de dubieuze rol van het verzekeringswezen
Veel privé-ziekteverzekeringspolissen zoals hospitalisatieverzekeringen voorzien dat medische kosten niet uitgekeerd worden wanneer het gaat om een psychische aandoening of wanneer je opgenomen wordt in een psychiatrische afdeling.
Vandaar dat b.v. patiënten met fibromyalgie (chronische spierpijnen en spierstijfheid; oorzaak onbekend) of patiënten gediagnosticeerd als chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS; oorzaak onbekend; niet iedereen is het er trouwens over eens of CVS en ook burn-out eigenlijk wel aparte ziektes zijn) en meer en meer ook schizofrenie- en depressiepatiënten hun ziekte erkend willen zien als een fysiek-organische aandoening. De verzekeringsmaatschappijen weigeren immers deze mensen hun gezondheidskosten terug te betalen omdat fibromyalgie en co ‘tussen de oren zitten’ en psychische aandoeningen (zouden) zijn die in de polis uitgesloten worden. Fibromyalgie-patiënten verweren zich dan door elke psychische oorzaak van hun ziekte te ontkennen en door zich te beroepen op bepaalde wetenschappelijke onderzoeken die wijzen of zouden wijzen op een fysiek-organische etiologie.
We zien hier dat de kans op terugbetaling als het ware gaat bepalen hoe de patiënten hun ziekte gaan beleven en voor welke therapie ze zich al dan niet open stellen. Want gaat een fibromyalgie-patiënt in psychotherapie of laat hij zich verzorgen door een psychiater, dan zal de verzekeringsmaatschappij dat uiteraard aangrijpen als bewijs dat het effectief om een psychische aandoening gaat die door de polisclausule uitgesloten is van uitkering. Kortom: de wetenschappelijke vraag naar de oorzaak van fibromyalgie, CVS, e.d. is gekoppeld aan een heel specifieke tegenstelling in financiële belangen tussen patiënt en verzekeraar. Een situatie die duidelijk niet gunstig is voor de wetenschappelijke discussie of het wetenschappelijk onderzoek (dat immers niet altijd onafhankelijk is en zo al genoeg door belanghebbende privé-bedrijven of particuliere organisaties wordt gesponsored): allerlei lobbyisten gaan pogen de resultaten van het onderzoek te sturen en bepalen zo ook welke therapeutische perspectieven geopend of gesloten worden.
Eén oplossing: een wettelijk verbod op verzekeringsclausules die voorzien dat kosten voor psychische aandoeningen niet worden uitgekeerd. Deze discriminatie van de psychisch lijdende mens of de psychiatrische patiënt berust op geen enkele degelijke argumentatie.
Reageren