij de ondertekenaars geen eensgezindheid hoeft te bestaan omtrent de standpunten van de AEL, is er een duidelijke eensgezindheid dat de veroordeling van Dyab Abou Jahjah en Ahmed Azzuz een gevaarlijke bedreiging vormt voor één van de meest elementaire basisrechten van onze democratie, namelijk: het recht op politieke mobilisatie en emancipatie, ook vanwege minderheidsgroepen. 26 januari 2008. Lijst van ondertekenaars (op 27.1.08): Ludo Abicht (UG); Keltoum Belorf (Indymedia); Linda Bogaert (CIE); Hervé Bracke (werkloze, Zelzate); Sarah Bracke (acad); Jean Bricmont (UCL); Bambi Ceuppens (acad); Saddie Choua (auteur/filmmaakster); Ludo De Brabander (Vredevzw); Lieven De Cauter (KUL); Herman De Ley (UG); Sarah De Mul (acad); Wim De Temmerman (KASK Hogeschool Gent); Lieven De Winter (UCL); Ludo De Witte (publicist); Mohamed El Omari (Divers & Actief); Nadia Fadil (KUL); Jan Goossens (KVS); Paul Goossens (publicist); Dirk Jacobs (ULB); Jaap Kruithof (UG); Rudi Laermans (KUL); Rachida Lamrabet (auteur); Tom Lanoye (auteur); Marc Laquière (FMV); René Los (ecologist); Albert Martens (KUL); Francine Mestrum (ULB); Tom Naegels (publicist); Dany Neudt (KifKif); Zohra Othman (advocate); Paul Pataer (eresenator); Alain Platel (Les Ballets C de la); Han Soete (Indymedia); Youssef Souissi (VOEMvzw); Birsen Taspinar (psychologe); Pol Van Camp; Paul vanden Bavière (Uitpers); Gie Van den Berghe (UG), Philippe Van Parijs (UCL); David Van Reybrouck (auteur); Raf Verbeke (CAP); Eva Vergaelen (Caïro); Etienne Vermeersch (UG); Luk Vervaet (CLEA); Jogchum Vrielink (KUL); Sami Zemni (UG); Walter Zinzen (publicist). Contact: herman.deley@ugent.be

OndertuO Ondertussen mee-ondertekend door het Netwerk

psychiatrie en samenleving | 27-01-2008 | 15:43 | Link | Reacties (6)

Meneer de President (en co): Brief aan de bevoegde overheden

psychiatrie en samenleving | 27-01-2008 | 13:40 | Link | Reacties (0)

You are wanted (gezocht dus!)

Het Netwerk zoekt een handig kereltje of dito meid die voor ons videootjes kan maken om op You Tube te plaatsen.

Wij bieden u rijstpap en seks in het Hiernamaals!

psychiatrie en samenleving | 27-01-2008 | 06:37 | Link | Reacties (2)

Het gehuichel van Chris Dusauchoit

Dat gehuichel van Chris Dusauchoit met zijn Bulgaarse weeskinderen begint aardig op de zenuwen te werken. Want zijn het niet de mensen van zijn soort die na de val van de Berlijnse Muur en het communisme in Oost-Europa ZELF VERANTWOORDELIJK zijn voor die toestanden aldaar?

Eerst en vooral: we zijn in Vlaanderen pas een kleine week uit een proces over instellingskinderen (Jimmy Hemeleers, al vergeten?) waar we te horen kregen dat kinderen uit hondenbakjes moesten eten. Kindermishandeling is ook in ons eigen land dagelijkse kost en ook hier neemt het aantal armen dat zich afreageert op zijn kleintjes weer toe. Misschien heeft de Bulgaarse ambassadeur (in Brussel) wel gelijk als hij de documentaire enigszins in twijfel trekt. Het zou voor de Bulgaarse televisie vermoedelijk niet moeilijk zijn om hier plaatjes te maken die België of Vlaanderen voorstellen als een vierde-wereld-land. Zo hautain als Dusauchoit hoeven we echt niet te doen. Maar soit: het zal in Bulgarije inderdaad wel erger zijn.

Maar is dit niet precies wat onze BV's à la Chris Dusauchoit en onze Europese politici hebben gewild toen ze na de val van de Muur en van het communisme in Oost-Europa met alle middelen aldaar een wild kapitalisme hebben ingevoerd? Moest Oost-Europa niet onze economische achtertuin worden met aan de éne kant een klasse van begoeden die onze auto's, kleurentv's en viersterrenijskasten konden kopen en aan de andere kant een reserve van goedkope arbeidskrachten? Zijn "wij" het niet geweest die, om zoals Chris Dusauchoit elke dag in een nieuwe outfit te kunnen paraderen, de jonge vrouwen van ginder naar hier hebben gehaald om onze strijk te doen, onze vloeren te dweilen en onze ruiten te wassen? Of erger nog: om te werken in de prostitutie en de porno-industrie? Hebben we zelfs de verplegers en verpleegsters van ginder niet naar hier gelokt? Was het niet het idee van een Poolse paus en een bende investeerders hier die op het idee kwamen om Oost-Europa te destabiliseren zodat de landen aldaar ons als appels in de schoot kwamen vallen? Was het niet "ons" idee om ook de samenleving in die landen in te richten als een economische wedstrijd? En wisten onze BV's van toen niet dat daarbij naast een hoop winners ook een grote hoop verliezers zouden opgetekend worden?

Niet te verwonderen dus dat menige moeder aldaar haar kind, zeker als het gehandicapt is, te vondeling legt of afgeeft in een weeshuis, waarvan het personeel ook al naar onze gewesten is gelokt! Chris Dusauchoit kan nu fier als een gieter naast dierenvriend ook door het leven gaan als de engelbewaarder van alle weeskinderen overal ter wereld. En minister Karel De Gucht, die in 1989 zeker wist wat er in Oost-Europa zou gebeuren, kan nu zeuren over cultuurverschillen, dat moeders in Bulgarije "traditioneel" meer dan bij ons de gewoonte zouden hebben hun gehandicapte kinderen in de goot te droppen. Ongetwijfeld was het bureaucratisch stalinistisch communisme van Oost-Europa binnen de Europese traditie politiek gezien een miskleun, sociaal had men daar doorgaans minder te klagen. Het aantal mensen dat naar het buitenland mocht en kon reizen was betrekkelijk klein, maar het aantal mensen dat honger leed was nog veel kleiner. Vreemd toch dat die schrijnende toestanden vóór de val van de Muur in Oost-Europa qua omvang en intensiteit minder dramatisch waren dan nu anno 2008 het geval is. De binnenkort heilig te verklaren paus Jean-Pol II mag er fier op zijn dat staatssecretaris Bruno Tuybens (die hier à la Mussolini de treinen op tijd ging doen rijden!) ook gewag maakt van Bulgaarse toestanden in Jean-Pol's Polen! Allez, Chris Dusauchoit en de Europese en Vlaamse caritas-geest kunnen nog maandenlang tv-reportages maken.

Uiteraard dat Chris Dusauchoit en het ganse VRT-apparaat met geen woord reppen over de oorzaken van de toestanden in de weeshuizen aldaar. We zouden al te zeer een spiegel van ons zelf voorgeschoteld krijgen. Men werkt liever wat op onze sentimenten met tot vervelens toe heruitgezonden beelden om ons geld uit onze zakken te kloppen zonder dat ons Chrisje natuurlijk zegt wie dat geld gaat beheren en hoeveel er in wiens zakken zal verdwijnen. Het is gemakkelijk natuurlijk om in die landen eerst wild-west toestanden te creëren en daarna ons ons geld, waarmee we amper nog brood, stookolie en benzine kunnen kopen, af te troggelen met vreselijke beelden over de meest op die sentimenten werkende verliezers van dat wilde kapitalisme, de kindertjes en de gehandicapten. Och, we walgen van dat voor ons al te doorzichtig tsjeventruukje om de mensen eerst ziek te maken en ze dan met de grote trom te hulp te snellen in het kader van een politieke deal tussen Bulgarije en de Europese Unie, een deal die ons uiteraard verzwegen wordt maar die ongetwijfeld wel in de maak zal zijn. Arme Chrisje, zou hij iets weten van die deal?

En wat zal Dusauchoit's actie opleveren? Nu al moet de VRT alle hens aan dek roepen om de zaak in de belangstelling te houden met zinnetjes als "de Bulgaarse ambassade weigerde het gesprek met C.D. te laten filmen". Al ooit geweten dat een gesprek tussen een Belgisch politicus en een ambassadeur werd gefilmd? En is iemand als Chris Dusauchoit tenslotte niet het best geplaatst om te weten dat je met tv-beelden inderdaad leuk kunt manipuleren, zoals de Bulgaarse ambassadeur "durft" te suggereren? Laten we ernstig blijven: binnen een week is iedereen deze zaak compleet vergeten. Als men iets voor de Bulgaarse weeskinderen (en blijkbaar ook de Poolse dus) wil doen, dan zal iets anders nodig zijn dan nu rap even 250.000 euro ophoesten om de publieke opinie te helpen om deze zaak al na een halve week te vergeten. Want niemand van onze politici staat klaar om deze zaak ten gronde te analyseren: heel lang moet er dus best niet over geschreven worden. Alleen een paar beeldjes om ons zogenaamd positief denken aan te scherpen: "hier bij ons neemt de armoede toe, maar zie, niet klagen: het is in Bulgarije nog veel erger! Niet zeuren dus, jullie stakers in en rond Ford Genk!"

Kortom: dit is koloniaal Caritas Vlaanderen op zijn best! Hoeveel maal hebben we dit niet reeds gezien? Zoals miljoenen Palestijnen van hun land verjagen (om te vergeten dat we zelf 6 miljoen joden hebben vergast, asjeblief!) en ze dan wat medicijnen sturen opdat ze niet helemaal zouden kreperen.

Bah! Driewerf bah!

psychiatrie en samenleving | 22-01-2008 | 15:43 | Link | Reacties (0)

We waren gvd zo depressief ...

dat we niet eens hebben gemerkt dat het gisteren Depressiedag was. Te lusteloos om De Morgen te lezen, anders ook al zo'n deprimerende krant waarin alleen de kinderen van BV's en celebrities worden ontvoerd en nooit eens de onze. Andermans dochter die politieagent is, wordt doodgeschoten, maar nooit de onze. Ieders wagen wordt gestolen maar nooit de onze. Onze handtas ligt hier nog in de zetel, onze portefeuille nog lekker in de binnenzak. O hoe onrechtvaardig is deze wereld toch.

Vandaag is het depressiedag

" [Bron: De Morgen, 21/1/2008]

Voelt u zich vandaag niet zo lekker in uw vel? Perfect mogelijk, want volgens de wiskundige formule van de Britse psycholoog Cliff Arnall is deze 21ste januari een broeihaard van miserie. Zes factoren maken van deze maandag de zwaarste depressiedag van het jaar: het weer, de financiële kater en de verveling die toeslaan na Kerstmis, de goedbedoelde nieuwjaarsbeloften die alweer een jaartje de ijskast invliegen, weinig fut in je lichaam en het onprettige besef dat je dringend iets van je leven moet maken.

Slechte nachtrust
Tel daarbij nog de traditionele slechte nachtrust op een zondagnacht (dat verdomde werk, weet u wel) en u beseft dat deze 'zwarte maandag' brokken maakt. De remedie tegen deze winterdepressie ligt volgens Arnall nochtans voor het grijpen. "Stop met klagen. Als je een arm of been mist, denk aan de ledematen die je nog wel hebt." Of nog: "Vermijd diegenen die je niet graag hebt; zeg 'nee' tegen onredelijke vragen; en help de anderen door vrijwilligerswerk te doen."

[En wat als je twee armen en twee benen mist? Als diegenen die je niet graag hebt, jou niet vermijden, integendeel, zich voortdurend aan je opdringen? En als de anderen zichzelf weten te behelpen?
Dat word je pas echt depressief! Maar niet geklaagd! Er is een goedkope oplossing voor depressie die warm aanbevolen wordt door het RIZIV: in plaats van achtereenvolgens drie maanden Efexor te slikken, daarna twee maanden Serlain en nog eens vier maanden Remergon: hang je op op zolder! Het is plezant voor de kinderen: wie je het eerst vindt, komt op televisie in het programma Koppen!]
 

psychiatrie en samenleving | 22-01-2008 | 05:53 | Link | Reacties (0)

Weinig nieuws over psychiatrie in 2008

Ja, we moeten u teleurstellen. We brengen dit jaar bijzonder weinig nieuws over psychiatrie en aanverwante ordes en congregaties. Alles is op deze blog immers reeds gezegd. Indien u vindt van niet, mag u zeker verder Uw teksten, foto's en videofilmpjes opsturen. We zullen ze graag plaatsen, zelfs als de teksten onleesbaar zijn en de foto's/filmpjes aartslelijk zijn en er amper zichtbaar is wat het 'ding' moet voorstellen. En ook als er tevens een kopie is gestuurd naar je weet wel wie allemaal! M., M. en F. om zeker vooral R. niet te vergeten.

Nee, geen berichten meer voor de psychiatrische patiënten! Het zal het merendeel onder hen leren enkel met zichzelf bezig te zijn en met de paardenbloemen en hortensia's in hun achtertuin. Al weten we natuurlijk niet of het percentage Benidorm-toeristen, ex-Benidorm- en nu Antalya-zonnekloppers en friet-met-tartaar-vreters groter is binnen de populatie van psychisch lijden en mensen met een psychische handicap (zoals onze geliefde en ondertussen weer anders vermomde GoodEsmeralda deze mensen noemt - mij niet, want ik ben wel niet geestelijk gezond, hoe zou het - ik ben immers lichamelijk niet gezond -, maar toch niet geestelijk aan- of teneergeslagen, gewoon bizar en ambetant!). Excuus dus bij voorbaat en dank al even bij voorbaat voor uw vergiffenis aan ons adres. Kaartjes kunt u vanaf 13 februari sturen naar de Nieuwe Wandeling in Gent.

Nee, dit jaar brengen we alleen werk om uw lichaam en geest te prikkelen tot u zichzelf niet meer herkent. En hopelijk ook niet langer uw zorgverstrekker (h)erkent als deskundige gezagdrager. Om uw geheugen op te frissen: deze van 2007 droeg een bril met bruine randen en XL underwear.
   

psychiatrie en samenleving | 03-01-2008 | 10:52 | Link | Reacties (0)

Proces De Hert vs. Netwerk (Deel II)

Voor Deel I van het proces dat Dr. psychiater Marc De Hert tegen ons aanspande: zie de vorige hieronderstaande blog!!!

Blog 4: Monsterverbond (4/12/2006)
Het enige dat ons hier kan verweten worden is de lichtzinnige zinswending ‘gevaarlijk heerschap’. Deze woordkeuze is inderdaad over de schreef. We wensen ons hier dan ook voor te verontschuldigen. De rest van de op deze blog gebaseerde dagvaarding ingediend door de verzoeker, betreft het half verzonnen boek dat Dr. De Hert schreef met Felix Sperans en  zijn pleidooi voor ruimere gedwongen opnamemogelijkheden (in de praktijk meestal via tussenkomst van de politie toch!) en voor dwangbehandeling. Over beide aspecten hebben we het reeds gehad bij onze commentaar bij de in maart en april 2006 geplaatste blogs.

Hier de bewuste blog:

monsterverbond
daar is het monsterverbond weer: de "patiënt", de "familie" en de "psychiater": zie maar!
Beste,
Op psychiatrie rust nog steeds een taboe. Toch worden ontelbare mensen, direct of indirect geconfronteerd met psychische problemen. Bijgevolg blijven psychiatrische patiënten, hun familieleden en vrienden met vele prangende vragen zitten. Dat hoeft niet langer meer. Het boek “ALLES WAT U ALTIJD AL WILDE WETEN OVER PSYCHIATRIE MAAR NOOIT DURFDE TE VRAGEN” geeft duidelijke antwoorden op alle mogelijke vragen over psychiatrie. Het boek werd uitgegeven door De Standaard uitgeverij, onder redactie van Guy Van Gestel.
Uniek aan dit boek is dat voor de eerste keer de drie protagonisten bij psychische problemen aan het woord komen in een boek. Bij elk psychisch probleem zijn er immers altijd drie betrokken partijen: de patiënt, de therapeut en de familie en vrienden. De ideeën van deze drie betrokken partijen worden in dit boek vertolkt door drie autoriteiten in hun vakgebied, te weten Mieke Craeymeersch, directrice van Similes, Felix Sperans, psychiatrisch patiënt, schrijver en schilder en psychiater Marc De Hert.
Dus, indien u alles over psychiatrie wilt weten mag u niet nalaten dit boek te bestellen door rechtstreekse overschrijving van 18,50 euro, op 746-0008541-53 ten gunste van: F.V. Psychiatrisme, Fonteinstraat 137/2, 3000 Leuven. Na betaling wordt het boek meteen verzonden, zodat het binnen enkele dagen reeds in uw brievenbus valt!
Niet onbelangrijk: de opbrengst gaat naar de vereniging Psychiatrisme, met o.m. een buddysysteem voor psychiatrische patiënten!

Nogal straf: "bij elk psychisch probleem zijn drie partijen betrokken". Haha! Veel "patiënten" weigeren af te dalen tot de status van patiënt en pakken zelf hun problemen aan: doorgaans slagen ze daar wonderwel in (zoniet zat 66% van de bevolking in de psychiatrie). De "therapeut" hoeft zeker ook geen psychiater te zijn, het kan evengoed een ander vertrouwenspersoon zijn, zelfs een andere "expert" (een psycholoog bijvoorbeeld of de huisarts of een priester of een moreel consulent; voor kinderen b.v. een leerkracht). In veel gevallen spannen "familie" en "psychiater" tegen de patiënt samen, wat de psycholoog of de psychotherapeut b.v. zelden zal doen. "Familie" (in het geval van bejaarden dikwijls belust op je erfenis) en "vrienden" worden hier ook op één hoop gegooid.
Kijken we eens naar de "protagonisten" van dit boek.
Mieke Craeymeersch, directrice Similes: persoonlijk kennen we deze dame niet voldoende, maar we weten wel dat zij en haar Similes-groep ijveren voor meer mogelijkheden voor gedwongen opname van hun familieleden en vrienden en voor dwangbehandeling van patiënten (wat nu bij wet verboden is eigenlijk)!
Felix Sperans, psychiatrisch patiënt: schreef al een zevental boeken over psychiatrie waarvan de helft van de verhalen verzonnen zijn, zoals hij ons zelf verklaarde. Enige maanden geleden belde hij ons nog op om samen een boek te schrijven (zijn arsenaal aan verhalen was uitgeput) en zo POEN TE PAKKEN!
Marc De Hert, psychiater: die man is hier op deze site al meer dan eens ontmaskerd als een gevaarlijk heerschap. Schreef ook al met die Felix Sperans een boek over een "briefwisseling" tussen hem, Sperans en zijn vrouw dat of verzonnen is of een schending van het beroepsgeheim (waarvoor wij klacht hebben ingediend bij de Orde van Geneesheren). Om onwillige psychiatrische patiënten door de politie te laten oppakken en dwangbehandeling wettelijk te maken verzint hij in zijn boeken (met medewerking van prof. Betz van SKEPP en diens akolieten) b.v. de nergens op gesteunde mening dat geesteszieke daklozen AIDS en tuberculose zouden verspreiden.
En niet onbelangrijk, vzw Psychiatrisme: een niet meer bestaande vereniging die indertijd gesponsored werd door 6 farmaceutische firma's en waarvan de bankrekening op naam staat van Leon Roelants, i.e. de échte naam van pseudoniem Felix Sperans.

Haha: U komt inderdaad alles te weten over psychiatrie. Behalve over de commerce erachter.

psychiatrie en samenleving | 04-12-2006 | 23:21 | Link |

Blog 5: Nog een “roddel” over psychiater De Hert  (5/12/2006)
(Voor de tekst van de blog: zie nogmaals na deze commentaar)

Dat deze blog verschijnt onder de rubriek ‘vermoedelijke kwakzalvers’ zal bij de lezer inderdaad verwarring scheppen. De term kwakzalvers slaat echter niet zozeer op Dr. Marc De Hert, maar op de praktijken van farmaceutische firma’s, waarover hieronder meer. Het is niet onze fout dat Kortenberg als universitair centrum – gekend als “het laboratorium van de psychiatrie inVlaanderen”, het eerst in aanmerking komt om via bijstudies firma’s toe te laten nevenwerkingen van psychotropen te laten bestuderen. Daar het hier nu wel gaat om de door de betrokken firma al tien jaar bekende nevenwerkingen vinden wij in zijn geheel genomen (achterhouden van interne studies over nevenwerkingen voor de Geneesmiddelencommissie; bijsturen van deze studies op kosten van het RIZIV) een vorm van kwakzalverij: het gaat immers niet om een onwettige maar toch bedenkelijke praktijk.
De verzoeker verwijt ons dat wij Dr. De Hert beschuldigen patiënten en RIZIV op te lichten. Wij hebben deze term ’oplichterij’ niet gebruikt en alleen gesteld dat het hier gaat om deontologisch betwistbare praktijken. De rest van de blog zijn controleerbare feitelijkheden.
In november 2006 is in de USA heisa ontstaan na het uitlekken van interne studies van de firma Eli Lilly waaruit bleek dat zij al jaren wist dat haar antipsychoticum Zyprexa ernstig overgewicht, hyperglycemie en diabetes kon veroorzaken maar deze studies niet vermeld heeft wanneer zij dit antipsychoticum eind de jaren 1990 liet registreren bij de Food & Drug Administration (FDA, de Amerikaanse instantie die nieuwe geneesmiddelen moet evalueren en registreren). Sinds een paar jaar is Eli Lilly in België (en Nederland) zeer actief met anti-overgewicht campagnes bij patiëntenverenigingen en ook in psychiatrische ziekenhuizen, in het bijzonder voor Zyprexa-gebruikers, met de bedoeling via sport en beweging het veroorzaakte overgewicht en dus de kans op diabetes tegen te gaan. Zeker in Kortenberg was men dus op de hoogte van één en ander. Vandaar dat men gestart is om psychotici (die heel dikwijls met Zyprexa behandeld worden) te testen op diabetes en metingen bij te houden van hun gewicht en buikomvang. In de psychiatrische wereld wist men dat deze bijwerkingen eigenlijk altijd door Eli Lilly gekend zijn geweest. Het is dus logisch dat wij stellen dat niet het RIZIV deze testen moet betalen, maar de firma’s zelf met hun research-middelen. Deze diabetes-testen zijn echter niet onwettelijk en daarom hebben wij ook niet van oplichterij gesproken.
Wij vinden deze praktijken echter niet getuigen van gepaste deontologie. Klacht is dan ook door ons ingediend bij de Orde van Geneesheren (bevoegd voor deontologische zaken) en bij het RIZIV. Een soortgelijke klacht is ingediend bij het ziekenfonds RIZIV door dhr. Ludo Kenis, lid van de officieel erkende patiëntenvereniging vzw Uilenspiegel, woonachtig St.-Gertrudisstraat 24, 3400 Landen.

Kortom: wij halen hier alleen feitelijkheden aan waarbij wij bedenkingen hebben bij de deontologie van de psychiatrie en de farmaceutische firma’s. Wanneer verzoeker ons verwijt hem van ‘oplichterij’ te beschuldigen, menen wij dat verzoeker onze mededeling niet correct gelezen heeft.

Hier de betreffende blog:
nog een "roddel" over psychiater De Hert
Dr. psychiater Marc De Hert (UC-Kortenberg) volgt via diabetes-testen (Hemoglobine A1c, OGTT, insuline, BMI, plus gewicht en buikomvang) zeer regelmatig elke patiënt, die antipsychotica neemt: sinds 2002 moeten die in het labo suikerwater drinken en worden ze gemeten voor zijn databank.
Het lijkt er ons op dat die databank moet dienen om de bijwerkingen van medikatie na te gaan op kosten van het RIZIV. Zo maken de farmaceutische firma's en de klinieken nu ook winst op de studie van de bijwerkingen, onder het mom de in gewicht toenemende patiënt beter te begeleiden. Het lijkt ons dat dergelijke studies behoorden tot de "research", vóór de RIZIV-erkenning en de commercialisatie van het geneesmiddel.
Wij dachten ook dat de vervuiler zelf de schade hoort te betalen. Of is het een klinische studie, goedgekeurd door een ethisch comité? Waarom komen dan de kosten ten laste van de niet-diabetische patiënt?
Er komt misschien toch een crash van de sociale zekerheid als oplossing voor deze schadelijke geneeskunde. Want ook de geroemde diabetesconventie van het RIZIV verdubbelt de uitgaven en ingrepen  per geconventioneerde suikerzieke in Vlaanderen. Dit zijn cijfers van het IMA en het Kenniscentrum. Het IMA van de ziekenkassen werd opgericht nadat het RIZIV de gegevenscontrole op honoraria bleef saboteren in december 2001 en  het Parket enkel een straf oplegde aan de klokkeluider daaromtrent.

psychiatrie en samenleving | 05-12-2006 | 10:31 | Link |

Blog 6: Nogmaals Dr. De Hert en co (6/12/2006)
(voor de tekst van de blog: zie na deze commentaar)

Dit is de enige blog waarbij we ons echt laten gaan in ongepast taalgebruik (intellectuele “maffia”: alhoewel SKEPP heeft nooit om een rechtzetting gevraagd, onszelf alleen op haar forum te kijk gesteld als een psychopathologisch geval; “medische kwakzalverij en bedrog"). We verontschuldigen ons graag hiervoor, maar ons doelpubliek zijn geen lezers van wetenschappelijke vaktijdschriften maar “gewone mensen”. Krachtttermen zijn soms dan eens nuttig om de aandacht op feitelijkheden te trekken.
Maar we geven toe: ons taalgebruik is nier niet gerechtvaardigd.
De in de dagvaarding genoemde zinsnede ‘Alsof De Hert en co inzicht zouden hebben in de ziekteverschijnselen van hun patiënten: die roerselen interesseren hen niet eens’ houden wij echter staande:

1. Dr. De Hert beweert dat heel wat psychotici geen ziekte-inzicht hebben. Maar heeft een psychiater die bij een ziekenhuisopname van een patiënt van b.v. zes weken, die patiënt in die tijdsspanne hooguit gemiddeld 45 minuten hooguit 1 uur heeft gesproken en gezien, dan zelf wel ‘inzicht’ in de ‘ziekte’?
2. Biopsychiaters zoals Dr. De Hert interesseren zich b.v. nauwelijks aan de inhoud van de wanen of hallucinaties van de psychoticus. Of deze nu denkt dat hij Napoleon of Christus doet voor hem niet ter zake: het zou gaan om een wetenschappelijk helemaal niet bewezen dopaminedysfunctie in de hersenen (deze zgn. chemische inbalans kan met bloed- en urineonderzoek gemakkelijk gecontroleerd worden, maar dat wordt nooit gedaan, omdat de theorie van de chemische inbalans bij psychoses en depressies grotendeels een product is van de marketing van de farmaceutische industrie). In het algemeen geldt dat in een psychiatrisch ziekenhuis patiënten zeer veel weten over elkaar levensproblemen en ziekteroerselen, de verpleegkundigen al wat minder en de behandelende psychiater over het algemeen het minst van allen!).

Inderdaad hebben we zoals reeds vermeld twee klachten ingediend bij de Orde van Geneesheren (één dus over net boek “Bij de Psychiater” samen geschreven met Felix Sperans, zie hierboven en één m.b.t. de diabetestesten, zie eveneens hierboven). Wat hier belasterend en eerrovend aan is, is ons niet duidelijk.

Hier de blog:
nogmaals dr. De Hert en co
U herinnert zich op deze site nog onze bespreking van "Over mijn lijf; bijsluiter bij de wet over de rechten van de patiënt" van Marc De Hert, Geerdt Magiels & Erik Thys, E. (Antwerpen, Houteliet, 2003). Met een dankwoord aan de hier ook reeds genoemde Prof. W. Betz, voorzitter van wat we graag noemen: de intellectuele maffia-organisatie SKEPP.
Zoals toen gezegd, dit boekje is een prachtig staaltje van medische kwakzalverij en bedrog. Met de bedoeling de wettelijke rechten van de patiënt voor de psychiatrische patiënt ongedaan te maken en zo dwangbehandeling te kunnen invoeren. Omdat de patiënt geen "ziekte-inzicht" zou hebben. Alsof De Hert en co inzicht zouden hebben in de ziekteroerselen van hun patiënten: die roerselen interesseren hen niet eens. We hebben dat namelijk eens getest.
Het Netwerk heeft zich undercover aangeboden op de privé-praktijk van co-auteur van "Over mijn lijf", psychiater Dr. Erik Thys, Renbaanlaan, 37, avenue de l'Hippodrome, 1050 Elsene (02/ 644 58 92). Na amper 10 minuten werd ons voorgesteld ons te laten opnemen in "zijn" kliniek UC-Kortenberg en na 20 minuten gingen we buiten met een voorschrift voor een antidepressivum Remergon, een eerder "nieuw" middel, hem vermoedelijk aangepraat door de marketing van de farma-industrie. En tegen betaling van een psychotherapeutische sessie die volgens het RIZIV 45 minuten moet duren.

De auteurs van "Over mijn lijf" schreven ook "Het Geheim van de Hersenchip", een boekje dat de "waarheid" brengt over "de" psychose (maar zelf schrijft: de Wetenschap weet nog niets): eigenlijk pure reclame voor antipsychotica. Op de colofon staat inderdaad: met steun van Janssen-Cilag en Organon (al is het schrijfsel uitgegeven door de marxistisch-leninistische uitgeverij EPO, bien heureux de se trouver ensemble!).
Of neem: "Bij de Psychiater" van Felix Sperans & Marc De Hert. Een boek over een briefwisseling tussen een patiënt (Sperans), zijn vrouw en psychiater De Hert. Puur verzonnen heeft Felix (Leon Roelants) me aan de telefoon nog bekend. Is het niet verzonnen, dan hoort een geneesheer niet het beroepsgeheim zo te schenden of een gevalstudie te gieten in de vorm van een roman. Waarvoor wij klacht hebben ingediend bij de Orde van Geneesheren. Maar het K.B. op de Orde "verbiedt" dat het oordeel van de tuchtraad wordt meegedeeld aan de aanklager.
Er is trouwens voor het ogenblik nog een klacht hangende van ons m.b.t. Dr. De Hert, voor het afnemen van diabetes-testen om de bijwerkingen van antipsychotica te controleren. Dat hoort niet op kosten van het RIZIV te gebeuren, maar hoort onderdeel te zijn van de research van de firma voordat het geneesmiddel gecommercialiseerd wordt. In Californië zijn in dat verband gerechtelijke onderzoeken aan de gang tegen de firma's die Seroquel en Zyprexa op de markt brengen (precies de antipsychotica die De Hert onderzoekt) wegens misleiding van de Food & Drug Administration. Onze klacht is ingediend én bij het RIZIV én bij de Orde.

psychiatrie en samenleving | 06-12-2006 | 23:38 | Link |

Blog 7: Nog eens De Hert en co (12/12/2006)
Het gaat hier om de getuigenis van een patiënte Paz Smidts, woonachtig Leuven (tel: 0485/ 71 28 06). De getuigenis werd ons doorgestuurd per email en ons zowel telefonisch als face-to-face bevestigd. De gegevens zijn licht aangepast (“vrouw” is “man” geworden; Paz heeft geen drie maar twee kinderen) om de betrokkene te beschermen tegen herkenbaarheid. Patiënte is immers nog in “collocatie”-nazorg bij Dr. Marc De Hert tot september 2007.
Over de hier genoemde praktijken raadplege men b.v. ook dhr.  Mark De Visch, ombudspersoon bij PSC St-Alexius Elsene.

Ziehier de blog in kwestie:
Nog eens De Hert en co
De verhalen over psychiaters De Hert en co vormen stilaan een roman-fleuve, waaruit de anti-psychiatrie binnen twintig jaar in haar bloemlezingen aardig zal kunnen putten.
Een ex-patiënt van De Hert: "De Hert vertelde mij dat ik in geen geval kinderen mocht maken, omdat ik aan schizofrenie zou lijden en de helft kans zou hebben op (genetisch voorbestemde) schizofrene kinderen (dit terwijl ik op dat moment reeds twee normale zoontjes had van 8 en 6 en een al even normaal dochtertje van 3). Ik geloofde toen nog enigszins in de (biologische) psychiatrie en ik argumenteerde dat ik toch ook goeie eigenschappen zou kunnen doorgeven en die mijn kinderen misschien zouden overerven zoals mijn creativiteit en hoogbegaafdheid, enzo. Hij zei: je mag een kind dat niet aandoen, van zoals jij gedwongen opgenomen te worden en constant kliniek in, kliniek uit te gaan ...! Stel je voor! Terwijl het zijn mensen waren die me in de kliniek gestopt hebben!
En daar nog boven op: De Hert bekomt via Erik Thys, waar mijn zus in behandeling ging, dat haar lief altijd condooms moet gebruiken! In het Psycho-Sociaal Centrum St-Alexius Elsene VZW (een satelliet van Kortenberg, waar de voornamelijk schizofrene patiënten tijdens de dag buiten de 'kliniek' actief zijn) is het ook maar een ultra-conservatief en fascistisch klubje hoor!"
"De Hert is een fascist! Iemand die in Übermenschen en Untermenschen gelooft."
(Naam en voornaam bekend bij de redactie)

psychiatrie en samenleving | 12-12-2006 | 04:50 | Link |

Onze Algemene Bedenkingen bij de Conclusies van Concluant (= Dr. De Hert dus, wij zijn "verweerder")

Hierna volgen onze bedenkingen bij de door concluant (= DE HERT)neergelegde Conclusies.

M.b.t. II.A.5
Concluant beweert dat de aangehaalde teksten van de hand zijn van verweerder. Verweerder (= het NETWERK) heeft deze inderdaad geredigeerd en op de weblog geplaatst. Maar ze zijn niet door hem alleen bedacht en samengesteld. De sleuteltekst m.b.t. het boek van concluant “Over mijn lijf” dat dus handelt over de Wet betreffende de rechten van de patiënt, werd inhoudelijk nagezien door Prof. dr. Serge Gutwirth, professor Mensenrechten aan de VUB, welbekend met de materie en o.a. auteur samen met jurist en advocaat Carl Alexander van het boek “Te gek voor recht ? De geesteszieke tussen recht en psychiatrie” (ALEXANDER CARL, GUTWIRTH SERGE, Gent, Mys & Breesch, 1997, 181 p.).

Ook voor de andere teksten geldt dat verweerder de auteur is op basis van gegevens verstrekt door informanten.

M.b.t. II.B.7
Concluant stelt dat verweerder zich verschuilt achter een beweging “die hij ‘Netwerk Psychiatrie & Samenleving’ noemt”. Op basis van “navraag van concluant” en de link “over de initiatiefnemer” (op de weblog) besluit concluant dat de weblog een louter privé-initiatief is van verweerder.
Het Netwerk heeft nooit een juridisch statuut aangenomen omdat:

1. daartoe geen enkele noodzaak is
2. het geen subsidies beoogt vanwege de overheid, om aldus onafhankelijk te blijven
3. het zich niet wil verliezen in de administratieve verplichtingen inherent aan het juridisch statuut
4. het zich niet als concurrent wil plaatsen naast bestaande verenigingen die op dat vlak actief zijn en goed werk leveren.
   
   Het Netwerk wordt de facto erkend door het federaal en Vlaams ministerie van Volksgezondheid. Verschillende leden van het Netwerk zijn in die hoedanigheid (en niet ten persoonlijke titel) ontvangen geweest op de kabinetten van mevr. Inge Vervotte (Vlaams minister Volksgezondheid) en Dhr. Rudy Demotte (federaal minister Volksgezondheid).

Het Netwerk is gelieerd aan gelijkgezinde verenigingen in binnen- enbuitenland, meer bepaald Nederland, Engeland en de USA, en aan de door de Verenigde Naties erkende ngo Mindfreedom.
Het programma Volksgezondheid en Welzijn van het Netwerk is grotendeels overgenomen door een politieke partij die heeft deelgenomen aan de parlementsverkiezingen van 10 juni.

Hieruit mag blijken dat het Netwerk niet zo maar het verzinsel is van verweerder.
Verweerder had graag vernomen welke “navraag” concluant heeft gedaan.

Betreffende het stuk “Over de initiatiefnemer”:

Dit stuk werd geplaatst midden februari 2006 toen de weblog inderdaad uitsluitend een persoonlijk initiatief was van verweerder plus de psychotherapeut Wendy Log (Ieper) en patiënt en webdesigner LievenVan Meulder (St-Pieters-Leeuw). De benaming “Netwerk Psychiatrie & Samenleving” werd pas eind februari aangenomen toen andere personen zich bij het initiatief aansloten en nieuwe doelstellingen werden geformuleerd die veel ruimer waren dan het opzetten van een weblog.
Het stuk “over de initiatiefnemer” is dan ook reeds maanden geleden van de weblog verdwenen.

M.b.t. II.B.8:
Het Netwerk richt zich op zijn weblog niet tot academici maar tot het gewone publiek. Dat de term “familiepsychiatrie” in de wetenschappelijke literatuur niet bestaat weet verweerder ook wel, maar dat betekent niet dat de term door het publiek niet begrepen wordt als een psychiatrische praktijk waar de belangen van familieleden primeren op de belangen van de patiënt, zoals juist dikwijls in UC-Kortenberg waar concluant psychiater is, de regel is. We verwijzen ook naar de met concluant gelijkgezinde prof. Alex Liegeois, moraalfilosoof aan de Katholieke Universiteit Leuven waarvan UC-Kortenberg deel uitmaakt, die in zijn kritiek op de Wet betreffende de Rechten van de Patiënt betreurt dat de wet uitgaat van de autonomie van het individu en niet van het gezin (Liegeois, Alex  Autonomie: hoeksteen of struikelblok: Patiëntenrechten en ethiek in de psychiatrie. www.hiw.kuleuven.ac.be/ned/ lessen/cursumateriaal/0304/liegois.pdf).

De term familiepsychiatrie bestaat misschien niet in de vakliteratuur maar verweerder weet heel goed dat het gewone publiek en in zonder de psychiatrische patiënt de realiteit van dit woord wel kent en (h)erkent.

M.b.t. II.B.9:
1. Wij herhalen dat de weblogstekst m.b.t. concluant’s boek “Over mijn lijf” begin maart 2006 per email is doorgestuurd naar Marc De Hert op zijn emailadres in UC-Kortenberg en dat wij hieromtrent contact hebben gehad met het secretariaat van zijn dienst, dit twee à drie weken vüür het verschijnen op onze weblog.
Concluant beweert dat hij geen moeite heeft met andere meningen. Waarom besluit hij als diensthoofd op de officiële stafvergadering van afdeling St-Monica na de bespreking van een nieuw verschenen kritisch boek over psychiatrie dan soms met “dit boek moest verbrand worden?” (ons meegedeeld door een aanwezig personeelslid van Kortenberg).
2. wat betreft het onderzoek dat o.i. met gemeenschapsgelden wordt uitgevoerd naar de metabolismeproblemen veroorzaakt door het geneesmiddel Zyprexa. Het betoog van de verweerder geeft aan dat deze metabolismeproblemen reeds gekend zijn uit interne studies van fabrikant Eli Lilly eind de jaren 1990, zoals trouwens uit zittingen van  Amerikaanse rechtbanken november-december 2006 gebleken is. Onze weblog m.b.t. dit punt verscheen juist in die periode. De ganse wereld van de psychiatrie (ook concluant) kent al jaren de problemen die dit geneesmiddel veroorzaakt, zeker wanneer het off-labeling wordt toegediend (i.e. aan personen die niet of maar deels overeenstemmen met de indicaties op de bijsluiter, wat bij Zyprexa een courante praktijk is). De psychiaters (ook concluant) zouden dus beter voorzichtig omspringen met dit geneesmiddel in plaats van het “even uit te proberen” en nadien op kosten van het RIZIV de problemen checken en weer op kosten van het RIZIV die nevenwerkingen behandelen met weer andere medicijnen.
3. wat betreft senator Annemie Vandecasteele:
Of de senator vindt dat ze deel uitmaakt van het Netwerk, moet zij zelf maar bepalen. Dat concluant hier meent te moeten stellen dat verweerder zichzelf een”serieux” moet geven, getuigt o.i. precies van de minachting van de concluant voor andere meningen. Senator Vandecasteele heeft zoals diverse van haar collega’s (waarvan sommigen effectief tot het Netwerk behoren) in meerdere dossiers met het Netwerk samengewerkt in de vorm van informatie-uitwisseling en standpuntbepaling. Dat de concluant in een officieel voor de rechter bedoeld stuk als deze Conclusies de verweerder omschrijft als iemand die “zich voorstelt als doctor in de psychologie en voormalig docent aan de VUB” (Conclusies III.A.10) getuigt eveneens van deze minachting en is niet meer dan een poging om de competentie van de verweerder ten aanzien van de rechter te diskwalificeren. Dergelijke argumenten lijken ons geschikt voor de persoonlijke weblog van concluant maar niet in de communicatie met rechterlijke autoriteiten.

M.b.t. III.A.10
Verweerder herhaalt dat de initiële weblog over het boek van de concluant “Over mijn lijf” een 10 pagina’s lang betoog is na raadpleging van juristen over de stelling van concluant en dat daarbij zijn persoon niet aan bod komt.
Dat concluant echter voorwerp van kritiek en zelfs spot wordt omwille van zijn geheel niet wetenschappelijk verantwoorde meningen en omwille van zijn praktijk als psychiater ligt niet aan onze kwade bedoelingen maar precies aan zijn 1) oerconservatieve en corporatistische meningen m.b.t. een democratisch gestemde wet 2) zijn eigen drang om in de media te komen 3) zijn professionele ambities en 4) zijn omgang met patiënten die bij verweerder hun klachten hebben geuit. Als concluant een patiënt die reeds drie gezonde kinderen heeft (wat concluant als psychiater blijkbaar niet wist) aanmaant geen kinderen te verwekken omdat de ziekte erfelijk zou zijn (en dat tegenover een patiënt waarbij hij oordeelt over de verlenging van de collocatie van deze) zodanig dat deze patiënt hem publiekelijk voor “fascist” en”nazist” uitmaakt, dan meent verweerder dat concluant de verantwoordelijkheid moet opnemen voor de door zijn eigen praktijk geleden schade en niet deze moet afwentelen op de “boodschapper” of de “klokkenluider”.

Onze zinsnede dat concluant “een belangrijk psychiater, zelfs een goede psychiater” is dan ook zuiver ironisch bedoeld.

De zinsnede van concluant dat verweerder hem beoordeelt als iemand die “daklozen en homo’s als bron van alle kwaad ziet” is ongehoord. Dat heeft verweerder nooit beweerd. Verweerder heeft alleen de vereniging Sensoa (het Vlaams service- en expertisecentrum voor seksuele gezondheid en hiv.) gecontacteerd i.v.m. de door concluant geopperde stelling dat geesteszieke daklozen AIDS zouden verspreiden (wat Sensoa op basis van de bestaande kennis terzake een belachelijke stelling vindt, wat ze het Netwerk dan ook via medewerker Koen Blocke heeft meegedeeld). Over homoseksualiteit heeft verweerder het daarbij op zijn weblog op geen enkel moment gehad.

M.b.t. III.B.1.14
Zie hierboven onder M.b.t.II.B.5 en II.B.7.

M.b.t.III.B.1.15
De rechter kan zich hiervoor wenden tot de provider blogse.nl . Het argument van concluant is echter niet terzake. Concluant wil insinueren dat verweerder alleen en uitsluitend in eigen naam spreekt wat geenszins het geval. De beweringen van verweerder worden gedragen door een respectabel deel van de publieke opinie.

M.b.t.III.B.2.16 en II.B.2.17
Concluant voelt zich ten onrechte geviseerd. Op de zeker 1000 stukken op de weblog handelen er maar 5 over hem.
Concluant mag zich gelukkig achten dat het overgrote deel van de informatie die ons bereikt niet wordt gepubliceerd, omdat het Netwerk deze niet op zijn correctheid kan natrekken. Het Netwerk publiceert enkel gestaafde en met de werkelijkheid strokende gegevens. De satire die ze soms aanwendt, berust steeds op feitelijkheden, niet op verzinsels of ongecontroleerde gegevens.
Als concluant in de weblog op de korrel wordt genomen, is dit omdat concluant zich via pers en media en het publiceren van vulgariserende boeken opwerpt als spreekbuis van de Vlaamse psychiatrie niet tegenover collegae maar tegenover het publiek. Verweerder heeft als levend deel van dit publiek het recht te antwoorden op publicaties die precies voor hem als potentiële lezer bedoeld zijn. Dat daarbij satire wordt aangewend als verweermiddel tegenover wetenschappelijk erg betwistbare en o.i. ondemocratische stellingnames is in de media (en een weblog is een medium) is een dagelijks gebeuren en het recht op dergelijk verweer wordt door de wet beschermd.

M.b.t.III.B.3.19
Concluant eist wel dat verweerder zich zou onthouden van elke verdere publicatie die de goede naam van concluant zou kunnen aantasten. Is dit geen vraag tot censuur dan is dit toch wel een middel om te verweerder te dwingen tot zelfcensuur en hem af te schrikken voor elke verdere kritische bespreking van publicaties of meningen van concluant.

M.b.t. III.B.3.20
Concluant verwijt verweerder geen onderscheid te maken tot een bepaalde malefide psychiatrie die het Netwerk wil “pakken” (volgens de woorden van concluant) en zichzelf. De vele tot het brede publiek gericht niet-wetenschappelijke publicaties van concluant maken hem echter tot een symbool van deze psychiatrie, een rol waarvan concluant nooit afstand neemt.

M.b.t. III.C. 23
Het is inderdaad de bedoeling van het Netwerk en dus van verweerder een bepaalde psychiatrie aan te klagen en dus “schade” toe te brengen.
Het feit dat een academicus zich presenteert als gewoon burger (verweerder omschrijft zich op één van zijn publicaties als “deskundige, criticus en officieel verklaard psychiatrisch patiënt) is naar ons weten geen strafrechterlijke fout. Verweerder heeft bij zijn uitlatingen m.b.t. concluant nooit verlaagd tot uitspraken die strijdig zijn met de wetenschap of met de feiten. Concluant ontkent overigens deze feiten niet. Tegen geen enkele van de door verweerder gepubliceerde weblogs heeft concluant een tegenargument aangevoerd, zodat hij de verspreiding van de stellingen van verweerder alleen kan verhinderen door verweerder een spreekverbod op te leggen.
Nergens heeft concluant b.v. aangebracht dat hij niet dom zou zijn. Uit deze Conclusies blijkt dat concluant deze uitspraak van verweerder inhoudelijk niet aanvecht.

De schade opgelopen door concluant valt onder zijn eigen verantwoordelijkheid door het verspreiden van de met de Wet in tegenspraak zijnde meningen en door zijn medische praktijk als psychiater in UC-Kortenberg, getuige de klachten ingediend bij het Netwerk, bij andere patiëntenverenigingen en bij de officiële ombudsdiensten die verantwoordelijk zijn voor de behandeling van klachten m.b.t. de wet betreffende de patiëntenrechten, getuige ook het hoge aantal zelfmoorden onder de patiënten opgenomen in UC-Kortenberg. Het gaat zelfs zover dat een collega van concluant, dr. Christian Lauwers, hoofdpsychiater van de psyhciatrische instelling St-Alexius Grimbergen, nog publiekelijk heeft verklaard dat hij zijn eigen kinderen desgevallend nooit en onder geen enkel beding in Kortenberg zou laten opnemen.

M.b.t. III.C.25
Concluant beweert schade te hebben opgelopen, maar geeft noch in zijn dagvaarding noch in deze Conclusies de aard of de omvang van deze schade aan. De ‘raming’ is volledig uit de lucht gegrepen.

M.b.t. IV.26
Concluant stelt dat het ‘recht op antwoord’ niet van toepassing zou zijn. Verweerder wenst op te merken dat zowel in Nederland als in België onder juristen de strekking overheerst dat websites en weblogs behandeld moeten worden als journalistieke publicaties. Zie:
http://www.iusmentis.com/maatschappij/juridisch/bloggen/meningsuiting/ (Nederland)
http://www.kbs-frb.be/CODE/page.cfm?id_page=153&id=173&lang=NL (België)
http://lawjustice.blogspot.com/2006/01/u-blogt-toch-ook-welke-juridische.html (België)
Uiteraard hoeft concluant van het recht op antwoord geen gebruik te maken.

M.b.t. IV.27
Verweerder vraagt de rechter na te gaan waar verweerder in het door concluant genoemd stuk stuk 5 concluant beschuldigt van oplichterij. Dit wordt nergens vermeld, zelfs niet geïnsinueerd. De uitlating van verweerder dat concluant niet altijd goed kan lezen, wordt hier nogmaals bevestigd. Het zou voor de Rechter nuttig zijn of het alom verspreide gerucht dat concluant lijdt aan dyslexie (gebrekkige leesvaardigheid) al of niet op enige werkelijkheidsbasis berust.
De reactie van concluant op de klacht door verweerder ingediend bij verweerder (en anderen) bij het Riziv, de mutualiteiten en bij de Orde van Geneesheren,  is reeds besproken (II.B.9 punt 2). Overigens blijkt de voorzitter van de Antwerpse Provinciale Raad van de Orde van Geneesheren,doe over klacht van verweerder moest oordelen, een collega en persoonlijke vriend van concluant te zijn.
De Conclusies van concluant komen ons dus over als lichtzinnig en bijzonder oppervlakkig en gebaseerd op ondoordachte interpretaties van de op de weblog van het Netwerk Psychiatrie & Samenleving verschenen artikels.
Verweerder besluit dat concluant niet de verantwoordlijkheid wil opnemen voor het feit dat zijn publieke handdelingen voorwerp kunnen worden van gefundeerde kritiek en satire. De literaire genres van de satire en de karikatuur die verweerder die immers ook een erkend letterkundige is (auteur van proza en poëzie) occasioneel aanwendt tegenover een bijzonder machtig instituut als de psychiatrie, vallen o.i. buiten de wet op laster, smaad en eerroof.

Eric Rosseel, Strombeek-Bever, 5 april 2007.

***************************************************
In zijn tegenbesluiten beweert de advocaat van De Hert nergens, maar werkelijk nergens dat wij ook maar één leugen hebben verspreid. Zelfs onze bewering dat De Hert en co. "dom" zijn, wordt niet aangevochten. Al evenmin wordt ingegaan op de aard en de omvang van de schade die Dr. De Hert zou geleden hebben. Kortom: dit proces is duidelijk bedoeld om het Netwerk te intimideren. Vandaar dat we een tegenklacht hebben ingediend wegens zogenaamd "tergend geding" met een schadeclaim van 1.000 euro.

*****************************************
*****************************************

psychiatrie en samenleving | 26-12-2007 | 11:05 | Link | Reacties (0)

Het Proces Dr. Marc De Hert vs. het Netwerk (Deel I)

Zoals u zich zal herinneren, werd het Netwerk Psychiatrie & Samenleving, i.e. zijn coördinator Eric Rosseel (gezien het Netwerk geen juridisch statuut heeft), op 15 januari 2007 door Dr. psychiater Marc De Hert van UC-Kortenberg gedagvaard voor de Rechtbank van Eerste Aanleg te Brussel om veroordeeld te worden voor laster en eerroof. De van zijn eer beroofde psychiater eiste 10.000 euro schadevergoeding.
Dr. De Hert vroeg de rechter met hoog dringendheid de zaak af te handelen, gezien de "voortdurende" schade hij leed. Maar verzuimde blijkbaar de zaak in kort geding te laten behandelen, een in dat geval de evidente weg.
We zijn nu eind 2007 en nog steeds is de zaak niet voorgekomen. De zaak staat echter op de rol en MOET dus eens voorkomen.

Op basis van onderstaand verweerschrift opgesteld door het Netwerk diende onze advocaat zijn besluiten in zoals dit hoort.

Verweerschrift

Dr. Marc De Hert is psychiater en psychotherapeut (!?; deze titel is in België niet wettelijk erkend en bij ons weten heeft Marc De Hert geen enkele specifieke psychotherapeutische vorming genoten) in Universitair Centrum St-Jozef Kortenberg en was hoofdgeneesheer in het PSC St-Alexius Elsene (een doorgangshuis van Kortenberg) waar hij bij ons weten enige tijd geleden ontslag genomen heeft. Hij wordt genoemd als mogelijk opvolger van hoofdgeneesheer UC-Kortenberg, Prof. Dr. Jozef Peuskens die binnenkort op rust gaat. Kortenberg wordt omwille van haar universitair statuut het ‘laboratorium van de psychiatrie in Vlaanderen’ genoemd, niet omwille van haar imago van kwaliteit maar vooral omdat de farmaceutische industrie hier haar nieuwste psychofarmaca klinisch uittest. Dr. Christian Lauwers, hoofdgeneesheer-psychiater van St-Alexius Grimbergen (geen band met PSC St-Alexius in Elsene), heeft ons ooit nog verklaard dat hij zelf zijn kinderen onder geen geding ooit in Kortenberg zou laten behandelen. Er is sinds de jaren 1950 een nauwe relatie tussen Kortenberg en Janssen Pharmaceutica, nu Janssen-Cilag. Paul Janssen en Peuskens waren goeie vrienden, zeker professioneel.
Marc De Hert schreef diverse populariserende boeken over psychiatrie, verschijnt als expert in de media en wordt door nieuwsredacties gevraagd naar zijn mening bij één of andere ophefmakende moord of misdaad. Zo karakteriseerde hij in De Morgen Hans Van Temsche als borderliner, voordat ook maar iets van Hans Van Temsche geweten was (geen foto, geen ondervraging door de politie). Marc De Hert presenteert zich dus als een publiek figuur en moet in die zin dus begrijpen dat hij zich symbool maakt voor een bepaald soort psychiatrie die zich kenmerkt door:
1. strikte biopsychiatrie: geestesziekten zijn organische ziekten van de hersenen en als dusdanig erfelijk (hij verzoekt met “aandrang” schizofrene patiënten geen kinderen te verwekken omwille van de “erfelijkheid” van de aandoening, alhoewel hiervoor geen enkel wetenschappelijk bewijs is).
2. familiepsychiatrie: terwijl de Wet betreffende de rechten van de psychiatrie de patiënt, ook de psychiatrische patiënt, erkent als een autonoom individu, zal men inKortenberg ook bij een meerderjarige jonge volwassene eerder naar de ouders luisteren dan naar de betrokkene.

Tegen beide aspecten van dit soort psychiatrie heeft het Netwerk Psychiatrie & Samenleving steeds stelling genomen. Het Netwerk, opgericht maart 2006 ijvert voor een persoonsgerichte en menselijkere psychiatrie en geestelijke gezondheidszorg en een degelijke systematische aanpak van structurele misbruiken in de sector. Het Netwerk,bestaande uit psychotherapeuten, medici, patiënten, politici, academici en kunstenaars, heeft om haar onafhankelijkheid te bewaren geen juridisch statuut, weigert subsidies en heeft geen enkele vorm van inkomsten behalve bescheiden giften.

Ter aanvulling:
1. de meeste blogs op http://psychiatrie.blogse.nl vertolken de mening van het Netwerk in zijn geheel.
2. tegen de persoon van Dr. Marc De Hert hebben wij niets: wij hebben hem nooit in persoon ontmoet. Wij hebben geen enkele reden of bedoeling hem persoonlijk te schaden. Hij fungeert voor ons als woordvoerder van een bepaalde psychiatrie.
3. wij hebben Dr. De Hert op de hoogte gebracht van de eerste logs die we omtrent hem geschreven hebben, minstens een week voor we deze gepubliceerd hebben. Dit per email en per telefoon. Hij heeft nooit gereageerd. Daar onze vorige computer gecrashed is, hebben we geen kopie van deze mails.
4. in december 2006 heeft dr. Marc De Hert een paar beschermvrouwen/heren van ons Netwerk over ons gepolst en hun gevraagd over hun medewerking aan het Netwerk na te denken. Bij ons heeft hij evenwel zijn beklag niet gemaakt. Hierover kunnen wij een kopie van een email van Annemie Roppe, volksvertegenwoordiger Spirit, voorleggen.
5. Dr. De Hert beschikte dus reeds in april 2006 over de mogelijkheid om tegen onze wijze van optreden bezwaar te maken. Hij heeft dit op geen enkel moment gedaan.
6. onze enige bedoeling was de patiëntenrechten te verdedigen en zekere getuigenissen m.b.t. de psychiatrische praktijk van Dr. De Hert kenbaar te maken aan ons doelpubliek. Hadden wij geweten dat wij de wetten betreffende laster en eerroof hadden overtreden, dan zouden wij onze formuleringen zeker aangepast hebben in de geest van het recht op vrije meningsuiting.
7. om leesbaar te zijn voor een breed publiek (ons doelpubliek) hanteert het Netwerk op zijn weblog een literaire, journalistieke en inderdaad soms satirische taal.  Dat lijkt ons geen bron van wettelijk bezwaar te kunnen zijn, maar is mogelijk door de verzoeker gepercipieerd als smaad.

Commentaar bij blogs m.b.t. dr. Marc De Kert (Kortenberg)

Blog 1 : bedenkingen bij het boek “Over Mijn Lijf” (25/03/2006)
(voor de tekst van de blog, zie na deze commentaar)

Deze blog (zie hieronder)  is een lange en gedetailleerde analyse van het hoofdstuk “De Rechten van de psychiatrische patiënt” uit het boek ‘Over mijn lijf: Bijsluiter bij de wet over de rechten van de patiënt' van Marc De Hert, Geerdt Magiels en Erik Thys (Antwerpen, Houtekiet, 2003).
1. Sinds de goedkeuring van de Wet betreffende de Rechten van de Patiënt van 22 augustus 2002 die voorziet in patiëntenrechten zonder onderscheid te maken tussen soorten patiënten, ijveren de UC-Kortenberg psychiaters dr. Marc De Hert en dr. Erik Thys via publicaties voor een beperking van de in de Wet voorziene rechten voor psychiatrische patiënten. Het gaat o.a. over het recht op informatie over de gezondheidstoestand en de voor- en nadelen van de voorgestelde behandeling, over het recht in te stemmen met elke vorm van behandeling of deze behandeling te weigeren en over het recht op inzage van het patiëntendossier. In die zin hebben Marc De Hert, Geerdt Magiels (bioloog-filosoof) en Erik Thys een boek gepubliceerd ‘Over mijn lijf: bijsluiter bij de wet over de rechten van de patiënt’ (Houtekiet, Antwerpen, 2003). Dit boek geeft een voorstelling en bespreking van de Wet. Geen van de drie auteurs is juridisch geschoold en nergens uit de uitgave kan worden opgemaakt dat zij zich bij hun interpretaties en commentaren hebben laten bijstaan door juristen. Het boek presenteert zich als een algemene voorstelling van de Wet. Enkel op de achterflap van het boek worden Marc De Hert en Erik Thys vernoemd als psychiaters en dan nog in bijzonder kleine letters.
2. Toch eindigt het boek met een Hoofdstuk 3 ‘De Rechten van de Psychiatrische Patiënt’, waarin de auteurs voorstellen doen om de in de wet voorziene rechten voor psychiatrische patiënten te beperken. Er is op basis van de Wet geen enkele aanduiding om in het bijzonder een apart hoofdstuk te wijden aan psychiatrische patiënten, temeer daar de auteurs zich openlijk niet als psychiaters presenteren. Waarom bijvoorbeeld geen hoofdstuk over terminale patiënten, wilsbekwame gehandicapten, personen met een intelligentiequotiënt beneden het gemiddelde of minderjarigen?
3. Dit hoofdstuk getuigt van een aantal uiterst misleidende voorstellingen. Het start enerzijds vanuit de idee van een “schemerzone” tussen patiënten die goed inzicht hebben in hun aandoening en aan het andere extreme patiënten wilsonbekwaam. Verwarring wordt hier gezaaid tussen het juridisch begrip onbekwaamheidsverklaring en het betwiste psychiatrische begrip “gebrek aan ziekteinzicht”. Een tweede punt waarmee dat hoofdstuk start, is de totaal uit de lucht gegrepen stelling dat in de USA gedwongen opgenomen geesteszieken die op basis van een rechtsgeding zijn vrijgelaten, als daklozen zouden rondlopen met AIDS en tuberculose en dus anderen zouden kunnen besmetten. De auteurs stellen dat dergelijke risico’s m.b.t. verbanden tussen geestesziekte, daklozen en verspreiding van gevaarlijke ziekten zich ook in België stellen. Geen enkel onderzoek noch in de USA noch in België staaft deze mening (in de USA is wel een onderzoek lopend, maar de conclusies zijn nog niet bekend, en waren dat zekerniet in 2003). Onze weblog klaagt in de eerste plaats deze tendentieuze voorstelling van zaken aan. In die zin schrijven wij na argumentatie inderdaad dat de auteurs onnodig paniek zaaien, aan stemmingmakerij doen en de geesteszieken meer dan al het geval is stigmatiseren.
4. Op basis van dit idee van de “schemerzone” en de relatie dakloosheid-geestesziekte-ziekteverspreiding komen de auteurs er toe voorstellen te doen om de wettelijke mogelijkheden tot gedwongen opname en dwangbehandeling te verruimen en de patiëntenrechten voor psychiatrische patiënten in te perken. Cynisch halen wij hierbij inderdaad aan dat de auteurs blijkbaar pogroms tegen geesteszieken willen instellen (pogrom = vervolging van een bepaalde minderheidsgroep en heeft in zijn taalkundige betekenis niets meer met Joden te maken) en concentratiekampen willen inrichten (de eerste concentratiekampen dateren van  1896 op het toen nog Spaanse kolonie zijnde Cuba – campos de concentraciones) en zijn geen uitvindsel van de Nazi’s).
(Terloops: Het AIDS-team meldde ons dat juist in gesloten inrichtingen onveilige seks de regel is!).
5. In hun hoofdstuk geven de auteurs ons inziens ook een niet correcte voorstelling van de bepaalde bepalingen van de Wet, b.v. m.b.t. dwangbehandeling (de Wet maakt dwangbehandeling op twee mogelijke uitzonderingen na feitelijk onmogelijk), van de door de Wet betreffende de Bescherming van de Persoon van de Geesteszieke van 26 juni 1990 voorziene bepalingen m.b.t. de criteria voor eventuele gedwongen opname van een persoon met een mentale stoornis, en ook een misleidende voorstelling van de wettelijke bepalingen betreffende onbekwaamheidsverklaring geregeld door het Burgerlijk Wetboek artikelen 489-512). In die zin schrijven wij inderdaad dat de auteurs “moeten leren lezen”.  In onze weblog vallen wij dr. Marc De Hert dus geenszins persoonlijk aan, maar verdedigen wij alleen met gedegen argumentatie de bestaande wetten terzake. Dat dr. De Hert en zijn medeauteurs deze gewijzigd willen zien, is hun volste recht. Maar het is ook ons recht om deze wetten te verdedigen, temeer daar afgeleid kan worden uit de toon van het betoog dat dr. De Hert niet geneigd is deze wetten toe te passen in zijn praktijk. Dat wij dit in een paar passages met enige satire doen, kan ons moeilijk aangewreven worden. Het gaat hier immers niet om een wetenschappelijk boek, maar om een puur vulgariserend werk. De kritiek op het boek ‘Over mijn lijf’ kan overigens gezien worden als een vervolg op onze bespreking op de weblog van de betreffende wet omtrent de patiëntenrechten (14 maart 2006, tien dagen eerder dus, geschreven op basis van een advies van een jurist. Wij menen dat wij het volste recht hebben publiekelijk de bestaande Wet te verdedigen en op te komen voor de vrijwaring van de door de Wet voorziene rechten en argumenten om deze rechten te beperken te weerleggen en te bestrijden. Dat medici problemen hebben om de Wet te verzoenen met hun plicht een zieke ‘in nood bij te staan’ hoeven wij als verdedigers van de rechten van de patiënt niet als basis van onze overtuigingen te nemen. Wij weten dat bij de voorbereiding van deze Wet deze aspecten via consultatie van de Orde van Geneesheren meer dan voldoende onderhandeld zijn geweest. Kortom, hier kan van laster en smaad geen sprake zijn.
6. Onze bedenkingen bij de opvattingen van psychiaters als Dr. Marc De Hert zijn geen lichtzinnigheden. Zij worden door politici en beroepsmensen in de sector heel ernstig genomen. Zij vormden overigens de basis van een parlementaire vraag van senator Annemie Van de Casteele, voorzitster Senaatscommissie Sociale Zaken, aan de minister van Volksgezondheid, Mr. Rudy Demotte (Schriftelijke vraag 3-5857 van Van de Casteele Annemie, d.d. 14 september 2006 : Wet van 22 augustus 2002 betreffende de rechten van de patiënt - Psychiatrische patiënten - Notie "therapeutische onbekwaamheid".)

Hier de bewuste blog.

bedenkingen bij het boek 'Over mijn lijf'

Bedenkingen bij het boek ‘Over mijn lijf: Bijsluiter bij de wet over de rechten van de patiënt' van Marc De Hert, Geerdt Magiels en Erik Thys (Antwerpen, Houtekiet, 2003).
Marc de Hert en Erik Thys zijn psychiaters, dat is alvast interessant te weten. Zij zijn psychiater in Kortenberg, ook wel het ‘laboratorium van de psychiatrie' genoemd omdat het Kortenberg-ziekenhuis verbonden is aan de Leuvense universiteit. Dat betekent dat onderzoeken van patiënten dikwijls gebruikt worden voor de carrièreplanning van de psychiaters die tegelijk onderzoeker of docent zijn aan de Universiteit. Bijvoorbeeld via publicaties in internationale tijdschriften (erg belangrijk als je promotie wil maken aan een universiteit). Gegevens die je dikwijls vruchteloos in het Nederlands zal zoeken. Zo schrijft een Kortenberg-onderzoeker-psychiater in een Engelstalig tijdschrift dat 42% van de Vlaamse en Brusselse psychiatrische ziekenhuizen die elektroshocks gebruiken, die therapie niet volgens de ‘guidelines' toepassen. In het Nederlands vind je niets over dat onderzoek, dat toch belangrijk zou kunnen zijn voor het beleid en de publieke opinie. Nee, het blijft onder dokters.

Ik heb zelf in Kortenberg gezeten. Bij de eerste ontmoeting, waarbij ik de psychiater aansprak bij zijn titel (‘dokter'), meende die psychiater me al zonder mij te kennen bij mijn voornaam te kunnen aanspreken, alsof ik zijn zoontje was. Ik sprak hem dan ook maar aan bij zijn voornaam: het is nooit iets geworden tussen ons! Overigens werd ik in Kortenberg, waar ik mij vrijwillig had laten opnemen, verbaal agressief door het verschrikkelijk paternalisme en de schijnheiligheid van zowel psychiaters als verpleging en vermoedelijk ook door de medicatie. Ik werd er ook fysiek agressief, sloeg de lamp op mijn kamer stuk. Ik herinner me niet meer welke medicatie ik daar kreeg, maar het is me zelden gebeurd in mijn leven dat ik me zo agressief voelde als in Kortenberg. Al snel werd ik in de isoleercel geplaatst, hoewel ik niet bepaald iets gevaarlijks had gedaan. Ik vroeg de kliniek te mogen verlaten, maar ze wouden me alleen laten gaan als ik bewees dat ik ergens anders opgenomen zou worden. Totaal onwettelijk! (Wet van 1990: Een patiënt die zich vrijwillig laat opnemen, mag op elk moment de kliniek verlaten.) Alleen de procureur des Konings kon mij in de kliniek houden, maar daar hadden ze blijkbaar nog nooit van gehoord. Ik heb leugens moeten verzinnen om daar weg te geraken.

Van de zeven klinieken waar ik vertoefd heb, heb ik alleen in St-Alexius Grimbergen agressieve reacties gehad. Daar had men mijn benzo's vervangen door een krachtig antipsychoticum (Melleril; maar ik was helemaal niet psychotisch en dat kan ik weten want ik ben zelf doctor): ik werd knettergek, sloeg de lamp op mijn kamer stuk en haalde de radioverbinding uit de muur omdat ik de boodschappen (‘telefoon voor XYZ', enz.) op mijn kamer niet meer verdroeg. Daar heeft men mij gelukkig mijn benzo's terug gegeven en ben ik naar huis mogen gaan.

Dit maar dat ik al direct wat achterover ga leunen als ik een boekje over patiëntenrechten lees geschreven door psychiaters uit Kortenberg. De derde auteur, Geerdt Magiels, is wetenschapsfilosoof en bioloog, maar ik vind in het boekje geen woord over Darwin, Plato, Kant of Karl Popper of welke filosofie of biologie dan ook.

Het boekje is dan ook in se een regelrechte aanval op de Wet over de Patiëntenrechten, al is het allemaal braaf en omfloerst. Het boekje bevat nl. een afzonderlijk hoofdstuk over psychiatrische patiënten (waarom niet over coma-patiënten of diabetici?). De Wet maakt evenwel expliciet juist GEEN onderscheid tussen patiënten: de psychiatrische patiënt heeft dezelfde rechten als elke andere patiënt. Dat is juist de kracht van de Wet. De Wet is dan ook een inperking van de privileges van de psychiater, nl. het privilege dat de psychiater zou weten wat goed is voor de patiënt. En dat weet hij namelijk niet. Psychiaters kunnen niet eens een eenstemmige diagnose geven. Uit onderzoeken blijkt dat als je een geval voorlegt aan tien psychiaters, er in veel gevallen vijf verschillende diagnoses te voorschijn komen. Wat zouden ze dan weten hoe ze je precies moeten behandelen.

Daarnaast stellen de auteurs van ‘Over mijn lijf' de zaak in een aantal passages zo voor dat gedwongen opname ook gedwongen behandeling zou impliceren. Daar spreken de Belgische Wetten echter niet over: uit de Wet die de gedwongen opname regelt, kan je niet afleiden dat je als psychiater een gedwongen behandeling kunt opleggen aan een patiënt. Alleen onbekwaamverklaarden kunnen gedwongen behandeld worden en de onbekwaamverklaring is een uitspraak van een rechter, niet van een psychiater.

En ten derde: de ondertitel spreekt van een ‘bijsluiter'. Een bijsluiter (het briefje in het doosje van je geneesmiddel) is een document waarvan de samenstelling bij Wet geregeld is. Het is eigenlijk een officieel stuk. In een Bijsluiter staan geen meningen of indrukken, alleen ‘wetenschappelijke informatie'. Het boekje ‘Over mijn lijf' wemelt echter van de meningen die nauwelijks als wetenschappelijke informatie kunnen worden geduid: dikwijls wordt er aan stemmingmakerij gedaan, vooral in het hoofdstuk over psychiatrische patiënten. En dan gaan de auteurs beweren dat de Wet over de patiëntenrechten de stigmatisering in de hand zou werken. Het boekje trekt gewoon de rechten van de psychiatrische patiënt in twijfel en wil die uithollen opdat de psychiaters hun gang zouden kunnen gaan. Kritiek hebben op de Wet is natuurlijk het recht van de geachte psychiaters, ook zij hebben recht op vrije meningsuiting. Maar ik heb ook het recht te protesteren tegen lieden die op een ‘wetenschappelijke' toon en met het gezag van een diploma in de geneeskunde of de wetenschapsfilosofie aan misleiding en stemmingmakerij doen. En het stigma bevestigen dat de gek gek is en niet weet wat goed voor hem is. Omdat die psychiaters niet bekwaam of bereid zijn het verhaal van de patiënt au sérieux te nemen.

****

Laten we eens kijken wat onze Kortenbergianen te vertellen hebben over de rechten van de psychiatrische patiënt en waar ze vinden dat de psychiatrische patiënt niet zou mogen behandeld worden als om het even welke patiënt. We vinden dit op de pagina’s 115-133 van het boekje dat hoopt dat artsen en patiënten beter begrip zouden kunnen krijgen voor elkaars situatie. Waarom zou de patiënt begrip moet krijgen voor de situatie van de arts? Juist: om zijn eigen patiëntenrechten die de Wet voorziet, te laten uithollen ten behoeve van de ‘therapeutische vrijheid’ van artsen die op 20 minuten beslissen of je al dan niet bipolair gestoord bent type 1 of type 2. Ik ken mijn moeder al 55 jaar en ik weet nog altijd niet hoe ik haar ‘persoonlijkheid’ moet omschrijven, al heb ik een diploma van doctor in de psychologie. Of ben ik onbekwaam?

De ‘schemerzone’
De auteurs polariseren het spectrum van de psychiatrische patiënten tussen aan de éne kant de patiënt die perfect weet wat kan of niet kan (b.v. een depressief patiënt die kan kiezen tussen een antidepressivum of een psychotherapie) en aan de andere kant de wilsonbekwame. Daartussen bevindt zich een schemerzone van mensen die geen gevaar opleveren voor zichzelf of voor anderen (en die dus niet gedwongen opgenomen kunnen worden). Eerst en vooral dit: de ‘onbekwame’ wordt onbekwaam geacht door een rechter, niet door een psychiater. Onbekwaamverklaring kan gebeuren ten opzichte van een ‘meerderjarige die zich in een aanhoudende staat van onnozelheid of krankzinnigheid bevindt zelfs wanneer in die staat heldere tussenpozen voorkomen’. Onbekwaamverklaring komt nog zelden voor: de meeste gevallen worden geregeld op basis van de Wet betreffende Voorlopige Bewindvoering. Deze Wet maakt de betrokkene niet rechteloos (hij mag uit de echt scheiden, deelnemen aan de verkiezingen, enz.) en regelt alleen het beheer van zijn goederen. De betrokkene is dus in dat geval niet rechtsonbekwaam en de rechten van de patiënt voorzien in de Wet, zijn dus voor hem van toepassing. Het moet duidelijk zijn dat de term ‘onbekwaam’ in deze discussie een rechtsterm is en geen medisch-psychiatrische term: Marc de Hert en co beseffen dit blijkbaar niet goed en dat moet je geen boekje schrijven over een wettekst waarvan de implicaties je blijkbaar ontgaan en die de publieke opinie dus misleiden. De verschuiving van rechtstermen naar psychiatrische termen is een veel aangewende tactiek om tegenstanders in de wind te zetten: het gebeurt b.v. ook in de kwestie van onze veel belaagde kroonprins Filip waar de twijfels omtrent zijn constitutionele ‘(on)bekwaamheid’ om zijn vader als koning op te volgen wel eens afglijden naar de meer dan insinuatie dat de kroonprins niet goed bij zijn hoofd zou zijn en zich dus in de ‘schemerzone’ bevindt. De juridische onbekwaamverklaring geeft de psychiaters nergens enige vrijgeleide om autoritair te voldoen aan ‘het recht van de patiënt op zorg’ en de plicht van de geneesheer om aan dit recht op zorg tegemoet te komen., zoals dit dan barmhartig wordt geformuleerd.

Marc de Hert en co schrijven (p.117): ‘Als mensen wilsonbekwaam geacht worden, kan er voor gezorgd worden om hen gedwongen op te nemen of ze onder dwang bepaalde geneesmiddelen toe te dienen. Van vrije wil of keuze is dan niet veel sprake meer, laat staan van geïnformeerde toestemming of het recht om een behandeling te weigeren.’ Dit is allemaal niet zo vanzelfsprekend als de auteurs de zaken voorstellen. De onbekwame (de term ‘wilsonbekwame’ bestaat eigenlijk niet in deze toch juridische discussie) heeft in ieder geval wel een voogd of vertegenwoordiger die wel moet instemmen. Voor de gedwongen opname bestaan wettelijke regels (je moet een gevaar zijn voor jezelf of voor anderen, je moet effectief geestesziek zijn en er mag geen alternatieve behandeling voorhanden zijn). ‘De zelfbeschikking en de integriteit van een persoon staan hier op gespannen voet met de medische en maatschappelijke plicht om iemand te behandelen en te verzorgen Gedwongen behandeling geeft de verzorgers dus niet meer vrijheid, maar wel meer verantwoordelijkheid.’ (p.117) Dat ze die verantwoordelijkheid dan maar eens opnemen: in Kortenberg smijt om de drie à zes maanden wel een patiënt zich honderd meter verwijderd van de instelling onder de trein Brussel-Luik om aan die ‘verzorging’ te ontsnappen.

De auteurs vragen ‘dat de Koning in de toekomst meer specifieke of beschermende besluiten kan uitvaardigen, specifiek gericht op de psychiatrische patiënt’. Hopelijk zal de Koning de patiënt beschermen tegen de arrogantie van de psychiaters die menen de mensen zo maar van de straat te mogen plukken om ze te laten genieten van hun barmhartigheid. Ja, want wat lezen we op de volgende bladzijde? De auteurs verwijzen naar het meer dan laakbare feit dat dissidenten vroeger in de Sovjet-Unie geestesziek werden verklaard en gedwongen behandeld werden (alsof dit elders en ook bij ons nooit gebeurde). ‘De keerzijde van de medaille is dat men terugschrikt  voor (gedwongen) behandeling. In de Verenigde Staten werden duizenden geesteszieken door mensenrechtenadvocaten uit psychiatrische ziekenhuizen en van hun farmacologische dwangbuizen ‘bevrijd’. Velen leven nu, anno 2003, als daklozen, zonder zorg, ten prooi aan allerlei ziekten waarvan AIDS en tuberculose zeker niet de minste zijn. (…) Ook bij ons is de samenhang van onbehandelde geestesziekte, alcohol en dakloosheid een groeiend probleem.’ (p.118). Amai, dat is wel zwaar gechargeerd: als we ons niet gedwongen laten behandelen, worden we meteen verspreiders van het HIV-virus en van tuberculose. Even navragen bij het AIDSteam, Sensoa of IPAC of ze daar ooit al van gehoord hebben. Of zouden b.v. homoseksuelen  ‘onbekwamen’ zijn die gedwongen behandeld moeten worden?

Voor alle duidelijkheid: de mentaal zieke aids-patiënt die door zijn of haar seksueel gedrag de gezondheid van anderen in gevaar brengt, kan op basis van de wet van 1990 betreffende de bescherming van de persoon van de geesteszieke wel degelijk en zonder veel problemen gedwongen opgenomen worden. Wat stellen de Hert en co nu eigenlijk voor? De willekeurige opname, de pogroms? De oprichting van concentratiekampen? Zij hebben helemaal geen reden om hier zo aan stemmingmakerij te doen. Dit is werkelijk ongehoord. Welke verborgen agenda hebben die ja neo-fascisten eigenlijk? En die Marc de Hert geeft dan sommige van zijn boeken nog uit bij de 'linkse' oorspronkelijk maoïstische uitgeverij EPO: ze mochten zich daar schamen!

Ten tweede, als het probleem van geesteszieke daklozen toeneemt, dan ligt dit vooral aan het feit dat dakloosheid toeneemt, m.a.w. de toename van de armoede. Hier lijken andere maatregelen aangewezen dan daklozen gedwongen in een soort kampen te stoppen.

Als we googelen op ‘aids geestesziekte’ of ‘aids geestelijke gezondheid’ vinden we niets over één of ander verband tussen geestesziekte en aids en zeker niet over geesteszieke aidspatiënten die behandeling zouden weigeren. Googelen we op ‘aids mental health’ of ‘aids mental disorder’ dan stellen we vast dat geestelijke gezondheidsproblemen vooral als een gevolg van HIV-infectie worden gezien (depressie, angst, posttraumatische stresstoornis, e.d.). Problemen lijken er wel te zijn bij drugsverslaafden die als gevolg van hun druggebruik (vuile naalden) aids oplopen. (Is drugverslaving een geestesziekte: daar is niet iedereen het over eens! Maar dit doet eigenlijk niet terzake.) Over geesteszieke en dakloze aidspatiënten die zich niet zouden willen laten behandelen, vinden we nauwelijks iets. Een paar onderzoeken  lijken aan te geven dat sommige geesteszieke AIDS-patiënten slordig omspringen met hun seksuele hygiène en met hun medicatie. ‘Lijken’, ‘sommige’: het probleem moet dus niet gedramatiseerd worden.

Het Amerikaanse Program Announcement 04-024 van november 2003 van de Department of Health and Human Services (Minsterie van Volksgezondheid dus) in samenwerking met National Institue of Health zegt: ‘Available data suggest that in major urban areas, 10-20% of homeless persons who suffer from chronic mental illnesses are infected with HIV. Nationwide, homeless adults are a population at high risk for HIV, due to disproportionate rates of injection drug use, unprotected sexual activity, prostitution, and victimization. Moreover, those who are often marginalized, such as the homeless, suffer from other co-infections (e.g., tuberculosis, hepatitis C virus), multiple comorbidities (e.g., substance abuse, mental illness), and a wide range of chronic health conditions (e.g., arthritis, heart disease, high blood pressure, emphysema/bronchitis, cirrhosis, kidney disorder, seizure disorder). The multiple conditions affecting HIV disease in homeless persons may accelerate HIV disease course, add significant complications to the manifestations of HIV disease and its CNS [central nervous system] sequelae, and challenge the available prevention strategies and service delivery systems. Research is needed to better understand the prevalence of HIV and AIDS among persons with SMI, with drug abusing behaviors, and/or who are homeless across the U.S.’
‘Suggest’, ‘research is needed’: woorden die Amerikanen in de mond nemen als ze zeer voorzichtig zijn. Het programma betreft dus een onderzoek naar zaken die hypothetisch zijn en nog niet bewezen. Het programma loopt af in september 2006. Dat daklozen lijden aan allerlei ziekten is natuurlijk algemeen geweten, maar dat het probleem te wijten zou zijn aan het feit dat onbehandelde geesteszieken eindigen als daklozen en zo als AIDS-patiënten wordt in de tekst van het programma niet beweerd. De Hert en co nemen hoogstwaarschijnlijk hun wensen voor werkelijkheid. Wij noemen dat: onnodig paniek zaaien bij de lezer, creëren van een angstpsychose, stemmingmakerij, misleiding, inpikken op bestaande vooroordelen en verregaande stigmatisering van de geesteszieke, geneesheren onwaardig. Armoede moet sociaal aangepakt worden, niet psychiatrisch. En zoals we stelden: de Wet laat perfect toe in probleemgevallen met dwang in te grijpen. Ook de Amerikaanse wetten laten dit toe: als de ‘mensenrechtenadvocaten’ geesteszieken uit hun ‘dwangbuizen kunnen bevrijden’, zullen ze daar vermoedelijk wel goede argumenten voor hebben.

Geweldpleging
De tweede wagen die de Hert en co van stal halen om ons angst aan te jagen, is het risico op geweldpleging bij psychiatrische patiënten. ‘Studies wijzen wel op het verband tussen onbehandelde geestesziekte en periodes van agressief gedrag’ (p.119). Zij zouden beter moeten weten. Er is helemaal geen evidentie voor hogere kans op agressief gedag bij neurotici noch psychotici, alleen bij perverten (psychopathie), en psychiaters als de Hert en Thys die 14 jaar hebben gestudeerd zouden dit horen te weten. Sommige geesteszieken hebben soms last van agressie, anderen juist minder dan gewone mensen. En ook patiënten die wel behandeld worden met bepaalde psychofarmaca met name, blijken soms agressiever te worden, zie maar de waarschuwingen op tal van medicijnen en de circulaire die minister Demotte verleden jaar rondgestuurd heeft naar alle artsen in verband met het risico op agressief gedrag bij het gebruik van SSRI antidepressiva (Prozac, Seroxat, etc.). De Hert en co schrijven: ‘Patiënten die onbehandeld blijven worden steeds zieker en blijkensteeds moeilijker te behandelen. Hun gezondheidstoestand verslechtert en hun sociale interactie gaat er steeds verder op achteruit, met toenemend risico op geweldpleging.’ (p.119). Flagrant onwaar: veel depressies ‘genezen’ zonder medische tussenkomst, dat weet iedereen: alleen zijn daar uit de aard van de zaak geen cijfers over, zoiets wordt immers door niemand geregistreerd. Velen ‘genezen’ als ze juist stoppen met medische behandeling. En waar ze dat ‘toenemend risico op geweldpleging’ vandaan halen, is me een compleet raadsel. En wat is ‘risico’? Iedereen loopt ‘risico’ agressief te worden in bepaalde omstandigheden: dat is nl. een natuurlijke reactie. Bij mijn weten zijn de meeste misdadigers nog altijd niet geestesziek, tenzij men misdaad een geestesziekte noemt, maar ja dan is er geen onderscheid meer tussen beide groepen. Denken de Hert en Thys dat ze alle misdadigers van hun geestesziekte kunnen genezen? Dan waren ze allicht al lang minister van Justitie geworden.

Gebrek aan ziekteinzicht
'Centraal in het probleem van medicatie-weigerende psychiatrische patiënten staat hun gebrek aan inzicht in de ziekte die hun leven ondermijnt. De geestesziekte tast hun hersenen aan en die heb je nu eenmaal nodig om tot een deugdelijk zelfbeeld te kunnen komen.’ (p.119). Psychotici kunnen 'ontkennen ziek te zijn en hun geneesmiddelen niet langer nemen. Dit komt in conflict met de plicht die de arts voelt om hulp te bieden aan iemand in nood' (p.56). Merken we eerst en vooral op: ‘onbehandeld’ is plots verengd tot ‘medicatie-weigerend’! Alsof medicatie de enige vorm van behandeling is. En wat is ziekteinzicht? Dit is een term die ik in de wetenschappelijke literatuur zelden ontmoet. En heeft een kankerpatiënt meer ziekteinzicht dan een schizo-affectief gestoorde? Veel neurotici hebben een dusdanig ziekteinzicht dat hun ‘genezing’ er juist door belemmerd wordt, ze worden erdoor verpletterd. De psychotici die ik ken, hebben een merkwaardig ziekteinzicht en velen documenteren zich grondig over hun ziekte, veel meer dan ik zeg maar de gemiddelde asthma-patiënt doet. ‘Ziekteinzicht’ staat hier naar mijn indruk gelijk met het gewillig overnemen van het oordeel van de psychiater. Het is overigens niet duidelijk waar onze psychiaters hier oorzaak en gevolg leggen: gebrek aan ziekteinzicht ligt blijkbaar volgens onze deskundigen aan de basis van de medicatie-weigering, maar anderzijds zijn de hersenen van de geesteszieke zo ‘aangetast’ dat ze niet meer tot ziekteinzicht kunnen komen. Kip en ei, je weet wel. Overigens heeft men nog nooit vastgesteld dat de hersenen van de neuroticus, de psychoticus of de perverte ‘aangetast’ zouden zijn: hun hersenen blijken soms anders te functioneren en sommige kernen (‘nuclei’) zijn kleiner of groter bij welbepaalde ‘geesteszieken’. Maar dat is ook zo bij mannen vergeleken met vrouwen, homoseksuelen vergeleken met heteroseksuelen, kunstenaars vergeleken met stompzinnigen, en ga zo maar door. Het is in ieder geval geweten dat bepaalde behandelingen schade aan de hersenen veroorzaken: psychofarmaca ‘verbranden’ (zoals dat wordt genoemd) de receptoren die normaal door natuurlijke neurotransmitters getriggered worden en elektroshocks leiden tot tijdelijks en soms zelfs permanent geheugenverlies.
‘Gebrek aan ziekteinzicht is een significant probleem bij meer dan de helft van alle patiënten met psychiatrische aandoeningen. Hen beschouwen als gedeeltelijk of tijdelijk handelingsonbekwaam is de enige ethisch verantwoorde en op klinische evidentie gebaseerde manier om hen te helpen.’ (p.119). De aap komt uit de mouw op basis van een twijfelachtige premisse die als wetenschappelijk feit wordt voorgesteld. Gebrek aan ziekteinzicht? Veelal zijn de psychiaters niet in staat de taal van de patiënt te begrijpen (in het bijzonder de taal van de psychoticus). Significant probleem? Wat is het verschil tussen een ‘probleem’ en een ‘significant probleem’? Ik denk dat een significant probleem een probleem is waar de psychiater niet zo goed raad mee weet en dus maar begint te experimenteren (b.v. drie antidepressiva zes weken na elkaar uitproberen en dan elektroshocks). Dus oplossing: al wie geen ziekteinzicht heeft handelingsonbekwaam verklaren (ook een term die de Belgische wetgeving niet kent) en onder gedwongen behandeling plaatsen. Bijzonder ethisch is me dat! Op klinische evidentie gebaseerd! Poeha! Dat Magda Aelvoet, de minister van volksgezondheid die de Wet betreffende de rechten van de patiënt  in 2002 heeft ontworpen, daar op de achterflap van dit boek haar fiat en imprimatur aan heeft gegeven. ‘Dit boek helpt de kloof tussen juridische tekst en dagelijkse werkelijkheid te verkleinen. Het zal ongetwijfeld een waardevol referentiepunt worden, zowel voor patiënten als voor zorgverleners,’ schrijft de ex-minister. Freud heeft nog een boek geschreven ‘Psychopathologie van het dagelijkse leven’ (1901): over versprekingen, vergissingen, e.d. Daar doet Magda’s vergissing me aan denken. En zeggen dat diezelfde psychiaters Marc de Hert en Erik Thys gangmaker zijn geweest van de ‘patiëntenvereniging’ Uilenspiegel, nu officieel zittend in de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheid. Je zou in complotten gaan geloven. Maar: Being paranoid does not mean they are not out to get you! Zoals een antipsychiatrische slogan uit 1970 het mooi stelde. En ook geneesheer-universiteitsprofessor Wim Betz, voorziter van de vereniging van de Studiekring Kritische Evaluatie Pseudowetenschap en het Paranormale (SKEPP) heeft dit boekje in ‘één of ander stadium’ nagelezen en van commentaar voorzien. Schande. Maar ja, SKEPP heeft niet eens geantwoord op onze vraag om zich te associëren met ons Netwerk. Niet eens beleefd geweigerd.

Dan nemen de Hert en co toch even gas terug. In de ‘schemerzone’ stellen ze voor dat de beslissingsbekwaamheid van de patiënt moet verondersteld worden tot het tegendeel bewezen is. Slechts zoals de Wet voorziet, wanneer geen wilsverklaringen en standpunten van de vertegenwoordiger van de patiënt voorhanden zijn, dan: ‘Zonder te vervallen in paternalisme moet men dan overwegen of het uitstellen van de behandeling tot de patiënt opnieuw in staat is zijn of haar rechten uit te oefenen, geen ernstige of onomkeerbare gevolgen kan hebben voor de patiënt.’ (p.120). Het klinkt cynisch in het licht van het voorgaande. En de psychiater mag best ook bedenken of de behandeling zelf ook niet zo’n onomkeerbare gevolgen kan hebben. In de psychiatrie wemelt het van de iatrogene gevallen, d.i. ziektes die ontstaan zijn door de behandeling zelf (denk maar aan overgewicht, seksuele impotentie of frigiditeit waarvan de patiënt dikwijls nooit meer bekomt plus de vele zelfmoorden in psychiatrische inrichtingen).

Even gas terugnemen, denken onze psychiaters op de volgende bladzijde. Om er dan weer flink tegenaan te gaan. De auteurs buigen zich nu even over de wet die de gedwongen opname regelt en besluiten (p.121): ‘Gedwongen opname en behandeling wordt door de wetgever inderdaad beschouwd als de behandeling ‘als geen andere geschikte behandeling mogelijk is’.’ Moeten we nog eens herhalen dat de Belgische wetgeving in principe geen gedwongen behandeling voorziet, alleen gedwongen opname. In de Wet die de gedwongen opname regelt (Wet van 1990 betreffende de bescherming van de persoon van de geesteszieke) is geen sprake van gedwongen behandeling. En de auteurs gaan verder: ‘Het is een instrument voor behandeling van een ziekte waardoor men de autonomie van de patiënt kan herstellen of behouden als die door de psychische stoornis is verzwakt of beperkt. Het therapeutische doel staat voorop, met de bedoeling de patiënt zo snel mogelijk beter te maken zodat die weer normaal kan functioneren, met volle uitoefening van zijn of haar rechten.’ Maar ‘[d]wang is geen absoluut gegeven. Het is een continuüm dat zich uitstrekt van passieve aanvaarding van de behandeling tot een behandeling die opgelegd wordt niettegenstaande de weigering van de patiënt.’ (p.121). Volkomen fout: passieve aanvaarding is impliciete toestemming waarbij de geneesheer uit de gedragingen van de patiënt kan afleiden dat die toestemt, b.v. hij of zij neemt een aangeboden pil in; het opleggen van een geweigerde behandeling is expliciet door de Wet verboden. Dwang kan alleen: 1) in spoedgevallen en 2) als de persoon onbekwaam is en zijn vertegenwoordiger toestemt. De Hert, Magiels (nochtans filosoof, een mens getraind dus in tekstanalyse) en Thys moeten leren lezen. De auteurs overlopen dan in de volgende bladzijden de Wet betreffende de bescherming van de persoon van de geesteszieke en de Wet op de voorlopige bewindvoering waarbij omwille van de ernst van de gezondheidstoestand van de patiënt een voorlopige bewindvoerder wordt aangesteld die gedeeltelijk of volledig, tijdelijk of definitief de goederen van de betrokkene beheert. Maar en dat vergeten ze: de bewindvoerder heeft geen zorg voor de persoon van de patiënt. De patiënt kan dus huwen, scheiden, zijn of haar politieke rechten uitoefenen, enz. Dus ook zijn patiëntenrechten.

Inzage in het patiëntendossier
De auteurs suggereren ook het recht van de patiënt op inzage in zijn patiëntendossier te beperken, eventueel zelfs af te schaffen, omdat het patiëntendossier van een psychiatrisch patiënt doorgaans informatie over derden bevat. De Wet voorziet uitdrukkelijk dat de patiënt geen toegang heeft tot de persoonlijke notities van de arts en ‘gegevens die betrekking hebben op derden’ (artikel  9, §2). De Hert en co schrijven: ‘Psychiatrische dossiers bevatten gewoonlijk meer informatie over derden dan andere dossiers omdat psychische problemen haast per definitie interacties met derden impliceren.’ (p.127-128). Wat is het probleem dat zij menen te bespeuren? Wij zien het niet. Ofwel gaat het om gegevens over derden en dan heeft de patiënt geen toegang tot dit gedeelte van het dossier. Ofwel gaat het om ZIJN of HAAR interactie met derden en ZIJN of HAAR evaluatie en perceptie van derden, en dan gaat het over HEM of HAAR en dan geeft de patiënt er toegang toe. Ook als het gaat over meningen en getuigenissen van derden over HEM of HAAR, lijkt het ons evident dat de patiënt daar toegang toe heeft. Het zal die derden ervan weerhouden zo maar om het even wat over de patiënt te beweren of te insinueren, wat in psychiatrische gevallen dikwijls gebeurt. De Wet voorziet ook een bescherming van de patiënt tegen inbreuk op zijn persoonlijke levenssfeer, erkent het recht op respect voor zijn intimiteit van de patiënt en beteugelt onnodige inmenging van derden bij onderzoek en behandeling (art. 10). De psychiater moet er zich dus van weerhouden zo maar de partner of de familie van de patiënt bij het onderzoek en de behandeling te betrekken, zoals al te dikwijls gebeurt, zelfs bij meerderjarigen. Doet hij dit toch, dan gaat het om gegevens in te winnen over de patiënt en niet over gegevens over derden. Wij zien dus niet in waarom de Hert en co hier een probleem van maken. Waarom willen zij zoveel mogelijk informatie voor de patiënt achterhouden?

Recht op informatie
De auteurs hebben blijkbaar ook problemen met het recht van de patiënt op informatie. ‘Eén van de problemen bij ernstige psychische aandoeningen (psychose, persoonlijkheidsstoornissen, suïcidale toestand …) is dat patiënten een fundamenteel gebrek hebben aan inzicht in de ziekte die hen treft.’ (p.128). Wel, wel. Alle psychotici die ik ken of gekend heb of zij die door een psychiater dit etiket meekregen, bleken bij dieper contact heel goed te beseffen wat hen scheelt en waar zij het in het leven en met henzelf moeilijk mee hebben. Mensen met zelfmoordneigingen hebben dikwijls te veel inzicht en ook paranoïden.‘Het is allerminst vanzelfsprekend dat die [informatie] ook begrepen of aanvaard wordt'. De Wet voorziet echter niet dat de patiënt de theorieën van de psychiater ‘aanvaardt’. De Wet zegt dat de psychiater informatie moet geven in een ‘duidelijke’ taal en aangepast aan het ‘begripsvermogen’ van de patiënt, trouwens ook voor een minderjarige of een onbekwaamverklaarde. De psychiater moet dus niet zeveren over ‘borderline’, ‘schizo-affectief’ of de natuurkundige aspecten van de werking van de ‘elektroconvulsietherapie’. Ook een kankerpatiënt is niet altijd in staat te snappen wat chemotherapie inhoudt of hoe een scan werkt. Een diabetes zal niet altijd direct de werking van insuline, de pancreas en de bijnieren begrijpen. Het is de taak en de plicht van de psychiater te communiceren met de patiënt op een niveau  dat bij de patiënt past. De Hert en co: ‘Het recht op informatie is dus weliswaar evident, maar daarom nog niet even evident uitgevoerd’. Dit ligt echter niet alleen aan het gebrek aan ziekteinzicht van de patiënt, maar in de eerste plaats aan het communicatievermogen van de psychiater. En daar zijn veel psychiaters niet zo sterk in, zie de beeldvorming van de psychiater bij de publieke opinie, bij cartoonisten, enzovoort. Die beeldvorming slaat jammer genoeg op een realiteit. De psychiater wordt opgeleid in een medisch jargon dat hij in veel gevallen niet kan vertalen naar de alledaagsheid.

Recht op toestemming of weigering
Uiteraard hebben onze psychiaters het moeilijk om een weigering van een patiënt om een behandeling te ondergaan met de nodige fair-play te aanvaarden en zij stellen zij maar onmiddellijk weer voor tot gedwongen behandeling over te gaan. Zij gaan uit van een voorbeeld waarbij een patiënt mondeling toestemt met elektroshocks maar weigert, op verzoek van de arts (zoals de wet voorziet) die toestemming schriftelijk vast te leggen. Ook hier is er eigenlijk geen probleem: de wet voorziet in toestemming maar die toestemming moet niet per se schriftelijk vastgelegd worden. En waarom zou een patiënt die mondeling toestemt maar geen formulier wenst te ondertekenen, dit doen? De Hert en co stellen dat het hier niet gaat om een weigering tot behandeling maar om de weigering een formulier te ondertekenen en ze willen dit staven met nog een voorbeeld. ‘Stel dat de patiënt geplaagd wordt door een zware psychotische depressie met nihilistische wanen en elke behandeling afwijst omdat niets zou helpen’ (p.130). Het gaat hier dus niet om een weigering een formulier te ondertekenen maar om een duidelijke weigering behandeld te worden. ‘…dan gaat het om een onterechte weigering door iemand die tijdelijk wilsonbekwaam is. In dat geval moet overwogen worden of de procedure voor gedwongen behandeling moet worden gestart op basis van een grondige evaluatie van de toestand.’ (p.130). Een regelrechte overtreding van de wet ons inziens. Ten eerste, de patiënt moet zijn weigering niet motiveren en die kan dus nooit onterecht zijn. De arts heeft wel de plicht de betrokkene te wijzen op de mogelijke gevolgen en risico’s van zijn of haar weigering. Ten tweede: de psychiater kan de patiënt niet zo maar stante pede tijdelijk onbekwaam verklaren. Elke weigeraar kan in de visie van onze verlichte psychiaters blijkbaar onbekwaam verklaard worden als hun dat zint. Zolang de patiënt niet door de rechter onbekwaam is verklaard, heeft de psychiater daar echter geen uitspraak over te doen. Hij kan hoogstens door de rechter gevraagd worden een medisch verslag op te maken over de gezondheidstoestand van de betrokkenen, maar daarin heeft de psychiater geen oordeel te vellen over de onbekwaamheid zelf! Ten derde: de onbekwaamverklaring is geen vrijgeleide voor de psychiater om zo maar te doen wat hij wil. Gelukkig beseffen onze heren nog dat de procedure tot gedwongen behandeling aan de juiste criteria moet voldoen, zoals gevaar voor de patiënt of voor derden. Maar deze criteria verdoezelen ze wel. Eerst en vooral moet er ERNSTIG gevaar zijn, niet zo maar om het even welk gevaar. Als je een boekje schrijft over juridische zaken, moet je juridisch blijven vinden wij. Dat betekent dat gedwongen behandeling alleen kan in een geval van spoed, ook bij een wilsonbekwame. Verder moet bij een wilsonbekwame of bij al wie niet in staat is zijn rechten uit te oefenen, zijn vertegenwoordiger (of ouders in het geval van een minderjarige) instemmen met de dwang. Ook hier kan de arts de weigering van de vertegenwoordiger maar naast zich neerleggen in geval van ERNSTIG gevaar (bedreiging van diens leven of ernstige aantasting van zijn gezondheid) en na multidisciplinair overleg, i.e. met een collega die geen psychiater is.

De auteurs gaan wel heel ver. ‘Maar ook als iemand acuut wilsonbekwaam is en een behandeling weigert, dan is dat een ongeldige weigering.’ De Wet kent niet zoiets als een ongeldige weigering: de onbekwaamverklaarde heeft niet te weigeren noch toe te stemmen want hij is rechtsonbekwaam. Het is altijd zijn voogd die de rechten van de betrokkene uitoefent. De patiënt wordt wel ‘zoveel als mogelijk en in verhouding tot zijn begripsvermogen betrokken bij de uitoefening van zijn rechten.’ (art. 13 §1 en §2). Dit geldt trouwens ook voor minderjarigen: hier oefenen de ouders de rechten van de patiënt uit.

Betrekken van de familie bij de behandeling
‘Hoe dan ook probeert men het gezin in de behandeling en de opvang van de patiënt te betrekken.’ (p.130). Want in de psychiatrie speelt de relatie tussen de patiënt en de familie een belangrijke rol, zeggen de auteurs. In zeker de helft van de psychische aandoeningen is dit o.i. geenszins het geval. Verder zijn de psychiaters in de praktijk niet geneigd het ‘gezin’ bij de behandeling te betrekken als hun dat niet zint. Dat heb ik ook in Kortenberg (en in Tienen en in Duffel enzovoort) zelf genoeg kunnen meemaken. Dat hoefde voor mij ook niet, maar daar gaat het nu even niet om.
De auteurs beweren dat je met de familie niet mag spreken als de patiënt dat niet wil. Dat is flagrant onjuist. De geneesheer mag geen informatie over de gezondheidstoestand van de betrokkene meedelen aan derden (art. 10). Dat is heel wat anders. De psychiater mag o.i. gerust de ouders of de partner spreken om zich een beter beeld te kunnen vormen van de gezondheidstoestand van, maar hij moet de ‘intimiteit en de persoonlijke levenssfeer’ van de patiënt respecteren. Hij mag o.i. ook de gezinsleden vragen om de patiënt op een bepaalde manier wel of niet te benaderen of op te vangen. De Hert en co doen hier weer aan stemmingmakerij en misleiding met de bedoeling dat de wet zou kunnen gewijzigd worden.
‘Als er inderdaad een conflict bestaat tussen de patiënt en de gezinsleden kan dat ertoe leiden dat de familie nauwelijks tot geen informatie over de gezondheidstoestand van hun ziek familielid krijgt.’ Inderdaad, en zo hoort het ook: hun inmenging is ongepast in dat geval en de psychiater moet zich buiten dit conflict houden en handelen in het belang van de patiënt (het is deze die hem betaalt), niet van de familie of de werkgever of wie dan ook. Volgens de auteurs zou deze non-informatie van de gezinsleden het proces van behandeling en genezing kunnen schaden. Ja, hoezo? De ‘ondersteuning’ door de familie zou in het gedrang komen. Maar welke therapeutisch verantwoorde ‘ondersteuning’ kan een persoon verwachten van mensen waarmee hij in onmin leeft en expliciet te kennen geeft dat hij deze ondersteuning niet wil? Willen de Hert en Thijs dan b.v. zo graag informatie doorspelen aan de partner van een persoon die slachtoffer is van partnergeweld maar die van zijn partner nog niet gescheiden is?

Besluit
De auteurs zien een reeks ‘spanningsvelden’ zowel met betrekking tot de Wet betreffende de patiëntenrechten en de Wet betreffende de bescherming van de persoon van de geesteszieke. Deze spanningsvelden betreffen echter blijkens het voorgaande niet zozeer de bescherming van de patiënt maar voornamelijk de privileges van de psychiater.

Welke zijn die spanningsvelden?
1) De auteurs zien eerst en vooral een spanningsveld tussen gedwongen opname en recht op privacy als het omstandig verslag moet worden doorgefaxt naar de procureur, ‘iemand die zelf geen arts is’ (p.128). Wat een corporatisme! En die mensen willen dan de familie informeren?
2) Het recht op vrije keuze van een instelling is niet gewaarborgd bij een gedwongen opname. Artikel 6 zegt nochtans dat de vrije keuze van beroepsbeoefenaar geldt behalve ‘beperkingen opgelegd krachtens de wet’. De Wet op de bescherming van de persoon van de geesteszieke die de gedwongen opname regelt, is zo’n wet.
3) Dat onze psychiaters het recht op informatie en toestemming niet kunnen of willen waarborgen is hier reeds gebleken. Het probleem ligt bij de artsen.
4) Het recht op inzage komt in het gedrang omdat de gedwongen opgenomen patiënt tijdens de zitting van het vredegerecht veel informatie krijgt, ‘soms meer dan een vrijwillig opgenomen patiënt te weten komt.’ Dit ligt dan aan de psychiater die de informatie voor de vrijwillig opgenomen patiënt illegaal ‘filtert’, achterhoudt dus. En inderdaad: de psychiater zou mogen naar believen ‘filteren’ volgens de Hert en co. ‘Bovendien zit er op dat moment [bij de vrederechter] geen dokter tussen die de informatie filtert of beoordeelt naar de draagkracht van de patiënt. Dat kan soms leiden tot vertrouwensproblemen in de relatie tussen de patiënt en de behandelaars. Inzage in het dossier kan in deze omstandigheden soms de spanning verhogen.’ Dokters zouden dus zomaar mogen filteren, zowel naar de vrederechter toe als naar de patiënt. Vertrouwensproblemen zijn er hoe dan ook meestal tussen gedwongen opgenomen patiënt en psychiater. Dit heeft niets met inzage van het dossier te maken. Weer trachten de Hert en co de zaken zo voor te stellen dat het de rechten van de patiënt zijn die voor problemen zorgen, terwijl het de corporatistische invulling van hun rol als geneesheer is die alles bemoeilijkt. Het recht op inzage zal de geneesheren dwingen een helder en leesbaar dossier samen te stellen en daar heeft ook iedereen baat bij. De Hert en co geven hier impliciet en eigenlijk ook expliciet toe dat ze ‘de communicatie van de informatie doseren in de tijd en voortdurend inschatten of de patiënt er wel klaar voor is.’(p.129). Artikel 7 §3 bepaalt dat de informatie enkel kan achtergehouden worden als de patiënt daarom heeft verzocht of als er ERNSTIG gevaar is voor de patiënt én mits hij een collega heeft geraadpleegd.

De spanningsvelden die de auteurs aanhalen vloeien grotendeels voort uit hun kennelijke weerstand om zich neer te leggen bij de Wet en de democratische besluitvorming. Wij vragen ons ongerust af of psychiaters de Hert en Thys in Kortenberg wel in staat zijn de Wet toe te passen als je leest wat in dit boekje allemaal aangebracht wordt. Straf wordt het dat de auteurs stellen dat de Wet betreffende de bescherming van de persoon van de geesteszieke stigmatiserend zou werken. Voor wie? Ik heb eerder de indruk dat zij zelf stigmatiserend werken (patiënten als aids-verspreiders en geweldplegers). Wat ze daarover echter kort zeggen, hebben we in alle eerlijkheid niet begrepen. Er ligt blijkbaar iets op het achterste van hun tong dat ons begripsvermogen te boven gaat. Misschien moeten we ons tijdelijk onbekwaam laten verklaren?
psychiatrie en samenleving | 25-03-2006 01:45 | Link

(het vervolg kan u lezen door op "lees verder" te klikken. Deel II volgt, maar zal op de blog dus boven Deel I komen te staan)
*******************************************

Lees verder...

psychiatrie en samenleving | 26-12-2007 | 10:19 | Link | Reacties (0)

Kinderen zonder televisie !!! Vanavond op Koppen Eén

ACTUA Hoe slecht is televisie voor kinderen?

Wat zou er gebeuren als we televisie, computers en games uit het leven van kinderen zouden verwijderen? Het BBC-programma Panorama nam de proef op de som in een klas van zeven- en achtjarigen. Alle toestellen bij de kinderen thuis werden voor twee weken weggenomen. Een psycholoog onderzocht welk effect dat had. Het experiment leverde markante resultaten op. Zo blijkt dat de ouders het vaak als eersten moeilijk krijgen, want plots moeten ze meer tijd voor hun kinderen maken.

Vanavond VRT - één - Koppen 21u15

psychiatrie en samenleving | 24-12-2007 | 14:40 | Link | Reacties (0)

Georganiseerde kinderdoping

[Bron: Parents against TeenScreen]

Doping our kids

Gun control is the wrong target to stop atrocities like the Virginia Tech shootings. It is time to look at the true cause of the killings, antidepressants. In the Virginia Tech massacre, Columbine and other shootings, psychiatric drugs were the common factor.

The Food and Drug Administration has already stated that antidepressants may cause suicidal behavior, mania, psychosis, hallucinations and hostility. The warning labels on these drugs were put there for a reason, and these drugs are given to people too freely.

Now, President Bush's New Freedom Commission on Mental Health wants to screen all schoolchildren for mental illness. The law has been passed in some states, and is called "TeenScreen." Normal kids are labeled mentally ill with an array of disorders such as mathematics disorder, reading disorder, conduct disorder and these are just to name a few. This is ludicrous, and parents need to be aware of what is happening.

Despite the evidence linking psychiatric drugs to suicide and violence, these drugs are prescribed to millions of children and teens based on subjective diagnosis made without any physical tests, such as blood tests, brain scan or X-rays.

It is time to take a stand and quit drugging our children. Let them not be turned into zombies because someone doesn't want to "put up with them."

MELANIE WERTIN
Lecompton

23,864  signatures against TeenScreen:
http://www.petitiononline.com/TScreen/petition-sign.html
Video:  http://www.youtube.com/watch?v=RfU9puZQKBY

psychiatrie en samenleving | 23-12-2007 | 20:17 | Link | Reacties (0)

Christmas Song for the Kids

[thx kardinaal Danneels for reminding us]

She's Leaving Home
(John Lennon, Paul McCartney)
Lead Vocal: Paul McCartney

Wednesday morning at five o'clock as the day begins
Silently closing her bedroom door
Leaving the note that she hoped would say more
She goes downstairs to the kitchen clutching her hankerchief
Quietly turing the backdoor key
Stepping outside she is free

She (We gave her most of our lives)
Is leaving (Sacraficed most of our lives)
Home (We gave her everything money could buy)
She's leaving home after living alone
For so many years
Bye bye

Father snores as his wife gets into her dressing gown
Picks up the letter that's lying there
Standing alone at the top of the stairs
She breaks down and cries to her husband
Daddy our baby's gone
Why would she treat us so thoughtlessly?
How could she do this to me?

She (We never though of ourselves)
Is leaving (Never a thought for ourselves)
Home (We struggled hard all our lives to get by)
She's leaving home after living alone
For so many years
Bye bye

Friday morning at nine o'clock she is far away
Waiting to keep the appointment she made
Meeting a man from the motor trade

She (What did we do that was wrong)
Is having (We didn't know it was wrong)
Fun (Fun is the one thing that money can't buy)
Something inside that was always denied
For so many years
Bye bye

She's leaving home
Bye bye

psychiatrie en samenleving | 22-12-2007 | 00:33 | Link | Reacties (0)

GGZ onder neoliberalisme ???

Oproep van het Wereld Sociaal Forum

Stichting Cliënten Centrum Limburg, stichting Time out, stichting Tekeer tegen de isoleer, zelfhulp Asperger, zelfhulp Stemmen horen, zelfhulp Borderline, zelfhulp Herstellen doe jij zelf, zelfhulp Vriendschapsnetwerken en zelfhulp Aan den lijve ervaren

organiseert

in samenwerking met de Mondriaan Zorggroep
op 23 januari 2008 in het City Centrum
op de Capucijnenstraat 43 in Maastricht
vanaf 19.00 uur een bijeenkomst met als thema
"Kan onder druk van het neoliberalisme de geestelijke gezondheidszorg nog sociaal zijn?"
 
Hiermee geeft de organisatie gehoor aan de oproep van het Wereld Sociaal Forum (WSF) om op en rond 23 januari 2008 te discussiëren over dit thema. Het WSF is een platform voor internationale solidariteit en sociale gerechtigheid, opgericht in 2001 als tegenhanger van het Wereld Economisch Forum (WEF). Het WEF is een jaarlijkse bijeenkomst van de meest invloedrijke en rijkste personen en organisaties van de wereld. Ze bespreken daar hoe ze de wereld economisch zullen besturen.

Tijdens de bijeenkomst zijn er diverse sprekers zoals René Danen (coördinator van Nederlands Sociaal Forum namens Wereld Sociaal Forum), Jacques Costongs , Maastrichtse wethouder van Welzijn, Volksgezondheid en Ouderen), Geert de Booij (directeur Integrale Zorg Maastricht van de Mondriaan Zorggroep, lokatie Vijverdal), psychiater Detlev Petry en Professor Harry Nijhuis. Ook zijn er enkele vertegenwoordigers en ervaringsdeskundigen uit de cliëntenbeweging binnen de GGZ zoals Jolijn Santegoeds, Marietje Lemmens en Jan Verhaegh. Verder een vertegenwoordiger van de GGZ projectgroep van ondernemingsraden 'Macht en tegenmacht' en pastor Thur Borgers.

Deelname is gratis en koffie en thee staan klaar.

Wilt u meer weten? Neem contact op met drs. Jan Verhaegh filosoof / kaderlid clientenbeweging GGZ
Tel: +31(0)436013857
E-mail: jhaverhaegh@gmail.com
Website: http://www.stichting-time-out.nl

psychiatrie en samenleving | 21-12-2007 | 20:54 | Link | Reacties (0)

Als het maar Leuk is (ook voor ons uiteraard)

Uitzendbureau Accent gebruikt dubieuze persoonlijkheidstest bij sollicitaties

(nou, dubieus?) 

"Seksualiteit is belangrijk voor mij!"
             Ja / Ja en Nee / Nee
      (met rood potlood in te vullen)

Uitzendbureau Accent schotelt zijn kandidaat-medewerkers een wel heel intieme vragenlijst voor. Bovenop de te verwachten vragen moeten de sollicitanten onder andere vertellen hoe belangrijk seksualiteit is voor hen.

Kandidaat-medewerkers van Accent krijgen de laatste vijf jaar in de tweede sollicitatieronde een 'Accent-mythologietest' voorgeschoteld. Aan de hand van zeventig stellingen -die de kandidaten moeten quoteren van 1 tot 5- pint het bedrijf hen vast op een bepaalde Griekse god. In die persoonlijkheidstest staan enkele erg intieme vragen. Zo is Accent benieuwd of 'lichamelijke beleving belangrijk is' en of 'seksualiteit een belangrijke factor' is. 'Een huwelijk is een bevestiging van je sociaal aanzien', 'Je houdt niet van vaste bindingen en verplichtingen' en 'Nieuwe ervaringen zijn heel verleidelijk' zijn andere stellingen die diep in het privé-leven graven. Accent vraagt ook of hun kandidaten zich beter op hun gemak voelen bij mannelijke dan bij vrouwelijke collega's en of hun sollicitanten zich graag sexy kleden.

De Griekse goden en godinnen vertegenwoordigen een bepaalde persoonlijkheid. Zo staat Hera model voor 'het verlangen van een vrouw om echtgenote te zijn' en heeft Aphrodite 'de naam dat ze zoveel mogelijk mannen wil veroveren'. Athena, de 'energieke carrièrejaagster', heeft een onderontwikkeld gevoelsleven, want 'ze kan zich niet zomaar in de armen van een man storten.' Ook mannen worden gecategoriseerd als een Griekse god, bijvoorbeeld Zeus of Poseidon.

De test is opgesteld op basis van een boek van Jean Shinoda Bolen, een Japans-Amerikaanse psychiater, maar Accent-woordvoerder Lieven Bonamie relativeert het belang ervan. 'We hebben twee vragenlijsten. De eerste is de roos van Leary, een bekende psychologische test die onderzoekt hoe mensen functioneren in een groep. Of ze bijvoorbeeld eisend, helpend of volgend zijn. De mythologietest is louter nice to know, leuk om te weten, maar niet meer doorslaggevend voor de selectie. We selecteren onze consulenten op basis van hun kwaliteiten, zoals commerciële ervaring, resultaatgerichtheid, uitstraling en voorkomen.'

De kandidaat-medewerkers krijgen in een gesprek achteraf wel feedback over de mythologietest. 'De vragenlijst wordt overlopen, maar zeker niet diepgaand', zegt Bonamie. 'Natuurlijk zijn er kandidaten die zich vragen stellen bij de relevantie ervan. Maar als je tien magazines doorbladert, kom je al snel vijf zulke testjes tegen.'

'Niemand is verplicht om die test in te vullen, maar tot nu toe hebben nog maar enkelen dat geweigerd', vervolgt Bonamie. 'De test geeft de kandidaten inzicht in hun eigen persoonlijkheid, voor ons is het maar een nice-to-know.'

Ook op jobbeurzen meet Accent zich graag een pikant imago aan, met schaars geklede dames en heren aan de stand. De gewaagde campagne van Accent, met kussende mannen en vrouwen, zit op dezelfde lijn. 'Die campagne weerspiegelt de maatschappij. We zijn het enfant terrible van de uitzendwereld en presenteren veel met de knipoog en laten de rest aan de verbeelding over. Zelf zijn we niet verantwoordelijk voor wat er in die verbeelding gebeurt.'

Federgon, de federatie van uitzendbureaus in België, reageert verbaasd op de persoonlijkheidstest. 'Een bedrijf mag alleen vragen stellen die van belang zijn voor de functie waarvoor iemand solliciteert', zegt woordvoerder Sébastien Delfosse. 'Als de test niet doorslaggevend is, vragen we ons sterk af waarom Accent die vragen dan stelt.'

Accent draagt al vijf jaar het label 'Beste Werkgever', met dit jaar nog een vierde plaats in die rangschikking. Op hun eigen website omschrijft een 'Accenter' de werksfeer als volgt: 'Werken bij Accent is soms als bij een sekte zitten, maar dan een goede sekte.'

Bij Accent werken in totaal 3.800 mensen. Dit jaar werden al 350 nieuwe medewerkers aangeworven. Volgens het bedrijf staat fun onder de collega's er centraal.

psychiatrie en samenleving | 20-12-2007 | 08:38 | Link | Reacties (0)

Update Psychiatrie Vandaag: En het is zover homoseks is weer een psychiatrische ziekte!

Geachte Netwerk Psychiatrie & Samenleving,

Ik wilde u hierbij per email een update toesturen van wat er zich in de afgelopen periode heeft afgespeeld op de website Psychiatrie Vandaag!

== 400.000 jongeren op korte termijn levenslang arbeidsongeschikt ==
Het Centraal Planbureau (CPB) zegt dat psychiaters steeds "beter worden in het diagnosticeren van psychiatrische ziektes bij kinderen". Dit heeft als resultaat dat er op dit moment een excessieve groei is in het aantal nieuwe Wajong uitkeringen. Het CPB schat dat het aantal uitkeringen op korte termijn zal groeien naar meer dan 400.000 uitkeringen.

Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://informatie.psychiatrie.nu/algemeen/202-400-000-jongeren-op-korte-termijn-levenslang-arbeidsongeschikt.html

== Psychiaters bieden oplossing voor marokaanse rel-jongeren probleem in grote steden ==
Psychiaters willen op korte termijn starten met een behandelings programma voor het behandelen van marokaanse kinderen in de grote steden, om overlast door Marokkaanse jongeren in de wijk effectief te voorkomen en tegen te gaan.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://informatie.psychiatrie.nu/algemeen/200-psychiaters-bieden-oplossing-voor-marokaanse-rel-jongeren-probleem-in-grote-steden.html

== Janssen Cilag, de producent Risperdal aangeklaagd wegens valse promotie en verzwijgen dodelijke risico's  ==
De Amerikaanse staat Arkansas heeft Janssen Pharmaceutica, de producent van het antipsychoticum Risperdal aangeklaagd vanwege 'misleidende en illegale promotie' van het populaire antipsychoticum Risperdal. De topman van Janssen Cilag legt uit dat niet zij de schuld zijn van het oneigenlijk gebruik van Risperdal maar dat het voornamelijk de psychiaters aan te rekenen is, die de medicijnen hebben voorgeschreven.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://antipsychotica.psychiatrie.nu/196-producent-risperdal-aangeklaagd-wegens-valse-promotie-verzwijgen-risico-s.html

== Homosexualiteit is een psychiatrische stoornis, psychiaters werken aan behandeling ==
Psychiaters hebben ontdekt dat homofiliteit een psychiatrische ziekte is en werken momenteel aan een behandeling met medicijnen. Onderzoekers hebben een medicijn ontwikkeld waarmee je homofielen kunt veranderen in een heterosexueel.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://stoornissen.psychiatrie.nu/192-homosexualiteit-is-een-psychiatrische-stoornis-psychiaters-werken-aan-behandeling.html

== Psychiatrie als ontruimingsdienst, de psychiatrische vete tegen zwervers  ==
Uit een onlangs vrijgegeven rapport van de Inspectie voor de Gezondheidszorg blijkt dat er steeds meer dwangopnames zijn, en dat het aantal per provincie enorm verschilt. De excessieve stijging is vooral te wijten aan niet acute dwangopnamen via een Rechterlijke Machtiging (RM) voor mensen die zich verwaarlozen of een risico vormen voor "maatschappelijke teloorgang". Psychiaters bieden hiermee een effectieve oplossing om het straatbeeld te ontruimen van zwervers.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://behandeling.psychiatrie.nu/190-psychiatrie-als-opruimdienst-de-psychiatrische-vete-tegen-zwervers.html

== Psychiaters zijn misleid, antidepressiva zet aan tot zelfmoord bij kinderen ==
Onderzoekers hebben wetenschappelijk aangetoond dat antidepressiva voor meer zelfmoorden zorgt bij kinderen. Psychiaters zijn misleid, toont een journalist van het radioprogramma Argos aan.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://antidepressiva.psychiatrie.nu/182-artsen-zijn-misleid-antidepressiva-zet-aan-tot-zelfmoord-bij-kinderen.html

== Antidepressiva wederom aanzet tot massamoord ==
Onderzoekers hebben aanwijzingen gevonden dat antidepressiva kan aanzetten tot extreem geweld, psychosen en massamoord. Dit heeft zich wederom bewezen toen de 19-jarige Robert Hawkins 8 mensen doodschoot en vijf mensen ernstig verwonde in een winkelcentrum in Omaha, Nebraska in Amerika.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://antidepressiva.psychiatrie.nu/172-antidepressiva-wederom-aanzet-tot-massamoord.html

== Psychiaters weten niet hoe antidepressiva werken ==
'Hoewel antidepressiva op grote schaal worden voorgeschreven, is nog steeds niet bekend hoe ze precies werken', zegt klinisch psycholoog Wendelien Merens. Psychiaters hebben geen idee hoe de medicijnen exact werken, ze weten alleen dat ze kunnen helpen, zo stellen ze zelf. Depressie is een van de meest voorkomende volksziekten, ook in Nederland: naar schatting 850.000 Nederlanders hebben de psychiatrische ziekte.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://antidepressiva.psychiatrie.nu/194-psychiaters-weten-niet-hoe-antidepressiva-werken.html

== Psychiaters onderschatten massaal bijwerkingen antidepressiva ==
Psychiaters denken vaak onterecht dat de bijwerkingen van antidepressiva geen bijwerkingen zijn, maar dat de klachten horen bij de depressie zelf. Dat blijkt uit een onderzoeksrapport van het vakblad Psy.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://antidepressiva.psychiatrie.nu/112-psychiaters-onderschatten-massaal-bijwerkingen-antidepressiva.html

== Overheid zet psychiatrisch patiënt voor gek! ==
Het Landelijk Platform GGZ is woedend op het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) over een radiocommercial waarin mensen met psychische problemen voor gek worden gezet.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://informatie.psychiatrie.nu/algemeen/111-overheid-zet-psychiatrisch-pati-nt-voor-gek.html

== Psychiaters blijven medicatie als oorzaak geweld vader "maasmeisje" ontkennen ==
Hoewel de onderzoekers van het Pieter Baan Centrum de medicijnen die de vader van het onlangs vermoordde "maasmeisje" Géssica als oorzaak zien voor de vader zijn gewelddadige daden, blijven de psychiaters die de vader behandelen stellig ontkennen dat het niet zo is. Zij vinden dat de vader juist zeer goed reageerde op de medicijnen.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://medicijnen.psychiatrie.nu/108-psychiaters-blijven-medicatie-als-oorzaak-geweld-vader-maasmeisje-ontkennen.html

== Autisten zijn goede en betrouwbare werknemers ==
Mensen met autisme beschikken over waardevolle eigenschappen voor de arbeidsmarkt. Ze werken hard en zijn gemotiveerd. Om dit onder de aandacht te brengen starten drie re-integratiebureaus de campagne 'Autisme werkt!'
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://stoornissen.psychiatrie.nu/102-autisten-zijn-goede-betrouwbare-werknemers.html

== Hulde voor Arnhem, Gelderse Roos stopt met isoleren patiënten in 2010! ==
De iscoleercellen hebben hun langste tijd gehad bij de Gelderse Roos, hulpverleningsorganisatie voor geestelijke gezondheidszorg in Gelderland. "Wij willen vanaf 2010 stoppen met het separeren van patiënten.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://behandeling.psychiatrie.nu/98-gelderse-roos-stopt-met-isoleren-pati-nten-in-2010-a.html

== Diagnose Autisme bij kinderen vanaf 1 jaar op basis van vragenlijst  ==
In hun drang naar betere (meer) diagnosticering van psychiatrische ziekten, hebben psychiaters een vragenlijst ontwikkeld om kinderen vanaf 1 jaar te kunnen diagnosticeren met Autisme. De gediagnosticeerde kinderen kunnen dan direct doorstromen naar de kinderpsychiatrie waar ze aan psychiatrische behandelingen met medicijnen onderworpen worden.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://stoornissen.psychiatrie.nu/92-diagnose-autisme-bij-kinderen-vanaf-1-jaar-op-basis-van-vragenlijst.html
*-
== Psychiaters ontwikkelen psychose simulator ==
Veel mensen hebben geen idee hoe het is om schizofreen of psychotisch te zijn. Om die reden hebben psychiaters een angstaanjagende psychose simulator ontwikkeld, waar je kunt ervaren hoe het is om een "lichte" psychose te ervaren.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://informatie.psychiatrie.nu/algemeen/86-psychiaters-ontwikkelen-psychose-simulator.html

== Psychiaters helpen bij uitzetten asielzoekers ==
Psychiaters helpen bij het uitzetten van moeilijk uitzetbare asielzoekers. Wanneer het risico bestaat dat een asielzoeker agressie zal uitten tijdens het transport dan wordt hij door een psychiater met kalmerende medicijnen geïnjecteerd.
Wij vernemen graag uw reactie! U vindt het artikel op het volgende adres:
http://informatie.psychiatrie.nu/algemeen/175-psychiaters-helpen-bij-uitzetten-asielzoekers.html

Wij hopen dat wij u met deze email van waardevolle informatie hebben voorzien en wensen u een voorspoedig 2008 toe!
Met vriendelijke groet,
Mitch Plat
Namens Psychiatrie Vandaag
http://www.psychiatrie.nu/
Postbus 84
6800AB Arnhem
Nederland

psychiatrie en samenleving | 19-12-2007 | 12:12 | Link | Reacties (0)

Zyprexa for Kids

[vanwege: Parents Against TeenScreen]

Comments  can be made here: http://www.sptimes.com/2007/12/16/Worldandnation/A_risky_drug_may_get_.shtml

Letters to the Editor: http://www.sptimes.com/letters/

A risky drug may get wider market

The FDA may approve Zyprexa for kids, despite its significant side effects in adult use.
By ROBERT FARLEY farley@sptimes.com
St. Petersburg Times
December 16, 2007

---

Zyprexa in Florida Sources: Florida's Agency for Health Care Administration and a USF analysis [Times graphics: Ron Brackett]

It sounds like a cosmic, FDA joke:
The Food and Drug Administration approves the antipsychotic drug Zyprexa to treat adults with schizophrenia or bipolar disorder. It becomes a market wonder, a bestseller. But the side effects turn out to be dangerous; some patients develop diabetes.

Some 30,000 people sue the manufacturer, Eli Lilly. The pharmaceutical giant shells out more than $1-billion to settle the cases.

Here comes the punch line:

Though studies show that kids are even more susceptible to Zyprexa's dangerous side effects, now Lilly wants the government's seal of approval for adolescents to use it. And the FDA is about to say yes.

* * *
Like a mounted animal head hung as a trophy from the hunt, a framed copy of a $2.8-million check from Bayer pharmaceutical hangs in the law office of Joseph Saunders. The check says: It's my business to sue drug companies, and I'm good at it.

Saunders practices in Pinellas Park, but hundreds of lawyers like him across the country have found a niche suing Lilly.

He has eight Zyprexa clients. Most are psychotic. Most suffer from diabetes, which can cause kidney failure, heart disease, liver damage, blindness.

They were prescribed Zyprexa during the time doctors swooned over the big new thing. Approved by the FDA in 1996, Zyprexa was one of a new class of drugs called atypicals, marketed as powerfully effective for people suffering the dreadful psychotic breaks of schizophrenia and bipolar disorder.

And -- this was key -- the new drugs were less likely to cause the tremors and facial tics that sometimes accompanied older drugs.

Zyprexa was deemed so safe, doctors began prescribing it "off-label" to treat depression, anxiety, ADHD, even sleeplessness. As it turned out, studies would show that Zyprexa may be the most effective of the new class of antipsychotic drugs, but it's also most likely to cause serious weight gain and elevated blood sugar levels.

Saunders says you can't win a lawsuit against a drug company just because you suffer a side effect. But pharmaceuticals do have a legal responsibility to warn doctors about known risks.

The tens of thousands of lawsuits contend that Lilly did not fully disclose risks it discovered during studies conducted to get FDA approval for Zyprexa, risks that became more apparent in the years after the drug hit the market.

The preapproval studies lasted six weeks, not nearly time for diabetes to manifest itself, Saunders says, but there were red flags. Some 29 percent of participants gained significant amounts of weight. Rapid weight gain puts people at higher risk of developing diabetes.

Lilly spokeswoman Marni Lemons allows that a majority of people who take Zyprexa gain a lot of weight. And some of them develop diabetes.

But only a small percentage of those who gain weight on Zyprexa develop diabetes. Also, people with schizophrenia and bipolar disorder are at higher risk of diabetes no matter what drug they take.

"It's a very complicated subject," Lemons said. Bottom line: No data directly finds that Zyprexa causes diabetes.

So why did Lilly pay $1.2-billion to settle 30,000 claims?

"Even when a company has a really strong defense, as we believe Lilly did, going to court poses very real financial and business risks," Lemons said. "Lilly has a responsibility to its shareholders and employees -- as well as to health care professionals and patients -- to move beyond this litigation at the lowest possible cost."

Saunders counters that Lilly treats lawsuits as a cost of doing business: $1-billion in settlements sounds like a lot, he says, but it's chump change compared to the tens of billions the company has made since Zyprexa came on the market.

Lilly has more than private attorneys to worry about. Nine states have sued, claiming the company illegally promoted unapproved uses of Zyprexa and downplayed its side effects. The states want to be reimbursed hundreds of millions for Medicaid dollars they paid for Zyprexa.

In 2003, the FDA directed that not only Zyprexa, but all atypical antipsychotics carry a warning about increased risk of hyperglycemia and diabetes.

Lilly continued to market its drug as more effective but no more dangerous than its competitors. Only this fall did the company agree to change Zyprexa's label to state that its tendency to increase blood sugar levels, another diabetes risk factor, is higher than its competitors.

Asked Saunders: "Why did it take 10 years to warn people about something they knew from their clinical trials? The reason is clear: They were making billions and billions of dollars selling it."

* * *
The telephone call that James Gottstein took late last year was a bolt from the blue.

An attorney in Alaska, Gottstein heads a group called PsychRights, which presses litigation against forced psychiatric drugging and electric shock. The caller, a stranger Gottstein never had spoken with, said he had documents that could help lead Gottstein's group to the promised land.

The caller, David Egilman, worked as a consultant for a law firm that had thousands of clients suing Lilly over Zyprexa. In that job, he was given access to thousands of pages of internal Lilly documents, but they were under protective order; it was illegal for him to make them public.

What happened next is disputed, but a quite furious U.S. district judge, Jack B. Weinstein, determined this is how his court order was violated:

At the suggestion of a New York Times reporter, Egilman called Gottstein and -- wink, wink -- suggested he find a separate case in which he could subpoena the Lilly documents from him. Gottstein could get copies to the aforementioned reporter before Lilly and the courts could act to stop it.

The deed done, Lilly officials were furious. As Gottstein put it, "They came after me like a Panzer division."

Judge Weinstein, who called it a conspiracy to assist the stealing of protected documents, tried to get the copies back. But they had hit the Internet.

There were internal memos, showing Lilly's marketing strategy aimed at downplaying weight gain and any link to diabetes.

There was a memo from a Lilly employee in 2000 fretting that doctors the company hired to study the diabetes connection had warned that "unless we come clean on this, it could get much more serious than we might anticipate."

There were letters from doctors who raved about the drug's effectiveness but warned Lilly that patients were developing diabetes at an alarming rate. Like this one from 2001, from Dr. Clif Tennison, in Knoxville: "It is troublesome, frustrating and occasionally irritating to repeatedly hear the official line that a relationship between Zyprexa and diabetes is unclear, that diabetes is known to occur more frequently in mentally ill people with or without meds, etc. We know that.

"But we also know that our Zyprexa patients gain weight and that they do develop diabetes. It feels as if our concerns are being dismissed, and that if we would just listen to the experts, we wouldn't worry about this anymore."

Egilman and Gottstein paid a price for making the documents public. Threatened with criminal prosecution, Egilman signed a mea culpathat said he had provided an "incomplete subset" of the Lilly documents. He paid the company $100,000, which Lilly donated to charity.

Gottstein, who maintains he did nothing improper, says Lilly is still going after him, for civil sanctions that could ruin him financially and for criminal contempt. He says it has threatened to go after his law license.

When he answered the phone that day, who knew what lay ahead? "I do think it was important to get this information out. People should be informed of the risks before they decide to take these drugs. So for me, it was worth it."

* * *
Spring 1998. Like zillions of undergrads, Shahram Ahari was finishing college, looking for that first job. He had finished Rutgers University with a degree in molecular biology, biochemistry and Asian studies.

A friend's brother landed him an interview with Eli Lilly. The job, salesman.

Ahari knew zip about pharmaceutical sales, but he loved what he heard: $50,000 base salary, $10,000 to $15,000 annual bonuses, stock options, a free car, great health benefits. Meals on a hefty expense account.

To hawk Zyprexa, he says, the pitch was simple: "Encourage doctors to be the first on their block with a brand-new toy."

When he made sales calls, he was armed with data from an independent company that tracked every prescription the doctor made that month. It helps to know that the doc you are about to pitch prescribes more of your competitor's drug, say, Risperdal. You can take some gratuitous pot shots at Risperdal in your pitch.

The job mostly was about befriending doctors and leveraging their emotions, Ahari says, though favoring them with goodies didn't hurt. Salesmen wooed doctors with free samples, treated them to expensive dinners and paid them to give speeches at seminars.

"It practically sold itself," said Ahari, who sold Zyprexa in New York from 1998 to 2000.

The gravy train hit some bumps. Reps started hearing from doctors concerned about patients "blimping up." Competitors hammered them on it, derisively twisting Zyprexa's generic name, olanzapine, into "olanza-pig."

The Zyprexa sales reps eagerly awaited word from Lilly's brand team on how they should deal with the weight/diabetes issue. Ahari says this is what they came up with: Tell doctors to instruct patients to drink a glass of water before and after they eat, to suppress appetite.

"We'd have to do it with a straight face," Ahari said, "and after a while, it just became uncomfortable."

With doctors he knew well, he said his pitch was blunt: "Would you rather have a skinny, unwell patient or a fat, stable one?"

Doctors started reporting patients developing diabetes. "That was a big, scary thing," Ahari said. If the FDA required that Zyprexa carry a black box warning about diabetes, "it would have been death, market-wise."

He says sales reps were instructed to deflect the issues of weight gain and diabetes. "We were taught to downplay it and negate it, or to change the topic."

Lemons, the Lilly spokeswoman, says the company can't be certain what every sales manager told their sales reps, but "that has never been our corporate policy." She questioned Ahari's objectivity because she said he is now a paid witness for trial attorneys taking on pharmaceutical companies.

Ahari says he was a paid witness in just one case, which was about preserving the confidentiality of physicians' prescribing patterns.

Today he does public health research on biological disaster preparedness at the University of California, San Francisco. He lectures on how sales reps influence physicians, and he has applied to medical school.

Like many critics, Ahari came to feel Zyprexa was effective, appropriate for many people. But he believed that the brass at Lilly downplayed the weight and diabetes problems because the clock on the patents was ticking. The thinking was, "we may as well milk it while we can."

* * *
Even with all the lawsuits, Zyprexa remains Lilly's best-seller. Some 22-million people have taken it. In just the first six months this year, sales topped $2.3-billion.

Lilly can ride the Zyprexa money machine until its patent runs out in 2011. But thanks to a carrot offered by the FDA, the company is in line to get an extra six months of exclusivity.

That will allow Lilly to keep making top dollar before generic versions can come on the market and the price falls.

That's where expanding the government's seal of approval to use Zyprexa on adolescents comes in.

Though the FDA approved Zyprexa only for use on adults with schizophrenia or bipolar disorder, psychiatrists prescribe it "off label" to children.

Drug companies had no incentive to study whether giving powerful antipsychotics to kids is safe, not with doctors already prescribing their drugs to children by the fistful.

That's why the FDA offered to extend exclusivity of the atypical antipsychotics by six months if the companies studied their effect in children.

It has made for a bizarre left-hand/right-hand situation.

On one hand, federal and state investigators are looking into whether Lilly and other drug companies downplayed risks and illegally promoted their drugs for unapproved uses.

On the other hand, the FDA is looking into expanding the approved use of the identical drugs. Already this year, the FDA has approved the atypicals Risperdal and Abilify for use in adolescents.

Evidence suggests that the dangerous side effects of Zyprexa in adults are more pronounced in children.

A study published in August compared several atypical antipsychotics in the treatment of early onset schizophrenia. Kids on Zyprexa gained so much weight, the Zyprexa arm of the study was discontinued.

Another study, published in the American Journal of Psychiatry in October, found Zyprexa effective in treating bipolar mania in adolescents. But in the three-week study, kids on average gained more than 8 pounds and had elevated glucose and cholesterol levels.

In an accompanying editorial, Dr. Jon M. McClellan, an associate professor of psychiatry at the University of Washington, wrote that "the long-term consequences of obesity, dyslipidemia and insulin resistance -- and the risk of diabetes and cardiovascular disease -- raise serious questions over the risk-benefit ratio of olanzapine as a first-line treatment in juveniles."

McClellan said in an interview that parents tell him their kids on Zyprexa are always hungry, ravenous even. "A kid comes in and a week later they've gained 4 pounds, they look puffy," he said.

Adults taking Zyprexa may gain 5 to 15 pounds in a year, he says, but kids may gain that in three weeks. Over time, some have gained more than 50 pounds.

A three-person FDA panel that reviewed Lilly's application for approval of Zyprexa for adolescents had reservations about the studies and initially recommended denial. The vote was unanimous.

But Thomas P. Laughren, director of the FDA's Division of Psychiatric Products, said the FDA should not follow the expert panel's recommendation.

Lilly had submitted two studies, with patients roughly split between sites in the United States and Russia. The three-member FDA team was troubled that the positive results mostly came from the Russian sites.

But Laughren noted that FDA inspectors visited the Russian sites and "they found no evidence for fraud."

He said the side effects in children -- weight gain, somnolence, sedation, fatigue, dizziness and dry mouth -- were similar to what has been seen in adults, "however, with some differences in magnitude." Those differences need to be reflected on the labeling, Laughren said in a memo, but he concluded that Zyprexa is "effective and acceptably safe" for treatment of adolescents with schizophrenia and bipolar disorder.

One of the world's most prominent pharmacology experts shudders at the prospect of the FDA approving Zyprexa for adolescents.

Dr. David Healy, a professor of psychiatry at the University of North Wales, says that even in adults, Zyprexa should be used only as a backstop, after other antipsychotics have been tried and failed.

"It ought not to be used in children at all," he said. "It is going to be marketed as a safe and gentle drug. It is not a safe and gentle drug. I think it's an extremely dangerous drug. The idea that it's going to be given to children on a large scale is quite scary."

Robert Farley can be reached at farley@sptimes.com or (727) 893-8603.

---

23,806  signatures against TeenScreen: http://www.petitiononline.com/TScreen/petition.html     Video:  http://www.youtube.com/watch?v=RfU9puZQKBY

 

psychiatrie en samenleving | 16-12-2007 | 17:37 | Link | Reacties (1)

Zelfmoordhuizen in Nederland

DODENDANS in het KLAVERBLAD

[Nederlands Dagblad 7/10/2005 Hugo de Bruijne]

Ze rijdt voorop, van het terrein van de psychiatrische instelling in Eindhoven naar 'het Klaverblad'. Corrie van Gilst, vrijwilligster van het cliëntenbelangenbureau van de instelling, is jong opgemaakt voor een vrouw van 63. Haar modieuze kleren en de vlotte coupe die de kapper vanmorgen heeft geknipt, hebben dezelfde frisse uitstraling als haar metallic-groene Peugeot Cabrio. Het dak is open en ze danst over de rijbanen. Zo speels, dat de muziek achterblijft en in flarden boven de weg blijft hangen. Nog een half jaar, dan is ze wellicht dood. Ze spreekt erover alsof ze het best vindt. Tot die tijd begeleidt ze mensen die met hun doodswens worstelen.

Bijna een jaar geleden ging het Klaverblad van start. In een oude Eindhovense stadswijk worden in twee huizen - beschikbaar gesteld door de woningbouwvereniging en ingericht door een welwillend bedrijfsleven - mensen opgevangen met een diepe doodswens. Geen crisisgevallen; mensen die sinds een week gescheiden zijn en het niet meer zien zitten. Geen psychoten; mensen met stemmen in hun hoofd die hen tot zelfvernietiging aanzetten. Wie er komen, zijn min of meer uitbehandelde patiënten, doorgaans met een persoonlijkheidsstoornis. Ze moeten beschikken over eigen woonruimte en een gemotiveerde brief kunnen schrijven waarom ze naar het Klaverblad willen.

Als je hun verhalen hoort, gaat het vaak mis in de kinderjaren: geen nestwarmte en seksueel misbruik. Tegenover nieuwelingen hoor je ze over hun eerste keer spreken, die eerste poging, en dat die vrijwel altijd een schreeuw om aandacht is dat ze naar hun gevoel geen leefbaar leven leiden.

Het Klaverblad is vooral in het begin omstreden geweest. Als je mensen met een doodswens bij elkaar zet, trekken ze elkaar naar beneden, het graf in, zeg maar. Nog steeds is een aantal psychiaters van de GGZ Eindhoven om die reden tegenstander van het Klaverblad. De organisatie voor de geestelijke gezondheidszorg in de stad is formeel niet betrokken bij de begeleiding van de Klaverbladbewoners. Maar er lopen wel lijntjes, al was het maar de financiering van dit zorgvernieuwingsproject door de zorgverzekeraar, een bedrag dat eerst in de kas van de GGZ Eindhoven wordt gestort. In crisisgevallen kan bovendien een beroep op die zorginstelling worden gedaan.

Pistool
Koos doet open. Een vrouw van 52 met kortgeknipt haar. Ze heeft het zo kort sinds ze op de school zat waar de nonnen het voor het zeggen hadden. Die pakten je bij je kuif en trokken je hoofd naar achteren. Kort haar gaf de tirannieke zusters minder houvast. Het waren mensen die hun oren toestopten voor ongehoorde dingen. Koos leerde te zwijgen, ook al waren er goede nonnen die haar mochten.

Nu, aan tafel in een van de huizen van het Klaverblad, vertelt ze wel. Dat was juist zo'n opluchting het afgelopen jaar, dat je kan zeggen wat je voelt en denkt, dat er ruimte is voor de schreeuwende behoefte om te praten. Niettemin vertelt ze schijnbaar emotieloos, terwijl haar oogleden elke vijf seconden sluiten en weer opengaan. Een beetje traag, alsof het een weloverwogen handeling is. Ze ging vroeger naar de middelbare school in de grote stad, Den Bosch. En daar, wachtend op de bus, werd ze meegenomen door een paar mannen in de stad en misbruikt, onder bedreiging en met gebruikmaking van een pistool. Niemand die het wist. Sindsdien leeft ze naar de wensen van anderen en zorgt ze. Ze trouwde, ging op een dorp wonen, nam haar plek in achter het aanrecht en kreeg drie dochters die ze naar de middelbare school in de stad moest laten gaan. Dat boezemde haar angst in, maar ze kon niets zeggen omdat ze immers altijd had gezwegen. Pas dit voorjaar heeft ze het haar oudste dochter uitgelegd. ,,Ze heeft me aangehoord, gezegd dat het goed was dat ik het heb verteld, maar ze wil er nooit meer over praten, er niets meer mee te maken hebben'', zegt Koos. Haar andere dochters weten er inmiddels ook van en haar man kon er al evenmin mee uit de voeten: ,,Dat misbruik was toch vroeger? En: hoe kun je nu een doodswens hebben?''

Koos heeft soep gemaakt en er zijn belegde broodjes en soepstengels. Anton is er , een veertiger die sinds vorige week bewoner is in het andere huis. Aan de ronde tafel zit ook begeleidster Corrie van Gilst, die praat over haar eigen doodgaan op een nog-zoveel-nachtjes-slapen toon en een halve minuut stil een gedachtestrijd voert over de vraag of ze soep zal nemen (ze doet het niet). En Peter (48) schuift aan, die zijn bestemming heeft gevonden in creatieve therapie. Hij peutert en roert in het gemoed van de bewoners. Hij laat hen tekeningen maken van wat nog de schijn van vreugde had in hun leven. En als dat kleurrijk op papier staat, moeten ze er met zwart vetkrijt overheen. Daarvan ga je huilen. Peter zelf huilt vaak mee, want hij heeft het evenmin makkelijk gehad met een verleden als drankverslaafde.

Koos zit bijna een jaar in het Klaverblad, de maximale verblijfsduur. Ze vormt een beetje de vlag op het project, als een kunstwerk waaromheen een museum is gebouwd. Want een paar weken geleden is het gebeurd: Koos heeft besloten te blijven leven. ,,Ik kan niet bevatten dat ik er mag zijn. De laatste weken voor mijn beslissing leerde ik door mijn vrijwilligerswerk dat ik mag zijn wie ik ben. Afgelopen zomer ben ik voor de tweede keer oma geworden. In de weekenden, als ik naar huis ga, zie ik mijn kleinkinderen en het lukt me op mijn eigen tempo hen aan te halen. Ik oefen soms met die gevoelens. Ik zet een fotootje van mijn kleindochter op de kast hier en dan ga ik aan tafel zitten kijken: wat voel ik er nu bij? Ik merk dan dat ik haar wel weer wil zien. Ik ben het afgelopen jaar een volwassen vrouw geworden.''

Denk niet dat er daarmee enig plezier terug is in het leven van Koos. Vreugde, een spontane lach, daarvan merk je weinig in het Klaverblad. ,,Bij depressieve mensen is alles vlak'', legt bewoner Anton uit. Zo is het: al schraap je alle plekken in het eenvoudige vooroorlogse huisje kaal, een onsje geluk levert het niet op.

Iedereen die er verstand van heeft, weet dat er altijd iets van een doodswens in je leven zal blijven, leggen Koos en Corrie uit terwijl de anderen rustig hun soep naar binnen lepelen. En daarbij zijn er die vlakke gevoelens. Als ze straks het Klaverblad verlaat, moet ze terug naar haar dorp in de omgeving van Nijmegen. De weekenden leren haar wat haar daar te wachten staat: onbegrip en ergernis. 'Je hebt alles, een man, drie dochters en kleinkinderen! Jij hebt niets te klagen', vinden sommigen. Soms krijgt ze kaartjes: 'Je hoort thuis te zijn'; 'Je moet niet zo raar doen'. Koos wil als ze thuis is een lotgenotengroep opzetten, waarin ze zelf een van de ervaringsdeskundigen is.

Schoffelen
De heg langs de diepe smalle tuin is laag en dat geldt voor alle tuinen, zodat je over een flinke afstand met elkaar kunt meeleven. Koos heeft goed contact met de buurvrouwen (,,zij hebben wel eens wat en ik heb die doodswens gehad; we weten het van elkaar'') en de kinderen van de Turkse overburen als ze de tuin schoffelt. Koos heeft in haar nood iets menselijks behouden. Net als Anton, een permanente tobber die maar niet in het reine komt met het leven. Dat is al sinds zijn vader stierf toen Anton een jaar oud was en moeder en twee tantes de zorg voor de zeven kinderen en de boerderij op zich namen. Aan al die vrouwen kon Anton zich niet spiegelen en nooit gaf iemand hem eens een schop onder z'n achterste.

Koos en Anton lijken heel anders dan begeleidster Corrie. Zelfs zij bekijken haar toch met wat bevreemding, zoals ze huppelend langs de randen van het leven gaat. Corrie heeft mazzel, vindt ze zelf, omdat ze niet lang meer heeft te gaan. Na een huwelijk van twintig jaar en een relatie van negentien jaar kwam er uit dat ze in haar jeugd was misbruikt. Ze kreeg anorexia. Ze ondernam een eerste poging, na een gezellig familie-etentje dat voor haar een afscheid was. Ze wilde bij zichzelf testen wat ze voelde tijdens het uitzwaaien van de kinderen. Niets. En dat deed haar goed. Nadat ze zichzelf door anorexia bijna te gronde had gericht, kreeg ze hartfalen. Haar hart doet het nog op 20 procent van het normale vermogen en toen dat begon, vierenhalf jaar geleden, voorspelde de dokter dat ze er zo'n vijf jaar mee zou kunnen leven. Tevreden rekende ze toen uit dat het rond februari 2006 zover zou moeten zijn. Met dat vooruitzicht vindt ze zelfdodingpogingen niet meer zo nodig. Heel af en toe beleeft ze kleine genoegens aan het leven: als zoon, dochter en kleindochter op visite komen. En als ze scheurt in haar cabrio. ,,O, als ik die auto niet had...''

NOVA
Je hoeft Jolanda Soethout (48), initiatiefneemster, begeleidster en coördinatrice van het Klaverblad, niet uit te leggen hoe de doodswens van Koos is veranderd in een levenswens. ,,Koos heeft 25 jaar Riagg en psychiatrie achter de rug. Dit was een laatste kans. 'Een eind eraan maken, dat moet je met volle overtuiging doen', zei Koos altijd. Het Klaverblad biedt dat waartoe hulpverleners niet in staat zijn: meevoelen met dat laatste stapje in je denken, dat diepe verdriet waarin je volkomen eenzaam bent.'' Jaarlijks slaan 1500 mensen de hand aan zichzelf, zegt Soethout en ze bezweert dat het huis juist het tegendeel bewerkstelligt van wat tegenstanders beweren. ,,Juist door dat delen met bondgenoten voel je je geaccepteerd in je doodswens en kun je die een plek geven in je leven.''

Dat lijkt een reële afweging. Het gaat hier tenslotte om mensen met een persoonlijkheidsstoornis, op wie redelijkheid en ethiek geen vat schijnen te hebben. Toch betrap je jezelf na een dag praten, kijken en inschatten op een zekere gewenning aan hun doodswens, als is het een optie van het leven. Het verhaal van Koos is overtuigend: zo is het fout gegaan en zo lijkt het een beetje goed te komen. Maar huize Klaverblad staat ook symbool voor een maatschappelijke ontwikkeling die mensen het recht verschaft hun eigen levenseinde te bepalen.

Niet voor niets trad bij de start van het project iemand van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (met de oude afkorting NVVE) op als adviseur. Niet voor niets was de actualiteitenrubriek NOVA, waar het euthanasiedenken door de jaren heen op welwillende aandacht kon rekenen, er snel bij voor een reportage. Die sloot presentator Jeroen Pauw af met de net niet neutrale informatie: ,,Er is inmiddels zoveel belangstelling voor het Eindhovense initiatief, dat er binnenkort een tweede huis wordt geopend.''

Dat was onzin: Koosje was de eerste bewoner. Een tweede, ,,een poepsjieke gouverneursdochter'', leek er toch niet helemaal te passen en vertrok. En een derde, Maryan, haakte na een klein half jaar af met een gebroken been. Anton is pas nummer vier en er ligt nu een aanvraag van een man uit Zaandam. Er zijn meer aanvragen geweest, maar tot een wachtlijst is het nooit gekomen omdat mensen ervan af zagen of niet geschikt bleken. Iemand die maar twee dagen in de week kon omdat hij niet gemist kon worden in zijn eigen bedrijf, en nog wat crisisgevallen.

Jolanda Soethout zucht eens diep in de rookkolommen die rondom haar opstijgen. In een van de gebouwen van de GGZ hebben ze een rookruimte voor haar ingericht. ,,Ik ben te druk geweest met de media en heb te weinig aan cliëntenwerving in het land kunnen doen.'' Ze is bovendien pas sinds een week weer echt in touw na maanden opkrabbelen uit een verwaarloosde longontsteking. Het liefst had ze gezien dat mensen die dat wilden, ook konden doodgaan in het Klaverblad. Maar daarover ontstond meteen in het begin ophef. Die mogelijkheid is geschrapt. Bewoners moeten nu zelfs beloven dat ze tijdens hun verblijf geen poging zullen ondernemen. ,,Toch hoop ik dat er ooit nog een ander huis komt, een euthanasiehuis voor mensen die in het Klaverblad hebben ontdekt dat ze echt niet meer verder willen leven. En dat toetsingscommissies voor euthanasie het als een pre beschouwen als je een jaar Klaverblad hebt gehad voordat je echt besluit dat je niet meer wilt leven.''

Want dat is wat Jolanda Soethout drijft: als je wilt, moet je mogen gaan. Ze was boos toen ze als patint van de psychiatrische instelling merkte dat ze eigenlijk geen inbreng had. ,,Je mag in Nederland niet doodgaan. Je mag overal over praten, behalve over je wens te sterven. Dat maakt je heel eenzaam.'' Het verleden van Soethout laat zich vangen in steekwoorden: verlaten door moeder, incest, internaat (waar je met een staalborstel en groene zeep je mond moest schrobben als je iets vertelde van misbruik), prostitutie, drugsverslaving, eetverslaving (tot 163 kilo), gesloopt lichaam, sinds 1994 psychiatrisch behandeld.

Twijfel
Het heeft haar goed gedaan dat ze het Klaverblad van de grond heeft getild. Net als de anderen vertelt ze erover als een pasbekeerde die allerlei tekenen en ervaringen aan de man wil brengen. Over haar werk als vrijwilliger bij het cliëntenbelangenbureau van de GGZ, over die themamiddag in 2001 waar alle partijen aan deelnamen en iedereen nog zo stil was van het verhaal van de conducteur die telkens na een sucide als eerste met de restanten werd geconfronteerd. Over haar eerste gedachten voor een bezinningshuis. Over haar ontdekking, een paar jaar eerder, dat ze niet langer een doodswens had, maar ook geen levenswens.

Juist de laatste tijd twijfelt ze weer. Haar leven bestaat uit het Klaverblad, een gesloopt lichaam en een eenzaam thuis ondanks de vijftien Perzische katten. De eerste storm van aandacht is over het bezinningshuis getrokken. Ze heeft er veel energie in gestopt. Is dit het nu? Valt er nog voldoening uit te halen? Niet dat ze twijfelt aan het welslagen van het Klaverblad.

Echt niet.
Dat is ook wat de andere betrokkenen aan tafel in het Klaverblad graag vertellen: hoe bijzonder iedereen het initiatief vindt. ,,Die mensen van NOVA waren ook hevig onder de indruk'', zegt Corrie van Gilst. En je voelt de ogen van haar en de bewoners op je gericht, vragend om bevestiging.

Kaarsjes en de hel
Boven de tafel in een van de huizen hangt een schilderij met een mens op een klaverblad die kan kiezen welke richting hij inslaat. Als je er maar over nadenkt, zijn alle keuzes goed, is de gedachte erachter. Het is hoe dan ook een mens die op zichzelf is aangewezen. Dat brengt het gesprek op geloven in God.

Jolanda gelooft dat er iets aan het begin is geweest, maar verwacht ,,hierna niets meer''. Hier rust die en die op grafstenen vindt ze een beetje bespottelijk: hoe weet je dat van dat rusten? ,,Er is nog nooit iemand teruggekomen.'' Ze haat het als christenen slijmen dat ,,je moet laten merken dat je van deze mensen met een doodswens houdt''. ,,Vuile huichelaars'', klinkt dan haar verwijt.

Corrie gaat vaak naar een kerkdienst, waar een pastoor het zo raak kan zeggen dat het net is alsof het alleen voor haar is bestemd. Ze brandt kaarsjes en dan ,,helpt het geloof wel, komt het dichterbij en geeft het rust''. Als er hierna iets is, hoopt ze dat ze naar de hel kan; waarschijnlijk zit haar broer daar, ,,want die heeft zo slecht geleefd''. Maar God wil er niet in bij haar, al zou ze ,,wel willen dat geloven bevrijdend was, dat er een God was die over mij waakt''.

Peter zwijgt over God en Anton denkt dat mensen vaak iets herontdekken als ze ouder zijn, nadat ze er eerst afstand van hebben genomen als iets wat van hun ouders was.

Ook voor Koos is geloven een ritueel, een kaarsje branden en in het bezinningshuis in slaap vallen met Gregoriaanse muziek. ,,Ik kan ook heel boos zijn op God'', zegt ze. ,, Dan is Hij dus wel werkelijkheid voor jou'', reageren Anton en Peter ad rem.

Weekindeling
Erg vol zit het programma niet voor de bewoners van het Klaverblad. Op maandag zijn er gesprekken over het weekend (hoe dat is verlopen en wat de komende week brengt), op dinsdag doen ze vrijwilligerswerk (Koos op het cliëntenbelangenbureau; Anton in de kas van de GGZ-instelling), op woensdag zijn er themagesprekken onder begeleiding van ervaringsdeskundigen, op donderdag is er ontspanning (met creatieve therapie), op vrijdag is het thema Eindhoven en omgeving. Dat kan zijn: buskaartjes kopen als je daar tegenop ziet, een terrasje pakken en je thuisreis voorbereiden. In de resterende tijd van de week leven de mensen wat in en om huis, doen het huishouden, koken en doen boodschappen. En ze zoeken elkaar af en toe op.

De vlucht uit het uitzichtloze bestaan geeft rust, antwoorden bewoners en begeleiders op de vraag wat deze opvang voor heeft op een wekelijkse gespreksgroep. Bovendien, zegt Anton, om te veranderen moet je uit je omgeving worden gehaald. Juist dat betwijfelen critici: elkaar opzoeken neemt de druk om te veranderen weg.

psychiatrie en samenleving | 16-12-2007 | 16:20 | Link | Reacties (0)

persbericht

psychiatrie en samenleving | 13-12-2007 | 18:54 | Link | Reacties (2)

Nog eentje blijkbaar ...

Tienermoeder in isoleercel na dood baby

ANP
[De Volkskrant, gepubliceerd op 06 december 2007 16:51 , bijgewerkt op 16:51]

ALMERE - Een 15-jarig meisje zit in een isoleercel van een jeugdgevangenis sinds ze is bevallen van een baby. Het kind is voor of vlak na de bevalling overleden, bevestigde donderdag de advocaat van het meisje, Willem Jan Ausma, een bericht in De Telegraaf.

psychiatrie en samenleving | 06-12-2007 | 20:42 | Link | Reacties (0)

Nam hij antidepressiva ??

Schutter richt bloedbad aan in winkelcentrum VS

psychiatrie en samenleving | 06-12-2007 | 03:27 | Link | Reacties (1)

Opsluiting Kinderen Verbieden!

Freya Piryns (Groen!): "Opsluiting kinderen verbieden"

psychiatrie en samenleving | 06-12-2007 | 01:21 | Link | Reacties (0)

Beschutte Werkplaats In de Kijker

[Bron: Indymedia]

Opendeur beschermde werkplaats Werminval

By Leo on 02/12/2007 - 20:01

Werminval is een beschermde werkplaats die, dank zij een uitgebreide structuur, dadelijk kan inspelen op de noden en de vragen van elke opdrachtgever. Getuige de jarenlange samenwerking met belangrijke bedrijven! Persoonlijke contacten met onze diensten zijn altijd mogelijk. Zij staan dagelijks ter uwer beschikking.

Zie ook http://www.indymedia.be/nl/node/25076

psychiatrie en samenleving | 06-12-2007 | 01:13 | Link | Reacties (0)

Twee terzake-doende boeken vers-van-de-pers

Rotterdam, Uitgeverij Lemniscaat ISBN: 9789056379933 Prijs: � 17,95 1e druk: 2007 Uitvoering: paperback 200 blz.

Papier is gevaarlijk Rein Gerritsen� Tegenwoordig is Rein Gerritsen wetenschapsfilosoof met als specialisaties natuurkunde en het Amerikaans pragmatisme uit de negentiende eeuw, meer in het bijzonder het gedachtegoed van William James. Hij leidt samen met zijn vrouw en zoon een rijk leven. Maar dat is wel eens anders geweest. In 1983, op drieëntwintigjarige leeftijd, werd hij na een zeer gewelddadige periode in zijn leven veroordeeld tot tweeënhalf jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf met psychiatrische dwangverpleging. In die periode heeft Gerritsen de praktijk van de forensische psychiatrie en het Nederlandse strafsysteem aan den lijve meegemaakt. Vanuit zijn unieke positie als 'ervaringsdeskundige' laat hij de lezer in autobiografische hoofdstukken kennismaken met het, vaak schokkende, perspectief van iemand die het systeem moet ondergaan. Maar dat niet alleen: hij gaat ook in op de wijsgerige vooronderstellingen ervan en hij analyseert de rollen en pretenties van de verschillende spelers in het veld. 'Papier is gevaarlijk,' stelt Gerritsen en dan doelt hij op al die rapportages en processen-verbaal die er over een verdachte geschreven worden. Die geschriften hebben namelijk verstrekkende gevolgen voor de verdachte - veel verder dan mensen zich gewoonlijk realiseren. Zo werd hij zelf ooit op grond van een uiterst dubieus gevangenisrapport overgeplaatst naar de gevreesde strafinrichting De Rode Pannen. 'Dit gaat reuze meevallen, dacht ik aan het begin van mijn twee weken durend verblijf. Nog geen minuut later betreurde ik die gedachte. Na ongeveer tien minuten wist ik door de pijn mijn eigen naam niet meer.' 'Ik zie het al,' zegt de gevangenispsychiater, 'een Vietnamsyndroom in conjunctie met een ernstige identiteitscrisis.' 'O? Is dat erg?' '... Kun je vanuit je eigen perceptie aangeven of jij een causale relatie vigerend acht tussen jouw eigen mentale conditie en de doleuze delicten waarvoor je aangehouden bent?' 'Pardon?' 'Laat me mijn vraag herformuleren. Hebben jouw angsten, volgens jou, iets te maken met de strafbare zaken waarvoor je hier zit?' 'Ik ben, zover ik weet, een verdachte, geen veroordeelde.' 'Juist ja.' Zijn ogen kijken me half spottend, half verwijtend aan. Hij schrijft iets op. 'Zou je de dingen die je gedaan hebt weer doen, indien je jezelf in soortgelijke omstandigheden zou bevinden?' 'Zoals gezegd: wat zou ik gedaan moeten hebben?' 'Oké, ik weet voldoende. Dag.' Al met al had dit 'ambulante onderzoek' nog geen vijf minuten geduurd.

**********************************

Rotterdam, Uitgeverij Lemniscaat ISBN: 9789056379292 Prijs: € 24,95 1e druk: 2007 Uitvoering: gebonden 200 blz.

Alleen. Berichten uit de isoleercel Wouter Kusters, Sam Gerrits Illustraties: Jannemiek Tukker Een verblijf in de isoleercel wordt na afloop het liefst door iedereen verzwegen en vergeten. De schrijvers Wouter Kusters en Sam Gerrits doorbreken het zwijgen in dit boek over het ultieme alleen-zijn. Zij hebben hun eigen ervaringen in de isoleercel omgevormd tot verhalen van extraordinary madness. Daarmee doen zij het schier onmogelijke: van binnenuit geven ze de waanzin een stem zoals dat in de Nederlandse literatuur zelden is gedaan. De gek in het diepst van zijn gedachten wordt hier getoond als spiegel, als nar en als verontrustend verdwijnpunt voor ieder menselijk houvast. Het boek wordt op hallucinerende wijze geïllustreerd door de beeldend kunstenaar Jannemiek Tukker.

psychiatrie en samenleving | 05-12-2007 | 13:16 | Link | Reacties (0)

Boek van een ex-geïnterneerde: DE SLANGENKUIL

Versluys, Ivo
De slangenkuil
(The House of Books, Antwerpen, 2006; Isbn  90 4431676 1)

Dit boek kreeg terecht als ondertitel een huiveringwekkende kroniek van het leven in een gesloten psychiatrische inrichting. Na zijn eerder verschenen boek “Green Corner: Memoires van een Bankrover” (1993) heeft Ivo Versluys recentelijk pas het trauma verwerkt van zijn internering als negentienjarige in een zwaar bewaakte instelling voor geestesgestoorde gevangenen ‘Les Marronièrs’ in Doornik. Deze periode duurde van 1974 tot 1982 en was het gevolg van zijn veroordeling wegens doodslag op een politieman.

Opeenvolgend beschrijft hij hoe hijzelf en zijn medegeïnterneerden waanzinnige behandelingen moeten ondergaan die neigen naar medisch geëxperimenteer zonder controle hierop van buitenaf. Afgesloten van elk contact met de buitenwereld is iedereen aan zijn lot overgelaten. Het vraagt een bijzondere handigheid om hierin te overleven, laat staan ooit (levend) uit deze instelling in Doornik te geraken. Pesterijen van de bewakers wekken enkel maar meer agressie op, zodat op systematische wijze de persoonlijkheid van de geïnterneerden wordt gebroken door zeer zware medicatie toe te dienen, ook bij die gevangenen die zich kalm gedragen. Een vicieuze cirkel die meer en meer escaleert…

In 1998 volgt eindelijk de erkenning van de mensonterende behandelingen: België wordt door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens veroordeeld wegens foltering en grove schending van de mensenrechten in ‘Les Marronnièrs’.

Dit boek leest in één adem uit. Het is beklijvend door de inhoud maar tegelijkertijd is het ook een boek dat verwondert door het grote literaire talent van de auteur. De lezer blijft hierdoor wel met de vraag zitten waarom een intelligent man als Versluys recidiveert en voor een nieuw ‘wapenfeit’ (gewapende overval) nu zijn straf uitzit in de gevangenis van Leuven Centraal.

psychiatrie en samenleving | 26-11-2007 | 12:37 | Link | Reacties (1)

Moderniteit en Haar Onbehagen

We ontvingen van Tana Dineen (dr. psychologie en auteur van het kritisch-psychologisch boek "Manufacturing Victims" waarin ze beschrijft hoe de psychologie-industrie er het laatste decennium in geslaagd is klanten en consumenten te vinden en aan zich te binden) het boek "Modernity and its Discontents: Sceptical Essays on the Psychological Management of Malaise". Petteri Pietikäinen, een professor geschiedenis, heeft het boek geredigeerd en het bevat o.a. bijdragen van David Healy (de bekende criticus van de psychofarmaca-industrie en haar "research") en ook van Tana Dineen zelf.

Het boek is het verslag van een seminarie dat werd gehouden in de Zweedse hoofdstad Stockholm, oktober 2004, op initiatief van de Axel and Margaret Ax:son Johnson Foundation http://www.axsonjohnsonfoundation.org/ . De deelnemers waren vermaarde deskundigen uit diverse mens- en maatschappijwetenschappelijke disciplines.

Het seminarie onderzocht hoe zich in de loop van de voorbije eeuw het gevoel van onbehagen (malaise) ontwikkeld heeft. Dit onbehagen (b)lijkt immers toe te nemen naarmate onze welvaart en levensstandaard stijgt. Het gevoel van onbehagen vertaalt zich steeds meer en meer in als psychopathologisch omschreven zelfervaringen en gemoedstoestanden, zoals depressie, angst, burn-out, enz. De voorzitter van het seminarie, Kurt Almqvist, ging uit van volgende vraagstelling:
"Welke veranderingen in onze ervaring van geestelijke gezondheid hebben bijgedragen tot de psychofarmacologische revolutie van de laatste decennia? Is er enige wetenschappelijke verrechtvaardiging voor het geloof dat antidepressiva cruciaal zijn voor ons welzijn? Waarom wordt het als 'gezond' beschouwd dat we onze intiemste gevoelens en motieven meedelen aan anderen en dat we ons goed voelen bij deze openhartigheid? Is onze bezorgdheid over ons psychologisch welzijn een valstrik eerder dan een bevrijding? Leven we mogelijk onder de tirannie van de vertrouwelijkheid?"

Dit boek is niet in de handel, maar u kunt het bekomen op de hierboven genoemde site van de Axel and Margaret Ax:son Johnson Foundation. Heel warm aanbevolen! Heel warm!    

psychiatrie en samenleving | 10-11-2007 | 06:22 | Link | Reacties (0)

Wie geld geeft aan 11.11.11 is psychisch gestoord!

‘U geeft 100 euro, Derde Wereld krijgt er 1′

psychiatrie en samenleving | 10-11-2007 | 05:30 | Link | Reacties (0)

Anniversary Dinner Wilhelm Reich 3rd Nov. 1957

Upcoming Events and Lectures

<>

American College of Orgonomy Annual Dinner

Save the date!

The American College of Orgonomy
Announces its

FORTIETH ANNUAL DINNER

Celebrating the Life
Honoring the Work
Continuing the Legacy of

WILHELM REICH

on the Fiftieth Anniversary of his death

Date: Saturday, November 3rd, 2007
Location: the Princeton, New Jersey area

Black tie optional

6:00 PM Cocktail Reception
7:00 PM Dinner

$175 per person

For information and to make a reservation call the ACO at 732-821-1144

psychiatrie en samenleving | 30-10-2007 | 11:24 | Link | Reacties (0)

Die alte(n?) Kamerade !!!

psychiatrie en samenleving | 30-10-2007 | 11:10 | Link | Reacties (0)

Wat zei het geluksonderzoek bij jongeren in 2000 ??

ONDERZOEKSRAPPORT GELUKKIG ZIJN
Een onderzoeksrapport met de resultaten van de enquête en achtergrondinformatie

[Scroll misschien eerst hieronder naar de resultaten over zelfverminking en geluksbeleving in 2007]

In Petto trok naar scholen, jeugdverenigingen, instellingen... met een enquête over de 'tevredenheid' van jongeren. 1.277 jongeren vulden ze in. Daarna verwerkten we de antwoorden, en gingen we gesprekken voeren met groepen. We stelden vragen zoals 'Wat maakt jullie zoal gelukkig?', 'Wanneer voel je je wat minder?', 'Wat doe je als je je niet goed voelt?', 'Wat verwacht je van vrienden in moeilijke momenten?'. Op die manier kwamen we heel wat te weten over de 'tevredenheid' van jonge mensen.

Het onderzoek was geen doel op zich, maar de eerste stap in het ruime actieprogramma 'Gelukkig zijn'. Het materiaal dat we bij elkaar sprokkelden moest ons helpen producten en werkvormen te ontwikkelen waarmee jongeren en begeleiders aan de slag kunnen om op een zinvolle manier te werken rond 'geluk'. Met wat geluk kunnen we jongeren steunen in hun pogingen om hun gemoed zelf te sturen, zwaarmoedige buien te lijf te gaan en vrienden bij te staan die zich niet zo goed voelen. De resultaten moeten in dat licht bekeken worden: de vragen waren soms net iets te open om een statistisch verwerkbaar databestand op te leveren, sommige vragen waren misschien wat verwarrend… Voor ons was dat echter niet zo belangrijk: wij wilden gewoon een zicht krijgen op het psychisch welbevinden bij de jeugd, en op de manier waarop het thema leeft in de groep van 13- tot 17-jarigen. In dat opzicht hadden we zeker zo veel aan de gesprekken (individueel en in groep), die ons een schat aan interessante en bruikbare feedback opleverden.
De resultaten in een notendop
Jongeren voelen zich in het algemeen redelijk tot zeer gelukkig. Ongeveer 12% voelt zich minder goed. Toch wil 60% dat iets verandert: 'het karakter', 'relaties' en 'school/studies' vormen de top drie. Jongeren appreciëren de 'ondersteunende relaties', 'alles' en het feit dat ze zich 'tevreden voelen'.
86% voelt zich thuis redelijk tot zeer gelukkig; 54% wil daar iets veranderd zien. 'Ouders', 'meer vrijheid en vrije tijd' en de 'leefsituatie' komen daarvoor vooral in aanmerking. Als aangenaam thuis bestempelt men de 'relatie met gezinsleden' en de 'sfeer'.
Op school is 77% redelijk tot zeer gelukkig. 70% wil dat dingen er veranderen, zoals de 'relatie met leeftijdgenoten', de 'regels/organisatie', de 'studies' en 'lessen en taken', en de 'leerkrachten'. Opvallend is dat 60% de vrienden en de klas op prijs stelt, en dat het 'schoolse' aspect van de school amper meetelt.
Vrienden maken gelukkig; dat wist 97% van de jongeren ons te melden. Vrienden zijn leuk omdat men zich er 'goed bij voelt', 'aanvaard wordt', of omdat het 'toffe' zijn en je er 'plezier' mee kunt maken.

Wat zijn volgens jongeren de grootste wereldproblemen? 'Milieuvervuiling' en 'oorlog' scoren het hoogst. Daarna volgen onder meer 'onverdraagzaamheid', 'armoede' en 'ziektes'. 10% gaf aan dat die problemen hen echt zorgen baren, 40% ligt er niet meteen wakker van. Gevraagd naar de problemen van leeftijdgenoten haalden de meeste jongeren 'ruzie thuis' aan, gevolgd door 'uiterlijk', 'liefdesverdriet', 'verliefdheid' en 'studieproblemen'. Gevraagd naar de problemen waarmee de jongeren zelf kampen werden 'school' en 'liefdesproblemen' het vaakst vermeld, gevolgd door onder meer 'ouders' en 'zichzelf'. Jongeren hadden duidelijk meer inspiratie als het ging om problemen van anderen.

Wat doen jongeren als ze zich slecht voelen? 'Muziek' scoort hoog. Daarna -zij het op een afstand- volgen 'rustige activiteiten', 'ermee bezig zijn', 'actief zijn', agressie afreageren', 'naar vrienden gaan'. Als jongeren zich lange tijd niet goed voelen, zouden ze 'erover praten' en 'naar vrienden gaan'. Verderop volgen 'afleiding' zoeken, 'andere', 'ermee bezig zijn', 'hulp zoeken' en 'niks'. Pas dan volgt 'naar ouders gaan'. Gevraagd naar de vertrouwenspersonen antwoordt 30% 'vrienden'. 'Ouders' staan op de tweede plaats (12%), gevolgd door 'beste vriend(in)'. Hulpverleners hebben de voorkeur van 2%.

Wat doen jongeren als vrienden liefdesproblemen hebben? 'Serieus nemen' en 'minimaliseren' scoren hoog. Als een vriend(in) klaagt over zijn/haar uiterlijk, gaat de overgrote meerderheid 'minimaliseren'. 'Realiteit, actie' en 'humor' zijn andere antwoorden. Als problemen blijven aanslepen gaat 72% samen hulp zoeken. 33% motiveert de vriend(in) om naar een hulpverleningsdienst te stappen.
Bij wie zoeken jongeren zeker geen hulp? Onbekenden, leerkrachten en leiders worden hier het vaakst genoemd. Gevraagd naar de reden antwoordden jongeren vooral 'geen vertrouwen', 'niet kennen', 'geen goede relatie'. 37% zou niet naar een dienst zoals een jongerenadviescentrum of een CLB stappen; 50% weet het niet zo goed. De redenen: 'niet kennen', 'niet op mijn gemak', 'alleen voor grote problemen', 'niet durven', 'niet vertrouwen'.
Enkele tendensen
Opgesplitst naar variabelen stellen we een aantal tendensen vast, al is hier -het gaat om een niet representatieve staal- voorzichtigheid geboden.

Jongeren in eenoudergezinnen zijn niet meteen ongelukkiger dan jongeren in tweeoudergezinnen, maar wensen wel meer verandering, vooral wat de thuissituatie betreft (met name zakgeld wordt als problematisch ervaren). Daar staat tegenover dat ze zich gelukkiger voelen op school. Bij problemen roepen jongeren uit eenoudergezinnen zelden de hulp van ouders in; zij hechten dan weer meer belang aan de vrienden.

De mate van ongeluk stijgt met de leeftijd, en dat hangt nauw samen met de mate waarin men iets wil veranderen. Bij de jongsten situeert de wens om dingen te veranderen zich vooral op het vlak van de school; pesterijen worden door die groep aangehaald als een belangrijk probleem. Naarmate jongeren opgroeien, worden liefde en relaties belangrijker, en de gevoelens die daarmee samenhangen vaker als problematisch beschouwd. Vrienden zijn erg belangrijk; voor de jongsten zijn dat vooral 'toffe' contacten, bij de oudsten primeert de wens om zich aanvaard te voelen. Ruzie thuis is volgens jongeren het belangrijkste probleem bij leeftijdgenoten; naarmate de respondenten ouder zijn, stijgt het aandeel van dat probleem in de 'probleem-chart'. Naarmate jongeren ouder worden, komen vrienden alsmaar meer in de plaats van de ouders als 'probleemoplossers'. Vriendschap wint aan belang met de leeftijd, en dat blijkt ook uit de groeiende aandacht die jongeren besteden aan elkaars problemen. De kennis van hulpverleningsdiensten groeit met de leeftijd, maar dat maakt ze er niet populairder op.

Meisjes voelen zich in het algemeen en thuis wat ongelukkiger dan jongens, en wensen meer dan jongens verandering (vooral op het gebied van relaties). Op school voelen ze zich dan weer beter dan de jongens; zij appreciëren er vooral de vrienden en de klas. Als 'goed' halen meisjes vooral de ondersteunende relaties aan. Jongens en meisjes voelen zich goed bij de vrienden. Jongens appreciëren vooral dat ze samen plezier kunnen maken, meisjes willen vooral aanvaard en begrepen worden. Meisjes worden meer dan jongens beroerd door wereldproblemen. Opvallend meer meisjes rapporteren ruzie thuis als een belangrijk probleem bij leeftijdgenoten, naast het uiterlijk, liefdesverdriet, verliefdheid en een algemeen 'zich niet goed in zijn/haar vel voelen'. Volgens jongens situeren de problemen van leeftijdgenoten zich vaker op het vlak van de studies en pesterijen op school. Bij problemen doen jongens iets actiefs; meisjes trekken zich iets vaker terug. Meisjes roepen vaker de hulp van vrienden in; jongens staan daar wat weigerachtig tegenover (zij zoeken vaker steun bij de ouders). Meisjes nemen de problemen van vriend(inn)en wat meer au sérieux dan jongens.

Jongeren uit het BSO voelen zich in het algemeen wat ongelukkiger. Zij willen ook wat vaker iets aan hun karakter veranderen. 'Genieten' staat niet hoog op hun prioriteitenlijstje, wat wel het geval is bij leerlingen van het ASO. BSO-leerlingen voelen zich ook thuis wat ongelukkiger, maar geven minder dan de anderen aan dat ze thuis iets willen veranderen. Op school voelen BSO-leerlingen zich slechter dan de anderen. BSO-leerlingen vermelden ruzie thuis vaker als een probleem van leeftijdgenoten, alsook ruzie met vrienden en pesterijen op school. Zich niet goed in zijn/haar vel voelen, en zich niet begrepen voelen worden vaker als een probleem van leeftijdgenoten aangehaald door leerlingen van het ASO. Bij problemen zouden ASO-leerlingen vaker naar vrienden stappen dan TSO- en BSO-leerlingen.

De migranten die aan het onderzoek hebben deelgenomen voelden zich ongelukkiger. Zij geven ook vaker aan dat ze 'alles' willen veranderen. Die tendens merken we ook op school: daar zijn dubbel zoveel migranten ongelukkig. De problemen hebben er vooral te maken met de leeftijdgenoten en de studies, en niet zozeer met de regels en de organisatie. Migrantenjongeren zijn ook duidelijk minder gelukkig bij hun vrienden. Het belangrijkste wereldprobleem volgens migranten is onverdraagzaamheid. Als het wat minder goed gaat, kiezen ze wat vaker voor de optie 'agressie afreageren'; als dat gevoel wat langer duurt, zoeken ze - meer dan anderen - afleiding. Migrantenjongeren staan wat afkeriger tegenover de professionele hulpverlening, vooral omdat ze geen vertrouwen hebben in de diensten.

De resultaten van het hoofdstukje hulpverlening stemmen tot nadenken. Jongeren hebben weinig vertrouwen in de professionele hulpverlening en in het onderwijzend personeel. Het wantrouwen tegenover leerkrachten is groter bij meisjes dan bij jongens, en stijgt met de leeftijd. Ook de kennis van gespecialiseerde diensten stijgt met de leeftijd, maar dat heeft geen merkbaar drempelverlagend effect.

Ons onderzoek bevestigt wat ook andere onderzoeken vaststelden: jongeren voelen zich over het algemeen vrij goed in hun vel. Naarmate ze opgroeien, voltrekt zich een proces waarbij vrienden een belangrijker plaats gaan innemen. 97% voelt zich gelukkig bij zijn/haar vrienden, niet alleen om onbezorgd plezier te maken, maar ook als het minder goed gaat. Ze zijn een lichtpunt en een referentiekader, en spelen in toenemende mate een rol als 'probleemoplosser', 'klankbord', 'aanspreekpunt'… Die vaststelling wint aan belang als we merken dat bij jongeren heel wat weerstand bestaat om met problemen naar volwassenen te stappen.

Het rapport bundelt de resultaten van het onderzoek. Centraal staan de resultaten van de enquête. In het eerste deel vind je cijfergegevens en een staal van de antwoorden die jongeren neerschreven en formuleerden tijdens de groepssessies. In het tweede deel wordt aandacht besteed aan twee nauw gerelateerde thema's, namelijk depressie bij jongeren en zelfmoord. Na elk hoofdstuk volgt een beknopte literatuurlijst.

Uitgegeven door In Petto, 2000.

psychiatrie en samenleving | 30-10-2007 | 10:04 | Link | Reacties (0)

Een record ???

Statistieken zeggen niet veel natuurlijk. En een paar sjarels bezoeken onze blog alleen maar om het Netwerk op een strafrechterlijk misdrijf te kunnen betrappen: zo leven sommige mensen nu éénmaal graag.

Maar vandaag (gisteren) 160 bezoekers. Een record vermoeden we. Het wordt tijd dat we Coca Cola contacteren: beter wat reclamegeld van een ex-cocaïneproducent dan van de overheid die tegelijk liever gesloten psychiatrische ziekenhuizen en gevangenissen bouwt dan de bouwvakkers in te zetten voor het aanleggen van nieuwe wegen of het bouwen van postmoderne kathedralen.

psychiatrie en samenleving | 30-10-2007 | 00:25 | Link | Reacties (0)

Vernieuwde Website Psychiatrie Vandaag

Hierbij stellen wij u op de hoogte van een wijziging op de website Psychiatrie Vandaag. Na enkele klachten betreffende de mogelijkheden om af te melden voor het emailnotificatiesysteem hebben is besloten de website te vernieuwen.

Bestaande accounts op Psychiatrie Vandaag zijn overgezet naar het nieuwe platform maar dienen nog geactiveerd te worden zodat in het geval iemand geen lid meer wil zijn van Psychiatrie Vandaag, hij of zij simpelweg niets hoeft te doen.

Leden zullen een email van ons ontvangen met een link om hun vernieuwde account op Psychiatrie Vandaag te activeren.

Adres: http://www.psychiatrie.nu/

Na het inloggen dienen enkele persoonlijke gegevens ingevoerd te worden voordat van de website gebruik kan worden gemaakt. Deze gegevens zijn:
- geboortedatum
- woonplaats

Of Psychiatrie Vandaag een mantelorganisatie is van Scientology moet u zelf maar uitmaken.

psychiatrie en samenleving | 27-10-2007 | 14:38 | Link | Reacties (1)

Boom van de Alternatieve Geneeskunde

De Belgen hebben in één jaar tijd dertig procent meer geld uitgegeven aan alternatieve geneeskunde.
In een jaar tijd hebben de Belgen dertig procent meer geld uitgegeven aan alternatieve geneeskunde. Dat blijkt uit cijfers van de Christelijke Mutualiteiten (CM).

In totaal werd 5,2miljoen euro betaald voor de diensten van een homeopaat, een osteopaat of een chiropractor, het hoogste bedrag ooit.

Eén Belg op de zeven liet zich vorig jaar al eens behandelen door een alternatieve therapeut. Dat cijfer geldt niet alleen voor de Christelijke Mutualiteiten, maar voor alle ziekenfondsen. Homeopathie is de populairste alternatieve geneeswijze, gevolgd door osteopathie en chiropraxie.

Vrouwen doen meer een beroep op niet-conventionele geneeswijzen dan mannen. Enkel de chiropraxie blijkt meer mannelijke patiënten aan te trekken.

Bij chiropraxie of kraken worden de slecht functionerende wervels gemanipuleerd en losgemaakt. Bij het losmaken ervan ontstaat een krakend geluid. Door versnelling te brengen in het gewricht maakt de vloeistof luchtbelletjes aan. Het ploffen van die belletjes is het gekraak. Eigenlijk wordt er dus niet echt iets gekraakt.

Door het losmaken van het gewricht worden de spieren en de zenuwen er rond op nul gezet, te vergelijken met het herstarten van de computer.

België heeft op dit moment 103gediplomeerde chiropractors. In 1999 waren dat er nog maar 70. Een chiropractor werkt alleen op de wervelkolom, een osteopaat ook op de organen en de rest van het lichaam.

En hoewel bijna alle mutualiteiten een behandeling bij de kraker deels vergoeden, wordt chiropraxie in ons land nog altijd als alternatieve geneeskunde beschouwd. De wet-Colla uit 1999, bedoeld om de populairste alternatieve geneeswijzen officieel te regelen, is nog steeds niet van kracht.

Deze maand echter erkende de Raad van State voor het eerst het Belgisch Syndicaat van de Chiropraxie, waardoor de gesprekken over een eventuele beroepserkenning van de chiropractors een officieel kantje krijgen.

Nogal wat bekende sportfiguren zweren bij de kraker. Bart Wellens, Tom Boonen en Vincent Kompany bijvoorbeeld laten zich geregeld onder handen nemen door de chiropractor.

psychiatrie en samenleving | 23-10-2007 | 11:07 | Link | Reacties (1)

Jan Wolkers

Op http://portal.omroep.nl/?nav=ieocxSsHEnCwNtHciB&0editLnk=1&b=a
kan U terecht voor woord en beeld over leven en werk van Jan Wolkers, deze man die in de jaren 1960 niet alleen zich zelf bevrijdde, maar ook datgene wat we allen in ons dragen en wat dezer tijden weer zo schaamteloos onder het mom van "geestelijke gezondheidszorg" wordt bedreigd.

psychiatrie en samenleving | 20-10-2007 | 04:43 | Link | Reacties (0)

Andy Warhol (met films) in Stedelijk Museum Amsterdam

www.andywarholclub.nl/

Voor nog een bredere kijk op deze "gek" onder de popart-kunstenaars (als kind leed hij aan St-Vitusdans en bleef voor de rest van zijn leven hypochonder!). De expositie in het Stedelijk Museum A'dam loopt van 12/10/2007 tot 13/01/2008.

psychiatrie en samenleving | 20-10-2007 | 02:15 | Link | Reacties (0)

Jan Wolkers (81) overleden

De Volkskrant Nieuws
19 oktober
---------------------------------
*** Jan Wolkers (81) overleden ***

De schrijver, schilder en beeldhouwer Jan Wolkers is vrijdag op 81-jarige leeftijd overleden op Texel. Wolkers werd beroemd dankzij werken als Kort Amerikaans (1962), Een roos van vlees (1963), Terug naar Oegstgeest (1965) en Turks fruit (1969).
http://www.volkskrant.nl/binnenland/article471713.ece/Jan_Wolkers_81_overleden

psychiatrie en samenleving | 19-10-2007 | 18:06 | Link | Reacties (0)

Het Breinrapport

Wat oppervlakkig en trendy: Het Breinrapport, een pas verschenen boek van Nathalie Carpentier (De Morgen journaliste en bio-ingenieur ook blijkbaar). De filosofische discussies gaan weinig verder dan het modieuze, maar het boek geeft wel een mooi overzicht van de actuele maar in vakkringen misschien al achterhaalde discussies rond de hersenen: als je die kent, kun je je social talk wel op een hoger niveau brengen. Het boek is een bundeling van een reeks artikelen en interviews met neuro-vedetten die verleden jaar in De Morgen verschenen aangevuld met wat bindteksten en een poging tot rode draad.

Korte bespreking (overgenomen van één of andere site): Nathalie Carpentier brengt kritisch verslag uit over het hedendaagse hersenonderzoek: de snelle evoluties, de markante onderzoeksresultaten, maar ook de felle, vaak kleingeestige competitie onder wetenschappers, heikele ethische aspecten en de nefaste rol van de farmacologische industrie. Haar boek is een mengeling van interviews, beschrijving, samenvatting van de literatuur, essayistiek en commentaar. De volgende 'hete hangijzers' worden aangekaart: de betrouwbaarheid van ons geheugen, de verklaring van ons zelfbewustzijn en moreel besef, de rol van genen bij intelligentie, de invloed van erfelijkheids- en omgevingsfactoren, de detectie van leugenaars. Neurowetenschappers ontdekken steeds meer factoren en interacties tussen verschillende hersengebieden. Waar ze zich vroeger regelmatig vergaloppeerden met beloftes voor snelle medische en andere toepassingen van hun onderzoeksresultaten, zijn ze nu voorzichtiger geworden in hun uitspraken. Het boek eindigt met bibliografische noten en een korte literatuurlijst.

psychiatrie en samenleving | 16-01-2007 | 10:06 | Link | Reacties (0)

Toenemende vraag naar ggz in Nederland

Nederland: toenemende vraag naar GGZ op tweede lijn

In Nederland doen steeds meer mensen een beroep op de Geestelijke GezonheidsZorg (GGZ). In twee jaar tijd is het aantal cliënten gegroeid van 638.000 (in 2003) naar 757.000 (in 2005) personen: een groei van 19%. Doordat de GGZ-voorzieningen effectiever zijn gaan werken, is de groei van het budget evenwel lager uitgevallen, namelijk 15%.

Bovenstaande cijfers staan in het sectorrapport 2003-2005 "Toenemende zorg", een uitgave van GGZ Nederland. Het rapport geeft een beeld van de tweedelijns GGZ. Daarbij is gekeken naar het aantal cliënten, de personeelsomvang, de uitgegeven gelden en de hoeveelheid geleverde zorg.

In vier jaar tijd is het aantal cliënten zelfs gegroeid met 41%. Dit betekent niet per se dat Nederland psychisch ongezonder is geworden. Nog steeds heeft ongeveer een kwart van de Nederlandse bevolking last van psychische stoornissen. Door verbetering van de bereikbaarheid en de beschikking van betere behandelmethoden weten wel steeds meer mensen de weg te vinden naar de hulpverlening. Bovendien wordt het, veel meer dan vroeger, gewoon gevonden dat mensen hulp vragen bij psychische problemen.

De stijging van de zorgproductie om de toenemende hulpvraag op te vangen, bedroeg 14% in de periode 2003-2005. Een opvallende ontwikkeling is de verschuiving van klinische zorg (relatief duur) naar ambulante zorg (relatief goedkoop). De ambulante zorg groeide tussen 2003 en 2005 met 29 procent.

Een lager ziekteverzuim (gedaald van 5,9 naar 5,1%) en relatief meer behandelpersoneel hebben ertoe bijgedragen dat de wachttijden niet zijn toegenomen. Een uitzondering daarop vormen de wachttijden voor kinderen en jeugdigen.

Naar: www.ggznederland.nl (5 januari 2007)

psychiatrie en samenleving | 15-01-2007 | 20:14 | Link | Reacties (0)

forum van depressiepsychotherapeut bob vansant

Bob Vansant, de alom bekende en ervaren psychotherapeut die zich vooral toelegt op de begeleiding van cliënten die kampen met een depressie of een 'depressie' en nogal stof deed opwaaien met zijn boek met als provocatieve titel "Depressie is geen ziekte", heeft op zijn weblog nu ook een FORUM, waar iedereen zich kan registreren, inloggen en deelnemen aan een ganse resem discussiethema's.

http://bobvansant.yourbb.nl/index.php 

Voor Bob Vansant minder goed kent: van opleiding is hij eigenlijk godsdienstleraar. Hij werkt vooral met inzichten vanuit de humanistische psychologie en is dus radicaal anti-biopsychiatrisch. Hij is ook sterk gericht op de kritische beschouwing van maatschappelijke aspecten die met depressie, rouw en aanverwanten te maken hebben. Verder is hij vrij nauw betrokken bij de Sarah Beweging.

Hij animeert ook een opleiding voor depressieconsulenten, waar het Netwerk zich op 20 februari dezer zal mogen voorstellen en uitleggen hoe de mensen binnen het Netwerk tegen depressie en depressietherapie aankijken.

psychiatrie en samenleving | 14-01-2007 | 15:20 | Link | Reacties (1)

reclame op deze site

 

RECLAME OP DEZE SITE ! ? ! ?? U zal gemerkt hebben dat er sinds een paar weken reclame bovenaan de homepage staat. We hebben daar al eerder over geschreven. WIJ HEBBEN NIETS MET DEZE RECLAME TE MAKEN. De blog-provider BLOGSE VERPLICHT ONS DEZE GOOGLE-ADS TE PLAATSEN OPDAT HIJ/ZIJ ZO UIT DE KOSTEN ZOU RAKEN (of winst maken?). OM EEN NO-ADS ACCOUNT TE KRIJGEN MOETEN WE 200 EURO PER JAAR BETALEN. We konden drie dingen doen: * van blog-provider veranderen. Maar dan zouden al onze bezoekers in de war raken en ons mogelijk niet meer vinden. Bovendien zouden we de ganse administratie van onze Nieuwsbrief moeten veranderen. Wij beschikken (nog) niet over een administratieve kracht. Deze en andere praktische gevolgen maken deze optie bijzonder onaantrekkelijk. * de 200 euro betalen. Zoals U weet hebben wij geen enkele vorm van inkomsten, vragen wij niemand iets voor een interventie of een dienst, innen wij geen lidmaatschapsgelden. De meesten van ons zijn ook onbemiddeld, velen leven van een uitkering. Wat wij zullen doen is in de volgende Nieuwsbrief een collecte organiseren. * de advertenties laten staan. Maar u ervoor waarschuwen en u verzoeken er een kritische houding tegenover aan te nemen. WIJ HEBBEN VOORLOPIG VOOR DEZE 3de OPTIE GEKOZEN, MAAR WAARSCHUWEN U! Er is ernstige reclame bij, maar ook misleidende! Zo was er een reclame van ‘therapeute’ Ingrid Holvoet met haar LTA-methode (Liberty, Truth, Ability), een dame die beweert alles en nog wat te kunnen genezen en er zelfs voor te zorgen dat u later nooit dement wordt. We vermoeden dat zij een oplichtster is. In ieder geval hebben we kennis van mensen die zich zowel financieel als inhoudelijk gedupeerd voelen. Haar website zit inderdaad geraffineerd in elkaar, maar een kenner heeft direct door dat hier gebakken lucht verkocht wordt. Dus: * DE ADS STAAN DAAR VOORLOPIG BUITEN ONZE WIL EN HEBBEN NOCH ONZE GOEDKEURING, NOCH ONZE AFKEURING. WIJ HEBBEN GEEN ENKELE INVLOED OP DE ADS DIE DOOR GOOGLE WORDEN GESELECTEERD. * WEES DUS KRITISCH EN ZELFS ACHTERDOCHTIG. GA NIET IN OP DE AANBIEDINGEN ZONDER U GRONDIG TE INFORMEREN.

 

psychiatrie en samenleving | 05-01-2007 | 19:51 | Link | Reacties (4)

BELANGRIJK: UW MENSENRECHTEN !!!

Mensen die menen dat in de sector van de psychiatrie en de geestelijke gezondheidszorg hun mensenrechten geschonden worden, kunnen voortaan terecht bij Mieke Van den Broeck van de Liga van de rechten van de Mens:

mieke@mensenrechten.be

of:

Liga voor Mensenrechten
J. Van Stopenberghestraat 2
9000 Gent
09.223.07.38
www.mensenrechten.be

Zoals U ziet, heeft het Netwerk toch een aardig nieuwjaarscadeautje voor u klaargemaakt!

psychiatrie en samenleving | 02-01-2007 | 12:44 | Link | Reacties (2)

Agentschap Geneesmiddelen van start

Vanaf 1 januari 2007 moet het Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen en Gezondheidsproducten (FAGG) operationeel zijn. Het agentschap oefent controle uit op de veiligheid van geneesmiddelen en andere gezondheidsproducten.

Naar analogie met het Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen (FAVV) besliste het parlement midden 2006 ook een Federaal Geneesmiddelenagentschap op te richten. Voorlopig staat tijdelijk gedelegeerd bestuurder Piet Vanthemsche aan het hoofd ervan. Zijn opvolger is nog niet bekend.

Het agentschap oefent de controle op geneesmiddelen uit, vanaf hun ontwikkeling tot het gebruik ervan. Het gaat onder meer over de erkenning en registratie van medicijnen. Het waakt ook over de verkoop van geneesmiddelen via het internet.

psychiatrie en samenleving | 28-12-2006 | 09:05 | Link | Reacties (1)

Netwerk op Wikipedia.nl

psychiatrie en samenleving | 28-12-2006 | 08:32 | Link | Reacties (1)

Nieuwsbrief: OPROEP

Door één of andere menselijke fout van onzentwege of door een goddelijke of duivelse interventie is de ledenlijst voor onze Nieuwsbrief verloren gegaan.
Ons adressenbestand kunnen we zelf terug inbrengen, MAAR DE MENSEN DIE ZICH HEBBEN INGESCHREVEN VOOR DE NIEUWSBRIEF MAAR MET ONS NIET HEBBEN GECORRESPONDEERD KUNNEN WE NIET TERUGVINDEN.

Daarom: GELIEVE U OPNIEUW IN TE SCHRIJVEN VOOR DE NIEUWSBRIEF, onderaan het rechtermenu op de weblog.

psychiatrie en samenleving | 09-11-2006 | 16:10 | Link | Reacties (0)

retraite

zoals alle goede katholieken, gaan we twee weken op retraite.
we bestaan nu 6 maand, hebben veel bereikt maar ook hier en daar gefaald.
tijd dus ook om je mening over ons kwijt te geven.

hier: op reacties of op netwerk@mail.be 

volgende maand vliegen we weer op een bezem over het land. 

psychiatrie en samenleving | 12-10-2006 | 01:41 | Link | Reacties (0)

Freedom Center - een aanbeveling

Wij raden iedereen aan zich in te schrijven op de mailing list(s) van het Amerikaanse Freedom Center voor wereldwijde informatie over de strijd van psychiatrische patiënten en "geesteszieken" voor emancipatie en erkenning van hun rechten.

http://www.freedom-center.org/

Freedom Center is the area's only group run by and for people labeled with severe 'mental illnesses.' We call for compassion, human rights, self-determination, and holistic alternatives. We stand against the mental health system's widespread despair, abuse, fraudulent science and dangerous treatments."The Freedom Center is one of a collection of grassroots organizations springing up across the country in reaction to the prevalance of medication in America. It alerts people to the downside of psychiatric drugs but does not try to force people off them: it seeks instead to help sufferers find the best methods of coping, even if their solution is unconventional by the standards of the medical establishment." (Forbes magazine, Sept. 6, 2004 p.122)

Freedom Center's goals are:
-- to end all force and coercion, including involuntary treatment and forced drugging;
-- to ensure access to resources such as housing is without strings and not conditional on treatment "compliance;"
-- to defend human rights and ensure protective laws and regulations are enforced;
-- to ensure all treatment decisions are based on true informed consent and accurate information about risks;
-- to change drugging as the medical standard of care for psychosis;
-- to end all psych drugging of children and offer alternatives instead;
-- to support effective alternatives such as nutrition, exercise, holistic health care, nature and animals;
-- to provide voluntary, non-paternalistic social supports such as peer-run programs, housing, income, and individual and family therapy;
-- to create Soteria House-style options;
-- to expose psychiatric and pharmaceutical industry myths, propaganda, and corruption;
-- to end wasteful bureaucracies and expensive professional elites;
-- to break the silence around trauma and abuse;
-- to end fear and misunderstanding of "madness" and extreme states of consciousness;
-- and to make common cause with progressive movements for social justice and ecological balance.

Please check our Resources page for info on these issues and the movement we are part of, and our About Us page for answers to questions about our work. Also, download our general brochure (legal size paper) for info about us.

Everyone has the right to freedom of thought.
(Article 18, Universal Declaration of Human Rights)

If you are labeled with 'mental illness,' are a psychiatric abuse survivor, or go through extreme mental and emotional states, we invite you to join us. Allies and supporters willing to share their personal experiences are also welcome (mental health staff allies are welcome but should contact us first). We alert people to the serious dangers of psychiatric drugs so that they can make truly informed decisions, and we oppose how the system pushes drugs on people, but we support everyones' choice in their own recovery as they define it for themselves. We don't judge people. Whether you take psychiatric drugs or you don't take psychiatric drugs, you are welcome at the Freedom Center. We respect self-determination and choice, and approach all drug use and lifestyle choices from a harm reduction philosophy.

Freedom Center is the only Pioneer Valley advocacy group run by and for people labeled with severe 'mental illnesses.' We are also a member of the Mindfreedom Support Coalition International, a United Nations-recognized Non-Governmental Organization network of grassroots groups worldwide working to transform psychiatry and the mental health system, and part of M-POWER, the state-wide advocacy group of people receiving mental health services in Massachusetts. Read recent coverage of the Freedom Center in area news media.

Feel free to sign up to receive email on our list; read the archives of our email lists, and check our news page for Freedom Center updates. We welcome volunteers and supporters.

psychiatrie en samenleving | 09-10-2006 | 22:26 | Link | Reacties (0)

NIEUWSBRIEF #4 (09/09/2006)

NIEUWSBRIEF #4

Dit is Nieuwsbrief # 4 van je geliefd Netwerk Psychiatrie en Samenleving
http://psychiatrie.blogse.nl .
Een nazomer Nieuwsbrief.

[Deze Nieuwsbrief is op 9 september 2006 verstuurd naar 348 personen, instellingen en organisaties.]

Hoe heeft het Netwerk de vakantiemaanden doorgebracht?
We namen ons voor van 15 juli tot eind augustus aan het strand van Blankenberge door te brengen, maar niet alleen het water was daar vervuild. Dringende noden dwongen ons waakzaam en alert te blijven, zelfs een paar keer uit onze krammen te schieten. Een overzicht!

1.Wantoestanden in het psychiatrisch ziekenhuis Heilige Familie Kortrijk

Sinds april kregen we van verschillende onafhankelijke patiënten en verpleegkundigen klachten en rapporten over wantoestanden in het ziekenhuis Heilige Familie Kortrijk waarover we reeds in vorige Nieuwsbrieven berichten zonder toen evenwel het ziekenhuis bij name te noemen (nodeloze isolering van suïcidaire patiënten; bedreigingen aan mensen die elektroshocktherapie weigeren; isolering van “stoute” patiënten; vernedering van patiënten; verdacht overlijden van een patiënt).
Na twee nieuwe klachten eind juli hebben we al deze klachten nog eens bij de betrokkenen nagecheckt en ook bij hun nabestaanden. In april hadden we reeds het ziekenhuis vriendelijk op de hoogte gebracht van de ontvangen klachten: men heeft ons geantwoord dat we eigenlijk gewoon leugenaars waren die er alleen op uit waren het ziekenhuis te schaden.

In augustus zijn we er dan met een groffere borstel doorgegaan. In een mededeling aan de overheden (federaal, Vlaamse gemeenschap, Kortrijkse burgemeester en volksvertegenwoordigers) en de nationale en West-Vlaamse media en pers hebben we de toestanden in Heilige Familie aan de kaak gesteld. Onze mededeling haalde de West-Vlaamse media en pers maar deze lieten de hoofdgeneesheren toe zich te “verdedigen” door eigenlijk expliciet sommige van onze klachten toe te geven en anderzijds ons voor de voeten te gooien dat we zelf maar manisch-depressief waren en (o verdacht) ons in onze vrije tijd overgaven aan het schrijven van gedichten. Maar onze mededeling heeft zijn effect niet gemist: iedereen in West-Vlaanderen en het Kortrijkse (waar Heilige Familie bij de “gewone mensen” maar een kwalijke reputatie heeft) heeft onze aantijgingen kunnen lezen. We hebben dan ook van diverse personen (zowel patiënten als beroepsbeoefenaars) steun gekregen en zij hebben ons bevestigd dat onze aantijgingen grotendeels strookten met de waarheid van het reilen en zeilen in Heilige Familie.


2. Hospitalisatieverzekering psychiatrische patiënten

De meeste hospitalisatieverzekeringspolissen discrimineren psychiatrische patiënten omdat hun ziekte onvoorstelbaar zou zijn en de duur van hun hospitalisatie nauwelijks is in te schatten. Deze argumenten gelden echter ook voor heel wat andere organische ziekten. Sommigen die lijden aan “duistere” ziekten zoals fibromyalgie en chronisch vermoeidheidssyndroom, waarvan de oorzaak nog onbekend is, worden er zelfs toe gebracht ervoor te ijveren dat hun ziekte erkend zou worden als “organisch” (wat mogelijk terecht is) en weigeren soms zo eventueel essentiële of aanvullende heilzame psychotherapie.
Wij hebben onze beschermvrouwen/heren-volksvertegenwoordigers gevraagd de bevoegde minister van Economie, Marc Verwilghen, over de discriminatie van psychiatrische patiënten en psychisch zieken te interpelleren.
Annemie Roppe bleek dit reeds in het verleden te hebben gedaan. Op een nieuwe parlementaire vraag van harentwege geeft de minister nu aan de discriminatie te erkennen en stelt dat de gediscrimineerden er maar werk moeten van maken om deze discriminatie rechtskundig aan te vechten.
In reactie daarop heeft het Netwerk samen met de patiëntenvereniging Uilenspiegel en Similes, de vereniging van nabestaanden van psychiatrische patiënten, eind juni een klacht ingediend bij het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding. Hoe het met de afwikkeling van deze klacht is gesteld, is vooralsnog onduidelijk. We vrezen dat er voorlopig niet veel zal van komen.
Op een schriftelijke vraag van senator Jacinta De Roeck laat de minister evenwel een ander geluid horen. Hij schrijft dat «een verzekeringsovereenkomst … er zich toe verbindt de in de overeenkomst bepaalde prestatie te leveren in het geval zich een onzekere gebeurtenis voordoet waarbij, naar gelang van het geval, de verzekerde of de begunstigde belang heeft dat die zich niet voordoet.». En hij voegt eraan toe: “psychiatrische patiënten en patiënten met aandoeningen die een gedeeltelijk psychische oorzaak hebben kunnen geen verzekering afsluiten tot dekking van de kosten die gepaard gaan met hun ziekte omdat het onzekere voorval waarvan sprake in de begripsomschrijving zich reeds heeft voorgedaan en bijgevolg elk aleatoir karakter aan de verzekeringsovereenkomst ontneemt.” M.a.w. de psychiatrische zieke zou reeds ziek zijn voordat hij of zij gehospitaliseerd wordt en dus niet in aanmerking komen voor verzekering en er zou dus ook niet van discriminatie sprake zijn. Is een angststoornis, depressie of psychose na een trauma een “onzeker voorval dat zich reeds heeft voorgedaan”?
Opvallend is:
1. dat de minister in zijn antwoorden aan de twee parlementairen volstrekt onverenigbare standpunten vertolkt.
2. de minister er een vreemde visie op psychopathologie op nahoudt. Wie na een psychisch trauma of na stress een maagzweer oploopt is blijkbaar verzekerbaar, wie er een zenuwinzinking aan overhoudt is dat blijkbaar niet. En ook van kanker en andere ziekten kan men beweren dat het “onzekere voorval” zich lang voor het uitbreken van de ziekteverschijnselen en de hospitalisatie heeft voorgedaan.
We hopen dan ook dat Annemie Roppe en Jacinta de Roeck minister Verwilghen zullen confronteren met zijn vreemde logica.


3. Evolutie aantal allochtonen in de psychiatrie

N.a.v. de bekendmaking van de nieuwste cijfers over het stijgend aantal opnames en gedwongen opnames in psychiatrische inrichtingen meenden wij op basis van onze niet-systematische observaties bij bezoeken aan instellingen te mogen stellen dat het aantal allochtonen en zelfs asielzoekers in de psychiatrie toeneemt, mensen die dikwijls niet geestesziek zijn en soms alleen maar omwille van “overlast” door politiediensten naar de psychiatrie worden gebracht, wat uiteraard de sfeer en het therapeutisch klimaat in de ziekenhuizen alleen maar kan ondermijnen.
Op verzoek van het Netwerk stelde senator Jacinta De Roeck de minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken Rudy Demotte dan ook een parlementaire vraag naar de evolutie van het aantal allochtonen en asielzoekers in de psychiatrie. De minister kon op basis van de beschikbare Minimale Psychiatrische Gegevens die de overheid bijhoudt, nauwelijks antwoord geven. Het gegeven of iemand autochtoon dan wel allochtoon is behoort immers tot de privacy van de patiënt. Hij beloofde wel dat hij zijn diensten opdracht zal geven vanaf heden de nationaliteit van de patiënten te laten registreren zodat mogelijk in de toekomst enig zicht kan verkregen worden op deze materie.


4. Wetgeving m.b.t. de psychotherapie

Zoals reeds vermeld in vorige Nieuwsbrieven, zijn de laatste jaren diverse wetsvoorstellen ingediend geworden om de geestelijke gezondheidsberoepen en het beroep van psychotherapeut wettelijk te erkennen. In de loop van het voorjaar is minister Demotte dan met een voorontwerp van Wet voor de dag gekomen dat bij de politieke rentrée in het najaar op de regeringstafel zou moeten komen.
Onze Netwerkers hebben in de voorbije maanden rond deze materie een lijvig dossier samengesteld: de evolutie van de geestelijke gezondheidsberoepen en de psychotherapie over de laatste vijftig jaar; de diverse wetsvoorstellen en wetgevende benaderingen, een gedetailleerde analyse van Demotte’s voorontwerp plus een reeks van standpunten van het Netwerk betreffende de toegang tot de psychotherapie, de inhoud en organisatie van de bijhorende noodzakelijke opleiding, de equivalentie van geestelijke gezondheidsberoepen (ook sociale assistenten e.d.), de rol van de wettelijke organen die moeten toezien op de psychotherapiepraktijk, enz. Dit dossier onder de naam “Psychotherapie: theorie of praktijk” telt zo maar eventjes 85 blz. en wordt momenteel partieel door onze vrienden van het Platform van de Beroepen in de Geestelijke gezondheidszorg (een associatie van verenigingen en individuele beroepsbeoefenaars uit de sector, vooral Franstaligen maar toch ook veel Vlamingen en Vlaamse verenigingen en diensten) in het Frans vertaald, ten behoeve van onze Franstalige collega’s en vrienden. U kan het volledig dossier bij ons opvragen (eric.rosseel@scarlet.be) of de Conclusies nalezen op http://psychiatrie.blogse.nl .
De visies op de wettelijke regeling van de geestelijke gezondheidsberoepen die in de politieke wereld floreren, laten zich in twee vrij onverzoenbare kampen verdelen:
1. het zogenaamde “Vlaamse” kamp waar de psychotherapie gezien wordt als een specialisatie van een academisch geestelijk gezondheidsberoep (psycholoog, orthopedagoog, seksuoloog, psychiater) en als een toepassing van aan de universiteit opgedane kennis op een geval gevat in de vorm van een veralgemeenbare diagnose.
2. het zogenaamde “Franstalige” standpunt (in “Vlaamse” ogen dikwijls nog erger voorgesteld als het standpunt van de flamingofobe “Parti Socialiste”) dat de psychotherapeut erkent als een apart beroep dat kan aansluiten bij diverse vooropleidingen (universitaire en niet-universitaire) en dat de psychotherapie in de eerste plaats ziet als de uitbouw van een therapeutische relatie met een cliënt/patiënt waarbij zowel therapeut en patiënt optreden als verantwoordelijk en zichzelf in vraag stellende subjecten waarbij dus interpersoonlijke vaardigheden belangrijker zijn dan het toepassen van in boeken en cursussen opgedane “wetenschappelijke” (i.e. universitaire) kennis.
Het voorontwerp van Demotte combineert elementen van beide standpunten maar is in zijn grondtoon toch veeleer van het “Franstalige” type. Het “Vlaamse” type wordt vooral gepropageerd door de politiek machtige Vlaamse Vereniging van Klinische Psychologen en de Belgische Federatie van Psychologen, al hebben deze (voorzover ons bekend) daarover hun leden niet formeel geraadpleegd.
Wij sluiten ons zoals andere Vlaamse psychotherapeuten en opleidingsinstellingen aan bij de “Franstalige” visie zoals wij in het algemeen vinden dat hulpverlening geen relatie is van een deskundige tegenover een onwetende maar een relatie die beoogt de hulpbehoevende de mogelijkheden en vermogens te geven om zichzelf te behelpen.
Wij zitten dus grosso modo op dezelfde lijn als het Platform van de Beroepsbeoefenaars in de Geestelijke Gezondheidszorg waarvan wij diverse woordvoerders hebben ontmoet.
Vraag is nu of wij Demotte moeten aanmoedigen om zijn Wetsontwerp er “door te jagen” om te vermijden dat onder een nieuwe legislatuur in 2007 een volkomen technocratische regeling wordt uitgewerkt.


5. Psychiatrische patiënten binnenkort “therapeutisch onbekwaam verklaard” ?

Binnen het Ministerie voor Volksgezondheid functioneert een Commissie Patiëntenrechten die de Wet betreffende de Rechten van de Patiënt van 2002 moet evalueren. Binnen deze Commissie is een Werkgroep Geestelijke Gezondheidszorg opgericht die zich in het bijzonder buigt over problemen die de Wet stelt in de psychiatrie en de geestelijke gezondheidszorg.
Zoals u weet of niet weet, hebben in deze Wet alle categorieën van patiënten dezelfde rechten. De psychiatrische patiënt heeft dus dezelfde rechten als een kankerpatiënt, een grieplijder of een suikerzieke: recht op informatie, recht op toestemming of weigering van een behandeling, recht op inzage van het patiëntendossier, etc. Sommige psychiaters zijn deze rechten allang een doorn in het oog.

Vertegenwoordigers van de psychiaters in deze Werkgroep willen nu de mogelijkheden tot GEDWONGEN BEHANDELING (die door de Wet uitgesloten wordt) legaliseren in het bijzonder door het invoeren van een concept van "therapeutische wilsonbekwaamheid" (naast de bestaande juridische wilsonbekwaamheid uit te spreken door een rechter), en dit op grond van het feit dat een psychiatrische patiënt “gebrek aan ziekte-inzicht” zou hebben (inzicht dat de psychiater uiteraard wel heeft – getuige het feit dat verschillende psychiaters heel dikwijls een verschillende diagnose uitspreken over eenzelfde patiënt!).
Dit betekent dat een psychiater een patiënt wilsonbekwaam zou kunnen verklaren om zo te kunnen "genieten" van zijn therapeutische vrijheid. O.i. kan de psychiater hier niet neutraal zijn, want hij is een belanghebbende partij. Het Netwerk meent dat in alle omstandigheden iemand die beschikt over zijn burgerrechten, vrij moet kunnen toestemmen met een behandeling.
Het Netwerk heeft dan ook zijn parlementairen en de voorzitters van de Vlaamse regeringspartijen gevraagd erover te waken dat het humanistische uitgangspunt van de Wet betreffende de Rechten van de Patiënt zou gehandhaafd blijven en in het bijzonder aandacht te hebben voor volgende punten:
1. de wilsonbekwaamheid moet een juridische aangelegenheid blijven waarbij de patiënt zich door een raadsheer kan laten bijstaan. Als de psychiater hierover zou oordelen, dan is hij tegelijk rechter en partij.
2. het is de taak van de psychiatrie ervoor te zorgen dat een patiënt, zoveel als mogelijk, NIET in een toestand van wilsonbekwaamheid vervalt. In sommige gevallen kan de wilsonbekwaamheid van de patiënt als een falen van de psychiatrie worden aangerekend.
3. de gedwongen behandeling moet beperkt blijven tot spoedgevallen, zoals nu het geval is (en zelfs daar moet in principe de vertrouwenspersoon van de patiënt toestemming verlenen).
4. de psychische toestand van een psychiatrische patiënt mag niet als argument of excuus worden gebruikt om hem of haar "therapeutisch" onbekwaam te verklaren.
5. het principe dat ALLE patiënten gelijke rechten hebben moet 100% gehandhaafd blijven.
Daarnaast hebben we over deze kwestie overlegd met de patiëntenvereniging Uilenspiegel die in de Werkgroep Geestelijke Gezondheidszorg een vertegenwoordiger heeft. A suivre, dus!


6. Apotheker Fernand Haesbrouck voor de rechter?

Apotheker Fernand Haesbrouck, onze moedige strijder tegen het misbruik van Rilatine en aanverwanten voor de behandeling van ADHD-kinderen, die op basis van veelvuldige internationale rapporten blijft hameren op de gezondheidsgevaren verbonden aan deze amfetamine-achtige “geneesmiddelen”, werd er door de Orde van de Apothekers van op de hoogte gebracht dat de Orde van Geneesheren klacht zal indienen tegen hem wegens laster en onwettige uitoefening van de geneeskunde.

Samen met de Sarah Beweging hebben we maximale ruchtbaarheid gegeven aan ons protest tegen deze onvoorstelbare poging om de vrijheid van meningsuiting van Fernand Haesbrouck, vrijheid die hij zoals elke Belg grondwettelijk geniet, aan banden te leggen.

7. Scriptievoorstellen ingediend bij de Wetenschapswinkel!

De Wetenschapswinkel, een reeks diensten van de Vlaamse en Belgische universiteiten, biedt aan financieel armoedige sociale en culturele organisaties en verenigingen de mogelijkheid studie- en onderzoeksvoorstellen in te dienen die door universiteitsstudenten kunnen uitgewerkt worden in de vorm van een eindejaarsverhandeling of “thesis”.
Wij hebben bij de Wetenschapswinkel volgende voorstellen goedgekeurd gekregen:
- “Onderzoek naar de juridische basis van vrijheidsbeperking en vrijheidsberoving van psychiatrische patiënten in psychiatrische ziekenhuizen en Psychiatrische Afdelingen van Algemene Ziekenhuizen”.
- “Beleving door psychiatrische patiënten van diverse aspecten van vrijheidsbeperking en –beroving in psychiatrische ziekenhuizen en Psychiatrische Afdelingen van Algemene Ziekenhuizen”.
- “(Psycho)therapie op de Markt van Welzijn en Geluk: Een poging reguliere en alternatieve psychotherapeutische praktijken in kaart te brengen.”
- “Het gebruik van de diensten voor godsdienstige, filosofische en morele bijstand in psychiatrische ziekenhuizen”.
- “Onderzoek naar de beleving van elektroconvulsietherapie door psychiatrische patiënten”.
- “De invloed van psychofarmaca op de ontwikkeling van het hersenfunctioneren en de morfologie van de hersenen en de eventuele psychische implicaties daarvan, in het bijzonder bij kinderen, adolescenten en jonge volwassenen”.
En nu maar hopen dat hier en daar een intelligente student(e) tot enig enthousiasme voor deze onderwerpen kan bewogen worden.


8. Het Netwerk een globale sociale beweging?

Het Netwerk heeft zich ook op andere terreinen laten horen en ontpopt zich aldus tot een globale sociale beweging.
Zo hebben we geprotesteerd tegen de onverantwoorde vrijheidsberoving van de vriendin van de ontsnapte misdadiger Murat Kaplan. Haar aanhouding die met geen enkele beschuldiging gepaard ging, diende alleen om Kaplan psychologisch te dwingen zich over te geven. Met de vrijheid mag o.i. in onze democratie niet worden gesold, ook al denken 80% van de psychiaters daar anders over.
Daarnaast zijn we ook tussengekomen in een zaak waarbij de verzekeringsfirma Hamburg-Mannheimer in het Kortrijkse jonge lieden (studenten, werklozen) als free-lance medewerkers ronselde en hen als onderdeel van de sollicitatieprocedure vroeg 150 euro te betalen voor een evaluatieseminarie-weekend. Zogezegd voor de hotelkosten: maar het seminarie ging wel door in Kortrijk zelf en de deelnemers waren allen van Kortrijk zelf. Een vriendin van de dochter van een lid van ons Netwerk die voor het seminarie had geannuleerd, werd aangemaand toch maar zo snel mogelijk de 150 euro te betalen, zoniet … Wij hebben de Economische en de Sociale Inspectie op de hoogte gebracht die ons schriftelijk heeft bevestigd een onderzoek is ingesteld. De Ombudsvrouwe van de firma, die we van onze bedenkingen op de hoogte brachten en die niet bereid bleek de zaak te onderzoeken, was bijzonder cynisch: “Dient u maar klacht in: Is allemaal reclame voor ons!” Maar in ieder geval zal het betrokken meisje verwittigd worden dat ze de 150 euro voor het geannuleerde seminarie niet hoeft te betalen. We hebben echter geëist dat alle deelnemers terugbetaald worden.

9. Een bundel met poëzie van psychiatrische patiënten en psychisch gekwetsten

We spelen sinds midden augustus met het idee met de steun van de overheid (en/of ethisch aanvaardbare sponsors) een poëziebundel samen te stellen met gedichten en teksten van psychiatrische patiënten en psychisch gekwetste en kwetsbare personen. Onze vrienden van de Sarah Beweging waren in eerste instantie enthousiast over dit voornemen en waren bereid als co-organisator op te treden maar trokken zich daarna terug omdat we geen “deugdelijk financieel plan” konden voorleggen. De Vlaamse poëziepromotie-website Parlando was en is wel bereid haar steun te verlenen aan het initiatief. Overigens hebben we reeds diverse teksten.
Organisatorisch zijn we echter nog niet in actie getreden. Maar dit zal de komende weken wel gebeuren.

* * *

En …?
Hoe zit het met onze website http://psychiatrie.blogse.nl ? Natuurlijk is met de vakantie en het mooie weer, en vooral de hittegolf in juli, het aantal bezoekers peilsnel gedaald. We vielen terug van een gemiddelde van ongeveer 140 bezoekers per dag tot nog ongeveer 50 naar het einde van augustus toe. Na een kleine blunder van de blogse-diensten (waarbij enkele delen van onze weblog verloren gingen) zijn we bij het googelen op “Netwerk Psychiatrie …” ook wel naar de twaalfde pagina teruggevallen. Heel eigenaardig, een kleine ramp die Google (of het Netwerk zelf) blijkbaar niet weet te herstellen.
Sinds 1 september is het aantal bezoekers al opnieuw aan het stijgen is. Weblog http://pyschiatrie.blogse wordt wellicht weer een klein open haardvuur in lange winteravonden.

* * *

Nog een mooie nazomer! En mogen “Ni Dieu Ni Maïtre”, God, Jezus, Allah, Boeddha, het Pantheon der Grieks-Romeinse goden en de Opperbouwmeester van het Heelal afzonderlijk of gezamenlijk over U waken!

psychiatrie en samenleving | 09-09-2006 | 19:37 | Link | Reacties (3)

La Mort a pour chacun de nous un regard!

Liefdesverdriet en de dagelijkse vernedering door (on)mensen die je argumenten counteren met de dwaze typische Vlaamsheid dat je maar een "gek" en een "psychiatrisch patiënt" bent kunnen dodelijk zijn.

Als de tijd gekomen is, denk misschien aan volgend gedicht:

Sensation – Arthur Rimbaud

Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers,
Picoté par les blés, fouler l'herbe menue,
Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds.
Je laisserai le vent baigner ma tête nue.

Je ne parlerai pas, je ne penserai rien :
Mais l'amour infini me montera dans l'âme,
Et j'irai loin, bien loin, comme un bohémien,
Par la nature, heureux comme avec une femme.

En hopen dan waar je je ook bevindt, dat je "heureux - comme avec une femme" bent.

psychiatrie en samenleving | 01-08-2006 | 02:13 | Link | Reacties (3)

Nieuwsbrief # 3

NIEUWSBRIEF  #3

Hier volgt de 3^de Nieuwsbrief van het Netwerk Psychiatrie en Samenleving, actief op http://psychiatrie.blogse.nl
Datum: 1 juni 2006.

Deze Nieuwsbrief is verstuurd naar 248 personen, organisaties of instellingen.

Onze weblog http://psychiatrie.blogse.nl haalt nog steeds ongeveer 120 à 150 bezoekers per dag: met de lente en het mooiere weer blijft het aantal bezoekers wel gestabiliseerd. Het record aantal bezoekers werd genoteerd op 22 mei: 193 bezoekers. Het aantal pageviews bedraagt  ook nog steeds ongeveer 350 à 400 per dag, maar daar moet bij bedacht worden dat op de homepage 40 logs gelezen kunnen worden.
Op Google beslaat het Netwerk reeds twee pagina’s.

Onze activiteiten slorpen echter wel steeds meer geld op. Het elektroshock-onderzoek b.v. heeft ons financieel toch wat gekost. Zoals U weet heeft het Netwerk geen inkomsten, geen subsidies, geen lidmaatschapsbijdragen.
Lezers van deze Nieuwsbrief die in weelde leven en met hun geld geen raad weten, kunnen dan ook een bescheiden gift doen aan het Netwerk op rekeningnummer 953-0151125-65 met vermelding Netwerk. God zal u lonen!

We hebben ook een paar nieuwe beschermvrouwen/heren bij: Michèle Hostekint (Vlaams parlementslid sp.a), het progressief literair-cultureel tijdschrift Gierik/Nieuw Vlaams Tijdschrift en IMAVO (Instituut voor Maatschappelijke Actie Vorming en Onderzoek dat het Vlaams Marxistisch Tijdschrift uitgeeft). Ons spectrum reikt dus van progressieve liberalen, linksliberalen over progressieve christenen, sociaal-democraten en socialisten tot marxistisch-links. Voorwaar een mooie coalitie. En dan vergeten we nog de toekomstige en politiek niet zo maar te plaatsen maar informeel invloedrijke pasionaria Karin Verelst (bioloog en philosooph), die na het ontvangen van onze Aliënofilie-prijs (zie sub) toegetreden is tot de krans van onze beschermvrouwen en –heren.
We hebben nu wel meer dan genoeg beschermvrouwen/heren. We zullen enkel nog eens aandringen bij Groen! en uiteraard azen we nog op die eigenzinnige Prins Laurent (hihi!).

* INDIVIDUELE HULPVERLENING

Steeds meer mensen nemen per email contact op met ons om raad te vragen in verband met een individueel of persoonlijk probleem. Het gaat om: 1) getuigenissen van individueel misbruik en 2) vragen die mensen zich stellen met betrekking tot hun ‘diagnose’ of hun behandeling en de begeleiding die ze volgen bij een psychiater of therapeut.
1. Het Netwerk onderzoekt zelf geen klachten met betrekking tot incidentele misbruiken en neemt zich niet voor als bemiddelaar op te treden bij dergelijke klachten, tenzij het gaat om een duidelijk en ‘voorbeeldig’ geval van systematisch misbruik waarbij de autonomie van de cliënt/patiënt en zijn recht op individuele en/of collectieve lotsverbetering wordt geschonden. (De vraag is natuurlijk: waar ligt de grens tussen een ‘incident’ en een ‘systematisch misbruik’?) Allereerst beschikken wij niet over de middelen om op reguliere basis aan incidentele klachtenbehandeling te doen, maar het Netwerk wenst zich ook prioritair te richten op het aangeven en aanklagen van ‘systematische’ wantoestanden, misbruiken en scheefgegroeide structuren in de sector van de geestelijke gezondheidszorg en de psychiatrie en op het formuleren van ‘structurele’ verbeteringen (zoals b.v. het vergroten van het aanbod aan psychotherapie in de psychiatrische ziekenhuizen en in de PAAZ’s – Psychiatrische Afdelingen Algemeen Ziekenhuis, of het verspreiden van de gedachte dat sociale ongelijkheden en het hyperindividualistische maatschappelijke klimaat aan de basis liggen van heel wat psychische aandoeningen op individueel vlak of deze aandoeningen in ieder geval verhevigen.)
Bij klachten over incidentele misbruiken vragen wij de betrokken persoon contact op te nemen met de ombudspersonen die voorzien zijn door de Wet betreffende de Rechten van de Patiënt of met de verenigingen die aan individuele belangenbehartiging doen, zoals de Sarah Beweging of de patiëntenvereniging Uilenspiegel. Is de betrokkene niet geneigd dit te doen, dan sturen wij zelf de klacht door naar de ombudsfunctie of het Provinciaal Overlegplatform Geestelijke GezondheidsZorg, uiteraard zonder dan de melder bij naam te noemen.
2. Vragen met betrekking tot diagnose of therapie zijn inhoudelijk soms gemakkelijker maar procedurieel veel delicater. Zelfs bij mensen die een informatieve vraag stellen (b.v. wat zijn de bijwerkingen van geneesmiddel X? ik volg gezinstherapie maar zou ik niet beter individuele therapie gebruiken? wat kan ik van een bepaalde therapie verwachten en wat niet?), kan gemakkelijk vermoed worden dat de vertrouwensrelatie patiënt-therapeut bij hen niet 100% is, vermits zij immers deze vragen gemakkelijk aan hun arts of therapeut zelf zouden kunnen stellen. Blijkbaar zoeken deze mensen iets dat ze bij hun psychiater of therapeut niet krijgen. We merken deze vraag naar een ‘iets’ ook op forums van websites voor zelfhulpgroepen waar mensen allerlei vragen stellen die hun arts of therapeut in principe probleemloos moet kunnen beantwoorden.
Het beantwoorden van deze hulpvragen m.b.t. diagnose of behandeling is voor ons bijzonder delicaat om diverse redenen:
* het is per email bijzonder moeilijk de context van de vraag na te trekken en een juist beeld te krijgen over de achtergrond waartegen de vraag gestalte krijgt. M.a.w. email-correspondentie leent zich niet voor het uitdrukken van dat ‘iets’ waar sommige hulpvragers blijkbaar op zoek naar zijn.
* per email is het praktisch ook niet te doen om tot een kwaliteitsvolle relatie te komen zeker niet wanneer het gaat om een complexe problematiek waarbij de persoon inkijk moet geven in zijn of haar diepste geheimen en zijn of haar meest ambivalente gevoelens. De ervaringen met het op basis van de client-centered therapie opgezette interactieve computerprogramma ELIZA en het experiment met Internet-therapie van de Universiteit van Amsterdam laten zien hoe beperkt de therapeutische mogelijkheden zijn wanneer face-to-face contact ontbreekt en de therapeut geen informatie kan betrekken uit de stem, de gezichtsuitdrukking en de lichaamshouding van de cliënt en vice versa, zeker wanneer het gaat om een complexe problematiek (en elke problematiek is min of meer complex).
* deze personen hebben een (soms maanden- tot jarenlange) relatie met een therapeut en het Netwerk wenst in principe niet te interfereren met deze relatie. Bij het communiceren met hulpvragers is het in dit verband dus een beetje dansen op het slappe koord.
Wat proberen we in deze email-interactie dan te doen (althans wanneer het gaat om meer dan een éénmalig contact)?
- wij trachten de hulpvrager kort uit te leggen wat wij bedoelen met het emancipatorisch en maatschappijkritisch perspectief waarbinnen het Netwerk zijn optreden definieert.
- we vragen deze hulpvragers hun emailcontact met ons te berde te brengen en bespreekbaar te maken met hun psychiater of therapeut.
- we pogen zoveel mogelijk op te treden volgens de regels van de client-centered counseling: vragen om verduidelijkingen en voorbeelden bij bepaalde algemene uitspraken; vragen naar mogelijke verbanden tussen verschillende elementen van hun verhaal, e.d.
- wij nodigen de mensen uit te kijken naar de context en de voorgeschiedenis van hun 'symptomen' en tot een zo gedetailleerd mogelijke (re)constructie te komen van hun ‘ziekte’verhaal waarbij we de nadruk leggen op de analyse van het doorgaans episodisch karakter van ongewenste emoties (angst, zelfmoordgedachten) of als ongewenst ervaren gedragingen vanuit de visie dat therapie een (her)schrijven is van het eigen levens- en symptoomverhaal. In de mate dat dit in de therapie nog niet is gebeurd vragen wij deze biografische zelfstudie te bespreken met hun therapeut.
- desgevraagd formuleren we in vraagvorm een ‘diagnostische’ hypothese die (een deel van) het verhaal van de persoon synthetiseert of scherper verwoordt. Ten alle prijze wordt vermeden met diagnostische etiketten te werken. Een therapie wordt niet voorgesteld, maar desgevraagd wordt wel informatie verstrekt met betrekking tot de beschikbare therapieën, hun doeleinden en hun methodiek.

*GEZONDHEIDSZORGBEROEPEN
Het Netwerk Psychiatrie en Samenleving steunt in principe het Wetsvoorstel van Annelies Storms (4 april 2006) om de beroepsbeoefenaars die vallen onder de Wet betreffende de Rechten van de Patiënt, uit te breiden met de beroepen van klinisch psycholoog en psychotherapeut. Op die manier genieten cliënten van deze twee beroepen dezelfde rechten als 'gewone' medische patiënten en kunnen zij bij schending van hun rechten beroep doen op de bij wet voorziene ombudspersonen en ombudsfuncties. Dit neemt niet weg dat wij blijven staan achter onze vraag dat de ombudsfunctie sanctionerende bevoegdheden moet krijgen en niet louter bemiddelende bevoegdheden.
Voor het Wetsvoorstel en de toelichting, zie:
http://www.dekamer.be/FLWB/PDF/51/2402/51K2402001.pdf
De vraag kan uiteraard gesteld worden waarom Annelies Storms slechts twee beroepen in de sfeer van de geestelijke gezondheidszorg (‘klinisch psycholoog’ en ‘psychotherapeut’) vermeldt, daar waar er wel tien andere zijn. Bovendien is het beroep ‘psychotherapeut’ als beroep eigenlijk wettelijk onbestaande: vooralsnog mag eigenlijk alleen een psychiater wettelijk aan ‘psychotherapie’ doen. Haar wetsvoorstel verwijst dan ook rechtstreeks naar een ander veel ingewikkelder dossier, dat van de regelgeving met betrekking tot de psychotherapie. Hier wordt al jaren over gebakkeleid.
Ondertussen is het wel zo dat anno 2006 het beroep van psychotherapeut wettelijk nog steeds niet erkend is geraakt. De verschillende actoren op het terrein van de (psycho)therapeutische praktijken in de sfeer van de geestelijke gezondheidszorg en van de opleiding tot de uitoefening van deze praktijken zitten elkaar danig in het haar, wat zich uiteraard ook vertaalt op het niveau van de parlementaire wetgever. Er is nog altijd geen politieke eensgezindheid bereikt over wat onder psychotherapie moet worden verstaan en over de vorm en de inhoud van de opleidings- en vormingsvereisten waaraan iemand moet voldoen om zich psychotherapeut te mogen noemen. Het Voorontwerp van Wet van minister Demotte ‘ter invoeging van een Hoofdstuk III in het koninklijk besluit van 10 november 1967 betreffende de uitoefening van de gezondheidszorgberoepen, betreffende de reglementering van de uitoefening van geestelijke gezondheidsberoepen’ (zelf een soort compromis tussen diverse parlementaire voorstellen) krijgt meer en meer de allure van een kluwen en vormt het onderwerp van een steekspel en getouwtrek tussen diverse beroepsgroepen en belangen betrokken bij de uitoefening van deze gezondheidszorgberoepen en bij hun opleiding en vorming.
Op twee punten zou het Netwerk graag zekerheid krijgen:
- dat de toegang tot de uitoefening van het beroep psychotherapeut en tot de opleiding psychotherapie NIET beperkt zou zijn tot mensen met een diploma van arts, klinisch psycholoog, seksuoloog of orthopedagoog. O.i. zouden filosofen, godsdienstwetenschappers, sociale werkers en in wezen om het even wie met een empathische ingesteldheid, communicatieve vaardigheden en een brede socio-culturele bagage toegang moeten hebben tot het volgen van een psychotherapieopleiding of –vorming.
-  dat de opleiding en vorming psychotherapie NIET het monopolie zou worden van de universiteiten. Het academisch milieu is niet per definitie het meest geschikte midden voor het vormen van het profiel van een bekwaam psychotherapeut.
Het Voorontwerp van Wet kan u o.a. raadplegen op:
http://www.squiggle.be/PDF_Matiere/05-11-28_Projet_Loi.pdf
Wij namen deel aan het colloquium ‘De geestelijke gezondheid: een essentiële sector die erkend moet worden’, dat de minister op 26 april organiseerde en waar hij zijn voorontwerp van Wet publiek maakte. Op dat colloquium bleek reeds dat de violen niet allemaal op elkaar zijn afgestemd. Op basis van een antwoord van minister Demotte op een vraag van senator Lionel Vandenberghe, die de organisatie van het colloquium op de korrel nam (Senaat 4 mei 2006; Lionel Vandenberghe lijkt zo een beetje de spreekbuis van de ‘corporatisten’ binnen de Belgische Federatie van Psychologen en de Vlaamse Vereniging van Klinische Psychologen), menen wij te mogen besluiten dat de minister er voorlopig niet in zal slagen de verschillende zienswijzen binnen de sector en in het parlement op één lijn te krijgen: m.a.w. vermoedelijk zal de regeling van de psychotherapiebeoefening voor de federale verkiezingen van 2007 niet rond raken. Kortom: dan mag de zaak van vooraf aan herbegonnen worden.
Om verschillende redenen lijkt dit dossier ons helemaal NIET rijp:
- er is duidelijk onvoldoende doordachte inbreng van de gebruikers. Het dossier is een aparte brede discussie in de kringen van (ex-)patiënten en hun vertegenwoordigers meer dan waard.
- het dossier bestrijkt in geen enkel opzicht het zeer brede werkveld hic et nunc van counseling, psychotherapie, persoonlijke groei en aanverwante professionele praktijken gericht op de verbetering van psychisch welzijn en geestelijke gezondheid (we denken met name ook aan het expansieve nieuwe beroep van ‘personal coaching’ of ‘mental coaching’). Vermoedelijk heeft dit te maken met de heftigheid waarmee de Belgische Federatie van Psychologen en de Vlaamse Vereniging van Klinisch Psychologen getracht hebben het terrein te bezetten en dit overigens nog steeds doen.
- we moeten bedenken dat de psychotherapie ruimer is dan het wegwerken van klinische symptomen van mensen die lijden aan een psychische aandoening en stoornis. Zowel de klassieke (min of meer erkende) psychotherapieën als de ‘alternatieve’ therapieën behelzen ook de begeleiding van mensen die medisch of psychiatrisch aan geen enkele ‘aandoening’ of ‘stoornis’ lijden en als dusdanig ook niet in behandeling zijn voor één of andere ‘diagnose’, maar die vanuit een zelfevaluatie van hun persoonlijk of maatschappelijk functioneren door het ‘volgen’ van één of andere beroepsmatig georganiseerde therapie dit functioneren willen optimaliseren en bijsturen. Het aantal ‘cliënten’ dat tot deze tweede groep hoort, moet niet onderschat worden. O.i. dringt een regelgeving zich op voor alle professionele therapeutische praktijken die begaan zijn met psychisch of geestelijk welzijn (al of niet in samenhang met het lichamelijk welzijn, in zoverre deze van elkaar gescheiden kunnen worden). De titel van het goed in de markt liggende woord ‘psychotherapeut’ reserveren voor een deelgroep van deze professionele praktijken en voor een deelgroep van (universitaire of niet-universitaire)  diploma’s gaat o.i. voorbij aan de maatschappelijke realiteit waarin het geheel van de psychotherapeutische praktijken ingebed zit.
- het dossier steunt op een o.i. achterhaalde visie op de vorming tot psychotherapeut. Het is niet omdat de universiteiten een soort opleiding (eigenlijk geen VORMING) in psychotherapie op postgraduaatsniveau aanbieden dat dit de norm zou moeten zijn of worden. Los van het feit dat de universiteiten hier zeker geen alleenrecht moeten krijgen, pleiten we ook voor een doordachtere aanpak aan de universiteiten zelf. Een breed toegankelijke voltijdse master (en eventueel doctoraat) psychotherapeutische studies en methodes zou wellicht als ONDERDEEL van een breed spectrum psychotherapeutische vorming (met veel aandacht voor leertherapie, stages, gesuperviseerde praktijk.....) een eigen plaats moeten krijgen in zowel de academische als de psychotherapeutische wereld (de master sociaal werk zoals die nu al bestaat zou daar o.i. een prima voorbeeld kunnen voor zijn). Maar essentieel is dat de vorming tot psychotherapeut in de eerste plaats een beroepsvorming is en geen academische onderzoeksopleiding (zoals de universitaire opleiding in se is georganiseerd).
- de scheiding tussen diagnostiek en therapie zoals die in sommige voorstellen impliciet en expliciet wordt ingevoerd als twee gescheiden momenten van de omgang met een cliënt/patiënt getuigt van een totale miskenning van wat een (goede) psychotherapeut/counselor/enz. in de praktijk doet.

* ONDERZOEK ELEKTROSHOCKS (Elektroconvulsietherapie)
Het onderzoek over het gebruik van elektroshock-therapie (ECT) in de Vlaamse en Brusselse ziekenhuizen verliep veel rimpellozer dan we hadden verwacht. Slechts van één van de 42 gecontacteerde ziekenhuizen konden we geen gegevens verkrijgen. U vindt een samenvatting van de resultaten op de weblog. Wilt u een volledig rapport, contacteer ons via de weblog of rechtstreeks eric.rosseel@tiscali.be
De resultaten vonden gemakkelijk hun weg naar diverse kranten zoals De Morgen en Het Laatste Nieuws, waarbij tevens getuigenissen werden opgenomen van ECT-patiënten plus een wederwoord van Dr. Pascal Sienaert van UC-Kortenberg (die het steevast heeft over het NewSpeak-achtige ‘cognitieve bijwerkingen’ in plaats van over het voor iedereen begrijpbare ‘geheugenverlies’). Het Netwerk mocht zijn standpunt ook toelichten op Radio Eén, in het programma Wilde Geruchten.
De politieke effecten van ons elektroshock-onderzoek hebben nog hun hoogtepunt niet bereikt. Het onderzoeksrapport vormde het voorwerp van een briefwisseling tussen de Vlaamse ministers Kathleen Van Brempt, Bert Anciaux en Inge Vervotte. Minister Inge Vervotte liet ons per brief weten dat haar inspectiediensten nauwer zullen toezien op het gebruik van elektroshock-therapie. Op 8 mei stelde senator Jacinta De Roeck een parlementaire vraag aan federaal minister Demotte (zie de weblog): het antwoord van de minister wordt begin juni verwacht. Ook Vlaams parlementslid Else De Wachter formuleerde tegenover Vlaams minister Inge Vervotte een zogenaamde VOU: Vraag om Uitleg. Begin juni is er overleg tussen het Netwerk en ambtenaren van het Ministerie van Welzijn en Volksgezondheid (Inge Vervotte).
Zeker is er op het vlak van elektroshock nog één en ander te doen. Zo kregen wij melding van een verpleegster die aanhaalde dat in het Kortrijkse AZ een vrouw gedwongen werd elektroshocks te ondergaan zoniet zou haar het moederschap over haar kinderen ontnomen worden. Bij deze melding (en we hebben meer klachten over het psychiatrisch ziekenhuis dat deze vrouw naar het Kortrijkse AZ had gestuurd) gaat het blijkbaar niet enkel over ECT-misbruik, maar over een meer algemeen klimaat van middeleeuws misprijzen tegenover de patiënt.

* LENTEKRIEBELS

‘Lentekriebels’ is de naam van ons relatief pragmatische (en overigens nog onvolledige) bundel van aandachtspunten m.b.t. psychiatrie en geestelijke gezondheidszorg (voor een volledige tekst: zie vorige Nieuwsbrief of de weblog onder ‘standpunten’) die per brief werden overgemaakt aan de bevoegde ministers en de voorzitters van de bevoegde parlementaire commissies in Kamer, Senaat en Vlaams parlement. Een kopie werd per email overgemaakt aan de parlementairen en politici waarmee het Netwerk correspondeert en aan de voorzitters van de politieke partijen.
Schriftelijke antwoorden ontvingen we reeds van Patrick De Wael (minister Binnenlandse Zaken), Annemie Van de Casteele (voorzitster Senaatscommissie Sociale Aangelegenheden) en Inge Vervotte (Vlaams minister Welzijn en Volksgezondheid). Email antwoord kwam er van o.a. Bart Somers (voorzitter VLD), de partij Groen!, Patrik Vankrunkelsven (VLD), Jacinta De Roeck (sp.a), Annemie Roppe (Spirit), Kathleen Van Brempt (Vlaams minister Gelijke Kansen) en Bert Anciaux (Vlaams minister Cultuur).
Al deze politici gaven aan de Lentekriebels aandachtig te zullen bestuderen en zo mogelijk te ijveren voor de realisatie van welbepaalde punten.
In het verlengde van de Lentekriebels werd samen met de vzw Uilenspiegel (als patiëntenvereniging erkend door de Vlaamse overheid) een brief gestuurd naar Vlaams minister Marino Keulen van Binnenlands Bestuur waarin hem verzocht wordt erover te waken dat institutioneel opgenomen psychiatrische patiënten vrij kunnen deelnemen aan de komende gemeenteraadsverkiezingen.

* De ZAAK Dr. VINCENT MARTIN
Dr. Vincent Martin is een psychiater die in oktober 2005 tot vier jaar met uitstel werd veroordeeld wegens de aanranding van zes patiënten, aanranding waarmee de betrokken patiënten overigens hebben ingestemd. Hij werd door de Orde van Geneesheren voor één jaar geschorst. De vzw Uilenspiegel (erkende vereniging van psychiatrische patiënten) vroeg ons een gezamenlijk persbericht de wereld in te sturen om de ‘milde’ veroordeling door de Orde aan te klagen en in zekere zin te pleiten voor een levenslang beroepsverbod. Ongeacht onze bedenkingen bij het statuut en de werking van organen zoals de Orde van Geneesheren (die we reeds in onze Lentekriebels hebben te berde gebracht) en ondanks onze vanzelfsprekende overtuiging dat grensoverschrijvend gedrag door zorgverstrekkers en therapeuten (GOG zoals dat in het jargon wordt genoemd) streng en gepast moet worden gesanctioneerd, hebben we na lang intern beraad gemeend NIET op het verzoek van Uilenspiegel te kunnen ingaan. Eerst en vooral hebben we geen toegang tot het gerechtelijk dossier en we kunnen dus geen rechtvaardig oordeel vellen in een strafrechterlijke zaak die overigens nog niet beklonken is (Vincent Martin is in beroep gegaan tegen de veroordeling door de rechtbank). U kunt onze omstandige argumenten voor ons standpunt vinden op de weblog onder ‘standpunten’. We komen er hier niet op terug. Contact met een patiënte van Dr. Martin, die NIET door hem werd misbruikt maar toch deed alsof haar leven ‘verwoest’ was door zijn deontologisch en blijkbaar ook strafrechterlijk hoe dan ook niet goed te praten manier van doen, sterkten ons in de houding ons niet te laten meeslepen door de behoefte van bepaalde dubieuze patiënten om zich voor eeuwig en altijd te vergenoegen in de slachtofferrol. De weerbaarheid van patiënten moet verhoogd worden maar dit is iets helemaal anders dan zich voor te stellen als een kwetsbare en weerloze sukkel die vanuit deze positie een heksenjacht wil voeren tegen individuele hulpverleners die strafrechterlijk of deontologisch over de schreef zijn gegaan zonder het psychiatrisch systeem in zijn geheel in vraag te stellen. Net zoals elke misdadiger heeft de persoon Dr. Vincent Martin het recht tot inkeer te komen en na het uitzitten van zijn straf opnieuw een normaal leven te kunnen leiden.
We hebben in deze zaak o.a. voorgesteld dat wettelijk vastgelegd zou worden dat een exemplaar van de Wet betreffende de Patiëntenrechten (in een voor ieder begrijpelijke vorm) zichtbaar aanwezig zou moeten zijn in de wachtkamer van elke zorgverstrekker (medisch, paramedisch of psychotherapeutisch). Patiënten moeten weerbaar gemaakt worden zodat ze niet langer afhankelijk zijn van de ‘ethiek’ van de beroepsbeoefenaars die immers altijd in handen blijft van corporatistische en zichzelf beschermende organisaties zoals de Orde van Geneesheren. Het benadrukken van de kwetsbaarheid van de patiënt om van de beroepsbeoefenaars een ‘betere ethiek’ af te dwingen is niet onze strategie. Patiënten moeten integendeel op alle mogelijke manieren aangemoedigd worden om deze rol van kwetsbaar personage te verlaten en om door hun eigen geëmancipeerd optreden de hulpverleners te dwingen zich aan de regels te houden. Een eigengereid patiënt (de slachtoffers van Dr. Martin waren socio-cultureel gezien geen sukkels) laat zich niet zomaar tongzoenen en betasten door een hulpverlener om dan een maand of maanden later klacht in te dienen met het argument dat de zorgverstrekker hem/haar had meegedeeld dat dit betasten en tongzoenen onderdeel was van de therapie. Zorgverstrekkers die hun boekje te buiten gaan, moeten strafrechterlijk en deontologisch worden gesanctioneerd, maar bepaalde patiënten mogen best ook eens in eigen boezem kijken.

* JOE EN HANS
Het Netwerk heeft zich ook niet onbetuigd gelaten in de zaak Joe van Holsbeeck (de mp3-moord) en de zaak Hans Van Themsche die in Antwerpen een Afrikaanse vrouw en een peuter dood knalde en een Turkse vrouw zwaar verwondde.
In de zaak Joe werd een tekst uitgegeven ‘De Theorie en de Praktijk van de Rotte Appels’ waarin de toenemende neiging wordt aangeklaagd om individuen niet als individuen te beoordelen maar als lid van een categoriële ‘gemeenschap’ en waarin vooral gewezen wordt op de nationaal en internationaal steeds sterker wordende tendens om, in een context van scherper wordende sociale ongelijkheden, de ‘rotte appelen’, i.e. probleemjongeren (desnoods ook als ze nog niets mispeuterd hebben), te ‘isoleren’, te psychiatriseren en in kampen te plaatsen, analoog aan kampen voor asielzoekers, psychiatrische inrichtingen, gevangenissen en dies meer. Typisch voor deze kampen (zoals in de nazi-concentratiekampen) is dat de bewoners er een onzeker juridisch statuut hebben en dus overgeleverd zijn aan de willekeur en goodwill van hun ‘begeleiders’. De tekst zal waarschijnlijk verschijnen in het eerstkomende nummer van het cultureel-literair tijdschrift GIERIK/Nieuw Vlaams Tijdschrift. Ze werd ook op het Canvas forum geplaatst. Uiteraard is ze te vinden op onze weblog onder ‘standpunten’.
Met betrekking tot de Antwerpse moorden werd in een lange lezersbrief verschenen in De Morgen en Humo (en in ingekorte versie in Het Laatste Nieuws) de snelheid waarmee politici (en niet de minsten) om hun politiek geweten te sussen de dader als een psychiatrisch geval, een ‘geïsoleerde gek’ voorstelden, op de korrel genomen, evenals het feit dat allerhande psychiaters (ook niet van de minsten) meenden een diagnose over Hans Van Themsche de wereld te mogen en moeten insturen zonder dat ze zelfs maar een foto van de betrokkene hadden gezien, laat staan hem gezien of gesproken hadden. Politici én psychiaters deden zo aan opbod in het stigmatiseren van de doorsnee psychiatrische patiënt en het insinueren van een verband tussen geestesziekte en zware misdadigheid.

Het Netwerk verzet zich tegen de pogingen vanuit zekere hoek om Hans Van Themsche kost wat kost voor te stellen als een losgeslagen gek. Het Netwerk schaart zich achter het motto: Racisme is een misdaad, geen ziekte!

* RELATIES MET ANDERE VERENIGINGEN
- Onze relatie met de Sarah Beweging blijft bijzonder vriendschappelijk. Jan Van Haelen (voorzitter) is een vast lid van de jury van de Aliënofilie Prijs. Met de Sarah Beweging is overleg gepleegd om gezamenlijk en gecoördineerd de zaak van de zelfmoorden en de ‘onbekende doodsoorzaken’ in de psychiatrie op diverse niveaus te blijven aankaarten.
- Ook met de vzw Uilenspiegel, een erkende vertegenwoordiger van psychiatrische patiënten binnen de Vlaamse Vereniging Geestelijke Gezondheid (VVGG), groeien stilaan meer amicale relaties met de nieuwe voorzitter Nadia Mahjoub en de vorige voorzitter Rafaël Daem. Al staan we op een aantal punten duidelijk niet op dezelfde golflengte (cf. de zaak Vincent Martin) en al ambieert Uilenspiegel alle psychiatrische patiënten en ex-patiënten te vertegenwoordigen waar wij ook kritisch staan tegenover de ingesteldheid van een bepaald soort patiënten, het Netwerk en Uilenspiegel hebben elkaar leren kennen in een geest van wederzijds respect. Meer concrete samenwerking in de nabije toekomst valt dan ook te verwachten.
- Overleg is in juni ook voorzien met de Vlaamse Vereniging Manisch Depressieven (VVMD, eveneens erkend door het VVGG).

* TOEKOMSTIGE ACTIE: VRIJHEIDSBEROVING EN VRIJHEIDSBEPERKING
“Het Netwerk Psychiatrie en Samenleving nodigt de Sarah Beweging en de bevriende patiëntenverenigingen Uilenspiegel en de Vlaamse Vereniging voor Manisch Depressieven uit om gezamenlijk, maar elk ook op hun geëigende manier, het thema Vrijheidsbeperking van Psychiatrische Patiënten in de schijnwerpers te plaatsen. Het gaat om een thema dat rechtstreeks betrekking heeft op het dagelijks leven van duizenden psychiatriepatiënten (zoals het verlaten van de afdeling, het bezoekrecht, de regels m.b.t. isolering, enzovoort) maar ook om meer fundamentele vraagstukken als gedwongen opname, mogelijke onbekwaamverklaring van patiënten en de problematiek van het hoog aantal zelfmoorden in de psychiatrische inrichtingen. De actie zou kunnen uitgaan van de stelling dat de psychiatrische patiënt zich wil laten verzorgen zonder terecht te komen in een systeem waar zijn juridisch statuut min of meer duister is en de eerbiediging van zijn mensenrechten afhangt van de goodwill van het behandelend en toezicht houdend personeel. De Liga voor Mensenrechten zal gevraagd worden zich bij de actie aan te sluiten.”
Deze boodschap werd midden mei gestuurd naar de Sarah Beweging, de vzw Uilenspiegel en de Vlaamse Vereniging Manisch Depressieven. Vrijheidsberoving en onverantwoorde vrijheidsbeperking van psychiatrische patiënten in ziekenhuizen zijn in vorige Nieuwsbrieven al aangekondigd als prioritaire actiepunten van  ons Netwerk. Het duikt ook regelmatig op in de diverse onderdelen van onze Lentekriebels. Het thema vrijheidsbeperking is multidimensioneel en ‘universeel’ in de zin dat de problematiek zich stelt voor om het even welke soort opgenomen patiënten en dus in principe elke vereniging of beweging die begaan is met de rechten van de psychiatrische patiënt moet kunnen aanspreken. Of we erin zullen slagen met de drie genoemde verenigingen samen rond de tafel te gaan zitten is niet vanzelfsprekend. Tussen de verantwoordelijken van de Sarah Beweging en deze van Uilenspiegel b.v. bestaan scherpe conflicten op basis van feiten uit het verleden waar wij uiteraard moeilijk kunnen over oordelen.

* DISCRIMINATIE PSYCHIATRISCHE PATIËNTEN IN HET VERZEKERINGSWEZEN
In heel wat privé-ziekteverzekeringspolissen zoals hospitalisatieverzekeringen is een clausule opgenomen waardoor psychische aandoeningen uitgesloten zijn voor terugbetaling van medische kosten. Bleek dat onze beschermvrouwe Annemie Roppe al enkele jaren met deze materie bezig is en in de parlementaire commissie reeds diverse initiatieven nam. Wij hebben in verband met deze zaak ook contact opgenomen met onze vrienden van de Sarah Beweging en Uilenspiegel die deze zaak nu ook gaan opvolgen. Meer daarover in de volgende Nieuwsbrief.

* PRIJS ALIËNOFILIE voorjaar 2006
De eerste Aliënofilie Prijs van het Netwerk werd op 27 april 2006 toegekend aan Karin Verelst, ‘philosooph’ aan de Vrije Universiteit Brussel. De Prijs bekroont een persoon of instelling die getuigt van een bijzonder respect voor andersvoelenden, andersdenkenden en anderslevenden en voor uitingen van singulariteit, eigenzinnigheid en bizarrerie en daadwerkelijk ertoe bijdraagt dat ‘anderen’ en ‘eigenzinnigen’ hun anderszijn vrijelijk kunnen beleven en manifesteren.
De Prijs werd (bij gebrek aan financiële middelen) uitgereikt in besloten kring, in het Elsense restaurant La Scala (gastronomisch bijzonder aanbevolen aan iedereen, want ook best betaalbaar), in het bijzijn van een vertegenwoordiger van Bert Anciaux, minister van Cultuur.
Foto’s van het feestelijk gebeuren kan u vinden op:

http://users.telenet.be/psychiatrieensamenleving/index.html
(reportage gemaakt door Lieven Van Meulder)
In het Najaar wordt de tweede Prijs toegekend. Wij nodigen u uit nu reeds voorstellen voor een nominatie te doen via onze weblog http://psychiatrie.blogse.nl . Een vijfkoppige jury, aangevuld met de huidige laureate, zal over uw voorstellen oordelen. Circuleren nu reeds de namen van:
- Myriam Stoffen, vrijetijdsagoge, was lid van de interdisciplinaire Brusselse onderzoeksgroep COSMOPOLIS, City, Culture & Society die uitgroeide tot een Centrum voor Grootstedelijk Onderzoek met aandacht voor de processen van globalisering, voor duurzame sociale wijkontwikkeling, culturele strategieën in het stedelijk beleid en participatieve democratie. Momenteel is zij directrice van de Brusselse Zinneke Parade waarin niet alleen deelnemers van de verschillende Brusselse wijken en culturen optreden maar (in de laatste editie) ook lichamelijk en mentaal gehandicapten en psychotici.
- Johan Sanctorum, studeerde filosofie en doctoreerde over Machiavelli. In de jaren '80 gaf hij het beruchte tijdschrift 'O' uit, een kruisbestuiving van journalistiek en metafysica. Vanuit zijn filosofisch-analytisch instinct en zijn muzikale aanleg, gecombineerd met een volstrekt gebrek aan tact of zin voor cameraderie en persoonlijke networking, tekende zich een grillig-eigenzinnig curriculum af, dat beurtelings overhelde naar het esthetische en artistieke terrein (operaregie, compositie), dan weer naar de status van filosoof, politiek analist, onderzoeksjournalist, mediacriticus, denker rond stedelijkheid en samenleving.
- Lieven Jonckheere, doctor in de psychologie en docent aan de Hogeschool Gent. Psychoanalyticus en één der aktiefste leden van de ‘Kring voor Psychoanalyse van de New Lacanian School’. Zijn bekendste publicatie draagt de titel ‘Het seksuele fantasma voorbij – Zeven psychoanalytische gevalstudies’ (Leuven, Acco, 2003). In het kader van de wetsvoorstellen en -ontwerpen tot reglementering van de psychotherapie ageerde hij scherp en scherpzinnig tegen de medicalisering/psychiatrisering en psychologisering van de psychotherapie waardoor alleen geneesheren/psychiaters, klinische psychologen en een paar andere academische beroepen in aanmerking zouden komen voor het dragen van de titel psychotherapeut. Hij neemt ook duidelijke stelling tegen de uitwassen van de biologische psychiatrie en tegen de door de farma-industrie georchestreerde ‘filosofie’ van de medicamenteuze therapie die beide het subject in de mens ontkennen.
In de Nieuwsbrief van september-oktober zullen alle naar voren geschoven kandidaten worden voorgesteld en zal u uitgenodigd worden uw voorkeur uit te spreken.

* MSN GROUP ANGST & PANIEK
Twee leden van het Netwerk werden geschrapt als lid van de msn group ‘Angst en Paniek’ nadat ze bedenkingen hadden geuit bij de kritiekloze en eenzijdige propaganda voor de cognitieve gedragstherapie op deze site en gewezen hadden op de betwistbare ‘filosofische’ en ideologische premissen van CGT. Onze Netwerkers werd zowaar in de schoenen geschoven dat ze terroristen waren en halve criminelen die mensen zouden beletten zich op de gepaste wijze te laten behandelen. Een fervente fanaat die zich tegenover andere leden met een soort deskundig taaltje opstelt als een specialist in psychofarmacologie, zich tegelijk voordoet als arts en ervaren psychotherapeut maar tot veel meer dan het afschrijven van bijsluiters van geneesmiddelen niet in staat is, verdedigde zich zelfs met de leugen dat zijn ouders slachtoffers waren van de holocaust en misbruikte het jodenleed om zo zelf de naiëve beheerder van de site, een simpele sentimentele dame zonder enige kennis van zaken op welk gebied dan ook, te verzoeken het recht op vrije meningsuiting te fnuiken. Toen onze leden daar heftig en wat stoeierig tegen protesteerden werd onze Netwerkers de toegang tot deze msn site ontzegd ‘omdat ze voor verwarring zorgden tussen de leden’.
Klacht is ingediend. We onderzoeken welke stappen ondernomen kunnen worden tegen sites waar totaal onbevoegde beheerders (die veelal zelf geen contactadres opgeven) onder het mom een zelfhulpgroep te zijn toelaten dat pretentievolle individuen (bijna steeds onder schuilnaam) aan eenzijdige, misleidende en zelfs ronduit valse gezondheidsvoorlichting doen (een dame spoort b.v. met dikwijls ronduit valse informatie openlijk of subtiel iedereen aan om lithium als geneesmiddel te nemen omdat ze dat zelf neemt), maar protest daartegen verdragen ze niet.
We herinneren eraan dat we er in februari 2006 in geslaagd zijn een soortgelijke msn group ‘Manisch, Depressief en Psychotisch’ het zwijgen op te leggen (daar werden o.a. nazi-praktijken en de nazi-psychologie – i.e. Carl Gustav Jung’s onderscheid tussen de ‘Duitse psychologie’ vs. de ‘Joodse Psychologie’ – zonder meer vergoelijkt, met als reactie van de beheerders op onze bezwaren dat ‘we in zulke zaken maar beter konden zwijgen’). De met schrik bevangen en blijkbaar laffe beheerders hebben toen na ons protest en onze klacht bij hun sponsors (6 farmaceutische firma’s, wat dacht u?) de site opgeheven. Een goede zaak want met zo’n sites waar snuggere leden misbruik maken van de argeloosheid van ‘lotgenoten’ en bezoekers, is geen enkele patiënt gediend. Dit incident was overigens de aanleiding tot het opstarten van het Netwerk Psychiatrie en Samenleving.

* KLEINE ACTIES EN POSITIONERINGEN
- het Netwerk riep op tot deelname aan de Zinneken Parade in Brussel op 13 mei 2006.
- het Netwerk riep niet op tot deelname aan de Stille Marsen, omdat ze het principieel oneens is met het gebod tot zwijgen dat de deelnemers wordt opgelegd en dat een wezenskenmerk is geworden van dit soort georchestreerde Marsen. Onze posities m.b.t. de rol van de sociale ongelijkheden en van het heersende hyperindividualisme en de elk-voor-zich--und-Gott-gegen-Allen mentaliteit in de recente geweldplegingen werden echter duidelijk geventileerd.
- het Netwerk protesteerde bij de Russische ambassade tegen het geweld tegen holebi’s op 27 mei in Moskou.
- en we vergeten wellicht één en ander.

* RECENTE (UITERAARD) INTERESSANTE TEKSTEN OP DE WEBLOG
- ‘Spreek mét ons, niet over ons’: bedenkingen bij de Beleidsnota inzake Geestelijke Gezondheidszorg van minister Rudy Demotte. http://psychiatrie.blogse.nl/log/standpunten-acties-en-interventies/
- ‘De Lange Golven van de Psyche: Psychiatrie, het Subject en zijn Morele Verantwoordelijkheid’: een optimistisch (hopelijk juiste) kijk op historische golfbewegingen in de waardering van subjectiviteit en het psychiatrisch denken daaromtrent.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/principes/
-  ‘Borderline of ERS?’: over cognitieve gedragstherapie en de ontkenning van de subjectiviteit. http://psychiatrie.blogse.nl/log/teksten-algemeen/
-  ‘Kunst en Waanzin’: een essay ja, over kunst en waanzin.
 http://psychiatrie.blogse.nl/log/teksten-algemeen/
- 'Over mijn lijf': bedenkingen bij het boek ‘Over mijn lijf: Bijsluiter bij de wet over de rechten van de patiënt' van Marc De Hert, Geerdt Magiels en Erik Thys (Antwerpen, Houtekiet, 2003). Een boek met voorstellen om psychiatrische patiënten gemakkelijker onbekwaam te laten verklaren zodat ze niet meer moeten instemmen met een behandeling en andere wanstaltigheden. http://psychiatrie.blogse.nl/log/teksten-onrechten-van-de-patient/
-  ‘De Vlaamse kwaliteitsdecreten m.b.t. de verzorgingsvoorzieningen’. Een lezing van decreten en omzendbrieven.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/teksten-beleid/
- ‘Hoe de maatschappij wordt weggedacht in de psychologie/psychiatrie!’ Over psychopathie als erfelijk of maatschappelijk gegeven, op basis van een artikel van ‘expert’ James Blair.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/teksten-ziektes/
-  ‘Autisme in de Lift’: een lezersbrief in De Standaard over (hyper)medicalisering.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/teksten-ziektes/
-  ‘Zelfmoord bij schizofrenie-patiënten’: een studie van Dr. David Healy.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/teksten-medicatie/
- ‘Nieuws over antidepressiva’: een paar persberichten over antidepressiva.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/teksten-medicatie/
- ‘Nogmaals de zaak Dr. Vincent Martin’: ons standpunt in de zaak van patiëntenverkrachter Vincent Martin.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/standpunten-acties-en-interventies/
- ‘De theorie en de praktijk van de rotte appels’: over de zaak Joe Van Holsbeeck.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/standpunten-acties-en-interventies/
- ‘Psychoanalyse en Neurobiologie’: over het boek van Mark Olms & Oliver Turnbull ‘The Brain and the Inner World: An Introduction to the Neuroscience of Subjective Experience’ (New York, Other Press, 2002). http://psychiatrie.blogse.nl/log/hoekje-jean-pierre-dewaele/
- ‘rouw en Wet’: een beetje filosofie over rouw en tumult.
http://psychiatrie.blogse.nl/log/hoekje-jean-pierre-dewaele/

Zoals U ziet, voor elk wat wils.

psychiatrie en samenleving | 01-06-2006 | 18:17 | Link | Reacties (2)