Psychiatrie: De Industrie des Doods !?
De Industrie des Doods: zo noemen de scientologen de psychiatrie. Wanneer je onderstaand verhaal (enfin: verhaal? geen fictie dus!) leest, zou je op de duur nog overwegen lid te worden van die duistere Scientology Church, die de strijd tegen de psychiatrie tot één van haar topprioriteiten heeft gemaakt.
Nadat een Hollands koppel ons artikel in het weekblad Solidair (nr. 23, 11/06/2008) “De psychiatrie wordt een industrie die de mensen wijs maakt dat ze ziek zijn” http://www.pvda.be/nl/nieuws/artikel/article/de-psychiatrie-wordt-een-industrie-die-de-mensen-wijs-maakt-dat-ze-ziek-zijn.html
had gelezen, kregen we van dit koppel onderstaand schrijven:
"Wat ons na het lezen van uw artikel echter van het hart moet is dat bij vrijwillige opnames met schering en inslag misbruik gemaakt wordt van de situatie en de patient alsnog gedwongen wordt vastgehouden.
Precies zo is met onze dochter gebeurd. Zij heeft zich meer dan een jaar geleden vrijwillig laten opnemen. In de eerste drie weken wordt echter al een Rechterlijke Machtiging aangevraagd. En die kreeg ze na drie weken vrijwillig verblijf ook uitgesproken. Gedwongen opgenomen dus na slechts drie weken, en zonder nieuwe symptomen of verergering van de symptomen. De volgende stap was dan te voorzien: gedwongen medicatie.
De ene psychiater wil dat ze wordt "vrijgelaten" omdat onze dochter geen behandeling wil, de ander zegt: "oh, maar daar weet ik wel wat op. Ik verklaar haar gewoon wilsonbekwaam en dan mag ik alles doen." Wij hebben de psychiater aan de telefoon gehad waarbij hij ons uitlegt dat onze dochter niet altijd wilsonbekwaam is, alleen af en toe (natuurlijk precies op het moment dat hij de gedwongen medicatie door kon drukken). Bizar hoor. Verder heeft de psychiater het lef tegen ons te zeggen, letterlijk: "Het doet er niet toe als ik fouten maak, ik ben gedekt door de wet."
Wilt u het vervolg weten van de levenswandel van onze dochter? Ze is helemaal kapot gemaakt! Eerst werd ze op Zyprexa geplaatst, dan een jaar afbouwen met alle logische psychotische reacties op dit afbouwen en daarna op Clozapine (merknaam Leponex, althans in België; gebruikt als laatste "redmiddel" tegen schizofrenie, maar bijzonder gevaarlijk voor de witte bloedcellen plus andere nare nevenwerkingen; met Leponex zijn in de voorbije decennia al heel wat doden gevallen). Resultaat: 40 pond erbij in 14 maanden. Hersenen kapot. Niet meer durven fietsen. Geen evenwicht meer en een trapje in het zwembad niet meer opdurven. Paniek bij het moeten oplopen van een hoge trap op het station. Trillende benen. Spraakgebrek. Glucose/insuline huishouding kapot. Heel haar metabolisme ontregeld. Constante "chemische" honger door het medicijn, met geen voedsel te stillen. Darmen, lever, nieren, lymfekanalen, longen, huid verstopt, dus geen goede eliminatie van gifstoffen meer. Autovergiftiging dus! Daar komt dan nog een diëtiste die probeert haar toch wat maar te laten afvallen via voedsel waar ze niets van begrijpt en haar rustig ook nog eens aan het giftige aspartaam zet.
Een gevaar voor de samenleving noemen wij dit soort "behandeling" en "therapie". Mensen kapot maken, zo noemen wij dat. En zij, noch wij, kan of kunnen iets doen. Gehersenspoeld met de steeds opnieuw gemaakte opmerking dat ze ongeneeslijk ziek is en levenslang medicijnen nodig heeft. Hetgeen een grove en misdadige leugen is die alleen geuit kan worden door onwetenden. Niet deze kwetsbare mensen zijn een bedreiging voor de samenleving, wel de psychiatrie (de hele ziekteindustrie + de voedingsindustrie) zijn de werkelijke bedreigingen voor de samenleving."
Wij moesten dit even kwijt. Onze dochter is de enige niet. Misbruik maken van vrijwillige opnames is kolfje naar de hand van vele psychiaters, ze weten precies hoe ze het moeten doen en zijn gedekt tot en met. Deze wetten hebben ze kennelijk goed bestudeerd, was het maar zo dat ze de achtergrond van medicijnen en de reacties hierop door het lichaam net zo goed hadden bestudeerd."
Toen we het echtpaar vroegen of we bovenstaand "verhaal" (voor ons niet zo uitzonderlijk of zeldzaam, en voor het echtpaar blijkbaar ook niet, zoals ze hierboven schrijven) op onze blog mochten plaatsen, ontvingen we verdere verduidelijkingen vanwege de moeder (we hebben de herkenbare persoonsgegevens onherkenbaar gemaakt):
"Het betreft mijn biologische dochter en ik leef samen met haar stiefvader (die overigens een fantastische vader voor haar is). Wij wonen in het noord-oosten van Nederland, onze dochter is opgenomen in een instelling waar ook wij tot voor een aantal jaren in de buurt woonden. De biologische vader van onze dochter
woont in het westen van het land.
De opname van onze dochter heeft plaatsgevonden NA onze verhuizing, het was derhalve niet meer dan logisch dat haar biologische vader, gezien ook de enorme afstand van hier tot de inrichting, contactpersoon voor de familie werd. De relevantie hiervan zal aanstonds duidelijk worden. Onze dochter is overigens dik meerderjarig.
De vrijwillige opname waar ik over schreef deed zich voor in januari 2004. Midden februari was er een zitting van de Rechterlijke Macht alwaar de gedwongen opname werd bekrachtigd. Het besluit om over te gaan tot gedwongen medicatie viel in mei 2004 (dat hoorden wij later). Daar er al eerder sprake was geweest van gedwongen medicatie hebben mijn partner en ik schriftelijk te kennen gegeven hier fel tegen te zijn. De biologische vader van onze dochter en zijn partner hebben zich eveneens hiertegen uitgesproken. Onze dochter zelf had al diverse malen te kennen gegeven geen helemaal geen medicijnen te willen.
Ik herinner mij niet precies op welke datum deze gedwongen medicatie ook daadwerkelijk is begonnen, zo'n twee weken erna, maar... ik weet nog wel
heel goed hoe!!!
Op een dag zou er een familiegesprek plaatsvinden. De ochtend van die dag merkte onze dochter bij de verpleegpost een notitie op waarop stond: "Hedenmiddag familiegesprek, NIET aan patiënte melden." Zij had het echter wel gezien. In dit familiegesprek werd meegedeeld dat de gedwongen medicatie, Zyprexa, direct zou ingaan. Onze dochter stond op en probeerde naar de uitgang van de inrichting te rennen. DE DEUREN WAREN ALLE GESLOTEN! Terwijl zij gewoon op een open afdeling verbleef. Zij werd 'gevangen' en naar een isoleercel gebracht. Aldaar werd gezegd: "Deze pil moet je slikken." Hetgeen ze uiteindelijk deed. Daarna heeft ze tien dagen op een gesloten afdeling doorgebracht.
Na een half jaar ging onze dochter door naar de rehabilitatieafdeling van dezelfde inrichting, maar in een andere gemeente.
Nadat onze dochter zo'n jaar Zyprexa heeft geslikt en steeds maar weer vertelde dat zij geen medicijnen wilde werd haar door haar persoonlijke begeleider voorgehouden dat zij mocht afbouwen. Ze zouden
kijken of dit goed ging.
Wel, afbouwen kan alleen gebeuren met nauwkeurig toezien op de persoonlijke situatie van de patiënt. In dit ziekenhuis echter volgen ze een protocol uit een boekje, het doet er niet toe wie de patiënt is en hoe deze in elkaar steekt. Mijn dochter kreeg psychotische reacties ten gevolge van het afbouwen in overvloed. Het laat zich raden, de persoonlijke begeleider vond dat het niet goed ging en vond dat zij omdat zij therapieresistent was dan maar op Clozapine gezet moest worden.
Therapieresistentie kwam uit de heldere hemel vallen en is beslist iets heel anders dan:
a. gevolgen van afbouwen van antipsychotica of
b. de bereidheid te kijken of zij zonder medicatie zou kunnen.
Naderhand hoorden wij dat Zyprexa en Clozapine absoluut niet samen gebruikt mogen worden en dat de Zyprexa dus eerst afgebouwd moest zijn. Het laat zich o.i. makkelijk raden dat onze dochter ten aanzien van het afbouwen van Zyprexa totaal is misleid. Zij werd in de afbouwperiode levendiger en kreeg weer wat hoop op een leven. Toen mijn partner en ik hoorden dat er sprake was van Clozapine, een moordend middel, hebben wij boeken vol nagelezen over dit middel, oa. van Peter Breggin, en allerhande informatie opgevraagd.
Wij hebben naar aanleiding hiervan een vragenlijst met 43 vragen opgesteld voor de behandelende arts. Omdat wij niet verondersteld worden medische kennis te hebben en ons daar ook niet op mogen beroepen hebben wij veel van onze vragen als volgt geformuleerd:
Voorbeelden:
1. "Naar onze informatie is het zo dat de gevolgen van het gebruik van 'antipsychotica' gezien kunnen worden als het chemische equivalent van chirurgische verwijdering van de hersenkwab (chemische verwijdering). De schade die ten gevolge van deze 'verwijdering' binnen de hersenen optreedt zou gezien het veel diepere sederende effect van Clozapine bij gebruik van Clozapine vanzelfsprekend veel groter zijn dan bij andere 'antipsychotica'. Is dit correct? Zo niet waaruit bestaat dan uw tegeninformatie? Indien dit wel correct is hoe groot is dan de kans op (blijvende) hersenschade en waaruit bestaat deze?"
2. "Tardieve psychose en tardieve dementie zouden op termijn behoren tot de zeer waarschijnlijke gevolgen van het gebruik van Clozapine. Is dit correct? Zo niet waaruit bestaat dan uw tegeninformatie?"
3. "Middels welke test is vastgesteld dat de huidige 'ziekte'symptomen van uw patiënte een fysieke oorsprong hebben? Middels welke test is vastgesteld dat zij niet ofwel een sociale of nog een heel andere niet fysieke oorsprong hebben zodat 'behandeling' met medicijnen helemaal niet van toepassing is?"
4. "Middels welke test is uitgesloten dat de huidige 'ziekte'symptomen van uw patiënte bestaan uit 'genees'middelenintoxicatie door langdurig (verplicht)
gebruik van zware medicatie (bv. Zyprexa) waardoor een contra-indicatie is ontstaan voor het inzetten van nieuwe (zware) toxische middelen?"
Wij hebben eveneens gevraagd of is nagegeken of onze dochter over de juiste enzymen beschikt om dit zware middel te metaboliseren en uit te scheiden. Wij hebben gevraagd of uitgesloten was dat er sprake was van Tardieve Dyskinesie (onze dochter was toen al aan het stotteren). Wij hebben gevraagd wat de psychiater zou doen aan het te verwachten enorme overgewicht. Kortom, de lijst vragen was aardig confronterend.
Wij mochten het volgende antwoord van de psychiater manager ontvangen (de behandelend psychiater was destijds nog in opleiding):
"Geachte mevrouw en mijnheer,
Midden januari jl. ontving mevrouw M., de behandelende arts van uw dochter, uw brief met het verzoek de bijna 50 vragen daarin, voor eind januari
te beantwoorden. Mede namens mevrouw M. laat ik u weten dat wij niet op uw verzoek ingaan. Zowel mevrouw M. als ikzelf hebben recent aan de vader van uw dochter mondeling informatie gegeven over de behandeling van uw dochter. De vader van uw dochter staat bij ons geregistreerd als contactpersoon namens de familie en hij heeft mij laten weten dat er afstemming met u plaatsvindt.
Wij vinden het belangrijk dat de familie geinformeerd is over de behandeling van hun familielid en zijn van mening dat wij in het geval van uw dochter voldoende informatie verstrekt hebben. Indien u beiden zelf graag verdere informatie willen, is mevrouw M. zeer bereid u te woord te staan. U kunt hiervoor een afspraak maken via het secretariaat.
Met vriendelijke groeten,
R. de M.
Psychiater/manager behandelzaken
(met een copie aan de biologische vader)"
Tot dusver het antwoord van de psychiater...
Voorlichting over het middel moet nog komen. Wij hebben een goed contact met de biologische vader van onze dochter en hadden ook hem onze vragenlijst toegestuurd zodat hij voorbereid zou zijn bij eventuele familiegesprekken. Hij was echter net als wij geïnteresseerd in de antwoorden op onze vragen en
vroeg derhalve daar hij immers wél als contactpersoon werd gezien of HIJ dan de antwoorden tegemoet kon zien. Hierop kreeg hij een agressief briefje van de psychiater terug waarin werd meegedeeld dat ook hij geen antwoord kreeg op onze vragen.
Korte tijd later is onze dochter aan de Clozapine gegaan en een deel van de rest had ik in mijn andere email al geschreven [hierboven dus, NPS]. Onze dochter heeft een bijna doorgaande gedwongen opname via de Rechterlijke Macht, de volgende zal in augustus wel
weer uitgesproken worden.
Wat ik nog kwijt wil is dat onze dochter in de instelling een klacht had ingediend bij de klachtencommissie. De klachtencommissie nodigde onze dochter uit om samen met het psychiater te komen spreken over de problemen. Ik heb daarop deze klachtencommissie gebeld met de vraag of dit te doen gebruikelijk was, en ja hoor, bij hun is het heel gebruikelijk om een objectief luisterend oor te bieden voor een klacht van een patient over de behandeling door de psychiater waar dan de psychiater zelf bijzit.
Wat misschien nog belangrijk is is dat wij een getekende volmacht van onze dochter hadden waarin zij ons machtigde om in de breedste zin voor haar te
handelen en alle informatie op te vragen die wij van belang achtten. Wij hebben dit herhaaldelijk gemeld maar de psychiaters werden hier niet koud of warm van.
Nogmaals bedankt voor Uw meeleven en bereidheid een en ander in de openbaarheid te brengen. Wie weet tot welk bewustzijn dit kan leiden.
Met heel vriendelijke groet,
Naam en adres van de ouders bij ons bekend."
Dit alles spreekt voor zichzelf, denkt u niet?
Reacties
Het gemotiveerde verzet van de gevolmachtigde namens de patiente, leidt tot een machtsstrijd. In een dergelijk geval kan het beste een second opinion worden gevraagd bij een andere psychiater dan wel bij een apotheker. De second opinion kan dan worden voorgelegd aan de rechter bij het aanvragen van de RM.
In Nederland is thans nieuwe wetgeving in de maak inzake de wet BOPZ (opname in de psychiatrie). Opgemerkt werd door stakeholders, dat het niet rechtvaardig is jegens de patient, dat de eigen behandelaars adviseren over de opsluiting aan de rechter.
Het is onmogelijk om een vertrouwensrelatie te krijgen, wanneer de behandelaar adviseert aan de rechter om de patient op te sluiten en tegen diens wil medicatie toe te dienen. De belangen van de patient en de behandelaar zijn in dat geval meestal tegengesteld.
De patient wordt bij voorbaat gestigmatiseerd, nog voordat een diagnose is gesteld. Een enorme kostenbesparing is mogelijk wanneer eerst een goede probleemanalyse wordt gemaakt. De verpleegsters zijn veelal niet in staat tot een probleemanalyse omdat zij niet bekend zijn met het vakgebied van de patient. De ervaring van verpleegsters gaat niet verder dan "relaties". Naar het werk van de patient vragen de verpleegsters niet. Nederlandse GGZ verpleegsters adviseren de patient zich ziek te melden op het werk, want zij weten helemaal niets van het werk of het vakgebied van de patient.
De vragen van de Nederlandse GGZ verpleegsters bij een intake gaan enkel en alleen over "relaties", blijkens de rapportages en al het andere dat de patient naar voren brengt als zijn probleem, wordt genegeerd. De hulpvraag van de patient wordt in feite door de GGZ verpleegster bepaald en niet door de patient zelf. Zodat de hulp niet is afgestemd op de hulpvraag van de patient, maar op de hulpvraag, die de verpleegster in gedachten heeft.
De psychiater blijft in Nederland op de achtergrond en heeft nimmer contact met de patient alleen. De verpleegsters voeden de psychiater met gekleurde informatie over de patient. Zij drijven soms een wig tussen de patient en de psychiater. De GGZ verpleegster in het Nederlandse ziekenhuis onderhoudt de contacten met de huisarts, werkgever, familie, eventuele gemachtigde en kennissenkring van de patient, buiten diens medeweten en zonder diens toestemming.
Juriste 14-02-2009 @ 15:58
uw dochter heeft waarschijnlijk schedelbreuken, wervelkwetsuren en diens meer opgelopen als onderdeel van de 'normale' behandeling in Beernem en door het verbieden van normale hygiëne nogal wat infecties die verhinderen dat de breuken genezen. Een bezoek aan een traumatoloog en een behandeling van de veelal dodelijke infecties kan de zogenaamde psychotische problemen oplossen. Het zal waarschijnlijk een tijdje duren want geinfecteerde schedelbreuken, die dan nog eens worden ge-electroshocked genezen niet op een weekje tijd.
U consulteert best een jurist en vraagt advies aan traumatologen en op de dienst infectiologie van een universitair ziekenhuis.
katinka 13-06-2009 @ 20:01
ik ben ondanks na 19 jaar wel afgebouwd met mijn medicijn
om dat in erge bij werkingen had en het erg moeilijk vind
om er mee om te gaan dan moet ik zegen dat ik een hersen beschadiging hep en ze volgens de bij sluiter niet mag hebben toch slikkte ik ze hoe zit als ik maar niks aan over gehouden hep erg dubbel vind ik
bert 30-10-2009 @ 18:58
Reageren