Psychiatrie: De Industrie des Doods !?

De Industrie des Doods: zo noemen de scientologen de psychiatrie. Wanneer je onderstaand verhaal (enfin: verhaal? geen fictie dus!) leest, zou je op de duur nog overwegen lid te worden van die duistere Scientology Church, die de strijd tegen de psychiatrie tot één van haar topprioriteiten heeft gemaakt.

Nadat een Hollands koppel ons artikel in het weekblad Solidair (nr. 23, 11/06/2008) “De psychiatrie wordt een industrie die de mensen wijs maakt dat ze ziek zijn” http://www.pvda.be/nl/nieuws/artikel/article/de-psychiatrie-wordt-een-industrie-die-de-mensen-wijs-maakt-dat-ze-ziek-zijn.html
had gelezen, kregen we van dit koppel onderstaand schrijven:

"Wat ons na het lezen van uw artikel echter van het hart moet is dat bij vrijwillige opnames met schering en inslag misbruik gemaakt wordt van de situatie en de patient alsnog gedwongen wordt vastgehouden.
Precies zo is met onze dochter gebeurd. Zij heeft zich meer dan een jaar geleden vrijwillig laten opnemen. In de eerste drie weken wordt echter al een Rechterlijke Machtiging aangevraagd. En die kreeg ze na drie weken vrijwillig verblijf ook uitgesproken. Gedwongen opgenomen dus na slechts drie weken, en zonder nieuwe symptomen of verergering van de symptomen. De volgende stap was dan te voorzien: gedwongen medicatie.

De ene psychiater wil dat ze wordt "vrijgelaten" omdat onze dochter geen behandeling wil, de ander zegt: "oh, maar daar weet ik wel wat op. Ik verklaar haar gewoon wilsonbekwaam en dan mag ik alles doen." Wij hebben de psychiater aan de telefoon gehad waarbij hij ons uitlegt dat onze dochter niet altijd wilsonbekwaam is, alleen af en toe (natuurlijk precies op het moment dat hij de gedwongen medicatie door kon drukken). Bizar hoor. Verder heeft de psychiater het lef tegen ons te zeggen, letterlijk: "Het doet er niet toe als ik fouten maak, ik ben gedekt door de wet."

Wilt u het vervolg weten van de levenswandel van onze dochter? Ze is helemaal kapot gemaakt! Eerst werd ze op Zyprexa geplaatst, dan een jaar afbouwen met alle logische psychotische reacties op dit afbouwen en daarna op Clozapine (merknaam Leponex, althans in België; gebruikt als laatste "redmiddel" tegen schizofrenie, maar bijzonder gevaarlijk voor de witte bloedcellen plus andere nare nevenwerkingen; met Leponex zijn in de voorbije decennia al heel wat doden gevallen). Resultaat: 40 pond erbij in 14 maanden. Hersenen kapot. Niet meer durven fietsen. Geen evenwicht meer en een trapje in het zwembad niet meer opdurven. Paniek bij het moeten oplopen van een hoge trap op het station. Trillende benen. Spraakgebrek. Glucose/insuline huishouding kapot. Heel haar metabolisme ontregeld. Constante "chemische" honger door het medicijn, met geen voedsel te stillen. Darmen, lever, nieren, lymfekanalen, longen, huid verstopt, dus geen goede eliminatie van gifstoffen meer. Autovergiftiging dus! Daar komt dan nog een diëtiste die probeert haar toch wat maar te laten afvallen via voedsel waar ze niets van begrijpt en haar rustig ook nog eens aan het giftige aspartaam zet.

Een gevaar voor de samenleving noemen wij dit soort "behandeling" en "therapie". Mensen kapot maken, zo noemen wij dat. En zij, noch wij, kan of kunnen iets doen. Gehersenspoeld met de steeds opnieuw gemaakte opmerking dat ze ongeneeslijk ziek is en levenslang medicijnen nodig heeft. Hetgeen een grove en misdadige leugen is die alleen geuit kan worden door onwetenden. Niet deze kwetsbare mensen zijn een bedreiging voor de samenleving, wel de psychiatrie (de hele ziekteindustrie + de voedingsindustrie) zijn de werkelijke bedreigingen voor de samenleving."

Wij moesten dit even kwijt. Onze dochter is de enige niet. Misbruik maken van vrijwillige opnames is kolfje naar de hand van vele psychiaters, ze weten precies hoe ze het moeten doen en zijn gedekt tot en met. Deze wetten hebben ze kennelijk goed bestudeerd, was het maar zo dat ze de achtergrond van medicijnen en de reacties hierop door het lichaam net zo goed hadden bestudeerd."

Toen we het echtpaar vroegen of we bovenstaand "verhaal" (voor ons niet zo uitzonderlijk of zeldzaam, en voor het echtpaar blijkbaar ook niet, zoals ze hierboven schrijven) op onze blog mochten plaatsen, ontvingen we verdere verduidelijkingen vanwege de moeder (we hebben de herkenbare persoonsgegevens onherkenbaar gemaakt):

"Het betreft mijn biologische dochter en ik leef samen met haar stiefvader (die overigens een fantastische vader voor haar is). Wij wonen in het noord-oosten van Nederland, onze dochter is opgenomen in een instelling waar ook wij tot voor een aantal jaren in de buurt woonden. De biologische vader van onze dochter
woont in het westen van het land.

De opname van onze dochter heeft plaatsgevonden NA onze verhuizing, het was derhalve niet meer dan logisch dat haar biologische vader, gezien ook de enorme afstand van hier tot de inrichting, contactpersoon voor de familie werd. De relevantie hiervan zal aanstonds duidelijk worden. Onze dochter is overigens dik meerderjarig.

De vrijwillige opname waar ik over schreef deed zich voor in januari 2004. Midden februari was er een zitting van de Rechterlijke Macht alwaar de gedwongen opname werd bekrachtigd. Het besluit om over te gaan tot gedwongen medicatie viel in mei 2004 (dat hoorden wij later). Daar er al eerder sprake was geweest van gedwongen medicatie hebben mijn partner en ik schriftelijk te kennen gegeven hier fel tegen te zijn. De biologische vader van onze dochter en zijn partner hebben zich eveneens hiertegen uitgesproken. Onze dochter zelf had al diverse malen te kennen gegeven geen helemaal geen medicijnen te willen.
Ik herinner mij niet precies op welke datum deze gedwongen medicatie ook daadwerkelijk is begonnen, zo'n twee weken erna, maar... ik weet nog wel
heel goed hoe!!!
Op een dag zou er een familiegesprek plaatsvinden. De ochtend van die dag merkte onze dochter bij de verpleegpost een notitie op waarop stond: "Hedenmiddag familiegesprek, NIET aan patiënte melden." Zij had het echter wel gezien. In dit familiegesprek werd meegedeeld dat de gedwongen medicatie, Zyprexa, direct zou ingaan. Onze dochter stond op en probeerde naar de uitgang van de inrichting te rennen. DE DEUREN WAREN ALLE GESLOTEN! Terwijl zij gewoon op een open afdeling verbleef. Zij werd 'gevangen' en naar een isoleercel gebracht. Aldaar werd gezegd: "Deze pil moet je slikken." Hetgeen ze uiteindelijk deed. Daarna heeft ze tien dagen op een gesloten afdeling doorgebracht.
Na een half jaar ging onze dochter door naar de rehabilitatieafdeling van dezelfde inrichting, maar in een andere gemeente.
Nadat onze dochter zo'n jaar Zyprexa heeft geslikt en steeds maar weer vertelde dat zij geen medicijnen wilde werd haar door haar persoonlijke begeleider voorgehouden dat zij mocht afbouwen. Ze zouden
kijken of dit goed ging.
Wel, afbouwen kan alleen gebeuren met nauwkeurig toezien op de persoonlijke situatie van de patiënt. In dit ziekenhuis echter volgen ze een protocol uit een boekje, het doet er niet toe wie de patiënt is en hoe deze in elkaar steekt. Mijn dochter kreeg psychotische reacties ten gevolge van het afbouwen in overvloed. Het laat zich raden, de persoonlijke begeleider vond dat het niet goed ging en vond dat zij omdat zij therapieresistent was dan maar op Clozapine gezet moest worden.
Therapieresistentie kwam uit de heldere hemel vallen en is beslist iets heel anders dan:
a. gevolgen van afbouwen van antipsychotica of
b. de bereidheid te kijken of zij zonder medicatie zou kunnen.
Naderhand hoorden wij dat Zyprexa en Clozapine absoluut niet samen gebruikt mogen worden en dat de Zyprexa dus eerst afgebouwd moest zijn. Het laat zich o.i. makkelijk raden dat onze dochter ten aanzien van het afbouwen van Zyprexa totaal is misleid. Zij werd in de afbouwperiode levendiger en kreeg weer wat hoop op een leven. Toen mijn partner en ik hoorden dat er sprake was van Clozapine, een moordend middel, hebben wij boeken vol nagelezen over dit middel, oa. van Peter Breggin, en allerhande informatie opgevraagd.
Wij hebben naar aanleiding hiervan een vragenlijst met 43 vragen opgesteld voor de behandelende arts. Omdat wij niet verondersteld worden medische kennis te hebben en ons daar ook niet op mogen beroepen hebben wij veel van onze vragen als volgt geformuleerd:
Voorbeelden:
1. "Naar onze informatie is het zo dat de gevolgen van het gebruik van 'antipsychotica' gezien kunnen worden als het chemische equivalent van chirurgische verwijdering van de hersenkwab (chemische verwijdering). De schade die ten gevolge van deze 'verwijdering' binnen de hersenen optreedt zou gezien het veel diepere sederende effect van Clozapine bij gebruik van Clozapine vanzelfsprekend veel groter zijn dan bij andere 'antipsychotica'. Is dit correct? Zo niet waaruit bestaat dan uw tegeninformatie? Indien dit wel correct is hoe groot is dan de kans op (blijvende) hersenschade en waaruit bestaat deze?"
2. "Tardieve psychose en tardieve dementie zouden op termijn behoren tot de zeer waarschijnlijke gevolgen van het gebruik van Clozapine. Is dit correct? Zo niet waaruit bestaat dan uw tegeninformatie?"
3. "Middels welke test is vastgesteld dat de huidige 'ziekte'symptomen van uw patiënte een fysieke oorsprong hebben? Middels welke test is vastgesteld dat zij niet ofwel een sociale of nog een heel andere niet fysieke oorsprong hebben zodat 'behandeling' met medicijnen helemaal niet van toepassing is?"
4. "Middels welke test is uitgesloten dat de huidige 'ziekte'symptomen van uw patiënte bestaan uit 'genees'middelenintoxicatie door langdurig (verplicht)
gebruik van zware medicatie (bv. Zyprexa) waardoor een contra-indicatie is ontstaan voor het inzetten van nieuwe (zware) toxische middelen?"

Wij hebben eveneens gevraagd of is nagegeken of onze dochter over de juiste enzymen beschikt om dit zware middel te metaboliseren en uit te scheiden. Wij hebben gevraagd of uitgesloten was dat er sprake was van Tardieve Dyskinesie (onze dochter was toen al aan het stotteren). Wij hebben gevraagd wat de psychiater zou doen aan het te verwachten enorme overgewicht. Kortom, de lijst vragen was aardig confronterend.

Wij mochten het volgende antwoord van de psychiater manager ontvangen (de behandelend psychiater was destijds nog in opleiding):
"Geachte mevrouw en mijnheer,
Midden januari jl. ontving mevrouw M., de behandelende arts van uw dochter, uw brief met het verzoek de bijna 50 vragen daarin, voor eind januari
te beantwoorden. Mede namens mevrouw M. laat ik u weten dat wij niet op uw verzoek ingaan. Zowel mevrouw M. als ikzelf hebben recent aan de vader van uw dochter mondeling informatie gegeven over de behandeling van uw dochter. De vader van uw dochter staat bij ons geregistreerd als contactpersoon namens de familie en hij heeft mij laten weten dat er afstemming met u plaatsvindt.
Wij vinden het belangrijk dat de familie geinformeerd is over de behandeling van hun familielid en zijn van mening dat wij in het geval van uw dochter voldoende informatie verstrekt hebben. Indien u beiden zelf graag verdere informatie willen, is mevrouw M. zeer bereid u te woord te staan. U kunt hiervoor een afspraak maken via het secretariaat.
Met vriendelijke groeten,
R. de M.
Psychiater/manager behandelzaken
(met een copie aan de biologische vader)"

Tot dusver het antwoord van de psychiater...

Voorlichting over het middel moet nog komen. Wij hebben een goed contact met de biologische vader van onze dochter en hadden ook hem onze vragenlijst toegestuurd zodat hij voorbereid zou zijn bij eventuele familiegesprekken. Hij was echter net als wij geïnteresseerd in de antwoorden op onze vragen en
vroeg derhalve daar hij immers wél als contactpersoon werd gezien of HIJ dan de antwoorden tegemoet kon zien. Hierop kreeg hij een agressief briefje van de psychiater terug waarin werd meegedeeld dat ook hij geen antwoord kreeg op onze vragen.

Korte tijd later is onze dochter aan de Clozapine gegaan en een deel van de rest had ik in mijn andere email al geschreven [hierboven dus, NPS]. Onze dochter heeft een bijna doorgaande gedwongen opname via de Rechterlijke Macht, de volgende zal in augustus wel
weer uitgesproken worden.

Wat ik nog kwijt wil is dat onze dochter in de instelling een klacht had ingediend bij de klachtencommissie. De klachtencommissie nodigde onze dochter uit om samen met het psychiater te komen spreken over de problemen. Ik heb daarop deze klachtencommissie gebeld met de vraag of dit te doen gebruikelijk was, en ja hoor, bij hun is het heel gebruikelijk om een objectief luisterend oor te bieden voor een klacht van een patient over de behandeling door de psychiater waar dan de psychiater zelf bijzit.

Wat misschien nog belangrijk is is dat wij een getekende volmacht van onze dochter hadden waarin zij ons machtigde om in de breedste zin voor haar te
handelen en alle informatie op te vragen die wij van belang achtten. Wij hebben dit herhaaldelijk gemeld maar de psychiaters werden hier niet koud of warm van.

Nogmaals bedankt voor Uw meeleven en bereidheid een en ander in de openbaarheid te brengen. Wie weet tot welk bewustzijn dit kan leiden.

Met heel vriendelijke groet,

Naam en adres van de ouders bij ons bekend."

Dit alles spreekt voor zichzelf, denkt u niet?

psychiatrie en samenleving | 11-06-2008 | 18:22 | Link | Reacties (3)

Zo pakt de burgemeester van Gent de kansarmoede aan

http://www.myvideo.be/watch/3852736

Onvoorstelbaar gewoon.

psychiatrie en samenleving | 22-04-2008 | 01:06 | Link | Reacties (0)

Oorlog dreigt na Schending Mensenrechten in Psychiatrisch Centrum Beernem

Rond onderstaande zaak is een ware veldslag aan de gang: in dit middeleeuws geval van zuivere schending van de mensenrechten hadden we eerst na lang gepalaver van de behandelende psychiater de toelating gekregen de betrokken patiënte te mogen bezoeken. Maar ondertussen heeft de directie de psychiater onder druk gezet zodat die ons moest melden dat een bezoek "schadelijk zou zijn voor de gezondheid van de patiënte".

Naast het zuiver individuele geval, waarvan de psychiater moest toegeven dat de betrokken patiënte helemaal niet zo'n agressieve persoonlijkheid is, is er het feit dat op de betrokkken afdeling de kamers 's nachts van 22 uur tot 7u30 op slot worden gedaan, met de grendel erop (al permitteren de verplegers het zich wel 's nachts terwijl de patiënten slapen de nachtkastjes te inspecteren): wat als hier brand uitbreekt en de dikwijls ingedommelde nachtverpleegkundige in een mum van tijd de meest diverse maatregelen moet nemen en een patiënt in de rook is gestikt voor de in paniek geschoten verpleegkundige de "cellen" opent?

Rapport (overgemaakt aan de bevoegde instanties, de Liga voor de Mensenrechten en het Centrum voor Gelijke Kansen)

Schending mensenrechten in Psychiatrisch Centrum Beernem
(P.Z. Sint Amandus, Reigerlostraat 10, Beernem)

Het betreft hier een zogenaamde borderline-patiënte (30 jaar) die zich in een vicieuze cirkel van opnames in instellingen bevindt. Zij heeft geen huisvesting meer omdat dit financiëel niet te combineren is met een opname, haar invaliditeitsuitkering is onder 'voorlopige bewindvoering' geplaatst. Vandaar dat zij via gedwongen opnames van de ene instelling in de andere gedumpt wordt. De patiënte is voor het ogenblik opgenomen in het P.Z. Sint Amandus te Beernem op de afdeling Pariz.
Zij is daar terechtgekomen via een gedwongen opname die afliep op 17.2.2008. De behandelende psychiater was waarschijnlijk vergeten om een verlenging van de gedwongen opname te vragen zodat de patiënte normaal vrij was op 17.2.2008. De patiënte werd hiervan niet op de hoogte gebracht en werd gewoon verder vastgehouden in de instelling. Op 18.2.2008 maakte de patiënte een zogezegde crisis door (volgens de patiënte uitgelokt door de psychiater en/of de verpleging). De psychiater maakte van deze situatie dankbaar gebruik en deed op 19.2.2008 een verzoek tot een nieuwe gedwongen opname.
Op donderdag 21.2.2008 ontving de patiënte in de namiddag een gerechtsbrief met de melding dat de zitting met de Vrederechter op vrijdag 22.8.2008 zou doorgaan. Zij had dus geen tijd meer om overleg te plegen met de haar toegewezen raadsman. Het was ook te laat om de griffie te verwittigen (zoals voorgeschreven) en te zeggen dat haar vertrouwenspersoon aanwezig zou zijn op de zitting. Ook (zoals de wet voorschrijft) een psychiater van haar keuze zoeken en vragen om op de zitting aanwezig te zijn was niet meer mogelijk.
Op vrijdag 22.8.2008 kreeg de vertrouwenspersoon van de instelling te horen dat hij de patiënte "om medische reden" niet mocht spreken. Toen de vertrouwenspersoon vroeg wat die "medische reden" was en hoe het met de patiënte gesteld was, kreeg hij als antwoord dat dit 'beroepsgeheim' was en dat hij zich 'tot de behandelende psychiater moest wenden, die in de loop van de volgende week beschikbaar zou zijn'...
De vertrouwenspersoon bleef dus zonder enig nieuws of informatie achter. Hij probeerde contact op te nemen met de behandelende dokter, de ombudsdienst en de raadsman die op de rechtszitting aanwezig was. Gezien het weekend was, bleef dit echter zonder resultaat.
Vertrouwenspersoon mocht "wegens medische reden" ook geen telefonisch contact opnemen met patiënte. Via bepaalde bronnen wist vertrouwenspersoon tenslotte te achterhalen dat de patiënte, na een verblijf in de isolatiecel (gefixeerd) waar men haar geweigerd heeft om drinken te geven en haar geen gebruik liet maken van het toilet, op haar kamer (kamerarrest) werd opgesloten. Zij krijgt medicatie onder dwang. Als zij haar medicatie niet neemt, vliegt ze terug de isolatiecel in.
Patiënte bleek niet aanwezig te zijn op de zitting met de vrederechter waarop het voorstel om een transfer naar een andere instelling werd verworpen.
In het verleden liet men de patiënte onder dwang documenten ondertekenen - bv. 'Eerst dit document ondertekenen en dan mag je gaan douchen - niet onderteken: niet gaan douchen'...

Verdere informatie leert ons dat de vrouw van 30 de sms'jes op haar gsm (die ze uiteraard aan de 'verpleegkundigen' heeft moeten afgeven) zelf niet mag lezen, ze worden haar voorgelezen.
In de isoleercel blijkt patiënte in haar broek te hebben moeten doen. Zij bleef gedurende twee uur met de stront tussen haar benen liggen, om het platweg te zeggen.

Regime in Beernem op de afdeling Pariz (slechts enkele van de vele regels):
- patiënten mogen niet over gsm beschikken, ook niet tijdens een beperkte periode van de dag.
- telefonisch contact kan enkel tussen 19:30 en 20:30 via de vaste lijn van de afdeling; deze gesprekken gebeuren onde rhet oog en het oor van de verpleging
- overdag heeft de patiënt geen toegang tot zijn kamer
- 's avonds rond 22:00 moet de patiënt naar de kamer en wordt de deur op slot gedaan
- roken is enkel toegestaan op een vaste tijdstippen van de dag en dan mag men maximaal 2 sigaretten roken
- patiënten mogen geen eten of drinken op de kamer bewaren (drinken maximum 1 flesje water)
- patiënten mogen geen persoonlijk zaken zoals MP3 speler, discman, radio of iets dergelijks op de kamer bewaren
- als bezoeker moet men op voorhand verwittigen welke dag en rond welk uur men op bezoek komt
- als bezoeker dient men met de patiënt in een ruimte te verblijven waar iedereen vrij in en uit loopt - privacy ?
enz....

Is dit de 'Vlaamse Geestelijke Gezondheidszorg' anno 2008?
1) De zogezegde collocatiewetgeving waarnaar politici en instellingen al 10 jaar lang verwijzen, blijkt niet te bestaan.
2) Met het isolatiereglement dat minister Hugo Weckx (CD&V; zelf vader van een 'schizofrene' dochter) na de herrie rond rond de isoleercellen in het kinderziekenhuis Good Engels te Antwerpen in 1989 liet opstellen, wordt al lang geen rekening meer gehouden. De instellingen zagen zogenaamd op tegen het 'administratieve werk'. 'Isolatie' werd 'kamerbehandeling' genoemd om aan het reglement te ontsnappen. Moeten er, zoals in Good Engels destijds, eerst doden vallen vooraléér er iets tegen het willekeurig isoleren en fixeren van mensen wordt gedaan?
3) Na 20 jaar bestaat er nog altijd geen 'onafhankelijke' Ombudsdienst binnen iedere instelling die de klachten van patiënten moet onderzoeken en oplossen (+ daarvan een verslag aan de Vlaamse Overheid moet uitbrengen).
4) De Vlaamse Inspectie Gezondheidszorg en de Administratie Gezondheidszorg blijken, na 20 jaar, nog altijd niet naar behoren te werken. Premier Verhofstadt (VLD) schreef enkele jaren geleden nochthans dat dit 'één van de prioriteiten van de volgende regering zou worden'.
5) Patiënten hebben geen rechten, de klachten van patiënten worden niet onderzocht, met de zogenaamde patiëntenvertrouwenspersoon wordt geen rekening gehouden... De 'nieuwe wet patiëntenrechten' wordt dus, 10 jaar nadat ze opgesteld en bekendgemaakt werd, nog altijd niet toegepast.
6) Waar blijft de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheidszorg te Gent met haar mooie woorden over 'positieve beeldvorming en destigmatisering'?
7) Waarom kunnen de patiënten zich niet tot de vzw UilenSpiegel binnen de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheidszorg richten? De vzw UilenSpiegel werd door de Vlaamse overheid toch speciaal opgericht om de patiënten binnen de Vlaamse Geestelijke Gezondheidszorg op nationaal en Europees gebied te vertegenwoordigen? Gaan de Europese patiëntenverenigingen stilzwijgend akkoord met dergelijke gang van zaken?
8) Waarom nemen de Ministers Gezondheidszorg hun verantwoordelijkheid inzake gezondheidszorg niet op ?
   

psychiatrie en samenleving | 05-03-2008 | 17:23 | Link | Reacties (3)

Mozes High?

De vroegere beschavingen hadden andere eetgewoontes en zagen dus de wereld anders. We (de "psychologen") zeggen nu dat ze "drugs" gebruikten, hallucinogenen die dus wanen veroorzaken. So what? Sinds wij sla en patatten eten plus een hoop vitamines in tabletvorm er bovenop, zien we de wereld ook anders. De Joden uit de tijd van de Bijbel zouden terecht zeggen dat sla een "drug" is. En wat is neurologisch het verschil tussen een "waan" en een "waarneming"? Het zenuwstelsel kan op zichzelf geen onderscheid maken tussen beide. Daarvoor heb je een derde nodig: een zedepreker of een politieagent, of een psychiater die het zogezegd weet. Kortom: iemand die brute macht gebruikt, fysiek of moreel.

Mozes was high op berg Sinaï

psychiatrie en samenleving | 04-03-2008 | 18:56 | Link | Reacties (2)

Chris Dusauchoit kan de KBC weer vragen 250.000 euro te storten

(... die ondertussen investeert in wapenproductie waarmee kinderen worden verminkt, maar soit!)

Verkrachtingen dagelijkse kost in ex-weeshuis op Jersey

Na de ontdekking van een in ontbinding verkerend kinderlijkje in een voormalig weeshuis op het Britse Kanaaleiland Jersey melden zich steeds meer getuigen over het meedogenloos seksueel misbruik van meisjes en jongens in de instelling. Ondertussen wordt de zoektocht naar nog meer slachtoffertjes in de kelder van het voormalige weeshuis vandaag door instortingsgevaar vertraagd.

Oudere kinderen verkrachten jongeren
In het weeshuis 'Haut de la Garenne' in St. Martin werden oudere kinderen door werknemers aangespoord jongeren vast te grijpen en te verkrachten, zei de nu 59-jarige Peter Hannaford. Hijzelf was als weeskind op twaalfjarige leeftijd "bijna elke nacht" slachtoffer geworden van dergelijke gewelddaden.



Dronken personeel
Andere ooggetuigen berichtten hoe werknemers van het weeshuis zich op feestjes bedronken en gericht de "zwakste kinderen" voor seksueel misbruik uitzochten. "Verkrachtingen van meisjes en ook jongens in alle leeftijdscategorieën was dagelijkse kost", verklaarde een 49-jarige vroegere bewoonster van de instelling.

Nu jeugdherberg
In totaal hebben zich inmiddels 150 vermoedelijke slachtoffers en ooggetuigen van verkrachtingen gemeld, die tot het begin van de jaren zestig teruggaan, luidde het bij de politie. Er wordt rekening gehouden met de ontdekking van bijkomende kinderlijkjes nadat speciaal afgerichte speurhonden begonnen te blaffen.

Vooraleer in het gebouw, dat nu een jeugdherberg is, bij de verdere zoektocht fundamenten uitgegraven worden en metselwerk wordt weggehaald, moet een en ander gestabiliseerd worden. (belga)

psychiatrie en samenleving | 27-02-2008 | 15:53 | Link | Reacties (0)

tja driewerf tja

Man steekt zichzelf in brand bij sociale dienst

ANP 18 februari 2008

DEN HAAG - Een 50-jarige Hagenaar heeft zichzelf maandagochtend voor het pand van de sociale dienst in zijn woonplaats in brand gestoken en is daarna brandend naar binnen gelopen. Dat heeft de politie bekendgemaakt.

Volgens een woordvoerder van de dienst Sociale Zaken en Werkgelegendheid kwam een man iets na negen uur in de ochtend het kantoor aan de Laan van Meerdervoort binnenlopen, informeerde wat en liep weer naar buiten. ‘Daar overgoot hij zichzelf met iets, stak zichzelf in brand en liep weer naar binnen’, aldus de woordvoerder.

Het personeel dat getuige was van het incident wordt opgevangen door slachtofferhulp. Volgens de politie verkeert de man niet in levensgevaar.

In het pand aan de Laan van Meerdervoort zitten behalve de sociale dienst ook een vestiging van het CWI, UWV en de Mondriaan Onderwijsgroep.

psychiatrie en samenleving | 18-02-2008 | 16:47 | Link | Reacties (1)

Even langs bij het Nederlands Sociaal Forum

Gisteravond, 23 januari, zijn we met zijn vieren de grens overgestoken naar Maastricht voor een bijeenkomst georganiseerd onder de auspiciën van de Nederlandse afdeling van het Wereld Sociaal Forum met het bijzonder aantrekkelijke thema:

"Kan onder druk van het neoliberalisme de geestelijke gezondheidszorg nog sociaal zijn?"

(de datum voor de bijeenkomst was niet toevallig vermits dezer dagen in het Zwitserse Davos het World Economic Forum doorgaat waar de machthebbers van deze planeet zich buigen over de vraag hoe ze het neoliberalisme zo lang mogelijk zullen kunnen rekken en of er niet meer geld te verdienen zou zijn aan een derde wereldoorlog; het World Social Forum is een wereldwijd antwoord op dit banket van poenpakkers, wapenhandelaars en profijtscheppers).

De avond was een organisatie van een tiental groepen: Stichting Cliënten Centrum Limburg, Stichting Time out, Stichting Tekeer tegen de isoleer, Zelfhulp Asperger, Zelfhulp Stemmen horen, Zelfhulp Borderline, Zelfhulp Herstellen doe jij zelf, Zelfhulp Vriendschapsnetwerken en Zelfhulp Aan den lijve ervaren, in samenwerking met de Mondriaan Zorggroep. Stimulator van dit gebeuren was en is éne Jan Verhaegh, filosoof (wat het ergste deed vermoeden, want wat zoals iedereen weet is filosofie in Nederland doorgaans weinig meer dan wat veredelde filisterij en gemoraliseer over "hoe erg het allemaal wel is maar dat we er iets aan kunnen doen").

Er waren een tiental sprekers, quasi allemaal zorgverstrekkers, hulpverleners en aanverwanten zoals een wethouder en een pastor, die elk een kleine tien minuten tijd kregen om zoveel mogelijk open deuren in te trappen en te zwaaien met mooie woordjes die nooit werden gedefinieerd (zoals "neoliberaal", "solidariteit", "kwaliteit van de zorg", etc.). Ook de rest van de aanwezigen (tel bij die sprekers een kleine 30 mensen) waren in grote meerderheid hulpverleners aangevuld met een beperkt aantal ervaringsdeskundigen die zich tot troostende en wereldverbeterende hulpverlener hadden omgeschoold en verder verwachten dat er goed voor hen werd "gezorgd".

Het hele gedoe beperkte zich dan ook tot een jammerklacht over hoe het neoliberalisme het de zorgverstrekkers moeilijk maakt hun edele sociale opdracht naar behoren uit te voeren. Dit liedje dat we allemaal al tien jaar uit het hoofd kennen, werd wat doorspekt met lokale Nederlandse ggz-eigenheden die vermoedelijk ook door de doorsnee Nederlander amper zouden begrepen zijn geweest. Kortom: de "zorg" moest weer de aandacht krijgen die ze verdiende en die ze blijkbaar vóór het neoliberalistisch tijdperk zou hebben gekregen. Wantoestanden, machtsmisbruik van hulpverleners en dergelijke kwamen nooit aan bod. Iedereen was het er blijkbaar over eens dat dat de zorgverstrekkers "betrokken" waren bij hun cliënten, ware er niet dat kwaadaardig "neoliberalisme". Dat die ganse inleiding dan nog eens werd samengevat door een universiteitsprofessor die immers betaald wordt om alles beter te weten, was dan ook geen verrassing. Bedroevend was ook dat niet één van deze schare sprekers blijk kon geven van enig redenaarstalent of volkstribuunvaardigheden.

Dat het neoliberalisme als hedendaagse uitingsvorm van het al een paar eeuwen bestaande kapitalisme als het ware "van nature" geesteszieken, "cliënten" en zorgbehoevenden produceert en dat dit systeem alles wat zich niet als een gewillig lichaam tot gedisciplineerde en dociele arbeidskracht laat misvormen, met een "diagnose" en een daarbij aansluitende behandeling en "zorg" bedenkt, kwam nooit ter sprake. Dat een ganse op winst gerichte psycho-industrie, gaande van schrijvers van "hoe leer ik mezelf zijn in 10 lessen" tot producenten van elektroshockapparatuur, ons wijs maakt dat we "ziek" zijn en dat we "deskundige begeleiding" met "overheidsondersteuning" nodig hebben: nee hoor! Het werd overigens ook door het middle class gezelschap van dus voornamelijk hulpverleners niet bijzonder geapprecieerd dat je op dit gegeven allusie maakte. Er werd ook wel voortdurend gesproken over een "betere wereld", maar het woord "socialisme" of iets in die trant is geen enkele keer gevallen. Tja, Maastricht ligt natuurlijk niet in Zuid-Amerika.

Na het gerekte leuter van al die inleiders werd je als aanwezige bij de discussie dan ook gevraagd je bemerking of commentaar "zo kort mogelijk" te houden en amper had je een zin uitgesproken of de moderator meende al te weten wat je eigenlijk bedoelde. Zoals hulpverleners ook altijd weten wat de "cliënt" of de "patiënt" eigenlijk bedoelt.

Qua drank waren alleen opwekkende middelen voorzien: koffie en thee. Bier of wijn om gemakkelijker in slaap te vallen was wel in grote voorraad aanwezig in de ijskasten maar was niet voor het publiek toegankelijk. Of er cannabis werd gedeald is ons niet opgevallen.

Wij Belgen weten natuurlijk dat Nederlanders veel praten zonder wat dan ook te zeggen, maar we vergeten dat toch telkens weer. Kortom, ik moet het het Nederlands Sociaal Forum niet verwijten dat ik, toen ik thuiskwam, sinds lang weer eens een kalmeermiddel heb genomen.

psychiatrie en samenleving | 24-01-2008 | 05:02 | Link | Reacties (2)

De Verlichte Geesten van SKEPP

SKEPP (Studiekring Kritische Evaluatie Pseudowetenschap en het Paranormale) stoeft er graag mee dat het het crème van de Vlaamse wetenschapsfilosofen verenigt. "Atheïstische" filosofen (filosofen???)!!! Atheïsten zijn mensen die hun leven lang hun kop breken over God wiens bestaan ze ontkennen. Een zeer logische tijdsbesteding dus. Zijn wij blij gewoon vrijgeestig te zijn en ons om God niet te bekommeren. Er zijn wel wat andere diversiteiten op deze planeet het bestuderen waard dan de hemelpopulatie en het al of niet bestaan van riviergoden.

Draaispil en sekteleider van SKEPP is prof. Willem Betz, die gerekend wordt tot één der grootste academische mislukkingen van de Vrije Universitiet Brussel. Bron: Wikipedia.nl: "Willem Betz wordt algemeen beschouwd als één der grootste academische mislukkingen van de Vrije Universiteit Brussel". Een CV heeft hij eigenlijk niet, hij publiceert alleen in blaadje met een hoog parochiegehalte (bij serieuze publicaties is hij altijd "één" van een resem van auteurs). De website van de VUB maakt hooguit melding van een zeer vreemd overkomende expertise. Hij haat uiteraard ons Netwerk, want wij durven het aan om psychotici onze rug te tonen. Betz is huisrats(oei: arts)geneeskunde"specialist" en dus specialist in alles, want de huisarts is bezig met alle huizen, keukens en tuinen. Hij durft slangengif drinken om te bewijzen dat homeopathie niet werkt, maar een psychoticus/a durft hij niet de rug tonen, want die psychoticus/a is steeds gevaarlijk en kan hem dus een mes in de rug planten. Als SKepp-er is Betz dus zeer bijgelovig, want alle bevindingen tonen aan dat psychotici minder misdrijven (van diefstallen tot moorden) plegen en veeleer slachtoffer van msidrijven zijn dan daders. Enfin.

Een voorbeeld van een hoogstaande wetenschapsfilosofische discussie tussen de patissiers van de SKEPP-"filosofen":

Groot Skeptisch Discussieforum' Forumindex | Filosofisch-kritische beschouwingen

Di Dec 18, 2007 15:41  Onderwerp: Utopisch?
Peter A: Ik heb me soms al eens afgevraagd of een maatschappij waar iedereen een leefloon krijgt maar zich ook verplicht part-time moet inzetten voor alles wat met basisbehoeften heeft te maken niet beter zou zijn. Met de resterende tijd kunnen mensen die materiëler zijn ingesteld dan lekker bijverdienen en zij die genoeg hebben aan een zonnestraal,een grasperkje en een goed boek kunnen hun wensen ook vervullen.
Naïef?
Timmber: Waarom zouden we in godsnaam het communisme terug herinvoeren als uit de praktijk gebleken is dat dit niet werkbaar is?
peterA: is toch een belangrijk verschil? Het gedeelte dat vrij wordt gelaten geeft het individu de gelegenheid zijn individualisme te beleven dat was in de USSR wel even anders. Dat basisbehoeften uit de grijpgrage klauwen van de vrijemarkteconomie blijven,want die worden vaak heel duur als speculatie zich daarop richt in tijden waar de luxeproducten minder makkelijk de toonbank over gaan. Dat iemand die liever op het strand een boek leest dan aan de ratrace deel te nemen dat kan mits hij tevreden is met een minimum aan luxe en comfort.
Tool: Gaan we daar geen ongeloofelijke luiaards en plantrekkers mee kweken?
Theophrastus: En hoe geraakt die aan een boek en hoe geraakt die op dat strand ?
peterA: Die persoon heeft toch een loon en basisbehoeften zijn gratis tot goedkoop
Psycop: @timber: Dit is zeker géén communisme. Een communist verdient geen geld voor zichzelf, maar voor de gemeenschap. Een communist krijgt zogezegd alles van de staat. In een structuur van herverdeling van geld en goederen, kan een kapitalistisch systeem perfect stand blijven houden, alsook de democratische principes.
@tool: dee kans op luiaards kan er zeker zijn. Persoonlijk heb ik er geen probleem mee dat luiaards met een basisinkomen hiermee rondkomen. Ze zullen echter niet veel extra luxe hebben. Onze samenleving draagt nu ook de 'last' van alle niet werkenden. Deze mensen zijn in regel niet lui.
Tool: de maatschappij draagt idd de last van zij die niet werken. Maar je hebt daar toch 2 soorten in: zij die niet kunnen werken (zwangerschap, ziekte, pensioen,...)en zij die niet willen werken. Met de eerste heb ik geen probleem, dat lijkt me evident. Maar de tweede groep is volgens mij wel lui en daar heb ik het moeilijk mee. In die zin vind ik in tijd beperkt stempelgeld een goede stimulans om toch te gaan werken.
TUUR: Peter A, je idee doet me een beetje denken aan het STAR-TREK heelal waar niemand een loon ontvangt maar waar iedereen werkt... Ik denk dat de eeuwige menselijke behoefte aan status die zelfopoffering een beetje in de weg staat. Wolkenstein: Lekker op je luie reet en je chicks for free, ja, ja!

Wat leren we hier zoal na het bijwonen van dit Symposion van deze hoogbegaafde Plato's en Socratessen?
1. dat het lezen van een boek een basisbehoefte is. Geef elke Afrikaan een boek (bv. een Suske en Wiske-strip) en malaria en ebola zijn uitgeroeid.
2. de extreem-rechtsen en ulraliberalen, ook de "linkse communist" Peter A komt nog niet eens op het idee dat mensen in de armoede houden hen misschien verplicht hun gat op te heffen, maar niet iedereen doet dit om te gaan werken: velen plegen liever een diefstal of een roofmoord. Ja, maar die mensen worden gestraft, zal de "communistofoob" zeggen. Maar niet zonder eerst een massa slachtoffers gemaakt te hebben en de samenleving te doordrenken met angst en onveiligheid.

Betz die zich doorgaans in elke discussie mengt, schittert hier door afwezigheid. Het filosofisch niveau ligt blijkbaar te hoog! Vandaar dat al wie ooit aan het 'Institut de philosophie' in Parijs gediscussieerd heeft, snel wordt geband op dat forum. Binnen SKEPP is die banner de man waar alle SKEPP-vrouwen verliefd op zijn. Een machtsmisbruiker oogt immers macho en dus (voor dat soort vrouwen dan toch) sexy. SKEPP kent o.i. alleen sadomasochistische paren.

Oeps: snel een cognacje en met wat vaginavocht de bladzijde van Giorgio Agamben's "Infanzia e storia" omdraaien.
Allons Enfants de la Patrie!
 

psychiatrie en samenleving | 05-01-2008 | 03:00 | Link | Reacties (0)

Nog een fan die uit haar krammen schiet !

[Toevallig stootten we op een lezersbrief in Het Nieuwsblad van een medewerker van ons Netwerk die blijkbaar van leer trekt tegen een vrome dame die graag mensen "helpt". In haar brief vertaalt zij perfect de visie van het Netwerk.]

help ik word geholpen!

Help ik word geholpen! Dit is de eerste keer in mijn hele leven dat ik in mijn pen kruip om te reageren op een krantenartikel. Ik ben al jaren tewerkgesteld als maatschappelijk opbouwwerker en heb ook als vrijwilliger in toffe initiatieven meegedraaid, ook in twee gevangenissen, met langdurig gestrafte mensen. Ik kan u zeggen dat ik altijd ontzettend veel warmte ontvangen heb van de mensen waar ik mee omging. Wees gerust, ik heb meer gekregen dan gegeven! Dat het bij Mevrouw De Nobele niet ging om het ontmoeten en tegenkomen van die andere mens is duidelijk. Was ik van haar dan zou ik bij het uitdelen van communies en bidprentjes blijven en in alle nederigheid mijn Blijde Boodschap nog eens doornemen, want daar heeft ze in heel haar loopbaan geen jota van begrepen. Ze wil eens wat anders met de Kerst om haar verdorde eenzame zieltje te sussen! Een gevangene , dat zou waarschijnlijk wel interessant zijn voor haar beperkte of perverse fantasie! Nog liefst eentje uit Koppen, daar kan je mee uitpakken. Maar ook geen zware crimineel, dat geeft je zo een onveilig gevoel !!!!! Is het niet logisch dat iemand zonder geld, zonder bezoek zich wil laten verwennen met wat drank, sigaretten en spullen uit de kantine … Voor deze mensen bestaat Sinterklaas niet en als er dan een liefdadige madame voorbij komt heb je toch even de hoop dat er toch nog engelen bestaan …. Weet die mevrouw wel hoeveel een gevangene voor zijn of haar werk krijgt? Je moet geen geld lenen aan iemand die het je niet kan terugbetalen, of was het een voorschot op het Zwitsers sommetje dat in de verte lag te blinken? Mensen in moeilijke situaties, vertellen, fantaseren soms om belangrijk te zijn, om iemand te zijn en leggen niet onmiddellijk hun ziel bloot. Je kwetsbaar opstellen doe je alleen als je iemand echt kunt vertrouwen!!!! Sommige mensen zijn heel gekwetst door het fout gelopen leven ook al hebben ze daar zelf een zwaar aandeel in gehad. Een luisterend oor, troost en een extraatje, niet oordelen doet wonderen. Hoe is die mevrouw al die jaren met haar leerlingen omgegaan? Mensenkennis zou toch het minste zijn wat iemand van 71, met een dergelijke opleiding en ervaring zou moeten hebben. Trouwens, ik vraag me af wie hier liegt. Ik dacht dat een lerares toch wel een fatsoenlijk pensioen had, ze heeft nog een sociale woning ook, er zijn anderen die daar meer nood aan hebben en er bestaat toch zoiets als een ziekenfonds. Was die 320 euro een voorafbetaling op het louche geld uit Zwitserland dat zou vrijkomen om een auto te kopen en champagne te drinken? Mevrouw De Nobele lijkt mij eerder een Ma Baker in spe. Even bij Vermassen (toch wel een belangrijke persoon om contact mee te hebben) bellen om na te gaan of het wel klopt? Gelukkig voor Katrien staat de directie en het personeel aan haar kant. Gelukkig zijn er zoveel andere vrijwilligers die in alle stilte zich inzetten voor anderen. Niet omdat ze toch zo heilige weldoeners zijn maar omdat het op weg gaan met die andere mens zo deugddoend kan zijn. Niets is zo ontroerend dan in uitgedoofde ogen weer een lichtje zien flikkeren. Ik heb enkele jaren meegedraaid in een toneelgroep met langdurig gestraften in Leuven Centraal. Het waren geen doetjes!!! Er waren duidelijke afspraken met directie en regisseur. Een vrijwilliger moet daar niet gaan therapeuteren of de pieten uit iemand zijn neus halen over wat hij heeft uigestoken. Gewoon met de gevangenen aan iets creatiefs en plezants werken deed meer wonderen. Het is een van de meest hartverwarmende herinneringen in mijn leven. Maar ja … mensen met een helperssyndroom zijn er maar alleen op uit om macht uit te oefenen over anderen en ze naar hun pijpen te laten dansen!!!!! Voor zichzelf zorgen, het wordt hoog tijd dat die mevrouw eens in eigen boezem gaat kijken, wat zelfkritiek zou haar goed doen. Het is nog niet te laat, want zo zullen haar aflaten in de hemel niet tellen!!!!

Carla Laureys

psychiatrie en samenleving | 11-12-2007 | 07:01 | Link | Reacties (1)

Risperdal: zie je wel!

Een fan van ons Netwerk schreef ons naar aanleiding van de Risperdal-zaak:

"Weet je dat men mij Risperdal 2 jaar geleden ook heeft voorgeschreven, tesamen met Deanxit EN Remergon (op één briefje) (Dr Michael Maes, jawel...): voor de rouw om de dood van mijn 2 katten. De apotheker, die mij al jaren kende, wilde het niet geven. Hij zei: dat is een gek, dat is niets voor u Mevrouw, Remergon kunt u proberen, maar de twee andere erbij, dat is aartsgevaarlijk!

Ik heb dit daarna aan een aantal mensen verteld, waaronder een vriendin van mijn ma, die Risperdal had moeten slikken om het verlies van haar man te kunnen verwerken !!!
Als de winkel maar draait hé. Uiteindelijk zal men iedereen die nog iets VOELT wel een of andere pil voorschrijven, zodat ie echt ziek wordt, en men nog meer pillen kan voorschrijven en verkopen, en er nog meer psychiaters bezocht worden.
Nu denk ik wel dat men zich hiervan stilaan bewust wordt, o.a. dankzij mensen zoals jullie.

Liefs,

A.M., Tienen"

psychiatrie en samenleving | 11-12-2007 | 01:42 | Link | Reacties (2)

Straf voor Ontvoering Kind !?

Wordt die dame die dat kind ontvoerd heeft in het Virga Jesse hospitaal van Hasselt, "geholpen" door haar in ruil voor haar "vrijlating" te verplichten zich gedwongen te laten opnemen in de psychiatrie in een gesloten afdeling? (Blijkbaar heeft de onderzoeksrechter deze beslissing genomen zonder dat een psychiater de vrouw heeft "onderzocht" en tegen de beslissing zou ook geen beroep mogelijk zijn!)
Riskeert de vrouw op die manier niet een veel langere "straf" dan indien ze voor de rechtbank zou moeten komen?

De dichtst bijzijnde psychiatrische instelling is het Medisch Centrum St-Jozef in Munsterbilzen, met als hoofdgeneesheer de "vermaarde" psychiater Frans Mesotten. Vermoedelijk zal de kinderontvoerster daar dus voor haar "pathologische kinderwens" en de andere "psychische problemen" waar de media het over hebben maar die niet worden gepreciseerd (wie heeft er tegenwoordig geen "psychische problemen"?) "behandeld" worden. Of dat Centrum daarvoor de gepaste therapeuten heeft? Het valt te betwijfelen! Nemen we volgend geval uit één van de velen die we daar kennen of hebben gekend.

Het betreft een jongeman van 25 jaar met een psychiatrische voorgeschiedenis van depressies: hij was na een drietal elkaar opvolgende overlijdens van verwanten en vrienden op de dool geraakt en in Munsterbilzen opgenomen geweest. Hij woont sinds een jaar in Beschut Wonen in Hasselt, maar onder een soort supervisie van "zijn" psychiater in Munsterbilzen, wat betekent dat hij zich aan bepaalde voorwaarden moet houden, zoniet wordt zijn huurcontract opgezegd. De jongeman is actief, zij het niet overmatig, in actiegroepen rond milieu en vakbondswerking: een beetje te "links" dus!

Op 1 mei dit jaar neemt hij deel aan de 1 mei-optocht in Bilzen, een optocht waar niets bijzonders gebeurt. Zijn aanwezigheid daar wordt gesignaleerd aan zijn psychiater van St-Jozef. De psychiater vindt er niets beter op dat hem te dwingen zich "vrijwillig te laten opnemen" tot en met 10 juni, dag van de parlementsverkiezingen, zoniet zou hij zijn Beschut Wonen verliezen en gezien zijn financiële situatie feitelijk dakloos worden. Volgens de psychiater is hij schizofreen, lijdt hij aan "politieke wanen" en maken zijn politieke bedrijvigheden hem "psychotisch". Zijn gsm wordt hem ontnomen en hij mag zelfs niet eens kijken naar de verkiezingsuitzendingen op tv. Hij zal geen toelating krijgen om op 10 juni te gaan stemmen, een flagrante wetsovertreding en puur machtsmisbruik. Met een geleende gsm slaagt hij er toch in contact te krijgen met een vakbondsman, waarna hij ons opbelt. We hebben zeker vier uur met de jongeman gesproken: de jongeman lijkt ons perfect "normaal" en in ieder geval niet "schizofreen". Wanneer wij de psychiater opbellen en hem vragen een definitie te geven van een "politieke waan", weigert hij daarop te antwoorden. Twee van zijn medepatiënten waarmee we eveneens contact krijgen en waarvan we er één van in zijn studentenjaren kennen (een universitair gediplomeerde jurist), bevestigen zijn verhaal. Uit angst voor de dakloosheid durft de jongeman het ziekenhuis niet verlaten, iets waartoe hij het recht heeft gezien hij niet "gecolloceerd" is. Hij herhaalt tegen diverse mensen en ook tegen ons dat hij aan de rand van de zeflmoord staat. Wanneer het ziekenhuis te weten komt dat hij contact heeft met ons, mag hij geen bezoek of telefoon meer ontvangen en wordt hij naar een gesloten afdeling overgeplaatst. Hij krijgt ook zware antipsychotica, zoals we konden opmaken uit zijn stem wanneer hij er toch nog eens in slaagt ons met een gsm van een medepatiënt te bereiken. Tussenkomsten van volksvertegenwoordigers uit de streek halen niets uit: ondanks de duidelijke schending van de burgerrechten, wordt de "diagnose" en de "behandeling" (die zijn psychiater "therapie" noemt) gedekt door de hoofdgeneesheer die zich beroept op de "medische competentie die door niemand kan betwist worden".

Ons laatste contact met de jongeman dateert van 3 juni. Sindsdien hebben we niets meer van hem gehoord.

We wensen de kinderontvoerster dus "veel geluk" !?

psychiatrie en samenleving | 06-12-2007 | 02:44 | Link | Reacties (0)

Seks in Rusthuizen

Er is de voorbije weken nogal wat te doen geweest over de seksproblematiek van onze senioren in rusthuizen. En vooral over het feit dat senioren in deze rusthuizen verhinderd wordt nog aan seks te doen, en soms zelfs gesprekken daarover in de kiem worden gesmoord door het "verzorgend" personeel dat zich doorgaans meer gedraagt als gebuisde kleuterleid(st)ers en paternalistische zedeprekers dan als mensen die de rustbewoners behandelen als burgers die in het bezit zijn van al hun mensenrechten. Aanleiding was een thesisonderzoek van een VUB-studente in opdracht van Sensoa ("het Vlaams service- en expertisecentrum voor seksuele gezondheid en hiv").

Terzake-Canvas ging op 19 november op het item in (zie Canvas - Terzake - Archief). Eerst werd een korte reportage getoond waarin natuurlijk alles gedaan werd om te vermijden dat de alom bekende schijnheiligheid en het pseudoconcentratiekampkarakter van de Vlaamse katholieke rusthuizen zichtbaar zouden worden. Daarna mocht  Brigitte Dhondt, Sensoa-medewerker (een naam die we op de website van Sensoa echter niet terugvinden bij de lijst medwerkers) één en ander toelichten aan de al even zedige Terzakejournaliste Kathleen Cools. Uiteraard in bedekte en inhoudsloze woorden en met de bijzonder christelijke mededeling dat het de senioren niet zozeer om ("vulgaire") seks gaat maar om de gelegenheid om elkaar als senioren te kunnen "knuffelen". Brigitte vertelde ook dat de kinderen van senioren moeite hebben met de mogelijkheid dat hun ouders-rustbewoners nieuwe relaties zouden beginnen "omdat ze bang zijn dat ze daardoor de affectie van hun ouders zouden verliezen".

Wat een schijnheiligheid! Iedereen die ietwat vertrouwd is met de realiteit in deze affaire, weet dat veel kinderen vooral bang zijn dat hun binnen afzienbare tijd stervende ouders hun bezittingen of een deel ervan zouden overdragen aan een nieuwe partner. Deze kinderen die hun eigen ouders dikwijls meer controleren dan affectie geven en die dikwijls vooral begaan zijn met de op komst zijnde erfenis, dringen er dan ook bij de directie op aan dat hun ouders in de rusthuizen elk seksueel contact (want seks schept een band, een "knuffel" natuurlijk niet) onmogelijk zou worden gemaakt.

Nochtans bestaan er te lande een aantal rusthuizen waar sekswerkers (prostituees dus) uitgenodigd worden om seksuele diensten te bewijzen aan rusthuisbewoners die daarom vragen. Dit gebeurt binnen een systeem zodat ook minder begoede oudjes van deze dienst kunnen genieten. Het "management" van deze dienst valt onder de directie die daaromtrent binnen het rusthuis een openlijk beleid voert, zonder uiteraard deze dienst te promoten of aan te bevelen. De dienst bestaat gewoon en niemand moet erover zwijgen.
In sommige andere rusthuizen bestaat deze dienst ook, maar dan als onderdeel van een geheimgehouden corrupt systeem, waarbij enkel rijke geprivilegieerde en invloedrijke rusthuisbewoners een sekswerkster op hun kamer krijgen. De "consumenten" horen er in samenspraak met de directie ook over te zwijgen.

Kortom! Vlaamse Welzijnszorg op zijn best!

psychiatrie en samenleving | 25-11-2007 | 17:00 | Link | Reacties (3)

Annemie V.L.: hoe noem je het? moord?

We vernamen vandaag ook het overlijden van Annemie V. L., 54 jaar, wonend in St-Job-in-'tGoor, efkens boven Antwerpen. Annemie belde ons drie maand geleden op: ze vroeg bijstand omdat haar vader én haar zoon waarmee ze samenwoonde, haar psychiater onder druk zetten om haar gedwongen te laten opnemen in de psychiatrie. Annemie was arts (generalist) in een afdeling van de ontwenningskliniek De Spiegel. Ze was in ziekteverlof, overwerkt en depressief o.a. omdat haar zoon van 20 er al drie jaar niet in geslaagd was zijn studiejaar met succes te beëindigen. Ze liet verstaan dat als ze gedwongen opgenomen zou worden, ze onmiddelijk zou pogen zelfmoord te plegen.

In september hebben we Annemie thuis bezocht, na haar doorheen diverse telefoongesprekken uitgelegd te hebben hoe de gedwongen opname tegenwoordig geregeld is en hoe ze zich kon wapenen. Zij heeft pannenkoeken voor ons gemaakt en ze was vrolijk, maar zeer bezorgd en pessimistisch. Annemie leek ons een geval van 'burn-out'.

Gisteren belde ik haar nog eens, want ik had al een aantal weken niets meer van haar gehoord. Haar zoon zei dat zijn moeder overleden was en legde daarop onmiddellijk neer.

Vandaag was ik toevallig in Antwerpen. Op de overvolle tram van het Centraal Station naar het Marnixplein of zoiets bestudeerde ik het stadsplan. Een vriendelijke jonge man vroeg me: "Zoekt u iets?" Ik zei: "Ja zeker! Ik zoek een mens!"

Zoals Diogenes van Sinope, die in de 4de eeuw v. Chr. met een lantaarn door Athene liep "op zoek naar een mens".

psychiatrie en samenleving | 25-10-2007 | 02:15 | Link | Reacties (0)

Racisme type I en Racisme type II

Terwijl het Vlaamse estblishment Hans Van Themsche tot levenslang veroordeelde voor racisme, eisten de Vlaamsche politieke vertegenwoordigers van dat establishment dezelfde namiddag aan de tafel van de regeringsonderhandelingen dat jongeren van 14 jaar zouden onttrokken worden aan de jeugdbescherming en overgegeven worden aan het strafrecht. Om zo de "maatschappij", i.e. dat establishment zelf, te beschermen.

Wie in deze zaken thuis is, weet dat het gaat om in groepjes samenhangende allochtonen die wat overlast bezorgen aan sjieke heren en dames die in Molenbeek en Borgorocco aan sightseeing willen doen, gekleed in catwalk-gewaden en getooid met Kate Ryan-diamanten. Dames en heren die niet beseffen dat deze uitstalling van breeddenkendheid, humanitarisme en "antiracisme" zeer provocerend is voor jongeren die precies weten dat het deze dames en heren zelf zijn die ijveren voor belastingveralgingen zodanig dat de overheid geen middelen meer heeft om deze bewust achtergestelde jongeren een levensperspectief te bezorgen.

Veel van deze dames en heren zijn psychologen, pedagogen en therapeuten allerhande: dus hoe meer jongeren in instellingen, hoe meer werk en brood voor hen!

psychiatrie en samenleving | 11-10-2007 | 20:46 | Link | Reacties (2)

Mannenwinkelstraat in Brussel !?

Het segregationisme neemt alsmaar toe. Zeker voor wat de seksen betreft. Hier en daar propageren vooraanstaande wetenschappers, zoals pseudofilosofe, pseudofeministe, pseudobiologe en pseudogriet Griet Vandermassen in het bladje van SKEPP - Studiekring Kritische Evaluatie Pseudowetenschap en het Paranormale (jaja!) - gemengd onderwijs voor meisjes en jongens. En nu dit!

psychiatrie en samenleving | 11-10-2007 | 19:38 | Link | Reacties (0)

Het motto van Mad Pride ??

HOE MEER PSYCHIATRISCHE PATIËNTEN, HOE MEER GELD VOOR DE "PATIËNTENVERENIGINGEN", dit is Uilenspiegel en nog meer in het bijzonder Rafaël Daem, mislukt als postbode en ook nog eens mislukt als psy. patiënt. "We zijn ANDERS, GEWOON", lulde hij in een pseudo-taaltje op tv. Wat is het nu? ANDERS of GEWOON?

In de eisenbundel van de Mad Pride stond niets van "preventie" tenzij van het Inge Vervotte genre: om zelfmoord te voorkomen, plaatsen we best ballustrades op hoge gebouwen en bruggen. Geen enkel voorstel om de "productie" van gekken te verminderen, geen enkel voorstel om te zorgen dat kinderen op hun 5de niet al gek verklaard worden en volgestopt worden met pillen omdat ze niet willen geloven dat Sinterklaas écht bestaat.

Ik schouwde de paar patiënten op de Mad Pride: enige New Agers (een paardekop) en een paar neonazi's (een man). Uitgedost als Ku-Klux-Klanners.

Ik ben op de Munt snel op het terras van de Lunette een stevige pint gaan drinken, niet nadat ik er een paar Valiums en Prozacs in had gegooid. Plus een Viagra, want om terug in Massachuchetts te geraken moest ik terug langs het Noordstation passeren. En dat was een mooiere Parade dan de P'ride van die KKK's.

(Bericht van Will Hall, onze internationale waarnemer van de OVSE, Organisatie voor Samenwerking in Europa, dat toeziet op de eerlijkheid van verkiezingen en het tellen van het aantal deelnemers aan betogingen)

psychiatrie en samenleving | 07-10-2007 | 07:44 | Link | Reacties (0)

HVT (vervolg)

Het superarbitragehof psychiatrie dat moest uitmaken welke psychiaters in de zaak HVT hun vak niet kenden, blijken de psychiaters van de onderzoeksrechter te zijn. M.a.w. deze die Hans het minst hebben gezien. Gelukkig zijn wij, die dachten dat het een soort wetenschappelijk congres zou zijn, niet naar A'pen gespoord. De laatste psychiater die we gezien hebben (2001, de allerlaatste is door de Orde van Geneesheren van Antwerpen na klacht van ons wegens mishandeling beoordeeld als tijdelijk vakonbekwaam), dacht dat wij ook Asperger waren: dat was toen voor Vlaanderen een nieuwe diagnose. Even uitproberen dus.

Nochtans hebben wij in onze jonge jaren nooit een kinderpsychiater gezien, voor dat arbitragehof blijkbaar het criterium om van Asperger te spreken. Natuurlijk waren er in onze tijd nog geen kinderpsychiaters. Ook toen Hans kind was waren er in A'pen (de provincie!) één man en een paardekop kinderpsychiaters (overigens doorgaans vrouwen, gezien de moederlijke vaardigheden die geacht worden diagnostische garanties te bieden en therapeutisch heilzaam te zijn! en gezien de neiging van sommige moeders zich meer te moeien met de kinderen van anderen en hun eigen kids te verwaarlozen en aan morele wreedheid bloot - !? - te stellen).

Kortom: dit proces masseert de lachspieren.  

psychiatrie en samenleving | 05-10-2007 | 18:01 | Link | Reacties (0)

Tja!

Onderstaand bericht verwondert ons geenszins. De Nederlandse samenleving is net zoals de rest van de Westerse wereld op 10 jaar tijd bijzonder inhumaan geworden, al loopt iedereen (letterlijk commercieel en met het oog op winstbejag) met "gevoelens" te koop.

Nu Asperger in de mode is zullen we de ouders maar van autisme beschuldigen.

DODE EN LEVENDE BABY OP STRAAT GEVONDEN IN ROTTERDAM

(ANP)

ROTTERDAM - In Rotterdam zijn vrijdagmiddag op straat twee pasgeboren baby's gevonden. Een van de kinderen was al overleden.

psychiatrie en samenleving | 05-10-2007 | 17:13 | Link | Reacties (0)

Hans Van Themsche !?

Openbaar Ministerie: narcist, psychopaat.
Verdediging: autist, ziekte van Asperger.

Kortom: het ganse vocabulaire wordt bovengehaald. Op kosten van de belastingbetaler. Of hoe een brute moord toelaat allerlei mensen niet alleen hun brood maar ook een landhuis in Toscane of op de Fidji-eilanden te verdienen.

We hebben over deze zaak nog maar één iets verstandigs gelezen, zij het ook met een dubieuze uitschuiver op het einde. Op Visionair België.
http://visionairbelgie.wordpress.com/2007/10/04/vanthemsche/

psychiatrie en samenleving | 04-10-2007 | 18:01 | Link | Reacties (0)

Zelfs universiteitsrectoren vertellen wel eens een mop !

"Lichamelijke opvoeding voor studenten"

psychiatrie en samenleving | 02-10-2007 | 13:11 | Link | Reacties (0)

Die goeie Good Esmeralda

Good Esmeralda is een Hollandse dame die haar naam niet wenst openbaar te maken en vanuit haar zetel ergens in Groningen of Friesland bijzonder goed op de hoogte lijkt te zijn van wat zich in België afspeelt. Zo is zij een enthousiaste fan van de Mad Pride van vzw Uilenspiegel, de zogenaamde patiëntenvereniging die o.a. ijvert voor een betere terugbetaling van psychofarmaca (zodat de mensen nog meer slikken en de geneesheren nog meer voorschrijven wanneer het geensins nodig is; laat die psychofarmaca maar goed duur zijn!) en een verplichte raadpleging van de patiëntenorganisaties in alle aangelegenheden van de geestelijke gezondheidszorg, dit zijn dus volgens het Staatsblad, dhr. Rafaël Daem van die Uilenspiegel en zijn kompaan mevr. Mieke Craeymeersch, directrice (geen directeur want mevrouw is CD&V'ster) van Similes. Similes is niet eens een patiëntenvereniging, maar een vereniging van familieleden die vraagt voor meer mogelijkheden tot gedwongen opname en dwangbehandeling (al schrijft ze dat niet op haar website, , maar ze zegt het wel op de ministeriële kabinetten en noemt het 'crisisinterventie', maar de vrijheidsberoving en de gedwongen medicamenteuze behandeling incluis isoleercel is wel voorzien). En Similes heeft als voorzitter jawel een psychiater.

Die Good Esmeralda brengt binnenkort een boekje uit "Mag ik even halluncieren?". Een "geesteszieke" is volgens Esmeralda geen zieke maar een "gehandicapte" die moet leren "omgaan met zijn handicap". Kortom: hij/zij blijft een minderwaardige die door anderen moet gecontroleerd en "geholpen" worden.

Op de msn groep vzw Psychiatrisme krijgt Esmeralda wat weerwerk. Ze schreef zelf naar aanleiding van haar onwetendheid over de aard en de geschiedenis van Uilenspiegel:
"Het maakt mij niet uit wie iets doet of zegt, maar wat hij doet of zegt en meer nog de intentie waarmee iemand iets doet of zegt. Groetjes, Good Esmeralda."

Waarop éne Gilles antwoordt:
"Ja, en wat zijn dan Uw edele intenties ?????
Wat is er edel aan een optocht waarbij de bevolking zal denken dat die lieden inderdaad "maar zotten" zijn. De Gay Pride leunt met haar optocht aan bij de ook onder het volk op bepaalde dagen (karnaval bv.) gewaardeerde travestieten.
Maar de Mad Pride? En telt u, Esmeralda, daar eens de verhouding tussen het aantal hulpverleners en het aantal "geesteszieken"! Wie heeft deze Pride bedacht? Wanneer is dit idee ontstaan? Toen de Sarah Beweging bekend maakte dat ze een manifestatie op de trappen van de Brusselse Beurs ging houden. Deze was gepland voor 30 juni 2007, maar owmille van het ontbreken van een regering en een bevoegde minister uitgesteld tot het voorjaar 2008. Uilenspiegel was zoals steeds jaloers.

Uilenspiegel werd midden 2007 door een groepering ook uitgenodigd om als enige erkende "patiëntenvereniging" samen een poëziebundel van psychiatrische patiënten uit te brengen. Uilenspiegel weigerde mee te werken, waarop die overigens niet meer bestaande groepering haar project in de ijskast stopte. Nu komt Uilenspiegel zelf met een poëziewedstrijd voor de pinnen. Pure schande. Uilenspiegel kan dit alleen door als een ware judas de ziel van de psychiatrische patiënt aan de overheid te verkopen voor een paar honderdduizend euros aan subsidies.

En U, Esmeralda, zal met de steun van Uilenspiegel en Similes veel geld verdienen aan de verkoop van Uw boekje. Zij zullen het wel marketen!Want dat is toch Uw intentie, of niet? Wat centen verdienen met het zoveelste "help uzelf"-boekje! Zoals iedereen mee profiteren van de ellende van anderen. U die beweert manisch-depressief te zijn, lithium te slikken bij tonnen en een uitkering trekt van de Nederlandse overheid. Maar zo ziek bent U niet, als we naar Uw activiteiten zien. Want zo U uw echte naam bekend maakte, zat u wegens oplichting al lang in een Nederlandse gevangenis.
Schaam U, Bad Esmeralda! 

psychiatrie en samenleving | 02-10-2007 | 02:46 | Link | Reacties (0)

70 jaar ten onrechte in de psychiatrie

70 jaar onterecht in psychiatrie

Een Britse vrouw verbleef maar liefst 70 jaar onterecht in een psychiatrische instelling. De nu 85-jarige vrouw werd als tiener valselijk beschuldigd van de diefstal van amper 2 shilling en 6 pence, een fout waarvoor ze haar hele leven veel te zwaar moest boeten.

Jean Gambell ging van het ene psychiatrisch centrum naar het andere. Haar familie dacht al die tijd dat de vrouw overleden was. Toen haar broer David een brief kreeg van het rusthuis waar ze nu verblijft, kwam de waarheid aan het licht. Het geld dat ze 70 jaar geleden zogezegd gestolen had, bleek uiteindelijk gewoon op een verkeerde plaats te zijn gelegd...

'Vorige maand ontving ik een brief van het rusthuis in Macclesfield met de vraag of we tevreden waren over de service. De brief was gericht aan mijn moeder, die 25 jaar geleden gestorven is. Foutje, dacht ik, tot ik de naam Jean zag staan. Ik belde ernaartoe en daar bleek plots onze zus te wonen', vertelt een ontzette David in Het Laatste Nieuws.

Vorige maand werd Jean na lang wachten herenigd met haar familie.

(Bron: Het Nieuwsblad; De Telegraaf)

psychiatrie en samenleving | 29-09-2007 | 15:25 | Link | Reacties (0)

een instructie voor het toedienen van Zyprexa

We kregen via een verpleegster een kopie van een instructieblad van een psychiater in een West-Vlaams ziekenhuis die de verpleging beveelt hoe Zyprexa moet toegediend worden aan een eerder onwillige patiënt.

"Zyprexa Velotab Tabl. 10 mg/tabl.
Periode: 24/11/2006 0/00 - ...
Commentaar: 1 daags, toe te dienen door hoofdverpleegster via ad hoc moederlijke verleidingstechnieken met registratie van de sucesratio."

psychiatrie en samenleving | 03-01-2007 | 20:48 | Link | Reacties (3)

Regel of West-Vlaamse Toestanden?

We belden vandaag, ons voorstellend met onze titel van doctor, de psychiater van een West-Vlaams psychiatrisch ziekenhuis voor informatie m.b.t. een o.i. ongerechtvaardigde "collocatie". De psychiater, tevens hoofdgeneesheer, vertelde ons al dadelijk dat het goed gaat met de betrokken patiënt. We vroegen hem of de eerste collocatietermijn van 40 dagen verlengd zou worden. Zonder verpinken vertelde de hoofdgeneesheer dat DIT ZEKER HET GEVAL ZOU ZIJN. "We hanteren hier een soepel systeem, hé!"
Amai! De psychiater heeft hierover niet te beslissen. Dat is de taak van de vrederechter.

psychiatrie en samenleving | 18-12-2006 | 15:36 | Link | Reacties (10)

Siegfried Bracke, de échte profiteur

Meneer Siegfried Bracke, journalist die voor 500 euro gaat spreken op debatavonden van het Vlaams Belang en als logebroeder dicht bij de bronnen van de Macht, bakt het in Terzake van 11.12.2006 wel erg bruin.
Siegfried Bracke vond dat de ontslagen Volkswagen-werknemers geen slachtoffers zijn wegens:

• ze werden toch al vorstelijk betaald
• er zijn duizenden vacatures
• ze krijgen een veel te hoge ontslagpremie
• waarschijnlijk ook nog brugpensioen

Hij zei nog net niet dat het een bende profiteurs zijn maar hij bedoelde het wel. Hij stelde zich de vraag of het daarvoor is dat mensen gingen betogen. Is dit solidariteit? vroeg hij zich af.
Er zijn 37.000 vacatures voor vaste jobs voor 600.000 werklozen. Voor Bracke is dit meer dan genoeg. De arbeiders worden volgens hem zeer goed betaald. Iemand met 20 jaar dienst verdient bij VW € 14,1418 (excl. ploeggeld) per uur. Dit is in elk geval veel minder dan Brackes wedde en ze moeten er veel harder voor werken.
Bracke vroeg zich ook af (hij zegt altijd 'de mensen vragen zich af' maar hij bedoelt zichzelf) wanneer het met het brugpensioen nu eindelijk eens gaat afgelopen zijn.

De VRT en VBO één front tegen de werknemers. Maar Bracke wordt wel betaald door onze belastingen. Men zou beter de VRT privatiseren, er is toch geen enkel verschil meer met de privézenders.

psychiatrie en samenleving | 11-12-2006 | 22:16 | Link | Reacties (0)

een bezoek aan een vvmd-afdeling

eind augustus ben ik op basis van een uitnodiging van jan michiels, voorzitter Vlaamse Vereniging van Manisch-Depressieven VVMD, naar een VVMD-bijeenkomst in Vilvoorde geweest. jan zou er spreken over "de maatschappelijke aspecten van de ggz", wat me als medewerker van het Netwerk Psychiatrie & Samenleving uiteraard bijzonder interesseerde.

ik kwam er in een lokaal waar twee dames verveeld stonden rond te draaien. ik zei mijn naam: 'Eric' en zette me neer. één der dames stelde zich voor. ze vroeg of het de eerste keer was dat ik kwam. ik zei: 'ja'. ik was zelf al 5 minuten te laat. een man was er niet te bespeuren. 'jan is ziek,' zei één der dames, een bijzonder neerslachtig en zenuwachtig uitziende dame. 'ik vervang hem', zei ze. de andere dame was een 'echte' pätiënte, op dat moment opgenomen in het Jan Portaels-ziekenhuis van Vilvoorde.

na een kwartier zei de 'animatrice': 'we zullen maar beginnen, er zal wel niemand meer komen.' ze wou een soort exposé geven, maar ik zei: 'kunnen we niet gewoon praten?' ze vroeg nog eens of ik nieuw was. ik bevestigde. dan gaf ze een uiteenzetting over de drie soorten bipolaire stoornissen, heel pedant: 'de eerste, met gelijke cycli van manie en depressie; de tweede met vooral manische pieken; de derde met vooral depressieve fases.' ze vroeg me waar ik me situeerde.
ik zei: 'bij geen enkele!' ze keek al kwaad. 'je behoort altijd bij één van de drie!'. en ik merkte op: 'ik vind dat elke manisch-depressief een soort apart is.' daar werd ze even stil van, was ze niet op voorbereid. ze was ook maar een vervangster voor jan michiels. 'ja, elk mens is een geval apart. maar je behoort bij één van de drie types. het is genetisch bepaald.' en ik was zo stout te vragen: 'wat is de naam van het gen of chromosoom?' ze keek me heel boos aan. 'hoe dan ook, het is wetenschappelijk bewezen.' ik hield me in, wist dat ik hier niet op mijn plaats was. 'wat neem je als medicijn?' ik zie: 'vroeger nam ik lithium, nu alleen nog 75 mg. Efexor. en daar wil ik ook mee kappen.'

nu werd ze echt wel kwaad. 'dat kan hier niet. een VVMD'er moet zijn medicijn nemen, en liever een stemmingstabilisator dan een antidepressivum;' 'ik zei: 'tegretol en depakine zijn anti-epileptica. ik weiger dat te nemen'. ze zei: 'je mag blij zijn dat er hier niet meer volk was, want ik zou je moeten verzoeken van weer weg te gaan. je bedreigt de therapie van de andere manisch-depressieven!' ik zei: 'hoezo?' 'je moet de instructies van de psychiater volgen.' ik zei dat ik geen psychiater meer wou zien in mijn leven. de andere patiënte begon nu ook bedenkelijk te kijken met een gezicht van 'waar ben ik? wat vertelt die?'. 'je moet gaan,' zei de animatrice. 'we kunnen zo'n mensen als jij bij de VVMD niet toelaten.' ik zei: 'ik kwam niet voor de VVMD, maar voor de lezing van mr. michiels. en verder geniet ik van de patiëntenrechten en kan ik elke behandeling weigeren. niemand kan mij verplichten naar een psychiater te gaan. dat weet u toch.' ze slikte even. 'en ben je md?' 'ja, volgens de psychiater die me officieel op invaliditeit gezet heeft, ja!'.

ik besloot bij een korte vraag van de andere dame me verder koest te houden en aan participerende observatie te doen. de animatrice vertelde de andere dame dat ze eerst bij een soort goeroe was geweest, waar ze zeer gefascineerd door was' (verliefd dus, dacht ik). 'het koste me veel geld, ik werd niet slechter maar echt beter werd ik ook niet. maar ik ging er elke week twee maal naar toe. maar mijn man begon zich te verzetten en deed me kiezen: die goeroe of ik vraag echtscheiding. ik kon mijn gezin niet breken.' (de twee dames, ongveer 35 jaar oud, waren echt zeer 'Vlaams' en boerinneachtig gekleed, zo op 10 km. van een grootstad als Brussel en zelfs voor Vilvoordse normen.) 'dus ik ben bij mijn man gebleven en mijn huisarts stuurde me naar een psychiater die me tegretol en een antidepressivum voorschreef. nu ben ik genezen.' nou, ze zag er zeer ziek uit. 'ik heb geen hoogtes en geen laagtes meer.' nu vond ik dat ik toch iets moest zeggen, ik ben geen man om te zwijgen: 'ik ben liever een week manisch en creatief en dan een paar dagen depressief, dan de rest van mijn leven als een gevoelloze te leven.' weer zei ze dat ik maar beter weg ging. ik vroeg haar: 'hoeveel plezier hebt u nog aan seks met uw man? of kookt u alleen maar voor hem en gaat hij verder maar naar Brussel-Noord.' de vrouw verbleekte en moest bijna ondersteund worden. en ik zei wie ik werkelijk was. en dat ik zeer actief was en dat ik wist dat VVMD gesponsored werd door de firma's die de pillen maakten die ze me wou aanpraten.

als ik bij mijn auto terugkwam, zag ik dat ik een lekke band had. 'de toorn gods,' dacht ik. 'maar ik ben ontsnapt aan een sekte!'

psychiatrie en samenleving | 10-12-2006 | 22:30 | Link | Reacties (3)

Paul Arteel en Mieke Craeymeersch ook manisch-depressief !!

Op het bladje Ups & Downs van de Vlaamse Vereniging Manisch-Depressieven staan verdomd zinnige dingen en aanbevolen lectuur voor allen, jong en oud, van 7 tot 77.

B.v. de samenstelling van het bestuur. Ik zocht dat op de site van VVMD om Jan Michiels, de beminnelijke voorzitter, uitleg te vragen over dat artikel over Hilde Vandecasteele in Ups & Downs, zie deze site gisteren. MAAR MENEER SMEET DIRECT DE TELEFOON NEER. Ik dacht: ik heb me van nummer vergist en draaide nog eens 053/775097. Maar zijn vrouw zei dat hij ziek was en niet kon opnemen. Die man lijdt blijkbaar niet aan MD, maar aan rapid cycling! Een ander woord: voor geen kloten aan je lijf. Dat is inderdaad een heel erge organische ziekte en we wensen hem dan ook snel een trip naar China toe, daar naaien ze dat soort organen er weer aan. Afgerukt van ter dood veroordeelden van die sekte daar op wiens naam ik nu niet kan komen. En voor dat heerschap ga ik niet de moeite doen dat op te zoeken.

Het bestuur bestaat uit 13 leden: geen veilig getal voor mensen die bipolair zijn of rapid cycleren.
Het eerst genoemde bestuurslid is: Paul ARTEEL; directeur Vlaamse Vereniging Geestelijke Gezondheid. Paul Arteel ook al manisch-depressief? Of gewoon een cumul: geld via twee ruiven?
Verder: Mieke Craeymeersch, directrice Similes, vereniging voor familieleden en nabestaanden van psychiatrische patiënten. Mieke Craeymeersch ook MD? Of rapid? Of ook twee ruiven? En Mieke zit ook in het bestuur van VVGG en Jan Michiels vermoedelijk ook!
Mieke is blijkbaar familielid van zichzelf als psychiatrisch patiënt. Wat een onanie!
Ondervoorzitter is Pierre Belpaire. Die man vroegen we in maart, toen we amper een week bestonden als Netwerk, waarom VVMD gesponsored was door 6 farmaceutische firma's. We kregen als antwoord een salvo van scheldwoorden. Nu nog zenden we hem als straf steevast onze Nieuwsbrief al heeft hij al minstens vier keer (on)vriendelijk gevraagd van onze mailing list geschrapt te worden.

Wat een clubje bedriegers daar!!! En wij hebben daar zoals voor Sarah Beweging en Uilenspiegel in de zomer lidgeld aan betaald om met iedereen vriend te zijn. Wat een treurige zielige bende!

psychiatrie en samenleving | 10-12-2006 | 20:26 | Link | Reacties (4)

wat je zoal kunt lezen in de mails van het Freedom Center!

psychiatrie en samenleving | 12-11-2006 | 03:49 | Link | Reacties (0)

als psychiater in de psychiatrie

"het ergste dat een mens kan overkomen, is als psychiater zelf in de psychiatrie te belanden. Ik ben zo'n geval. In 1989 werd ik wegens alcoholisme en ermee gelieerde problemen opgenomen in de ontwenningskliniek Ter Dennen Broeders Alexianen Tienen. De psychiater Dr. Stan Ansoms, zelf een zeer beminnelijk en redelijk bekwaam man, had de patiënten aldaar ingedeeld in twee groepen: de cultureel beteren én het uitschot, een prachtige weerspiegeling van de klassenmaatschappij. Bij de cultureel beteren gold bvb. de "individuele" straf: als je toch betrapt werd op drinken, dan moest je drie vrije weekends inleveren. Bij het uitschot gold de "collectieve" straf: dronk iemand toch, dan werd de ganse groep gestraft. Soit.

Zelf zat ik "uiteraard" bij de beteren, al voelde ik me meer verwant met het uitschot. In mijn groep van 14 mensen, zaten zo maar eventjes 4 geneesheren, waarvan TWEE PSYCHIATERS, en nota bene, ook een chirurg. Op ons psychiaters konden de verplegers-animatoren zich bij de "groepspsychotherapie" uitleven. Zelf kreeg ik te horen telkens als ik mijn mond eens open deed: "Jij bent een stekelvarken en we zullen één voor één je stekels uittrekken!" De gemiddelde verblijfsduur in Ter Dennen was twee à drie maand: ik zelf bleef er 6 maand. Eén van de geneesheren is uit Tienen nooit weggeraakt: hij zit er nog steeds, volledig verontmenselijkt, ook fysiek.

In 2002 had ik het weer moeilijk. Ik kwam in St-Norbertus Duffel op de opname-afdeling met de mooie naam FASE terecht. De psychologe, een verschrikkelijk lelijk mens, zowel van lijf als van geest, wou me een Rorschach afnemen, je weet wel, die kaarten met inktvlekken waarbij je moet zeggen wat je erin ziet. Ik vertelde haar dat ik indertijd zelf een cursus Rorschach-diagnostiek had gevolgd en dus wist hoe ik via mijn antwoorden mij zelf een diagnose kon bezorgen. (Overigens is de Rorschach al meer dan een kwarteeuw wetenschappelijk totaal achterhaald.) "Toch maar doen", zei de psychologe op bevelende toon. Ik heb dan maar de antwoorden gegeven van een seksueel pervert. Ik heb verder nooit niets meer van haar gehoord.

Uieindelijk werd ik daar van de éne dag op de andere door psychiater Vandendriessche op straat gezet, hoewel ik er zeer erg aan toe was. Om voorschriften voor medicijnen te krijgen heb ik hem uit een vergadering moeten halen. Ik heb nadien klacht ingediend bij de Orde van Geneesheren. De klacht werd ontvankelijk verklaard maar de Wet voorziet dat de Orde haar "vonnissen" niet aan de aanklager mag bekend maken."

Tot zover deze getuigenis. Naam en adres bekend bij het Netwerk.

psychiatrie en samenleving | 13-10-2006 | 19:06 | Link | Reacties (4)

Flagrant misbruik psychiatrie ???

Vrijdag heeft de Gentse Kamer van Inbeschuldigingstelling de 37-jairge Annick De Gucht, die begin deze maand haar vierjarig zoontje Cian vermoordde, in vrijheid gesteld omdat bij de aanhouding en de voorlopige hechtenis procedurefouten zijn gemaakt. De vrouw zou depressief zijn of zijn geweest omdat haar man wil scheiden. Haar vrijlating is evenwel totaal wettelijk.
Volgens de krant De Morgen van zaterdag 29 april probeert de procureur nu de vrouw via een procedure van gedwongen opname bij de vrederechter opnieuw op te sluiten (vroeger ‘collocatie’ genoemd). Moet de psychiatrie hier gebruikt worden als een achterpoortje om een bepaalde rechtspraak te neutraliseren?

De Wet betreffende de Bescherming van de Persoon van de Geesteszieke (26 juni 1990) somt in artikel 2 drie voorwaarden op voor ‘beschermingsmaatregelen' (i.e. gedwongen opname) en deze moeten tegelijk aanwezig zijn:
·        geen enkele andere aangepaste behandeling is voor handen
·        het moet om een mentaal of psychisch zieke gaan (m.a.w. een arts moet die ‘ziekte' vaststellen)
·        de toestand van de betrokkene moet de maatregel vereisen: hetzij dat de persoon ernstig zijn gezondheid en veiligheid in gevaar brengt, hetzij dat hij een ernstig gevaar vormt voor het leven en de integriteit van anderen.
Is hier aan deze voorwaarden voldaan? Is de vrouw geestesziek? Is er een andere behandeling mogelijk? Vormt ze nog een gevaar voor zichzelf of voor anderen?

In de normale door de wet voorzien procedure moet een belanghebbende (familielid, nabestaande, buur, behandelende arts, etc.) een schriftelijk verzoek indienen bij de vrederechter. Artikel 5 van de wet bepaalt welke elementen in dit verzoekschrift moeten opgenomen worden. Zo moet de indiener zijn verwantschap of de aard van zijn relatie met de betrokkene aangeven. Bij het verzoek moet een medisch rapport zijn gevoegd, niet ouder dan 15 dagen. Dit rapport moet de gezondheidstoestand van de betrokkene beschrijven, de symptomen van de ziekte aangeven en vaststellen dat aan de voorwaarden voor opname is voldaan. Dit medisch rapport mag niet opgesteld zijn door: 1) een verwant of aanverwant van de betrokkene 2) een verwant of een aanverwant van de verzoeker of 3) door een arts die op welke manier ook verbonden is aan de psychiatrische dienst waar de zieke zich (reeds) bevindt. Het rapport moet niet door een psychiater zijn opgesteld, maar kan geschreven zijn door om het even welke arts.
Wordt hier in het geval Annick De Gucht de normale procedure gevolgd, dan is dus de vraag welke belanghebbende het verzoekschrift heeft ingediend en welke arts het medisch attest heeft afgeleverd.

Het bericht in De Morgen doet echter vermoeden dat de spoedprocedure is gevolgd (die in de praktijk van de gedwongen opnames het meest courant is) waarbij de procureur des konings eigenmachtig en ambtshalve kan optreden. In geval van spoed en urgentie (artikel 9) kan de procureur van de plaats waar de zieke zich bevindt, een gedwongen opname bevelen in een psychiatrische dienst die hij aanduidt. De procureur kan ambtswege (i.e. op eigen initiatief) optreden na een geschreven advies van een door hem aangestelde geneesheer of na een verzoek door ‘een belanghebbende' vergezeld van een medisch verslag zoals voorzien in de normale procedure. De procureur dient binnen de 24 uur bij de vrederechter een verzoekschrift in. Hij deelt tevens zijn beslissing mee aan de zieke en aan de persoon die om opname verzocht heeft. Voor de rest wordt de normale procedure gevolgd. De indiening van een verzoek door de procureur betekent niet dat de betrokkene automatisch wordt opgenomen. Ook bij de spoedprocedure kan het zijn dat de vrederechter niet ingaat op het verzoek (hier van de procureur). Ook kunnen zich procedurefouten voordoen, b.v. de procureur vergeet het verzoek tijdig in te dienen. In al deze gevallen wordt de betrokkene meegedeeld dat hij of zij vrij is de instelling te verlaten.
Hier is de vraag: wie is of de arts die advies gegeven heeft of de ‘belanghebbende’ die bij de procureur een verzoek heeft ingediend?

Ons lijkt het dat hier duidelijk een loopje wordt genomen met de Wet. De psychiatrie wordt hier ingezet voor zaken waarvoor de Wet niet bedoeld was. Het kan natuurlijk dat de omgeving waar de van moord betichte vrouw woont, zich nu vijandig opstelt en dat de vrouw moet ‘beschermd’ worden. Er zijn echter andere manieren om deze vrouw te beschermen dan de ‘regeling’ via de gedwongen opname. Ook zal het ongetwijfeld zo zijn dat de vrouw een vorm van hulp behoeft, al of niet van psychiatrische aard. Maar dan kan men er haar evengoed van overtuigen zich vrijwillig te laten begeleiden of te behandelen of zich desnoods vrijwillig te laten opnemen.

psychiatrie en samenleving | 29-04-2006 | 20:21 | Link | Reacties (3)

hilde

hilde was secretaresse bij het Europees Parlement. vrij plots kreeg ze een depressie. een depressie die maar bleef duren. ze werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis in Kortrijk. na drie jaar nam ze 26 pillen per dag. omdat haar toestand niet beterde (wat wil je met de nevenwerkingen van 26 pillen), kreeg ze een reeks van 8 elektroshocks. zes maanden, nu een klein jaar geleden, is ze in een afgezonderde kamer gestorven. ze was amper 42. 

psychiatrie en samenleving | 05-03-2006 | 20:37 | Link | Reacties (2)

geval 2: te slecht om in een beschutte werkplaats te werken

ik ben sinds twee jaar in behandeling bij een psychiater in Halle voor schizo-affectieve stoornis. ik volg nu al een jaar bijscholing en daardoor voel ik me beduidend beter en kan ik me thuis ook beter bezighouden. nu had ik voor het bekomen van een integratiepremie van de Vlaamse Overheid een diagnose op papier nodig. daarin schreef die psychiater dat mijn prognose twijfelachtig was en dat ik zelfs niet 'in staat was in een beschutte werkplaats te werken'. dat laatste heeft me geen goed gedaan. cursussen volgen is zinloos geworden. ik heb zelfs naar tele-onthaal gebeld omdat ik zin had om mijn polsen over te snijden. (februari 2006) 

psychiatrie en samenleving | 19-02-2006 | 23:31 | Link | Reacties (0)

geval 1: in afdeling bij mijn verkrachter

ik ben tien dagen opgenomen geweest in een afdeling van een Brabants psychiatrisch ziekenhuis, waar ook een man zat die me twee jaar geleden gepoogd heeft te verkrachten. ik was er kapot van en mijn medicatie moest gevoelig opgedreven worden. maar er was zogezegd geen plaats op een andere afdeling. (januari 2006)

psychiatrie en samenleving | 19-02-2006 | 23:26 | Link | Reacties (0)