De uitgaven voor geneesmiddelen stijgen opnieuw spectaculair. Op basis van concrete cijfers en projecties raamt het Riziv de totale uitgaven voor geneesmiddelen in de tweede helft van 2007 op bijna 3,34 miljard euro. Dat is een stijging met bijna 6,1 procent. De voorbije jaren was er nog sprake van een lichte daling.
Vooral in ziekenhuizen gaan de uitgaven voor geneesmiddelen pijlsnel omhoog. Het zesmaandelijkse MORSE-rapport, dat De Morgen kon inkijken, maakt melding van een stijging met 7,9 procent tot 1,06 miljard euro. De oorzaak voor die forse toename ligt vooral bij de zogenaamde 'weesgeneesmiddelen'. Dat zijn geneesmiddelen waarmee aandoeningen behandeld worden die zeldzaam zijn maar die vaak zeer veel geld kosten.
De stijging van de uitgaven voor geneesmiddelen blijft overigens niet beperkt tot ziekenhuizen. Ook de uitgaven voor geneesmiddelen verstrekt door apotheken steeg in de tweede helft van 2007 met 5,27 procent tot ruim 2,27 miljard euro. Opvallend daarbij is de stijging van de uitgaven voor cholesterolverlagende medicatie. Vorig jaar voerde toenmalig minister van Sociale Zaken Rudy Demotte (PS) de kiwi light in. Dat zorgde voor een forse prijsdaling. De verwachte besparing van 14,6 miljoen euro wordt echter teniet gedaan door een meeruitgave van 20 miljoen euro voor dure cholesterolverlagers die buiten de openbare prijsbesteding van de kiwi light vallen, dit vermoedelijk onder invloed van een groots opgezette farmaceutische marketingcampagne.
Het MORSE-rapport maakt verder ook een opmerking bij de forse stijging van de uitgaven voor de zogenaamde "atypische antipsychotica" (Risperdal, Seroquel, Zyprexa, e.d.). Geneesmiddelen die vooral bij psychotische patiënten gebruikt worden. Ook die evolutie lijkt in belangrijke mate mee bepaald te worden door farmaceutische marketing. De groei in uitgaven voor atypische antipsychotica met 8 miljoen euro per jaar, staat volgens het MORSE-rapport "in schril contrast met het in twijfel trekken van het nut van deze producten in psychose, agressie en agitatie bij alzheimerpatiënten."
U hoort het zo ook eens van een ander, en MORSE is zeker niet de eerste de beste.
psychiatrie en samenleving | 05-06-2008 | 12:41 | Link | Reacties (0)
Onderstaand artikel betreffende een onderzoek naar het ADHD-medicijn Ritaline uit De Morgen van 22 mei werd in de weekendkrant van 24 mei 2008 (p. 36) hernomen onder de veelzeggende titel:
RILATINE + HITTE + SPORT = DODELIJK ADHD-medicijn kan lichaamstemperatuur ongemerkt laten oplopen tot levensgevaar dreigt
Het artikel geeft toelichtingen door prof. Romain Meeusen, vakgroep fysiologie van de Vrije Universiteit Brussel, die het onderzoek uitvoerde.
Hieronder het artikel van 22 mei:
Rilatine verbetert sportprestaties bij warm weer
Het medicijn Rilatine zorgt ervoor dat sporters bij warm weer beter presteren. Dat blijkt uit een recent onderzoek van de vakgroep Menselijke Fysiologie van de Vrije Universiteit Brussel (VUB). In normale omstandigheden wordt rilatine voorgeschreven voor mensen en kinderen die lijden aan ADHD.
16 procent sneller
Voor het onderzoek legden enkele wielrenners twee tijdritten af.
Bij normale omgevingstemperaturen veroorzaakte Rilatine geen prestatieverschil in de tijdrit. Bij 30 graden Celsius werd dezelfde tijdrit, die in normale omstandigheden ongeveer 30 minuten duurt, maar liefst zeven minuten sneller afgewerkt. Dat is een verbetering van maar liefst zestien procent.
Warmer
"De wielrenners reden niet alleen sneller, ze produceerden ook meer warmte met een significante verhoging van de kerntemperatuur (tot boven de 40 graden Celsius) als gevolg. Het inspanningsgevoel en de thermische sensatie van de renners veranderde niet."
Toch waarschuwen de onderzoekers voor ogebreideld gebruik van rilatine als sporthulpmiddel. De sporters kunnen namelijk oververhit raken, wat kan leiden tot een shock.
In België wordt vandaag twee keer zoveel rilatine verkocht als in 2002. Opmerkelijk daarbij is dat veel kinderen Rilatine slikken zonder dat de diagnose van ADHD ooit bij hen gesteld werd. (belga)
psychiatrie en samenleving | 25-05-2008 | 11:17 | Link | Reacties (0)
De American Heart Association (AHA) adviseert om alle kinderen die aan adhd-medicatie beginnen, eerst een hartonderzoek met ecg te laten ondergaan. De onderbouwing hiervoor is echter zwak, zegt kinder- en jeugdpsychiater Luuk Kalverdijk.
Eerder was door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) aan de bel getrokken omdat tussen 1999 en 2003 in de Verenigde Staten 25 mensen, onder wie negentien kinderen, door een hartstilstand stierven terwijl ze adhd-medicijnen slikten. Later werd de ongerustheid die hierover ontstond genuanceerd. Het aantal sterfgevallen bleek niet duidelijk anders dan bij de rest van de bevolking. Slechts één middel, het nooit in Nederland gebruikte Adderall, bleef in het verdachtenbankje.
Hartfilmpje De AHA adviseert nu in het wetenschappelijke tijdschrift Circulation dat wanneer adhd is vastgesteld, de behandelend arts kinderen en adolescenten grondig moet onderzoeken op hartafwijkingen. Dat gebeurt in Nederland al. Nieuw is de aanbeveling is om daarnaast altijd een ecg te maken, ook wel hartfilmpje genoemd, dat ook beoordeeld moet worden door een kindercardioloog.
Oude discussie
Luuk Kalverdijk, kinder- en jeugdpsychiater bij Universitair Centrum voor Kinder- en Jeugdpsychiatrie van ggz-instelling Accare in Groningen, is niet overtuigd. Kalverdijk is tevens verbonden aan het Landelijk Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie en was betrokken bij de totstandkoming van de Nederlandse adhd-richtlijn. ‘De discussie is niet nieuw. Al vanaf begin jaren negentig is de veiligheid voor het hart bij medicatie voor adhd een thema. Dit artikel geeft echter geen nieuwe bewijzen dat medicatie bij adhd op populatieniveau verhoogde risico’s zou geven.’
Sporten
Op zich heeft Kalverdijk niets tegen een ecg bij kinderen voordat ze adhd-medicatie gaan gebruiken. ‘Maar waarom juist bij deze groep? Natuurlijk wil je kinderen met hartproblemen eruit filteren voor je medicatie gaat geven, maar dat wil je ook in de gewone populatie. Als kinderen bijvoorbeeld gaan sporten of sommige antibiotica krijgen, dan wil je hartproblemen eigenlijk ook eruit gefilterd hebben Dus waarom de adhd-populatie wel en kinderen die gaan sporten niet? Dat is mij niet duidelijk.’
Routine-ecg onnodig De Nederlandse adhd-richtlijn uit 2005 is sterk gebaseerd op toenmalige aanbevelingen van de AHA uit 1999. Aanbevolen wordt om bloeddruk en hartritme te meten, en om te informeren naar hartklachten en hartziekten in de familie. Een ecg werd toen niet als routine aanbevolen, behalve als er bijzonderheden naar voren komen. Kalverdijk: ‘Op basis van dit artikel ben ik er nog niet van overtuigd dat het wel zou moeten gebeuren. Ik ben benieuwd hoe de discussie in de vakliteratuur zich gaat ontwikkelen. Maar het laatste woord is hierover, vermoed ik, nog niet gezegd.’
Lees hier het advies van de American Heart Association
Lees hier de Nederlandse richtlijn adhd
Psy is de Nederlandse website voor ggz en verslaving: http://psy.nl/ Psy is kritisch maar ondersteunt in laatste instantie altijd vrij partijdig en slaafs de "expertise" van de psychiatrie.
psychiatrie en samenleving | 08-05-2008 | 21:39 | Link | Reacties (1)
Study: Anti-psychotic drug use soars among U.S. and U.K. kids
Study suggests it's likely drugs are being over-prescribed for both U.S. and U.K. kids. Reasons for the increases are uncertain.
CHICAGO (AP) -- American children take anti-psychotic medicines at about six times the rate of children in the United Kingdom, according to a comparison based on a new U.K. study.
Side effects including weight gain and heart trouble have been reported in children using anti-psychotic drugs.
Does it mean U.S. kids are being over-treated? Or that U.K. children are being under-treated?
Experts say that's almost beside the point, because use is rising on both sides of the Atlantic. And with scant long-term safety data, it's likely the drugs are being over-prescribed for both U.S. and U.K. children, research suggests.
Among the most commonly used drugs were those to treat autism and hyperactivity.
In the U.K. study, anti-psychotics were prescribed for 595 children at a rate of less than four per 10,000 children in 1992. By 2005, 2,917 children were prescribed the drugs at a rate of seven per 10,000 -- a near-doubling, said lead author Fariz Rani, a researcher at the University of London's pharmacy school.
The study is being released Monday in the May edition of the journal Pediatrics.
By contrast, an earlier U.S. study found that nearly 45 American children out of 10,000 used the drugs in 2001 versus more than 23 per 10,000 in 1996.
Big differences could help explain the vastly higher U.S. rate.
A recent report in The Lancet suggested that the U.K.'s universal health care system limits prescribing practices there. The report also said direct-to-consumer ads are more common in the United States. These ads raise consumer awareness and demand for medication.
While drug company ties with doctors are common in both the U.S. and U.K., Vanderbilt University researcher Wayne Ray said U.K. physicians generally are more conservative about prescribing psychiatric drugs. Ray co-authored the U.S. study, published in 2004.
The new U.K. study, involving 1992-2005 health records of more than 16,000 children, is the first large examination of these drugs in U.K. children. It found the increase was mostly in medicines that haven't been officially approved for kids. They were most commonly prescribed for behavior and conduct disorders, which include attention deficit disorder.
Side effects including weight gain, nervous-system problems and heart trouble have been reported in children using these drugs and there's little long-term evidence about whether they're safe for them, the study authors said.
"This highlights the need for long-term safety investigations and ongoing clinical monitoring," they said, "particularly if the prescribing rate of these medicines continues to rise."
One of the most commonly used anti-psychotics in the U.K. study was Risperdal, a schizophrenia drug that is sometimes used to treat irritability and aggression in autism. Its side effects include drowsiness and weight gain.
Thioridazine, sometimes used to treat hyperactivity in attention deficit disorder, was frequently used early on. Its use decreased after 2000 when a U.K. safety committee warned of heart-related side effects, the authors said.
Reasons for the increases are uncertain but may be similar to those in the United States, such as an increase in autism cases and drug industry influence.
In both countries, the issue isn't simply how many children are getting these drugs, said Dr. David Fassler, a University of Vermont psychiatry professor. "The more important question is whether or not the right kids are getting the most appropriate and effective treatment possible," he said. Fassler wasn't involved in the study.
Dr. William Cooper, a Vanderbilt pediatrician, said the study shows the drugs are being used "without full understanding about the risks."
"I find it really interesting that we're now seeing increases in other countries besides the U.S., which suggests that the magnitude of this issue is global," said Cooper, also an author of the 2004 U.S. study.
psychiatrie en samenleving | 05-05-2008 | 17:35 | Link | Reacties (0)
Apotheker Fernand Haesbrouck (meer dan 30 jaar ervaring als apotheker in psychiatrische klinieken) meldt ons:
Vandaag 1 mei raakte bekend dat Prozac voortaan niet alleen als antidepressivum , als antiADHD (Strattera) en als anti-luie-rattenogen werkzaam is, maar voortaan ook als antibioticum voor ontstoken kapotte hersencellen bij MS.
Ook anti-koude-tenen is al bekend, maar dan eerder als off-label, wat ik wel graag aanhaal.
Volgende week komt allicht nog een antirooktoepassing, maar veel zal afhangen of men onderstaande bijdrage daarover op mijn blog zal gelezen hebben.
Sinds enige tijd is bekend dat Prozac ook werkzaam is als anti-ADHD medicijn, onder de merknaam Strattera. Strattera bezit immers dezelfde chemische actieve metaboliet als Prozac.
Identiek dezelfde phenylpropylamine is zowel in Prozac als in Strattera zowel als antidepressivum en als anti-ADHD heilzaam, eigenlijk als harddrug.
In mijn boek "ADHD: Een Megablunder" leg ik trouwens het corrupte gekonkel uit en de manier waarop Strattera als vermomde Prozac op de ADHD-markt is terechtgekomen.
Maar naast antidepressivum en anti-ADHD raakte verleden week bekend dat Prozac ook een anti-luie-ogen activiteit zou bezitten en nu pas sinds enkele dagen ook nog een antibiotische werking op geïnfecteerde zenuwcellen die MS zouden veroorzaken.
De mirakels gebeuren voortaan bijna wekelijks bij het Prozac-bedrijf. Nu de zenuwcastrerende werking van de perceptieveranderende stoffen stilaan begint bekend te raken, grijpen de financiële machten rond wondermedicatie, die met een perceptieverandering het paradijs dachten te bereiken, zich nu vast aan de laatste strohalmen van de evidence based medicine.
Verleden week nog werd in triomf aangekondigd dat Prozac luie ogen kon genezen. Niet zo mis als evidence based, maar zoiets was vijftig jaar geleden ook bekend, en toen wist men hetzelfde al met een wetenschappelijke zekerheid en dan niet alleen voor de luie oogjes van de ratten, maar dan wel voor de totaliteit van het ganse luie-rattenlijf. Al wat zich lui gedroeg en gedraagt kan men met harddrugs vakkundig opzwepen en drogeren.
Terwijl men vroeger heel goed wist hoe zoiets werkte, weet men dit nu blijkbaar niet meer of ... wil men nu zogezegd niet weten.
Het werkingsmechanisme wordt doelbewust achtergehouden, en de nieuwe evidence basedtovenaars ontdekken nu van alles zonder zelfs iets over de werking ervan te hoeven te kennen.
Prozac is wondermedicatie geworden en daarmee genees je zelfs ... koude tenen! Ik kon mijn oren niet geloven toen ik dat hoorde van een patiënt die Prozac kreeg van de dokter om zijn koude tenen te genezen. Die patiënt wil die dokter nu niet meer zien, sinds ik hem vertelde dat Prozac zelfs koude tenen kan veroorzaken, maar dat de dokter het zal voorgeschreven hebben omdat hij dan misschien minder over de koude tenen zou zagen.
Dus een harddrug die eerst als antidepressivum legaal al heel wat aanrichtte, kan ook als anti-ADHD, sinds verleden week als anti-luie-rattenogen en nu sinds vandaag dus ook als antibioticum met preventieve werking tegen MS.
psychiatrie en samenleving | 01-05-2008 | 22:26 | Link | Reacties (0)
Een trailer voor een documentaire over hoe onze kinderen volgepropt en ontzield worden met psychofarmaca "Generation RX". Sommige beelden zijn misschien schokkend.
Opgepoetst vluggertje
Wim Köhler
(NRC-Handelsblad, 5 april 2008)
hoe de industrie een matige pil tegen snel klaarkomen oppept De farma-industrie beïnvloedt wetenschappelijk onderzoek. Ook bij medicijnen tegen voortijdige zaadlozing.
Een nieuw medicijn tegen voortijdige zaadlozing werkt lang niet zo goed als bestaande medicijnen. Om de onderzoeksresultaten wat op te peppen, probeert de fabrikant de diagnose en de onderzoeksmethoden te veranderen. En bestaande, betere medicijnen worden genegeerd. Hoe subtiel dat gebeurt laten neuropsychiater Marcel Waldinger en zijn collega Dave Schweitzer zien in hun net gepubliceerde artikel Premature Ejaculation and Pharmaceutical Company-Based Medicine: The Dapoxetine Case (Journal of Sexual Medicine, april 2008).
Waar gaat het om bij voortijdige zaadlozing? Waldinger, verbonden aan de afdeling psychiatrie en neuroseksuologie van het Ziekenhuis Leyenburg in Den Haag, en als onderzoeker aan de afdeling psychofarmacologie van de Universiteit Utrecht: Er zijn mannen die bijna altijd heel snel na de penetratie klaarkomen, bijvoorbeeld binnen 15 seconden. Die kunnen daardoor gefrustreerd raken. Maar als ze naar de huisarts gaan, zegt die joh, flink oefenen.
Normaal gesproken komt de helft van de mannen klaar binnen 5,4 minuten. Een half procent van de mannen komt binnen een minuut klaar. Uit die groep komen bijna al Waldingers patiënten.
Voortijdige zaadlozing is opgenomen in DSM-IV, het handboek voor psychiatrische diagnosen. Daarin staat geen tijdsgrens. Die staat wel in de definitie van de Wereldgezondheidsorganisatie (de ICD-10): binnen de 15 seconden. Onderzoekers binnen de International Society of Sexual Medicine (ISSM) spraken af, op grond van hun praktijkervaring, de grens bij een minuut te leggen. Waldinger: En we hebben ook vastgelegd dat in het onderzoek de IELT - de intravaginale ejaculatielatentietijd - de harde maat is, gemeten met de stopwatch.
Waldinger en Schweitzer vallen in hun net gepubliceerde artikel de farmaceutische fabrikant Johnson & Johnson aan. Die liet onderzoek doen naar het zaadlozingvertragende dapoxetine. Het bedrijf wil dat als medicijn op de markt brengen. Johnson & Johnson liet ook mannen meedoen die klaagden als ze er tussen één en twee minuten over deden. Als dan de IELT verdubbelt, lijkt het effect in minuten meteen heel wat. Het bedrijf legt overigens minder de nadruk op de harde IELT, meer op de tevredenheid van de gebruikers.
Er is één groot onderzoek naar dapoxetine gepubliceerd, in het hoog aangeschreven Britse medisch-wetenschappelijke tijdschrift The Lancet (9 september 2006). Maar de Lancet-redactie voorkwam niet dat de onderzoekers een voor het vakgebied ongebruikelijke statistische methode gebruikten. Op grond daarvan concludeerden ze dat dapoxetine de IELT met ongeveer een factor 3 verlengt. Waldinger rekende in een ingezonden brief in The Lancet voor dat dapoxetine de IELTslechts verdubbelt, berekend met de gebruikelijke methode. Waldinger: De middelen die we sinds halverwege de jaren negentig voorschrijven verlengen met een factor acht. Die zijn duidelijk veel beter.
Maar die middelen zijn niet geregistreerd als medicijn tegen voortijdige zaadlozing. Het gaat om de moderne antidepressiva, de SSRIs, met Prozac als boegbeeld. Halverwege de jaren negentig bleek dat SSRIs de zaadlozing flink vertragen. Waldinger: Maar de SSRI-fabrikanten waren niet gecharmeerd van onze aandacht. Ze vonden dat we de aandacht vestigden op een bijwerking. De mensen die een factor acht aan ejaculatietijd winnen, slikken hun SSRI dagelijks.
Dapoxetine dat Johnson & Johnson nu wil registreren is óók een SSRI. Alleen een kortwerkende variant die ongeschikt bleek tegen depressie. De voortijdig lozende man slikt dat niet dagelijks, maar één tot drie uur voor het verwachte seksuele contact. In de Verenigde Staten heeft de Food and Drug Administration de registratie van dapoxetine twee jaar geleden al geweigerd. De aanvraag bij de Europese medicijnenregistratieautoriteit EMEA is nog in behandeling.
Waldinger en Schweitzer fileerden in hun vorige week gepubliceerde artikel de reviews van de onderzoekers die financiële banden met Johnson & Johnson hebben. Niet alleen op het punt van onderzoeksmethode en gebruikte statistiek, ook op taalgebruik. Waldinger: Per artikel hebben we gescoord hoe vaak de aan Johnson & Johnson gebonden onderzoekers vermelden dat de SSRIs de meest gebruikte middelen zijn. Hoe ze vrijwel nooit schrijven dat de dagelijkse SSRIs zeker twee- tot driemaal zo goed werken als dapoxetine.
De redactie van het tijdschrift vroeg zes mensen om commentaar op het artikel: drie prezen, twee waren neutraal en één afkeurend: Naar mijn mening is dit artikel het niet waard om te worden gepubliceerd, schrijft dr. Wayne Hellstrom van Tulane University in New Orleans. Hellstrom is consultant van de firma Johnson & Johnson, zegt Waldinger.
psychiatrie en samenleving | 08-04-2008 | 18:15 | Link | Reacties (0)
Het gebruik van antipsychotica vergroot bij ouderen de kans op longontsteking. Dat schrijven onderzoekers van het UMC Utrecht in het tijdschrift Journal of the American Geriatrics Society. Ongeveer 40 procent van mensen die zijn opgenomen in een verpleeghuis gebruikt antipsychotica.
Volgens de onderzoekers vergroot het gebruik van de medicijnen de kans op een longontsteking met 60 procent. Longontsteking is bij ouderen een belangrijke doodsoorzaak. Artsen schrijven antipsychotica vaak voor aan ouderen met gedragsproblemen door delirium of dementie.
Het is onduidelijk hoe antipsychotica precies longontstekingen veroorzaken, maar de onderzoekers vermoeden dat de milde sufheid en mogelijke spierstijfheid waar de medicijnen toe kunnen leiden, slikproblemen tot gevolg hebben. Ouderen die antipsychotica gebruiken kunnen zich vaker verslikken. Daardoor komt eten in de longen terecht en ontstaat een longontsteking, aldus de vorsers.
***
Vraag: wat zijn gedragsproblemen bij dementen? En voor wie is dat gedrag problematisch? Voor de betrokkenen of voor de verpleegkundigen die willen dat de oudjes in rusthuizen vooral en altijd "braaf" zijn en geen last veroorzaken? Mensen die door antipsychotica half verdoofd zijn: wat een zalige wereld voor de rusthuisdirecties en de farmaceutische industrie die al die zaligmakende rommel mag leveren! En een blaam voor de geneesheren die al dat spul voorschrijven en het spel meespelen waarbij rusthuizen omgevormd worden tot huizen van doodse stilte (als de rusthuisbewoner maar betaalt: dat gedrag zal wel niet problematisch zijn!).
psychiatrie en samenleving | 08-04-2008 | 15:06 | Link | Reacties (0)
Alweer een Amerikaanse farmafirma die een serieuze boete moet betalen voor het propageren van het voorschrijven van een antipsychoticum voor aandoeningen waarvoor het medicijn niet is goedgekeurd, temeer daar het gaat om het "behandelen" van kinderen. Deze keer gaat het om Abilify (aripiprazol), in België minder bekend maar soms gebruikt als vervangmiddel voor Risperdal bij mensen die Risperdal niet goed verdragen. Ziehier onderstaand bericht ons doorgestuurd uit de USA door onze correspondente aldaar Linda Valentine. Wanneer volgen de Europese, Belgische en Vlaamse overheden?
****
Abilify, Geodon, Risperdal, Seroquel and Zyprexa are the names of the "atypical antipsychotics". They are newer, more expensive and just as damaging as the older "antipsychotics" such as Thorazine and Haldol.
Otsuka to Pay Fine to Resolve Abilify Marketing Probe
Bloomberg News By Robert Schmidt and Beth Jinks
March 27, 2008
Otsuka Pharmaceutical Co. agreed to pay $4 million to resolve U.S. allegations it marketed the schizophrenia drug Abilify for off-label uses in cahoots with Bristol-Myers Squibb Co., which settled in September.
The Justice Department accused New York-based Bristol-Myers and Otsuka American Pharmaceutical Inc., a U.S. subsidiary of the closely held Japanese drugmaker which invented Abilify, of promoting the antipsychotic for use in children, and as a remedy for dementia, without regulator approval.
Use in children wasn’t approved by the U.S. Food and Drug Administration at the time, and the drug is required to carry the most severe safety warning, a so-called black box, for use in dementia-related psychosis.
Abilify Booth at NAMI CONVENTION (National Alliance on Mental Illness), San Diego, CA June 20 - June 24, 2007 (courtesy of www.namipharma.org)
In September, Bristol-Myers completed an agreement to pay $515 million to settle U.S. allegations it overcharged the government for drugs and promoted medicines including Abilify for unapproved uses. Bristol-Myers directed its sales force to visit child psychiatrists and nursing homes, the Justice Department said in September. Otsuka’s sales force was “led primarily by Bristol-Myers sales managers,” the department said today.
Otsuka will pay the U.S. government about $2.3 million and the remainder to states’ Medicaid programs, the company said in a statement. It agreed to a corporate integrity agreement, without specifying the length of the compliance and monitoring pledged.
Bristol-Myers also agreed to a five-year corporate integrity agreement that requires the company to maintain compliance programs to monitor business practices. It avoided criminal charges.
The U.S. investigation of Bristol-Myers involved more than 50 medicines. The company was accused of inflating prices used by the government to set reimbursement rates for some drugs, and improper promotional activities for others.
psychiatrie en samenleving | 28-03-2008 | 04:03 | Link | Reacties (0)
Het is algemeen geweten dat de chemische inbalanstheorie voor "geestesziekten" nauwelijks wetenschappelijk is ondersteund. Die theorie legt de oorzaak van bv. depressie bij een verstoring van de aanwezigheid van bepaalde stofjes in de hersenen, de zogenaamde neurotransmitters, die zorgen voor de overdracht van stimuli tussen zenuwcellen. Depressie zou te wijten zijn aan een tekort aan serotonine in de hersenen en schizofrenie aan een teveel aan dopamine. Uit deze chemische inbalanstheorie volgt dan natuurlijk dat een behandeling met medicijnen die de onevenwichten zou herstellen, centraal moet staan. Vandaar dat deze theorie vooral door de farma-industrie wordt gepropageerd.
Deze theorieën worden ook vrij unaniem overgenomen door de media, zowel de audiovisuele als de geschreven pers. De overeenkomst tussen de Vlaamse Vereniging Geestelijke Gezondheid en de Vlaamse Vereniging voor Journalisten (VVJ) betreffende de wijze waarop de pers en de media best over geesteszieken berichten, geeft eveneens aanbevelingen die de chemische inbalanstheorie promoten. Bij deze overeenkomst speelde inderdaad de farma-firma Eli Lilly een belangrijke rol als informatiebron en sponsor van de bijeenkomsten van psychiaters en VVJ-journalisten.
Uit een Amerikaanse studie blijkt nu dat journalisten die deze theorie naar voren schrijven, nauwelijks kunnen aangeven op welke wetenschappelijke evidentie ze hierbij steunen. (Omdat die gewoon niet bestaat uiteraard.) Ziehier:
Media Perpetuates Unsubstantiated Chemical Imbalance Theory Of Depression, Study Shows
ScienceDaily (Mar. 3, 2008) — The theory that depression is caused by a chemical imbalance is often presented in the media as fact even though there is little scientific evidence to support it, according to a new study co-authored by a Florida State University visiting lecturer.
Jeffrey Lacasse, an FSU doctoral candidate and visiting lecturer in the College of Social Work, and Jonathan Leo, a neuroanatomy professor at Lincoln Memorial University in Tennessee, found that reporters who included statements in news articles about depression being caused by a chemical imbalance, or a lack of serotonin in the brain, were unable to provide scientific evidence to support those statements.
Lacasse and Leo spent about a year in late 2006 and 2007 monitoring the daily news for articles that included statements about chemical imbalances and contacting the authors to request evidence that supported their statements. Several reporters, psychiatrists and a drug company responded to the researchers' requests, but Lacasse and Leo said they did not provide documentation that supported the chemical imbalance theory. Their findings were published in the journal Society.
"The media's presentation of the theory as fact is troublesome because it misrepresents the current status of the theory," Lacasse said. "For instance, there are few scientists who will rise to its defense, and some prominent psychiatrists publicly acknowledge that the serotonin hypothesis is more metaphor than fact. As the current study documents, when asked for evidence, reporters were unable to cite peer-reviewed primary articles in support of the theory."
Moreover, the researchers said, several of the responses received from reporters seem to suggest a fundamental misunderstanding of the theory's scientific status. The "Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders," which almost all psychiatrists use to diagnose and treat their patients, clearly states that the cause of depression and anxiety is unknown, according to Lacasse and Leo.
The Society article builds on the pair's 2005 study, which focused on pharmaceutical advertisements that claim depression is caused by an imbalance of serotonin -- an imbalance the drug companies say can be corrected by a class of antidepressants called Selective Serotonin Reuptake Inhibitors (SSRIs).
"The chemical imbalance theory, which was formulated in the 1960s, was based on the observation that mood could be artificially altered with drugs, rather than direct observation of any chemical imbalances," Leo said. "Since then there has been no direct evidence to confirm the theory and a significant number of findings cast doubt on the theory."
The researchers said the popularity of the theory is in large part based on the presumed efficacy of the SSRIs, but they say that several large studies now cast doubt on this efficacy.
A review of a full set of trial data published in the journal PLoS (Public Library of Science) Medicine last month concluded that much of the perceived efficacy of several of the most common SSRIs was due to the placebo effect. Other studies indicate that for every 10 people who take an SSRI, only one to two people are truly receiving benefit from the medication, according to Lacasse and Leo. Still, the National Center for Health Statistics found that antidepressants are the most prescribed drugs in the United States, with doctors writing more than 31 million prescriptions in 2005. Both Lacasse and Leo emphasized the importance of patients being given factual information so they can make informed decisions about medications and the role of other potentially useful interventions, such as psychotherapy, exercise or self-help strategies.
"Patients might make different choices about the use of medications and possibly use alternative approaches to their distress if they were fully informed," Lacasse said. "We believe the media can play a positive role by ensuring that their mental health reporting is congruent with scientific literature."
Adapted from materials provided by Florida State University.
Need to cite this story in your essay, paper, or report? Use one of the following formats:
APA MLA
Florida State University (2008, March 3). Media Perpetuates Unsubstantiated Chemical Imbalance Theory Of Depression, Study Shows. ScienceDaily. Retrieved March 21, 2008, from http://www.sciencedaily.com/releases/008/03/080303164507.htm
psychiatrie en samenleving | 22-03-2008 | 07:19 | Link | Reacties (0)
Subject: [uniteforlife] Re: New York Times - Alabama mothers and drugs article
Obviously this prosecutor needs to know, in light of the Mother's Act, that antidepressants regularly show up in lab tests as amphetamines. They generally have to check for prescriptions to know which they are looking at in the lab test - amphetamine or antidepressant.
Someone should also give him a "head's up" about the fact that in the 70's pregnant women were routinely prescribed amphetamines by their doctors so that they would not gain too much weight during the pregnancy. Many of these babies addicted in the womb are those we are dealing with today who have gone back to the drug introduced to them as fetuses. This has set them up for a lifetime of drug use - no different than what we are seeing proposed once again via the Mother's Act.
How can we allow this situation to repeat itself? The cost is unfathomable! How this country will survive all of this mass drugging as with our improved awareness of their adverse effects prescription drugs move continuously from the legal arena to the illegal arena is beyond me! So few seem to even be aware that LSD, PCP, cocaine, Ecstacy, etc. were all once considered "safe and effective" prescription medications with some of the finest obstetricians believing LSD to be so safe in the beginning that they were giving it to pregnant women.
We must learn to stop drugging our future generation or we will have none!
Ann Blake Tracy, Ph.D., Executive Director,
International Coalition For Drug Awareness
Website: www.drugawareness.org & www.ssristories.com
Author: Prozac: Panacea or Pandora? - Our Serotonin Nightmare & CD or audio tape on safe withdrawal: "Help! I Can't Get Off My Antidepressant!"
Order Number: 800-280-0730 E-mail: atracyphd1@aol.com
In a message dated 3/15/2008 10:49:45 A.M. Central America Standard , amy@uniteforlife.org writes:
Please see this link which shows that the "antidepressant" drugs do the same thing to us as cocaine, LSD, PCP and meth.
ANDALUSIA, Ala'. A day after she gave birth in 2006, Tiffany Hitson, 20, sat on her front porch crying, barefoot and handcuffed. A police officer hovered in the distance.
Ms. Hitson's newborn daughter had traces of cocaine and marijuana in its system, and the young woman, baby-faced herself, had fallen afoul of a tough new state law intended to protect children from drugs, and a local prosecutor bent on pursuing it. She made arrangements for the baby's care, and headed off to a year behind bars.
'I couldn't believe it,' recalled Ms. Hitson, who was released in November after spending much of the first year of her daughter's life at the Julia Tutwiler Prison for Women in Alabama.
Two worlds are colliding in this piney woods backcountry in southern Alabama: casual drug use and a local district attorney unsettled that children or fetuses might be affected by it. The result is an unusual burst of prosecutions in which young women using drugs are shocked to find themselves in the cross hairs for harming their children, even before giving birth.
Over an 18-month period, at least eight women have been prosecuted for using drugs while pregnant in this rural jurisdiction of barely 37,000, a tally without any recent parallel that women's advocates have been able to find. The district attorney, Greg L. Gambril, acknowledges the number puts him at the forefront, at least among Alabama prosecutors. Similar cases have come up elsewhere, usually with limited success. But Alabama, and in particular this hilly, remote terrain just above the Florida Panhandle, is pursuing these cases with special vigor.
In Maryland, the state's highest court in 2006 threw out the convictions of two women whose babies were born with cocaine in their bloodstreams, ruling that punishment was not the right deterrent. Last year, the New Mexico Supreme Court rejected a woman's child-abuse conviction in a similar case, declaring a fetus was not a child. Some doctors and advocacy groups maintain that the effects of drugs on pregnant women and their fetuses are not fully known; in Alabama, though, these arguments have yet to be officially made.
A cultural clash, unfolding within the confined world of Covington County, is at the origin of this prosecutorial crusade. Here, unlike in other jurisdictions, women are not appealing their convictions, and lawyers and doctors talk about these cases reluctantly, if at all. Too many people know one another in these quiet little towns that fade abruptly into the countryside.
There has not been a murder here in over three years, the prosecutor said. But a year ago a newborn died at the local hospital, and the mother had traces of methamphetamines in her system. Doctors told the police that the infant's premature birth could be attributed to maternal drug use, and she was charged with 'chemical endangerment of child', which carries a sentence of 10 years to life in prison.
'In my jurisdiction, a baby being born dead because of drug abuse is a huge deal,' Mr. Gambril said.
Mr. Gambril makes little distinction between fetus and child. He said his duty was to protect both, though the Alabama law he uses makes no reference to unborn children, and was primarily intended to protect youngsters from exposure to methamphetamine laboratories.
'When drugs are introduced in the womb, the child-to-be is endangered,' Mr. Gambril said. 'It is what I call a continuing crime.' He added that the purpose of the statute was to guarantee that the child has 'a safe environment, a drug-free environment.'
'No one is to say whether that environment is inside or outside the womb,' he said, and no judge or other authority in Alabama has so far disagreed.
Covington County is an isolated rural terrain where drugs are a recreational outlet in the absence of others, where the police found nearly 200 methamphetamine laboratories in the first years of the decade, and where they made more arrests for abusing the drug than anywhere else in the state.
'This is a meth town,' said Ms. Hitson's grandmother, Shirley Hinson, who helped take care of the baby while Tiffany was in prison. Speaking of youth here, Ms. Hinson said, 'There's nothing for them to do.'
The county is the kind of place where young women, white, working-class, on probation for other offenses, sometimes take a chance while pregnant.
'I made the biggest mistake of my life & did some drugs with her father right before I went into labor, unaware I was about to have her,' Ms. Hitson wrote to the court from the Covington County Jail, in neat schoolgirl script, pleading to be released after her arrest in October 2006. 'Please, please let me spend this most important time with my baby,' she wrote.
But the judge had set bond at $200,000, Ms. Hitson had earlier been charged in connection with a break-in, and with credit-card fraud, and in jail she stayed.
The environment can be unforgiving. Rachel Barfoot, 31, who had been charged before with beating her niece, told her probation officer that she was pregnant. When she tested positive for cocaine, she was arrested.
'I was in shock,' said Ms. Barfoot. 'I told the truth, but the truth got me nowhere,' she said in an interview. Three months pregnant, already a mother of four, she spent five weeks in the Covington County Jail.
'It was hell,' said Ms. Barfoot, now jobless and struggling. Police affidavits make it clear that local doctors are cooperating in these investigations.
The women are sent off to county jails, state prisons, or drug rehabilitation clinics, and often emerge bitter at the collaboration of police, prosecutors, judges, doctors and social workers they say is less keen on help, Mr. Gambril insists otherwise, than punishment.
'In Covington County, I don't think they're interested in helping mothers,' Ms. Hitson said. 'They're just sending people straight to prison. It doesn't help their drug problems.'
A few of the local defense lawyers express similar sentiments: 'None of those cases should have been brought,' said Rod Sylvester, who represents another woman charged with chemical endangerment. 'It's an overreaching.'
But others bring up the powerful, unspoken community sanction against the combination of drugs and pregnant women. And so far, none of the women have risked trial.
'Our ultimate goal is to protect mothers and children,' Mr. Gambril said.
Meanwhile, Shirley Hinson, Ms. Hitson's grandmother, is still furious over Tiffany's year of imprisonment. 'They took something away from my granddaughter and my grandbaby they can't give back,' she said. 'They made an example out of Tiffany. That's all they did.'
psychiatrie en samenleving | 15-03-2008 | 22:32 | Link | Reacties (0)
Nu mensen zelf minder en minder de pillen willen slikken, geven we ze maar aan onze huisdieren, die we nu ook al opzadelen met "diagnoses" zoals depressie, obsessief-compulsief disorder (dwangneurose), etc. Een "diagnose" die misschien veel perspectieven biedt, zou kunnen luiden: "humaniseringssyndroom", ofte "vermenselijking", de beestjes lijken op hun baasjes met andere woorden.
Zo bericht ons het persagantschap Belga:
Ook huisdieren slikken te veel antidepressiva
Dat mensen te veel pillen slikken is al lang bekend, maar nu meldt de Sunday Telegraph dat ook huisdieren steeds meer medicijnen krijgen toegediend om depressies en andere psychische problemen te bestrijden. En dierenorganisaties luiden de noodklok.
Agressieproblemen en gedragsstoornissen
Volgens dierenartsen hebben ook katten maar vooral honden steeds meer last van wat hun baasje vaak teistert: het hedendaagse leven met veel stress, weinig beweging, weinig gezelschap en slinkende woonruimte. Een op de vier honden in Groot Brittannië kampt daardoor met agressieproblemen, terwijl 7 procent lijdt aan het obsessief compulsief syndroom OCD, wat leidt tot gedragsstoornissen zoals het jagen op de eigen staart, het overdreven vaak wassen van de vacht en zelfs het wild op-en-neer-springen. Daarbij zijn verschillende hondenrassen vaak extra gevoelig voor verschillende symptomen.
Zo bijten dobermanns vaak in hun eigen zij, gaan Duitse schepers op jacht naar hun staart en kunnen collies en rottweilers voortdurend jagen op hun eigen schaduw.
Antidepressiva
Als gevolg daarvan schrijven de dierenartsen die geplaagde honden steeds vaker 'menselijke' antidepressiva voor, zoals het onlangs nog in opspraak gekomen Prozac. En één farmaceutisch bedrijf ziet zo veel brood in de nieuwe markt dat er zelfs al een geneesmiddel wordt ontwikkeld tegen andere psychische hondenproblemen zoals agressie en OCD.
Bernard Ross, van het farmaceutisch bedrijf Accura dat dit onderzoek verricht, verdedigt het gebruik van medicijnen. "Als uw hond pijn heeft, als gevolg van artritis bijvoorbeeld, zal elk normaal mens ook een manier zoeken om die pijn te verlichten." En hij voegde daaraan toe dat "wij alleen voorstander zijn van het geven van medicijnen aan dieren als het echt noodzakelijk is".
Dierenbescherming
Maar de Britse dierenbescherming ziet dat anders. Volgens woordvoerder Mark Evans "zoeken de farmaceutische firma's enthousiast naar chemische oplossingen, in plaats van de symptomen aan te pakken. De eigenaars van huisdieren zouden beter op zoek gaan naar de oorzaak voor de problemen van hun hond of kat in plaats van daar een pillenslikker van te maken". (belga)
psychiatrie en samenleving | 09-03-2008 | 21:15 | Link | Reacties (0)
Nederlandse klinisch psychologen willen pillen voorschrijven
In oktober start de eerste - tweejarige - masteropleiding psychofarmaca voor klinisch psychologen. Met deze opleiding kunnen zij hun patiënten adviseren over medicijnen. De bedoeling is dat klinisch psychologen ook psychofarmaca gaan voorschrijven.
Voordat dit mogelijk is moet de Wet op de Geneesmiddelen worden gewijzigd. En daarop hoopt het Nederlands Instituut voor Psychologen (NIP), een van de initiatiefnemers van de opleiding. ‘Ons onderzoek laat zien dat patiënten erbij gebaat zijn als hun psycholoog medicijnen mag voorschrijven’, zegt Hans Schutz, voorzitter van een taskforce die van het NIP opdracht kreeg het patiëntenbelang van het voorschrijfrecht te onderzoeken.
Medicatie terugdringen Volgens Schutz is er in de psychiatrie en verslavingszorg een enorm tekort aan psychofarmaceutische deskundigen. Daarnaast is er bezorgdheid over de kwaliteit van de behandeling. Nu schrijven huisartsen psychofarmaca vaak voor, terwijl de patiënt door een psycholoog wordt behandeld. De huisarts begrijpt niets van de behandeling, en de psycholoog heeft geen verstand van de medicijnen. Maar die medicijnen kunnen wel invloed hebben op het effect van de behandeling.
Nog een argument voor wetsverandering is dat psychologen nu met een arts moeten overleggen als met het vorderen van de behandeling, de medicatie verminderd kan worden. Schutz: ‘Uit Amerikaanse onderzoek – daar schrijven psychologen al psychofarmaca voor – blijkt dat klinisch psychologen hun medicijnexpertise vooral gebruiken om de medicatie terug te dringen. Overleg hierover met een arts kost tijd en geld en daar heeft de ggz al zo weinig van.’
‘Doktertje spelen’ De vereniging van psychiaters, de NVvP heeft bezwaar tegen de opleiding en de eventuele wetswijziging. Ze vindt het onverantwoord omdat psychologen geen geneeskunde hebben gestudeerd en geen kennis hebben van het menselijk lichaam. ‘Weer die Pavlovreactie’, verzucht Schutz, ‘toen psychologen in de jaren vijftig voor het eerst patiënten gingen behandelden, vonden ze dat onverantwoordelijk. Toen vroedvrouwen medicijnen mochten voorschrijven zeiden ze dat opnieuw, en nu zeggen ze het weer. “Doktertje spelen”, zo noemen ze het. Maar we hebben het over klinisch psychologen met tenminste vijf jaar behandelervaring die een tienjarige opleiding achter de rug hebben. Die weten alles over emoties, gedrag, de persoonlijkheid en het brein; veel meer dan een huisarts die nu de pillen voorschrijft. Eigenlijk is het “psycholoogje spelen” op dit moment.'
Gezamenlijk project In de Amerikaanse staten Nieuw Mexico en Louisiana mogen psychologen al psychofarmaca voorschrijven en in negen andere Amerikaanse staten staat de wetsverandering ter discussie. De Nederlandse opleiding - die deels in de Verenigde Staten zal worden gegeven - is een gezamenlijk project van de Universiteit van Nieuw Mexico, de American Psychological Association (APA) en het NIP.
psychiatrie en samenleving | 28-02-2008 | 01:54 | Link | Reacties (1)
Nu we het toch over medicijnen hebben.
Parents Against TeenScreen stuurt ons vanuit de USA volgende tragische melding:
From: "Parents Against TeenScreen" parents_against_teenscreen@earthlink.net
To: "Parents Against TeenScreen"
Subject: Psychiatrist testifies he prescribed three drugs at first session to 5 year old
Date: Wed, 27 Feb 2008 13:58:58 -0500
You may recall the extremely high profile case of Rebecca Riley, a 4 year old in Massachusetts, who died while on various psychiatric drugs including the antipsychotic drug Seroquel. The Boston Globe, NY Times, CNN and USA Today reported that story widely.
Now , a responsible psychologist from Tennessee contacted us this morning to report the below tragedy. The mother of a 6 year old girl named Cheyenne is on trial in Tennessee for her daughter's murder. Psychiatrist Saran Mudumbi should also be on trial. He prescribed a combination of drugs for this little girl that included the antipsychotics Risperdal and Seroquel. (More on antipsychotic drugs here: http://tmap.wordpress.com/
Psychiatrist Dr. Saran Mudumbi testified that he put Cheyenne Delp, then 5, on three different types of medication to fight depression, anxiety and paranoia after one office visit with the child. That initial visit took place April 3, 2003. Southern Standard
Cheyenne was heavily medicated-Psychiatrist testifies he prescribed three drugs at first session
By James Clark
Feb 27, 2008
Regardless of what killed Cheyenne Delp on June 26, 2004, she was a child under the influence of heavy medication the day she died.
The medicine Cheyenne was prescribed was so powerful, she had to undergo an EKG to determine if her heart was healthy enough for her to take Imipramine, a heavy duty anti-depressant.
Dr. Saran Mudumbi, who said his specialty is child psychiatry, testified Monday that he prescribed the assortment of drugs for Cheyenne because her behavior was out of control, according to her guardian, Sherri Mathis.
“She was aggressive to other children and was kicked out of school because of it,” said Dr. Mudumbi, who went on to contend Cheyenne suffered from paranoia, depression and anxiety. “She was thinking other people were against her, trying to get her.”
However, Dr. Mudumbi later admitted all the information he gathered about Cheyenne was provided by Mathis, or Cheyenne herself. Dr. Mudumbi indicated he tried to get other people involved in Cheyenne’s life to attend the appointments, but that never occurred. He said Mathis was the only person who accompanied Cheyenne to his office.
“I wanted to construct a total picture of how she’s doing,” said Dr. Mudumbi, who indicated school teachers and other family members would have been appropriate to bring.
Dr. Mudumbi said Cheyenne had 13 visits to his office, the first on April 3, 2003, and the last on May 21, 2004, roughly one month before she died.
After her initial visit, Cheyenne was given three types of medication: Strattera (to control attention deficit disorder), Risperdal (to treat schizophrenia or severe depression), and Imipramine (to treat severe depression).
After two weeks, on April 17, 2003, Dr. Mudumbi said he took Cheyenne off Strattera at the request of Mathis. He testified Mathis wasn’t satisfied with its effectiveness.
So Dr. Mudumbi replaced Strattera with Tenex, the brand name for Guanfacine. He also doubled Cheyenne’s dose of Imipramine to 50 mg daily.
About three weeks later, on May 8, 2003, Dr. Mudumbi said Mathis still wasn’t satisfied with the medication. That’s when he added Seroquel to the mix.
Along with Benadryl, which had already been prescribed to help with side effects of the other medicines, Cheyenne was taking five prescriptions daily in May 2003. At that time, she was 5 years old.
Special prosecutor Brian Holmgren questioned Dr. Mudumbi about all the medication. Dr. Mudumbi said he wouldn’t have prescribed so much without the input from Mathis.
“I still would have prescribed the Tenex, but nothing else,” Dr. Mudumbi said.
Prescriptions drugs Cheyenne was taking:
Here’s a list of the prescription medication Cheyenne Delp was taking at the time of her death, according to her psychiatrist Dr. Saran Mudumbi:
Imipramine Risperdal Guanfacine Benadryl Seroquel
Ongelooflijke combinatie toch voor een kid !!!
psychiatrie en samenleving | 27-02-2008 | 23:38 | Link | Reacties (0)
Vooral eenzame papegaaien blijken last van depressies te hebben.
Ook huisdieren wordt het soms allemaal te veel. Net als de mens kunnen ze zelfmoordneigingen vertonen en doen ze aan zelfverminking. Hoe langer hoe meer krijgen die zieke beestjes antidepressiva zoals Prozac voorgeschreven. "Ze kunnen zich namelijk niet op de sofa bij de psychiater neervleien en alles van zich afpraten", aldus Romain Pizzi, een vooraanstaande Britse dierenarts.
Papegaaien Tropische vogels zoals papegaaien blijken het meest last te hebben van depressies. De antidepressiva worden wel enkel voor de zwaarste gevallen voorgeschreven, vertelt Pizzi. "Eerst veranderen we de omgeving van het dier en proberen we het meer stimuli en speelgoed te geven tegen de verveling. Als we geen onderliggende medische oorzaken vinden, dan proberen we de cyclus te doorbreken met Prozac, die we aan papegaaien in vloeibare vorm toedienen."
Afhankelijk
"Niet alle depressieve dieren kunnen we zo genezen, maar tweederde ervan reageert toch positief op de behandeling. In een beperkt aantal gevallen steken de problemen weer de kop op als de beestjes geen Prozac meer krijgen."
Zelfverminking
Een ernstige bestiale depressie kan het leven van een huisdier in gevaar brengen. "Papegaaien vervelen zich en raken gefrustreerd wanneer hun baasje de hele dag het huis uit is om te gaan werken. Zo ontwikkelen ze een depressie", zegt Pizzi. "Symptomen daarvan: ze pikken zich kaal en ze verminken zichzelf. Dat is gevaarlijk. Kaketoes bijvoorbeeld pikken soms hun eigen benen bloot tot op het bot."
Wagenziekte
De farma-industrie is zich van de economische voordelen bewust. Zo bracht Eli Lilly vorig jaar een antidepressivum in de vorm van een kauwgom op de Amerikaanse markt. Het 'geneesmiddel' kreeg zelfs een rundvleessmaakje mee. Pfizer bedacht een dieetmedicament voor honden evenals een middeltje tegen wagenziekte voor alle huisdieren.
NB:Natuurlijk reageren de beestjes slecht als met Prozac wordt gestopt. Het gebruik van antidepressiva installeert immers minstens een psychische afhankelijkheid, verslaving dus.
Btw: als je ziet hoe sommigen hun huisdieren be- of beter mishandelen, zou je dan als kat, hond of papegaai geen zelfmoordgedachten krijgen? En bellen naar de zelfmoordlijn kunnen ze ook al niet (althans dat denken wij; misschien hebben dieren onder elkaar ook wel iemand die therapeutisch onderlegd is!).
psychiatrie en samenleving | 27-02-2008 | 18:40 | Link | Reacties (0)
Antidepressiva zoals Seroxat en Prozac helpen alleen zéér depressieve mensen, maar voor de meeste patiënten hebben ze geen enkel nut. Dat is de uitkomst van een recent Brits onderzoek meldt de BBC.
"Hoewel patiënten beter worden als ze antidepressiva nemen, worden ze óók beter als ze een placebo slikken. Dit betekent dat depressieve mensen zonder chemische behandeling beter kunnen worden", aldus een van de onderzoekers.
Achter gehouden
De wetenschappers bekeken 47 eerder gehouden tests met de medicijnen opnieuw. Volgens een van de wetenschappers heeft de farmaceutische industrie daarvan alleen onderzoeken naar buiten gebracht die hun producten in een goed daglicht stellen. De onderzoekers wisten ook de hand te leggen op niet gepubliceerde onderzoeken dankzij de wet die voorziet in vrijheid op informatie.
"Niet stoppen!"
De makers van Seroxat en Prozac hebben de 'nieuwste' bevindingen al weerlegd. Ze wijzen erop dat andere studies hebben aangetoond dat antidepressiva wel werken. Patiënten die antidepressiva innemen wordt daarom aangeraden niet te stoppen met hun behandeling. (anp/mvl/edp)
[Bron: De Morgen]
Voorgaande wordt al jaren aangeklaagd door onafhankelijke wetenschappers, en ook en vooral op deze site. Nog een nadeel van antideperessiva, waar vooral vrouwen over klagen: je wordt er soms tot 20 kg. dikker van. Je man ziet je niet meer staan en als je alleenstaande bent vind je geen partner meer, zelfs al voel je je soms wat beter. Overigens klagen ook mannen daarover.
Antidepressiva zijn in de jaren 1980 gepromoot toen de benzodiazepines (valium, lexotan, ...) verslavend bleken en gebruikt werden om zelfmoord te plegen (benzo's moesten om dezelfde redenen barbituraten vervangen). Om de AD's te promoten heeft men dan eerst het begrip "depressie" (voordien in medische kringen amper gebruikt, men sprak van "spanningstoestanden" op de bijsluiters van de benzo's) in brede kringen populair gemaakt. Kortom: één en al oplichterij en commerce.
Maar ook antidepressiva werken psychisch verslavend en je kunt er ook makkelijk zelfmoord mee plegen. De handleiding "Suicide: Mode d'emploi" (verboden in Frankrijk) vermeldde als "beste product" 100 pillen Anafranil 75 mg., een ANTIDEPRESSIVUM.
De grote meerderheid van de depressies genezen "uit zichzelf", zonder tussenkomst van pillen of psychotherapie. Een goede vriend(in) waar je in vertrouwen je hart kunt uitstorten, werkt veel beter. Zelfs een reep chocolade is dikwijls meer aangewezen. Hoewel: ook hier mate natuulijk.
Noot van our American friends: http://medicine.plosjournals.org/perlserv/?request=get-document&doi=10.1371/journal.pmed.0050045&ct=1&SESSID=c9b16aa8168f6824b3658f2f45814564
Note that they did find a difference between placebo and SSRI antidepressant for the severely depressed. However, they concluded: "The relationship between initial severity and antidepressant efficacy is attributable to decreased responsiveness to placebo among very severely depressed patients, rather than to increased responsiveness to medication." What I take this to mean is that the antidepressant had no more effect on the severely depressed than it did on the mildly depressed for whom there was no difference between placebo and drug treatment. However, the severely depressed didn't respond to the placebo, i.e., there was very little placebo effect in the severely depressed. With the severely depressed who don't respond to ordinary placebos, they do have a small response to antidepressants which are apparently functioning as a psychoactive placebo for them. A psychoactive placebo is simply a placebo that causes some noticeable effect unrelated to the symptoms. Psychoactive placebos (e.g., a dose of niacin which causes a quite strong sense of facial flushing and hotness) are much more powerful than ordinary placebo like a sugar pill because the recipient feels like they've taken something that is impacting them and this greatly enhances the placebo effect. So it looks like the antidepressants have no more efficacy than placebos. This just heightens the tragedy when you think about the billions of dollars in profits and the dead from school shootings and suicide. May the PLWYGYWO, Dan Kriegman
psychiatrie en samenleving | 26-02-2008 | 15:05 | Link | Reacties (0)
Meer en meer wordt duidelijk dat de schietpartijen die Amerika teisteren en die ook in Europa meer en meer schering en inslag worden, te maken hebben met het onoordeelkundig gebruik van antidepressiva en aanverwanten. De Amerikanen kijken er op hun tv naar, maar met welke gevoelens?
Once again Americans sit transfixed in front of televisions, soaking up the images of violence emanating from Northern Illinois University. Six are dead including the shooter — a 27 year old man; a former student at NIU who, like so many before him, was a “nice young man” who had gone off his meds and started acting erratic.
The talking heads are at it again. News anchor after news anchor, rehash after rehash, focuses on guns on campus; talking head after talking head makes the preposterous and unsubstantiated claim that more guns means more violence.
The American people sit in front of their television sets and gobble it up like the latest tasty creation in candy, marketed with the promise of keeping the consumer thin.
That such might not be the truth goes right over the heads of people who want to believe, wholeheartedly, that their government would never lie to them, much less those nice people who deliver what little real news doesn’t end up on the editing room floor before the daily news airs.
There is one commonality in all of these shootings that, while mentioned, is lost in the subterfuge focusing on guns.
Not long ago, a young man was arrested in the parking lot of a high school in Coeur d’Alene, Idaho. On the front seat of his car was found a loaded shotgun; three other high-powered rifles were found in the trunk; the result of a burglary at his uncles’ home the night before in which the young man was suspect.
Here we go again. Kip Kinkel, Eric Harris, Dylan Klebold, the Virginia Tech shooter, all on mind-altering prescription anti-depressants, as was the Northern Illinois University shooter; as have been a long list of shooters who have killed a multitude of others before killing themselves or surrendering as authorities converged.
How many of these shootings have to happen before the people rise up and demand accountability for young people being put on these mind-altering drugs? How many more people have to die before we finally say “enough is enough”?
Illinois Shooter was Treated with Psych Meds Prior to Shooting Rampage
February 17, 2008
byMike Adams
(NaturalNews) It comes as no surprise to anyone who's been following school shootings all the way back to the Colombine High massacre in Colorado: Every young, male shooter that has gone on a killing spree in the United States also has a history of treatment with psychotropic drugs -- typically SSRI antidepressants. These shootings have three things in common: 1) The shooters are young males. 2) The shooters exhibit a mind-numbed disconnect with reality. 3) The shooters have a history of taking psychiatric medications.
This latest shooting by 27-year-old Stephen Kazmierczak shares the same three factors. Stephen was considered a "normal, undistressed person," according to press reports. He was considered "an outstanding student" and even received a Dean's Award for outstanding work in sociology. So what happened to Stephen's brain that caused him to snap and open fire on students in a college classroom?
Psych meds make good people do bad things
Psychiatric medications, of course, are well known to cause extremely violent thoughts and behavior in young males. This is actually acknowledged by the FDA and is found in the black-box warnings printed on the packaging for such drugs. In Europe, the prescribing of many such drugs to children and teens is actually illegal. But in the United States, where psychiatric medications have become the "new medicine" for American youth, nobody seems to pay attention to the simple fact that every school shooting we've seen in the last decade has been committed by a young male with a history of treatment with psychiatric medications.
The mainstream media, of course, is trying to spin the story by claiming Stephen snapped because he stopped taking his medications. MSM headlines proclaim, "Illinois Shooter Stopped Taking His Medications." What these headlines fail to communicate is the fact that psychiatric drugs cause long-term disruptions in the brain which lead to a strong dissociation with reality. These young, male shooters hardly even know they're in the real world anymore. They no longer see their fellow classmates as human beings, but rather as lifeless objects to be used for target practice. For those people taking psychiatric medications, there's even a strong dissociation with one's own life, as evidenced by the repeated willingness of these shooters to ultimately turn their guns on themselves.
Farmaceutische bedrijven testen hun pillen steeds vaker in arme landen om regels in Europa te omzeilen. Het Nederlandse College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG) moet daarom niet alleen kijken of een medicijn werkt, maar ook nagaan of de testen ethisch verantwoord zijn uitgevoerd, concludeert de Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) na een onderzoek.
Dubieuze manieren
Vooral medicijnen tegen psychotische aandoeningen worden volgens de stichting vaak op dubieuze manieren getest in arme landen. "De fabrikanten verschuilen zich achter een Europese richtlijn waarin staat dat dit soort medicijnen moet worden vergeleken met placebopillen", zegt onderzoeker Irene Schipper. Het CBG bevestigt dat dit een vereiste is. "Als je het niet vergelijkt met een placebopil, loop je het risico dat je een niet-werkend medicijn op de markt brengt", zegt een woordvoerder.
Placebo
In Europa is het bij psychotische aandoeningen niet meer mogelijk om met placebopillen onderzoek te doen naar de werking van een middel. "De ethische commissies staan het niet toe dat je patiënten wijsmaakt dat ze een werkend medicijn krijgen, terwijl dat niet zo is", legt Schipper uit.
Ethische commissies omzeilen
Daarom zouden bedrijven naar het buitenland uitwijken, waar vaak geen ethische commissies zijn. "Die landen zijn hier niet op voorbereid. Ze hebben nauwelijks regelgeving op dit gebied", zegt Schipper. "De mensen krijgen vaak niet te horen dat het om een test gaat. Ze worden in de waan gelaten dat ze worden behandeld."
Lakse bedrijven
Bedrijven doen volgens Schipper niet genoeg moeite om naar alternatieven te zoeken, terwijl dat volgens de richtlijnen wel zou mogen. "Je hoeft niet altijd met een placebo te vergelijken. Het kan ook met een bestaand medicijn. Alleen willen bedrijven daar niet aan. Het staat niet goed als je je nieuwe pil met een pil van de concurrent vergelijkt en de pil van de concurrent doet het beter."
Zelfmoord door placebo's
Als voorbeeld wordt het testen van Seroquel XR genoemd. "Dat is de opvolger van een medicijn dat al bestond. Deze pil is hetzelfde, alleen wordt de werkzame stof langzamer afgegeven." Toch werd deze pil met een placebopil vergeleken. "De groep die de placebopil slikte, kreeg verder geen behandeling, terwijl er dus wel werkende medicijnen bestaan. Deze groep ging hard achteruit. Een 25-jarige man pleegde zelfmoord nadat hij de placebo's 173 dagen had geslikt. Toch is de pil door het CBG op de Nederlandse markt toegelaten."
Ethische regels respecteren
Het CBG wijst erop dat ze alleen naar de werking van het medicijn kijkt. Ook moet de fabrikant garanderen dat de proeven voldoen aan de ethische regels. Als het CBG vermoedt dat hieraan niet is voldaan, kan die de Inspectie voor de Gezondheidszorg inschakelen.
De pillen worden onder meer in Zuid-Amerika, India en China getest. De verwachting is dat in India tegen 2010 twee miljoen mensen meedoen aan klinische proeven. (novum/vsv)
NPS: Wel wel. Die slimme pillendraaiers toch. Het schijnt namelijk dat je van armoede "zot" wordt (depressies, frustraties die tot pathologische reacties kunnen leiden zoals agressie, paranoia en het geloof dat het kapitalisme je arm maakt, en dergelijke wanen). Dus: da's wel slim gezien van daar die antipsychotica en andere rommel uit te testen. In de rijke landen is geestesziekte toch maar een pose, een vorm van zelfbeklag om aandacht te vragen. In de arme landen: daar heb je authentieke gekken. Wij in Europa en de USA zijn maar amateurkes! En kruideniers die geld verdienen door onze geestesziekte dik in de verf te zeten en overal te etaleren. Waarbij dan allerlei "zorgdragende" verenigingen zoals Anders Gewoon, Tele-Onthaal, de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheid en de ganse bataclan van een bijzonder levendig katholicisme, dat begaan is met ons zieleheil, dan de schatkist kunnen plunderen. Och God, misschien beter het geld van die geelzwartzuchtige Leterme daaraan verspillen dan aan wapenhandel, clusterbommen en 90mm. obussen.
psychiatrie en samenleving | 19-02-2008 | 14:50 | Link | Reacties (0)
Gisteren 17 februari startte op de zender Discovery Civilization (te bekijken via Belgacom Digitale TV) een ongelooflijk interessante documentaire over de opkomst en ontwikkeling van Librium en Valium in de jaren 1950, twee beroemde tranquillizers, ook benzodiazepines genoemd. Die moesten de barbituraten gaan vervangen waar mensen toen aan stierven door overdfosis en wegens verslaving. Aleen bleken die benzo's al even verslavend en al even gemakkelijk te gebruiken als zelfmoordmiddel, dus vond men dan in de jaren 1980 de antidepressivia uit. Die blijken nu ook pstchisch verslavend te zijn en dus schakelet men nu, vooral bij kinderen, over op de ezruchte atypische antipsychotica zoals Risperdal en Zyprexa waarrond in de USA reeds zoveel rechtsdzaken lopen van mensen en overheden die zich bekocht voelen.
Een paar belangrijke, zeer verrassende punten uit de uitzending van gisteren:
1. Het bedrijf Roche die ermee begon testte ze op een paar duizend mensen, waarvan er slechts één of twee de effecten van bijwerkingen vertoonden. Het werd pas duidelijk dat er bij meer mensen bijwerkingen optraden toen miljoenen mensen deze middelen begonnen te gebruiken. Roche had nooit verwacht dat miljoenen mensen die middelen zouden gaan gebruiken, en kwamen dus pas achter die bijwerkingen omdat één per duizend (schijnbaar verwaarloosbaar) nu duizend per miljoen werden.
2. In het begin was de doelgroep van Roche de huisvrouwen, en de reklame werd niet in het publiek maar onder de artsen gevoerd, door middel van de beruchte “medische vertegenwoordigers”. Vrouwen konden hun taken als “perfecte huisvrouw” niet aan zoals dat vroeger van hen werd verlangd, kregen paniekaanvallen (die maar normaal waren gezien hun onderdrukking door de man), en moesten een middel hebben om terug “normaal” te kunnen “functioneren” : kalm en gedwee hun rol perfect spelen en uitvoeren.
3. De evolutie van deze “geestesverruimende” middelen – men moet die term nu dringend “geestesveranderende” middelen noemen, of beter “geestesvernietigende” middelen – zou nauw gaan samenhangen met de verandering van de klassieke man-vrouw-verhoudingen. Pas later, in de jaren ‘60, begonnen mannen ook deze middelen te gebruiken, maar ze hielden dat angstvallig geheim omdat het voor mannen een teken was van zwakte (toen was ook nog de gewoonte dat mannen hun gevoelens niet mochten tonen op hun werk). Ze namen valium omdat ook zij hun werk niet aankonden. Tegen het jaar ’70 was Valium het eerste middel dat wereldwijd werd verkocht in plaats van enkel in één of enkele landen. In 1970 werden er in Amerika alleen 2 miljard pillen per jaar geconsumeerd.
4. Na een tijdje begon er door de gigantische schaal van consumptie bezorgdheid te groeien dat Valium werd gebruikt om vrouwen in bedwang te houden.
5. Na verloop van tijd voelden vele gebruikers (vrouwen) dat ze gevoellozer werden, dat ze constant in een droom leefde, losgekoppeld van de realiteit en van zichzelf, en dat hun persoonlijkheid veranderde : ze herkenden zichzelf niet meer in de spiegel. Depersonalisatie en derealisatie deden hun intrede na langer gebruik van deze middelen ! Gebruikers realiseerden zich ook niet onmiddellijk dat ze die pillen moesten blijven gebruiken om hetzelfde effect te behouden, en dat hun dokter dat afraadde : dit waren middelen die slechts tijdelijk konden genomen worden. Pillen maken mensen inderdaad gevoelloos, en de gevolgen daarvan zijn niet te overzien. Die gevolgen zijn: mensen doen gevoelsdodend werk dat ze normaal niet zonder pillen zouden aankunnen. Eén van die soorten werk is oorlog voeren en … psychotherapie geven (of hulp aan slachtoffers van mensenhandel …). Geen enkel normaal mens kan met gevoelens dagelijks zoveel miserie aanhoren zonder er zelf stapelgek van te worden, en zijn of haar gevoelens te vernietigen.
Deze ongelooflijk documentaire heeft meerdere delen. OP het einde van de uitzending werd aangekondigd dat er in de jaren 70 en tachtig een oorlog uitbrak tussen Roche en andere pillenconsumenten. Het gevolg was: de ontwikkleing van de antidepressiva die vergeleken met de benzo's (zoals Valium; Librium, Lexotan, Mogadon, Rohypnol, etc.) niet verslavend zouden zijn en door de mensen niet gebruikt zounden worden om zelfmoord te plegen. U kent de afloop. En ironisch genoeg: het in de jaren 1980 en 1990 in Frankrijk verspreide (maar verboden) Suicide: Mode d'emploi gaf als recept juist 100 pillen Anafranil 75 mg., dit is één van de in de jaren 1980 ontwikkelde antidepressiva die de benzo's moesten vervangen.
Hieronder de data van de volgende aflevering van de serie "In pills we trust." Niet te missen. Discovery Civilisation Zondag 17 Februari 11:45
In Pills We Trust, Opening the Bottle
Tegen het einde van de jaren zeventig was valium wereldwijd het bestverkopende kalmerende middel. Ontdek het ware verhaal achter de opkomst van de
17:45 In Pills We Trust, Opening the Bottle
Tegen het einde van de jaren zeventig was valium wereldwijd het bestverkopende kalmerende middel. Ontdek het ware verhaal achter de opkomst van de
23:45 In Pills We Trust, Opening the Bottle
Tegen het einde van de jaren zeventig was valium wereldwijd het bestverkopende kalmerende middel. Ontdek het ware verhaal achter de opkomst van de
Zondag 24 Februari
11:45 In Pills We Trust, Bitter Medicine
De moderne mens is massaal aan de tranquillizers en anti-depressiva. Maar zijn deze middelen wel zo onschuldig als ze lijken? Hier gesprekken met de makers en gebruikers ervan.
17:45 In Pills We Trust, Bitter Medicine
De moderne mens is massaal aan de tranquillizers en anti-depressiva. Maar zijn deze middelen wel zo onschuldig als ze lijken? Hier gesprekken met de makers en gebruikers ervan.
23:45 In Pills We Trust, Bitter Medicine
De moderne mens is massaal aan de tranquillizers en anti-depressiva. Maar zijn deze middelen wel zo onschuldig als ze lijken? Hier gesprekken met de makers en gebruikers ervan.
Zondag 02 Maart
11:45
In Pills We Trust, Better Than Well?
De moderne mens is massaal aan de tranquillizers en anti-depressiva. Maar zijn deze middelen wel zo onschuldig als ze lijken? Hier gesprekken met de makers en gebruikers ervan.
17:45 In Pills We Trust, Better Than Well?
De moderne mens is massaal aan de tranquillizers en anti-depressiva. Maar zijn deze middelen wel zo onschuldig als ze lijken? Hier gesprekken met de makers en gebruikers ervan.
23:45 In Pills We Trust, Better Than Well?
De moderne mens is massaal aan de tranquillizers en anti-depressiva. Maar zijn deze middelen wel zo onschuldig als ze lijken? Hier gesprekken met de makers en gebruikers ervan.
psychiatrie en samenleving | 18-02-2008 | 11:34 | Link | Reacties (1)
Tammy Wandling of West Virginia hired legal counsel in Philadelphia after son Austin developed a growth in his breast while taking Risperdal for autism.
SARAH J. GLOVER / Inquirer Staff Photographer
John Huff of Pleasantville, N.J., required surgery to remove the female-size breasts he developed at 14 while on Risperdal.
SARAH J. GLOVER / Inquirer Staff Photographer
John Huff, 17, of Pleasantville, N.J., took the antipsychotic Risperdal for seven years for behavioral problems. "He would ask me 'Am I a girl?' said his mother, Nicola. A spokeswoman for Risperdal's maker, Janssen, said the side effect was rare.
When they were first introduced in the early 1990s, new antipsychotic medications for severe mental illness were seen as wonder drugs that were safer and more effective than their predecessors.
Sales soared as doctors tried them on new conditions, including dementia, aggression and other behavioral problems. Children and the elderly were among the biggest users.
But now, several studies questioning some of the drugs' benefits have led many doctors to talk of using them for shorter periods and with tighter monitoring, because of side effects that include sedation, obesity and diabetes.
"You can't just pop someone on it and see them in a year," said Jason Karlawish, a geriatric psychiatrist at the University of Pennsylvania.
These drugs, known as atypical antipsychotics, offer a contentious case study of a common pattern in pharmaceuticals. New drugs are typically approved for narrow uses and get tried off-label on conditions that are difficult to treat. Companies' sales efforts stoke up overall use until the research catches up years later, dulling the early enthusiasm. While some patients are helped, lawsuits are also a common legacy.
The atypicals were originally approved for severe mental illness - schizophrenia and bipolar disorder - which had limited markets.
But under a determined marketing effort portraying them as safer and more effective than their predecessors, the atypicals came to be tried beyond their approved uses for nursing-home residents, prisoners, and children younger than 6 years old.
Total U.S. sales for the class reached $13 billion in 2007, doubling sales of 2002, according to IMS Health Inc., a pharmaceutical-information firm. Atypicals carry such names as Risperdal, made by Janssen Pharmaceutica, part of Johnson & Johnson; Zyprexa from Eli Lilly & Co.; Seroquel by AstraZeneca P.L.C.; Geodon by Pfizer Inc.; and Abilify by Bristol-Myers Squibb Co.
All over the country, state officials are discovering that atypicals have become the largest drug class in Medicaid, the health program for the poor. And many state officials question whether that reflects overzealous marketing or real need. Several states, including Pennsylvania, are suing some drugmakers for allegedly promoting the drugs beyond approved uses and commissioning "ghost-written" articles to stoke use of the drugs.
The drugmakers reject the suits' claims and are obtaining new approvals from the Food and Drug Administration to treat more conditions. In the last two years, Janssen's Risperdal got approval to treat schizophrenia in adolescents and the irritability of autism in ages 5 to 16.
Atypicals remain a cornerstone of care for serious mental illness.
Ellen Sholevar, director of child and adolescent psychiatry at the Temple University School of Medicine, said atypicals could help children even though they had not been well-studied. Antipsychotics are used when young children appear to be out of control and represent a danger to themselves or others, or have "very severe disorders where there is no other viable treatment option," she said.
Naas Siddiqui, 25, of West Philadelphia, said that antipsychotics eased her manic symptoms and helped her graduate from Yale University in 2007.
While Zyprexa made her lethargic and gain weight, she said, Abilify calmed her. She gets her blood tested every six months and sees a physician more frequently.
"I don't want to stay on it permanently. But I think it's helped me significantly," she said.
A different view of the drugs came from Nicola Huff of Pleasantville, N.J., whose son, John Aaron, took Risperdal for seven years to resolve his behavioral problems.
But at age 14, he developed a well-known drug side effect: female-size breasts that had to be surgically removed.
"He would ask me 'Am I a girl?' And I would tell him 'no,' " Nicola Huff said.
Tammy Wandling, whose son Austin has autism, said a psychiatrist put him on Risperdal at age 4. In less than nine months, Austin developed a baseball-size growth in his right breast.
"I couldn't believe how big it was," said his mother, who lives near Charleston, W.Va.
Research suggests Risperdal, like the older antipsychotics, can cause an increase in the hormone prolactin, which directs breasts to enlarge and make milk. Risperdal's label warns about the possibility.
The experience helped drive both women to hire Steve Sheller and James J. Pepper, both Philadelphia lawyers.
"They're being given an easy out with a pill. But the easy out may create a much more serious problem," Sheller said.
A spokeswoman for Risperdal's maker, Janssen, rejected the claims and said the side effect was rare.
Experts say the condition can be avoided by close monitoring or by switching to another antipsychotic.
The drugmakers still face vast legal threats.
Zyprexa-maker Lilly has set aside $1.2 billion to settle 31,000 claims, mostly about whether the firm failed to warn patients of diabetes in package inserts before 2003.
Lilly still faces 1,200 cases as well as a federal probe over its marketing of Zyprexa.
Much litigation has focused on how doctors have prescribed antipsychotics beyond their approved use. Doctors may prescribe off-label, and have done so for dementia, attention deficit, aggression, autism and post-traumatic stress disorder.
But firms are not allowed to promote off-label uses.
Bristol-Myers Squibb, maker of Abilify, agreed last year to pay $515 million in part to settle allegations that it improperly promoted the antipsychotic for off-label uses.
The firms also face thousands of additional claims. AstraZeneca, for example, said it had 8,000 suits pending for Seroquel.
It was not always that way. The first antipsychotics, including Thorazine, helped free many people from state hospitals. But that generation came with severe side effects, including the involuntary and debilitating movements called tardive dyskinesia.
The second generation, dubbed atypicals, began appearing in the 1990s.
They are thought to cause fewer involuntary movements and other severe effects. But they are more likely to cause weight gain and diabetes, said Tom Clark, director of clinical affairs for the American Society of Consultant Pharmacists Foundation.
"There's more awareness of the risks of these drugs," Clark added. "There's a tendency to more caution."
Amy Brodkey, a Philadelphia psychiatrist, agreed, saying she and her colleagues use antipsychotics, with more monitoring. "Everybody is thinking about it a lot more," she said.
Some of the dramatic sales growth has come in nursing homes, where the drugs are used to combat the delusions and aggressiveness that often accompany dementia.
Such behavior is one of the thorniest problems in geriatrics and often becomes the tipping point that sends patients into nursing homes.
More than 26 percent of the nation's nursing-home residents were on antipsychotics in early 2007. That compares with 19.4 percent in 1999, federal surveys show.
U.S. Sen. Charles Grassley (R., Iowa) has asked the government to review how antipsychotic drugs are being used off-label in nursing homes, and whether residents are being sedated unnecessarily.
Those drugs do little to help dementia patients, said Lon S. Schneider, a California psychiatrist and lead investigator of the CATIE-AD study of outpatients with Alzheimer's. He and his colleagues found that patients on antipsychotics for 12 weeks had a slightly greater risk of dying sooner than those on placebo.
While actual deaths were rare, physicians should monitor the drugs more closely and stop them when they do not seem to help, he said.
Antipsychotic use also has exploded in young people. Doctor visits with antipsychotic prescriptions became six times more common from 1993 to 2002 in people 20 and younger, according to a study led by Columbia University psychiatrist Mark Olfson.
"I've seen the growth of these agents for several years," added Mark Helm, a pediatrician in Arkansas, where the state attorney general is also suing a maker of an antipsychotic drug.
In Pennsylvania, Medicaid in 2006 paid for atypicals for at least 824 children under the age of 6, said Terri Cathers, director of pharmacy for Medicaid. Both Pennsylvania and New Jersey have hired a firm, Comprehensive NeuroScience Inc., to identify unusual prescriptions and send doctors letters about the use.
"We want to make sure all other avenues are exhausted before they resort to putting children on these drugs," Cathers said.
psychiatrie en samenleving | 18-02-2008 | 04:31 | Link | Reacties (0)
Zondag 17 februari zendt Panorama om 8u20 (Canvas) een uitzending uit naar aanleiding van het Rilatine-verbruik dat de laatste 5 jaar verdubbeld is. De uitzending blijft wel een discussie onder artsen. Waarbij een aantal zich ongerust uitlaten over het feit dat ouders absoluut willen dat hun kind het ADHD-etiket krijgt (dan kunnen ze via Rilatine hun kind intomen zonder zich schuldig te moeten voelen). ADHD-"specialiste" en ijverige Rilatine-propagandiste KUL-professor kinderpsychiatrie Dr. Marina Danckaert (Leuven, Gasthuisberg) mag uiteraard de spits afbijten: "Rilatine helpt OOK BIJ NORMALE KINDEREN de leerprestaties verbeteren". Wat een argument voor alle ouders die natuurlijk willen dat hun kind het goed doet op school.
Tja: als je Tom Boonen amfetamines geeft, zal hij ook sneller spurten en de Muur van Geraardsbergen opklauteren. In de sport wordt dat doping genoemd. Prof. Danckaert maakt dus eigenlijk reclame voor middelen die de "wedstrijd" tussen de leerlingen op school vervalsen: wie zich dopeert haalt betere cijfers dan wie eerlijk aan de start komt!
En op welke vakken zijn de leerprestaties beter? Op de vakken waar het erop aan komt na te kramen wat de leraar heeft gezegd, zoals "Rome is de hoofdstad van Italië" (en "Noorwegen is geen buurland van Zwitserland", nietwaar Rik Torfs) en waar dus brave "aandacht en concentratie" vereist zijn? Scoren ze ook hoger op creatieve vakken, waar je juist de leraar niet hoort na te apen en je creatief op zoektocht moet gaan in je verbeelding?
Enfin: we zien zondag wel.
psychiatrie en samenleving | 12-02-2008 | 12:17 | Link | Reacties (0)
De farma-industrie krijgt in de USA blijkbaar steeds meer tegenwind in haar plan om de ganse bevolking met haar medicijnen te verdoven en van haar "psyche" te beroven. Vooral het voorschrijven van antipsychotica aan kinderen stuit op steeds meer weerstand, niet van geïsoleerde individuen maar van de overheid zelf. Daarbij blijkt ook steeds dat het de kinderen van armen zijn die de medicijnen voorgeschreven krijgen.
Vooral in Florida worden onder druk van de publieke opinie en de pers steeds verdere stappen gezet om de farma-industrie op haar juiste plaats te zetten: medicatie als het echt aangewezen is, anders niet! (Zie eerdere berichten hier een kleine week geleden. Het bleek dat in Florida het aantal kinderen dat alleen al via Medicaid, een zorgverzekeraar overeenkomend met ons mutualiteiten/RIZIV systeem, antipsychotica voorgeschreven krijgt in 2006 tot meer dan 18.000 gestegen is, een verdubbeling in 7 jaar!) Het zou dus wel eens kunnen dat Janssen Pharmaceutica in de loop van dit jaar zijn proces omtrent het antipsychoticum Risperdal - zeer veel gebruikt ook bij ons - in Arkansas zou kunnen verliezen (zie onze berichtgeving in het Archief voor december 2007).
Onderstaand artikel uit een toonaangevend dagblad in de Staat Florida laat zien dat het blijkbaar menens wordt. Uiteraard komt ook weer Elli Lilly ter sprake. Daarom vindt U onder het dagbladartikel nog een bericht over Eli Lilly's poging om aan gerechtelijke veroordelingen te ontsnappen, voor wat de schadeclaims met betrekking tot de wanpraktijken met Zyprexa betreft. In ruil om binnen het sociaal zekerheidssysteem te mogen blijven werken, zou Eli Lilly bereid zijn de grootste geldboete uit de Amerikaanse geschiedenis te betalen. Herinneren we eraan dat ook in België Eli Lilly één der voornaamste ijveraars is voor meer kinderpsychiatrie om dan die kinderpsychiaters te bestoken met haar "Zyprexa for Kids" ambities. Uit een studie in het meest gezaghebbende geneeskundige tijdschrift ter wereld The Lancet blijkt nu dat kinderen met psychische problemen het met een placebo beter doen dan met Risperdal (vergelijkbaar met Zyprexa). Dergelijke studies krijgen steeds meer weerklank in de Amerikaanse pers en is het wachten tot ook bij ons het tij keert. Het zal geen eeuwen meer duren.
Florida agency to review antipsychotic drug policy for kids
The Florida Agency for Health Care Administration plans to create a subcommittee to review its guidelines on payments for medications after questions were raised about antipsychotics being prescribed for children in the state's insurance program for the poor.
Medicaid will pay for a drug only if it is "medically necessary and prescribed for medically accepted indications," according to the agency's current guidelines.
The Daytona Beach News-Journal reported earlier this month that the number of Florida Medicaid children prescribed antipsychotics had nearly doubled -- from 9,364 seven years ago to 18,137 in 2006. Among those children, the most common primary diagnosis was attention deficit hyperactivity disorder -- an ailment not approved for treatment with antipsychotics by the Food and Drug Administration.
"The science of pharmacology has seen significant advances and we are revisiting this rule to see if it needs to be updated," said Fernando Senra, press secretary for the agency. "Federal law provides each state with the authority to cover medications that doctors prescribe for off-label purposes."
David Stallard, an assistant attorney general in Utah, said he believes the Federal Medicaid statute is clear that a drug not used for "medically accepted indications" is excluded from coverage if states want matching federal funds.
He has broached the subject with the agency that runs Utah's Medicaid program but has met strong opposition.
"I get the impression that they are under so much pressure from the doctors that they basically cave," Stallard said. "They say 'this is our most vulnerable population and we should protect access.' I turn that around and say this is our most vulnerable population and we should not experiment on them."
Currently, Utah is suing Eli Lilly after preliminary results indicate about a quarter of the state's Medicaid adults taking the antipsychotic Zyprexa developed diabetes, he said.
Florida Agency for Health Care Secretary Dr. Andrew Agwunobi requested creating a work group, under the Medical Care Advisory Committee, that will bring together experts in the field to determine whether changes to our current policies are appropriate, Senra said. The group's findings will be presented to the Pharmaceutical and Therapeutic Committee in March for review and recommendations.
The committee includes physicians, Medicaid recipients, and government department heads, Senra said.
In 2005 the Agency for Health Care paid $3 million for a study on the use of antipsychotics among Medicaid children. The contract with Dr. Robert Constantine with the Medicaid Drug Therapy Management Program for Behavioral Health at the University of South Florida also called for a panel of experts that developed guidelines for prescribing antipsychotics to children.
Agency officials reviewed and accepted those prescribing guidelines, which included the recommendation that antipsychotics should not be used primarily to target ADHD, Constantine said. Nor should antipsychotics be given to children under age 6 except under the most extraordinary circumstances.
That the agency is now looking at updating the guidelines on paying for medications after accepting the new prescribing guidelines seems appropriate, Constantine said.
"For example, they might consider under what circumstances should there be a special prior authorization," Constantine said. "They would really be looking at how their internal policies deal with prescribers."
Constantine's organization also monitors Florida Medicaid doctors prescribing antipsychoticss, he said. Those with questionable prescribing patterns are sent letters and sometimes called and asked about the prescriptions they write.
(31 januari 2008)
*************
Subject:
Lilly in Settlement Talks With U.S -- But what about the death toll?
The New York Times reports that Eli Lilly is in negotiation talks with the
US Justice department to settle both civil and criminal investigations of
the company's marketing of its toxic diabetes-inducing antipsychotic,
Zyprexa. If the settlement is reached, the Times reports, Lilly would pay the biggest fine in history.
In a recent study in The Lancet, compared Risperdal an antipsychotic in the same class as Zyprexa, to placebo in calming aggression--which is the primary reason that Zyprexa and Risperdal are prescribed. They found the harmless placebo to be more effective: http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140673608600720/abstract The authors concluded: "Antipsychotic drugs should no longer be regarded as an acceptable routine treatment for aggressive challenging behaviour in people with intellectual disability."
Underscoring the total failure by the US government to take meaningful action to protect the public health as well as the public wealth, The Times reports: "But the company would be allowed to keep selling Zyprexa to Medicare and Medicaid, the government programs that are the biggest customers of the drug. Zyprexa is Lilly's most profitable product and among the worlds best-selling medicines, with 2007 sales of $4.8 billion, about half in the United States." Indeed, Medicaid pays for about 70% go 80% of the antipsychotic drug prescriptions.
All anyone involved cares about is money--as they lend their government seal of approval that leads the lambs to slaughter.
psychiatrie en samenleving | 31-01-2008 | 23:53 | Link | Reacties (0)
Zie eens hoe de de psychiatrie en de farma-firma Eli Lilly elkaar belonen (internationaal onder vuur omwille van haar gesjoemel met het antipsychoticum Zyprexa dat levensgevaarlijke obesitas en diabetes veroorzaakt en onlangs in de USA nog een massa schadeclaims afkocht om maar niet voor de rechtbank te moeten komen). Bij de lijst van de Jury Lilly Reintegration Award vinden we het crème van de Belgische Geestelijke Gezondheidszorg terug: met praktisch alle officiëel erkende patiëntenverenigingen (die Eli Lilly overigens direct of indirect sponsort), zowel langs Nederlandstalige als Franstalige zijde. Natuurlijk ontbreekt Paul Arteel niet. En zeker niet Jan Michiels van VVMD, nu Ups & Downs (want ze zijn nu "bipolair" in plaats van "manisch-depressief"). VVMD werd op zijn website gesponsored door zo maar eventjes 7 (zeven) farmaceutische firma's. Op de nieuwe website Ups & Downs vind je nog 5 firma's samen met de KBC-bank en de Nationale Loterij. Als je op vergaderingen van VVMD - Ups & Downs durft te zeggen dat je geen medicijnen wilt nemen of als je niet gelooft dat de ziekte "erfelijk" is en dat je "je er niets kunt aan doen", word je gevraagd op te hoepelen: je zou de andere leden kunnen besmetten. Het tijdschrift van VVMD, met misschien 30 leden, is op rijk glanzend papier, vol reclame voor geneesmiddelen en zelfs voor elektroshocks. Similes die er alle belang bij heeft haar "lastige" familieleden te "kalmeren" is present met haar voorzitters, beiden psychiaters. Prof. Dr. Paul Igodt is hoofd van de psychiatrie Universitair Ziekenhuis Leuven en dr. Paul Lievens is secretaris van de Belgische Beroepsvereniging van Neurologen en Psychiaters. Veel Paul's dus ook.
Jury Lilly Reintegration Award 2006
Vlaamse Vereniging voor ZenuwartsenDr.Geert DomPC Broeders Alexianen, Provinciesteenweg 408, 2530 Boechout Societé Royale De Medecine Mentale De Belgique Prof. Dr.J. BertrandHopital St.-Thérèse, rue Trieu Kaisin 134, 6061 Montignies-sur- Sambre Similes Nederlands Prof. Dr. Paul Igodt (voorzitter)UC St-Rafael Psychiatrie, Kapucijnenvoer 33, 3000 Leuven
Similes Francophone Prof. Dr.Paul Lievens Avenue de Broqueville 99, bus 25, 1200 Bruxelles Vlaamse Vereniging voor Geestelijke GezondheidPaul ArteelVVGG, Tenderstraat 14, 9000 Gent Institut Wallon pour
la Santé MentaleChristiane Bontemps Rue Muzet 32, 5000 Namur Psychiatrisch verpleegk NederlandstaligGriet Diddens UC St-Jozef, Leuvense steenweg 517, 3070 Kortenberg Psychiatrisch verpleegk FranstaligCaroline ColleNijsberglaan 44 1642 Alsemberg VVMD - Ups & DownsJan MichielsBredestraat 55, 9300 Aalst PsytoyensPascal ColsonAllée Verte 11/00, 4400 Flemalle
psychiatrie en samenleving | 30-01-2008 | 04:35 | Link | Reacties (0)
Een meta-analyse van studies naar de effectiviteit van antidepressiva (waarbij alle studies gebundeld worden en opnieuw worden geanalyseerd in het licht van elke van de andere) die recent werd gerapporteerd in het eerbiedwaardige New England Journal of Medicine, liet zien dat negatieve resultaten (geen positief effect van het medicament) doorgaans niet worden gepubliceerd (o wat een verassing!).
94% van de gepubliceerde studies rapporteren positieve resultaten of presenteren hun resultaten als dusdanig. Maar: slechts 51% van de studies die (wettelijk verplicht) afgeleverd worden bij de officiële Food & Drug Administratie (ons Agentschap voor Geneesmiddelen ressorterend onder het Ministerie Volksgezondheid) geven positieve effecten van antidepressiva aan.
Maar psychiaters lezen alleen de studies die in vaktijdschriften allerhande worden gepubliceerd, en dan komen de medicijnen er altijd op hun best uit. Dus: ...
Blijkbaar doet de firma Eli Lilly er alles voor om niet in het oog van de storm te komen en haar verantwoordelijkheid voor haar wanpraktijken rond het antipsychoticum Zyprexa (met de zware nevenwerkingen van fatale diabetes en van riskant overgewicht en obesitas) buiten de publieke discussie en de rechtbanken te houden. Geld moet het uiteraard oplossen.
Hopelijk zien we wat in de USA gebeurt aan ingediende klachten bij de rechtbanken binnenkort ook bij ons.
***
Hier de mail die we kregen van Parents Against TeenScreen:
This one little paragraph is all the news that was found on these 900 Zyprexa settlements. Looks like Lilly was successful in keeping this quiet - until you pass it around to your associates and media friends!
INDIANAPOLIS -- Eli Lilly and Co. has settled another 900 personal-injury claims against its antipsychotic drug Zyprexa, including five set to go to court next month, thus avoiding what would have been the first trial in the U.S. The Indianapolis drug maker confirmed the settlement Wednesday but declined to reveal the amount. With the latest agreements, Lilly has settled more than 25,000 claims, leaving about 1,100 unsettled. Many of the plaintiffs have claimed Lilly underplayed the drug's side effects, including weight gain and elevated blood sugar. Lilly has set aside $1.2 billion to pay claims.
Individual claims: Over the past two years, Eli Lilly has paid $1.2-billion to settle lawsuits from some 30,000 people, most of whom claim Zyprexa caused them to develop diabetes. Hundreds more cases are pending.
State claims: Nine states have sued Eli Lilly claiming the company promoted Zyprexa for off-label uses and downplayed its risks. Each state wants to be reimbursed hundreds of millions of dollars in Medicaid dollars paid for Zyprexa.
Florida has not sued and won't comment, though Eli Lilly has said that it received a subpoena in 2005 from the state's Medicaid Fraud Control Unit, seeking documents related to the sales, marketing and promotional practices of Zyprexa.
Florida undecided as states sue over costly drug program
"Our office is aware of concerns with antipsychotics in Florida's Medicaid program but we cannot acknowledge nor provide any information pertaining to ongoing criminal investigations," said Sandi Copes, a spokeswoman with the Florida Attorney General's office.
Florida Medicaid records show the number of children -- some just months old -- who were prescribed the drugs went from 9,364 seven years ago to 18,137 in 2006. No records for privately insured patients are available. "The situation is out of control," said David Cohen, a professor at Florida International University who has been studying the use of antipsychotics since 1983. While no long-term studies have been done on the effects the drugs have on children, there is evidence children on the drugs face greater risks of diabetes, hyperglycemia and extreme weight gain, Cohen said. Parent, Richard Davis, said he watched in horror as his daughter Ciara, then 6, gained 40 pounds, developed breasts and had uncontrollable tongue and facial movements. "Those drugs were killing her," Davis said. Over his objections, he said Ciara was given antipsychotics by her mother and while in foster care. A court-appointed guardian also noted the effects in an August 2003 report, describing a visit in which Ciara "never once kept her tongue in her mouth." Ciara, now 11, was taken off the drugs after about a year, her father said, and she quickly dropped the added weight.
Editorial: Drugs for children?Prescriptions of anti-psychotics troubling
January 16, 2008
... And a state struggling to keep up with rapid changes that have pushed Medicaid costs for powerful anti-psychotic drugs from $9 million seven years ago to almost $30 million in 2006. Something doesn't add up. Do all these children need the drugs they're being prescribed? ... the trend is disturbing. Other states are already pushing hard for answers, and Florida should join in. The drugs in question are known as atypical anti-psychotics and include Risperdal, Abilify, Geodon and Seroquel ... Twenty-six states are exploring legal action against drug companies for unfair trade practices or consumer-protection violations (Florida is one of them; the Attorney General's Medicaid Fraud Control Unit served drug manufacturer Eli Lilly with a request in 2005 for information regarding its marketing of the drug Zyprexa.) Other states are being more aggressive; several have actually filed suit seeking to reclaim some of the millions spent on these drugs.
psychiatrie en samenleving | 26-01-2008 | 16:01 | Link | Reacties (0)
Uit de Nieuwsbrief, jaargang 2, nr. 18, van apotheker Fernand Haesbrouck (met zijn levenslange ervaring als apotheker in psychiatrische klinieken en gekend om zijn actie tegen ADHD-medicijnen waarvoor hij in Nederland voor toelichting zelfs in het parlement werd uitgenodigd) pikken we (met hier en daar een lichte aanpassing ter verduidelijking en voor de leesbaarheid):
Wat was er mis met de Holocaust? Wat is er mis met rasveredeling, met
"Vernichtung Lebensunwerten Lebens?"
Apotheker Fernand Haesbrouck ontving vanwege een arts deze week volgende brief:
Geachte Heer Haesbrouck,
Onlangs had ik een discussie met een psychiater die A-opleider is in een kliniek in A. (stad in Nederland), d.w.z. dat hij hoofdopleider van psychiaters-in-wording is. Ik vertelde hem over de lange termijn effecten die zijn vastgesteld m.b.t. heel wat psychotrope medicijnen.
Bij zijn reactie stond ik even met mijn mond vol tanden. Hij zei namelijk: het is niet per se onwenselijk dat er blijvende veranderingen aan de neuronen worden vastgesteld. We wíllen immers juist een, liefst blijvende, verandering in de hersenen bewerkstelligen met het middel (Concerta in dit geval; Concerta is een ADHD-medicijn).
Mag ik uw mening over zijn 'visie' vragen?Met Vriendelijke Groet,
****
Wel, dosis per dosis "castreert" men neuronen (zenuwcellen in de hersenen) met cocaïne-achtige medicijnen en speedpreparaten. We wíllen immers juist een, liefst blijvende, verandering in de hersenen bewerkstelligen.
Dit betekent: doelbewust de patiënten psychotisch maken zodat ze levenslang klanten blijven. Pas na meerdere jaren 'onthouding' herstelt het organisme van een gehandicapt zenuwstelsel, want de neoplasticiteit, waarmee een eigenlijk onwetende medische wetenschap zich er vanaf maakt, die neoplasticiteit vervult niet de functie van een volledig gaaf neuron. Overheid en geneeskunde zijn nu eigenlijk bezig een "ras" aan het ontwikkelen waar de bevolking die de "experimenten" met de medicijnen overleeft, met een gehandicapt zenuwstelsel dwangmatig dociel is geworden.
De geneeskunde legt hier dus bij name van die psychiatrie-hoofdopleider een bekentenis af. Nu nog de Overheid.
De heisa rond het kapot drogeren van kinderen in scholen en nu ook al bij de volwassenen wordt door media en Overheid onder (financiële) druk van de industrie en 'andere' machten heel stil gehouden. Is deze uitspraak van een 'toparts' ook de mening en de politiek van de Overheid?
Even herinneren... dit staat in mijn boek "ADHD - Een Megablunder" onder het hoofdstuk: "Psychiatrie als een voortrekker bij nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen".
Bijna 100 jaar geleden publiceerden een Duits advocaat en een hoogleraar in de psychiatrie een werkstuk over de vernietiging van levensonwaardige mensen. Deze publicatie is de vrijgave van het boek getiteld "Der Vernichtung Lebensunwerten Lebens" (Exterminatie van Levensonwaardige Mensen) en geschreven door Dr. Karl Binding (advocatuur) en hoogleraar psychiatrie Alfred Hoche in 1920, ver voordat de Nazi partij werd opgericht en voordat Hitler zijn boek Mein Kampf (Mijn Gevecht) schreef. De band tussen Hitler en de eugenetische psychiaters was zo nauw dat veel uit Mein Kampf letterlijk overeenkomt met de taal en de toon uit de belangrijke internationale vakbladen en psychiatrische studieboeken uit die periode. Om enkele van vele van dergelijke passages in Mein Kampf te citeren:
"Eisen dat zwakzinnigen belet wordt even zwakzinnig nageslacht voort te brengen is een eis die om de meest zuivere reden wordt gesteld en, indien systematisch uitgevoerd, de meest humane daad van de mensheid betekent…"
"Zij die fysiek en geestelijk ongezond en onwaardig zijn, moeten hun lijden niet in de lichamen van hun kinderen laten voortduren…"
"Het voorkomen van de mogelijkheid en de gelegenheid tot voortplanten bij fysiek gedegenereerden en geesteszieken … zou de mensheid niet alleen van een immens ongeluk bevrijden, maar tevens leiden naar een herstel dat vandaag de dag nauwelijks denkbaar lijkt."
Nadat hij de macht had gegrepen, kreeg Hitler steun van psychiaters en sociale wetenschappers van over de hele wereld. Veel artikelen in de meest toonaangevende medische vakbladen van de wereld bestudeerden en prezen Hitlers eugenetische wetgeving en beleidsmaatregelen. Momenteel hebben de farmaceutische bedrijven en de psychiaters "ontdekt" dat onze maatschappij blijkbaar nog steeds bezoedeld zou worden door ‘Lebensunwerten Lebens’, die genetisch zodanig verstoord zou zijn, omdat ze pakken chemische stoffetjes in de hersenen zouden missen en misschien ook daardoor helemaal niet kunnen functioneren omdat ze chemische "onevenwichten" hebben.
Vandaar dat al die subjecten voortaan met psychotica en sympaticomimetica worden behandeld. Die psychotrope medicijnen kunnen weliswaar niets verhelpen aan die veronderstelde tekorten of aan die onevenwichten, maar ze zijn wel heel effectief om de patiënten uiteindelijk in de psychiatrie te doen terechtkomen of om ze plots te laten doodvallen aan een ‘aangeboren hartziekte’ (nevenwerkingen die sinds een klein jaar door de Amerikaanse Food & Drug Administration worden erkend). Eens ze doodgevallen zijn, is het probleem "uiteraard" opgelost en eens ze in de psychiatrie zijn terechtgekomen dan herhaalt de geschiedenis zich, zoals in 1920 in het basisdocument werd beschreven.
Adolf Hitler gaf een speciaal cachet aan die psychiatrische technieken. Nu, zoveel jaren later, zijn er de farmaceutische bedrijven, die nog steeds individuen ontwaren, die volgens hen eigenlijk op een slechte manier en met allerlei defecten op de wereld werden gezet. En de techniek van de Vernichtung leeft op die manier als nooit tevoren. Ooit smeekte ik (Fernand Haesbrouck) op mijn blog dat geleerde uitvoerders van dat soort politiek mij zouden uitleggen, waarom psychotica en sympaticomimetica nu heden ten dage worden aangewend om eigenlijk levens te verwoesten. Als die slimme uitvoerders nu na 20 jaar eigenlijk nog steeds geen tekorten aan stoffetjes kunnen doseren en helemaal geen "onevenwichten" objectief-wetenschappelijk kunnen aantonen, waarom worden "opvallende" personen (personen die dus "opvallen"' door één of ander raar of bizar gedrag) dan de psychiatrie of de dood ingejaagd?
Hitler zou zijn dictatuur overleefd hebben, indien hij de "wijsheid" zou hebben gehad om de uitvoering van zijn plan, volledig uit handen te geven en indien hij, zoals nu gebeurt, de psychiaters rijkelijk had betaald om de vernietiging door te voeren van "onzuivere" elementen in de maatschappij. Nu kreeg Hitler als eindverantwoordelijke zelf de zwarte piet volledig doorgespeeld, terwijl de technieken zelf momenteel subtieler zijn geworden en gebeuren in de naam van een "brave" democratie.
En misschien betekende de val van Hitler dan ook de redding van een psychiatrische theorie, die voor het eerst op poten werd gezet in 1920. Hitler verloor zijn oorlogen, maar de psychiatrische techniek die onder zijn regime floreerde, leeft al nooit tevoren. Eugenetische beleidsmaatregelen doden en vernietigen nog even zeer als toen mensenlevens, maar nu is daar blijkbaar helemaal niets verkeerd mee. Nu verklaren de mensen als gebruikers zich zelfs blij met de harddrugs die hun perceptie van de werkelijkheid veranderen en hun zenuwstelsel kapotmaken.
psychiatrie en samenleving | 23-01-2008 | 01:16 | Link | Reacties (1)
Nogmaals blijkt uit een doorgedreven onderzoek dat een ruim aantal studies betreffende de (in)effectiviteit van antidepressiva nooit werd gepubliceerd. Op deze manier kregen én arts én publiek een totaal eenzijdige beeld over de heilzame werking van deze medicijnen. Het is opmerkelijk hoe de jongste jaren steeds meer gegevens naar buiten komen dat de introductie van zowel de nieuwste antidepressiva (de SSRI's, Prozac, Serlain, Efexor, etc...) als van de zgn. atypische antipsychotica (Risperdal, Seroquel, Zyprexa, etc...) berustten:
1) op manipulatieve publicatie van de werking van deze medicijnen
en/of
2) op de dubieuze wijze waarop deze producten via de distributeurs commercieel aan de man, de vrouw en de kinderen werden gebracht.
Meer en meer beginnen de overheden en zorgverzekeraars in te zien dat niet alleen de patiënt werd misleid, maar al evenzeer zij zelf, vermits zij grote massa's geld verspild hebben aan de terugbetaling van medicijnen waarvan de geneeskracht veel geringer was dan hen bij de registratie van deze geneesmiddelen werd voorgespiegeld.
Antidepressant Studies Unpublished
The makers of some antidepressants never published the results of about a third of the drug trials that they conducted to win government approval, a new study suggests. The makers of antidepressants like Prozac and Paxil never published the results of about a third of the drug trials that they conducted to win government approval, misleading doctors and consumers about the drugs' true effectiveness, a new analysis has found.
In published trials, about 60 percent of people taking the drugs report significant relief from depression, compared with roughly 40 percent of those on placebo pills. But when the less positive, unpublished trials are included, the advantage shrinks: the drugs outperform placebos, but by a modest margin, concludes the new report, which appears Thursday in The New England Journal of Medicine.
Previous research had found a similar bias toward reporting positive results for a variety of medications; and many researchers have questioned the reported effectiveness of antidepressants. But the new analysis, reviewing data from 74 trials involving 12 drugs, is the most thorough to date. And it documents a large difference: while 94 percent of the positive studies found their way into print, just 14 percent of those with disappointing or uncertain results did.
The finding is likely to inflame a continuing debate about how drug trial data is reported. In 2004, after revelations that negative findings from antidepressant trials had not been published, a group of leading journals agreed to stop publishing clinical trials that were not registered in a public database. Trade groups representing the world's largest drug makers announced that members' companies would begin to release more data from trials more quickly, on their own database, clinicalstudyresults.org.
And last year, Congress passed legislation that expanded the type of trials and the depth of information that must be submitted to clinicaltrials.gov , a public database operated by the National Library of Medicine. The Food and Drug Administration's Web site provides limited access to recent reviews of drug trials, but critics say it is very hard to navigate.
"This is a very important study for two reasons," said Dr. Jeffrey M. Drazen, editor in chief of The New England Journal. "One is that when you prescribe drugs, you want to make sure you're working with best data possible; you wouldn't buy a stock if you only knew a third of the truth about it." Second, Dr. Drazen continued, "we need to show respect for the people who enter a trial." "They take some risk to be in the trial, and then the drug company hides the data?" he asked. "That kind of thing gets us pretty passionate about this issue."
Alan Goldhammer, deputy vice president for regulatory affairs at the Pharmaceutical Research and Manufacturers of America, said the new study neglected to mention that industry and government had already taken steps to make clinical trial information more transparent. "This is all based on data from before 2004, and since then we've put to rest the myth that companies have anything to hide," he said.
In the study, a team of researchers identified all antidepressant trials submitted to the Food and Drug Administration to win approval from 1987 to 2004. The studies involved 12,564 adult patients testing drugs like Prozac from Eli Lilly, Zoloft [Serlain in Belgïe] from Pfizer and Effexor from Wyeth.
The researchers obtained unpublished data on the more recently approved drugs from the F.D.A.'s Web site. For older drugs, they tracked down hard copies of unpublished studies through colleagues, or using the Freedom of Information Act. They checked all of these studies against databases of published research, and also wrote to the companies that conducted the studies to ask if specific trials had been published.
They found that 37 of 38 trials that the F.D.A. viewed as having positive results were published in journals. The agency viewed as failed or unconvincing 36 other trials, of which 14 made it into journals. But 11 of those 14 journal articles "conveyed a positive outcome" that was not justified by the underlying F.D.A. review, said the new study's lead author, Dr. Erick H. Turner, a psychiatrist and former F.D.A. reviewer who now works at Oregon Health and Sciences University and the Portland Veterans Affairs Medical Center. His co-authors included researchers at Kent State University and the University of California, Riverside. Dr. Turner said the selective reporting of favorable studies sets up patients for disappointment. "The bottom line for people considering an antidepressant, I think, is that they should be more circumspect about taking it," he said, "and not be so shocked if it doesn't work the first time and think something's wrong with them."
For doctors, he said, "They end up asking, 'How come these drugs seem to work so well in all these studies, and I'm not getting that response?' "
Dr. Thomas P. Laughren, director of the division of psychiatry products atthe F.D.A., said the agency had long been aware that favorable studies of drugs were more likely to be published. "It's a problem we've been struggling with for years," he said in an interview. "I have no problem with full access to all trial data; the question for us is how do you fit it all on a package insert," the information that accompanies many drugs. Dr. Donald F. Klein, an emeritus professor of psychiatry at Columbia, said drug makers were not the only ones who can be reluctant to publish unconvincing results. Journals, and study authors, too, may drop studies that are underwhelming. "If it's your private data, and you don't like how it came out, well, we shouldn't be surprised that some doctors don't submit those studies," he said.
psychiatrie en samenleving | 22-01-2008 | 00:56 | Link | Reacties (0)
[Bron: De Standaard 28/12/2007: Kolom "De KUITENBIJTER"]
Voor wie nog mocht twijfelen aan de overmedicalisering van de Westerse samenleving, een korte bloemlezing:
Meer dan negen op tien studenten hebben tijdens de examens last van stress en oververmoeidheid. En maar liefst 80 procent van de studenten probeert die psychische ongemakken te verhelpen met medicijnen, zo blijkt uit een enquête van CM Midden-Vlaanderen (december 2007). In 2003 was dat nog maar 33 procent. Om de examenperiode door te komen grijpt de belaagde student naar vitaminepreparaten, pijnstillers, concentratieverhogende medicijnen, kalmeermiddelen of pepmiddelen, zoals Rilatine of Captagon. Het merendeel van de blokmiddeltjes (55%) wordt aangereikt door de ouders. Amfetamines worden vooral via alternatieve circuits - discotheken, internet - betrokken.
Les 1: We denken steeds meer dat het zonder kunstmatige middelen niet meer kan. Ook en vooral in de wielersport is dit het geval. Steeds meer studenten blijven na hun studietijd 'plakken' aan het gebruik van dergelijke stimulantia. 'Ik ben nu 35 en ik neem Captagon sinds mijn 18 jaar', zegt een financieel analist in De Standaard van 29 mei 2007. 'Vroeger gebruikte ik alleen tijdens examenperiodes, nu gebeurt dat veel frequenter. Gezond is het niet, ik zou er willen mee stoppen. Maar door alert te blijven kan ik voor de klant geregeld honderdduizenden euro winst boeken. Op zo'n moment plaats ik de gezondheid op de tweede plaats.'
Les 2: Voor het geld moet alles wijken, ook de gezondheid. Ook doperende topsporters denken aan de roem van morgen, niet aan de aftakeling van later. Onlangs kon een Bekende Vlaming op televisie schaamteloos en ongestraft pochen dat 'ook hij in zijn studententijd aan de pep had gezeten.' Onlangs bekende een dokter me tijdens een receptie hetzelfde. 'Voor ons was het natuurlijk geen kunst om aan het gerief te geraken.' Het gezelschap knikte samenzweerderig. Het is bon ton geworden om op te scheppen over je pep-studententijd.
Les 3: Niemand denkt er aan de BV of de dokter zijn diploma en afgeleide status af te pakken, nochtans behaald met ongeoorloofde middelen. Een topsporter die dopinggebruik erkent, is zijn overwinningen of medailles kwijt en wordt publiekelijk aan de schandpaal genageld. Steeds meer kinderen worden gemedicaliseerd, staat in de krant van 11 augustus 2007. Tegenwoordig zou twintig procent van de kinderen een psychiatrische aandoening hebben. Modediagnoses zoals ADHD zijn schering en inslag. Maar voor al die buitensporigheden bestaan pillen. Want wie uit de band springt, zich te ver verwijdert van de middelmaat, heeft medicatie nodig. In het algemeen moet alles en iedereen aan de norm beantwoorden, daarbij geholpen door een zwellend leger psychofarmaca: antidepressiva, kalmeermiddelen, slaapmiddelen.
Les 4: De moderne mens wordt dank zij de farmaceutische industrie steeds meer maakbaar. Ook een topsportcarrière is zonder medische spitstechnologie haast niet meer haalbaar. Bij dokters wordt steeds meer burn-out en depressie vastgesteld. Dit leidt tot een toegenomen gebruik van alcohol en kalmeermiddelen (DS: december 2007). Steeds meer mensen nemen slaapmiddelen, al is bekend dat dit op termijn de slaapproblemen niet oplost (onderzoek ziekenfonds De Voorzorg in augustus 2007).
Les 5: Voor ieder (sport)probleem is er een instant-oplossing, die dikwijls de vorm aanneemt van een pil.
Slotles: De dopingproblematiek in de topsport is het topje van een maatschappelijke ijsberg.
Auteur: Rik Vanwalleghem is directeur van het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde.
psychiatrie en samenleving | 28-12-2007 | 14:15 | Link | Reacties (0)
Literatuurlijst samengesteld door consumentenactivist Frank van Meerendonk Pandorasite, 8 november 2007 Gepubliceerd in PandoraNieuws Medicijnspecial II, 8 november 2007
1. Voorwoord door Froukje Bos, beleidsmedewerker Stichting Pandora 2. Inleiding
3. Literatuurlijst en links
3.1 Aanbevolen boeken met korte recensies
3.2 Links
1. Voorwoord door Froukje Bos, beleidsmedewerker Stichting Pandora Recent onderzoek en publicaties in het dagblad Trouw waren voor Stichting Pandora aanleiding om een overzicht te maken van publicaties over de impact van marketingstrategieën van de farmaceutische industrie (oktober 2007). Wij hopen hiermee een bijdrage te leveren aan de maatschappelijke discussie.
In dit kader heeft Stichting Pandora klokkenluider en consumentenactivist Frank van Meerendonk gevraagd om naar zijn inzicht een literatuurlijst samen te stellen over marketingstrategieën van de farmaceutische industrie, belangenverstrengeling en mogelijke negatieve consequenties voor patiënten. Van Meerendonk waarschuwt al jaren op zeer kritische wijze, voor eenzijdige optimistische beeldvorming over psychofarmaca. Sinds 1991 heeft hij zich ontwikkeld tot vraagbaak en adviseur voor patiënten, familie en betrokkenen, wetenschappers, politici, beleidsmakers en journalisten.
Patiënten zijn gebaat bij goede wetenschappelijke onderbouwing van (farmacotherapeutische) behandeling. Van Meerendonk beoogt Evidence Based Medicine te analyseren en te verbinden met wat ook wel Experience Based Medicine wordt genoemd, het gebruik in de praktijk. Wat betreft zijn zorgen over de marketingstrategieën van de industrie, sluit hij zich aan bij het gedachtegoed van Health Action International (HAI). Een van de kernthema’s van deze organisatie is de cruciale vraag of het de farmaceutische industrie gaat om ‘pushing drugs’ of om ‘promoting health’.
Hieronder volgt de literatuurlijst samengesteld door Van Meerendonk, met een inleiding en een toelichting per boek. Het is een lijst kritische boeken geworden. Stichting Pandora is echter van mening dat dit niet afdoet aan de grote betekenis van psychofarmaca. De verschillende auteurs geven ons inzicht in de complexe materie. Zij dagen uit tot bezinning en tot het formuleren van antwoorden vanuit patiëntenperspectief.
Pandora visie medicijngebruik Het patiënten perspectief bij het gebruik van psychofarmaca is een speerpunt van onze organisatie. Stichting Pandora bepleit gepast gebruik van medicijnen. Zorgvuldige voorlichting, overleg en begeleiding zijn daarbij cruciaal, evenals bewaking van medicijnveiligheid. In dit verband is Stichting Pandora zeer beducht dat de noodzakelijke zorg (care) in toenemende mate onder druk komt te staan ten gunste van medicijngebruik. De wetenschappelijke en klinische kennis van farmacotherapie en psychiatrie is echter nog beperkt. Verschillen in werking en bijwerkingen bij de brede diversiteit van patiënten is nog onderbelicht. De organisatie van medicijnveiligheid is niet altijd adequaat.
Stichting Pandora ontvangt geen subsidie of sponsorgelden van de farmaceutische industrie.
2. Inleiding door Frank van Meerendonk
"Sinds de komst van Prozac (fluoxetine), eind jaren tachtig, is het geloof in de veiligheid en effectiviteit van psychofarmaca sterk toegenomen. Regelmatig berichten de media over ‘doorbraken’ die ertoe leiden dat depressie, schizofrenie, ADHD of andere ‘ziektes’ nog beter bestreden zouden kunnen worden. Vrijwel altijd bestaat die doorbraak in het slikken van zogenaamd betere pillen (‘nog selectiever’, ‘nog effectiever’, ‘nog minder bijwerkingen’), die hun beloften echter zelden waarmaken.
Ongetwijfeld kunnen psychofarmaca voor velen van nut zijn, en zelfs onmisbaar voor sommigen. Maar wat de media zelden berichten (en vaak niet beseffen!) is dat achter deze eufore geluiden een wereld schuil gaat, waarin geld en prestige een minstens even grote rol spelen als wetenschap en patiëntenbelangen. Het staat immers vast dat psychofarmaca, inclusief de nieuwe, ‘veiligere’ pillen, soms ook een spoor van verwoesting aan kunnen richten.
Toen ik dit midden jaren negentig in vele Nederlandse en sommige buitenlandse media verkondigde, werd me dat niet in dank afgenomen. Een farmaceutisch bedrijf begon zelfs een smaadcampagne tegen me, in de hoop me zo het zwijgen op te leggen. Inmiddels is er echter veel veranderd. Anno 2007 zijn er tientallen uitstekende boeken beschikbaar, die de risico’s van psychofarmaca uitvoerig beschrijven, vele bio-psychiatrische hypotheses overtuigend als pseudowetenschappelijk ontmaskeren, machinaties van diverse farmaceutische bedrijven in detail belichten, en niet-medicamenteuze behandelwijzen bespreken.
In het internettijdperk kunnen patiënten volop informatie vinden, maar waarschuwende geluiden blijken ondergesneeuwd te worden en onvoldoende bekend te zijn. Daarom ben ik graag ingegaan op de uitnodiging van Stichting Pandora, om een overzicht te geven van enkele belangrijke boeken en websites (met korte toelichting) die de schaduwzijden van psychofarmaca belichten. Ik hoop van harte dat deze informatie ertoe zal bijdragen dat ‘patiënten’, in samenspraak met hun arts, tot een weloverwogen besluit kunnen komen over het al dan niet gaan gebruiken van psychofarmaca.
Alle vermelde boeken zijn mijns inziens de moeite waard, maar sommige zijn duidelijk beter en/of informatiever dan andere. Door middel van asterisken (*; variërend van 1 tot 5) zal ik mijn waardering tot uitdrukking brengen. Graag wil ik erop wijzen dat als ik me bij deze literatuuropgave beperk tot kritische boeken, dit per se niet betekent dat ik tegen een verantwoorde toepassing van psychofarmaca ben! Bovendien hecht ik er aan een waarschuwing toe te voegen: Wie zijn medicijngebruik wil staken of verminderen, moet dit absoluut NOOIT doen zonder de behandelend arts te raadplegen!! Het eigenhandig staken van psychofarmaca kan ZEER grote risico’s met zich meebrengen!!" Oisterwijk, oktober 2007
Frank van Meerendonk ‘ervaringsdeskundige’ (Prozac, 1991)
consumentenactivist (psycho)farmaca
3. Literatuurlijst en links door Frank van Meerendonk
3.1 Aanbevolen boeken met korte recensies: Auteur: Fred A. Baughman, Jr, M.D.
Titel: The ADHD Fraud; How Psychiatry Makes "Patients" of Normal Children
Uitgever: Trafford Publishing (2006) ISBN: 1-4120-6458-9
Waardering: **
De Amerikaanse neuroloog dr Baughman ergert zich groen en geel aan de wijze waarop steeds meer kinderen het label ADHD krijgen opgeplakt, maar vooral ook aan het gemak waarmee zijns inziens gevaarlijke medicijnen zoals Ritalin, Strattera en Concerta worden voorgeschreven. Tot op het irritante af beklemtoont hij in zijn boek dat ADHD geen ‘meetbare’ ziekte is, die met bloedonderzoek, hersenscans, EEG’s of wat dan ook kan worden vastgesteld. Hierbij bagatelliseert hij overigens ‘ADHD’-problematiek geenszins, maar hij houdt vele andere dan alleen medische factoren verantwoordelijk voor het ongewenste gedrag. Hij stelt dan ook andere oplossingen voor dan pillen.
Of je het nu met Baughman eens bent of niet, dit boek biedt een verfrissend andere kijk op gedragsproblematiek bij kinderen dan de alom verkondigde, reductionistische bio-psychiatrische visie, die vooral rept over (nog nooit aangetoonde) hersendysfuncties. Bovendien belicht dit boek vele, soms verzwegen risico’s van ADHD-pillen en andere medicijnen (antidepressiva, antipsychotica; er zijn al doden gerapporteerd!) die kinderen ‘maar moeten slikken’. Ondanks het gebrek aan nuance is dit boek daarom wellicht van belang.
Auteur: F.Bos
Titel: Berichten uit het laboratorium van de samenleving; over ervaringen met depressie en antidepressiva
Uitgever: Stichting Pandora (2002) ISBN: 90-71227-11-1
Waardering: ****
In dit uitstekend geschreven en goed gedocumenteerde boek worden vele aspecten van de hedendaagse geestelijke gezondheidszorg aan een kritische analyse onderworpen. Bos, beleidsmedewerker van de Stichting Pandora, maakt duidelijk dat er een grote kloof bestaat tussen de beloften van de (bio-)psychiatrie enerzijds en de ervaringen van vele gebruikers anderzijds. Ervaringsdeskundigen komen volop aan het woord.
In het boek wordt een aantal waardevolle aanbevelingen gedaan ter verbetering van de zorg voor mensen die kampen met geestelijke problematiek. Een aanrader voor ‘cliënten’, maar zeker ook voor artsen, psychotherapeuten en beleidsmakers.
Auteur: J. Bouma
Titel: Slikken; hoe ziek is de farmaceutische industrie?
Uitgever: L.J. Veen (2006) ISBN: 90 204 0365 6
Waardering: *****
Als onderzoeksjournalist van het dagblad Trouw houdt Joop Bouma zich al vele jaren bezig met de gespannen relatie tussen echte medische wetenschap enerzijds en pillenpropaganda anderzijds. Dit boek biedt een zeer deskundige analyse van dit spanningsveld, waarin Bouma een aantal onthutsende misstanden op overtuigende wijze aan de kaak stelt. Ook al gaat dit boek niet uitsluitend over de psychiatrie en psychofarmaca, zij komen wel volop aan bod. Ondanks de soms zeer scherpe kritiek weet Bouma toch voldoende nuance te bewaren.
Een zeer goed geschreven, belangwekkend boek, dat interessant is voor patiënten, maar zeker ook voor artsen. Auteur: Peter R. Breggin, M.D.
Titel:
The Antidepressant Fact Book; what your doctor won’t tell you about Prozac, Zoloft, Paxil, Celexa and Luvox.
Uitgever: Perseus Publishing (2001) ISBN: 0-7382-0451-X
Waardering: *****
De Amerikaanse psychiater dr Peter Breggin is auteur van vele boeken over psychofarmaca, waarvan ‘klassiekers’ als Toxic Psychiatry en Talking Back to Prozac de bekendste zijn. Regelmatig treedt hij op als getuige-deskundige in psychofarmaca-gerelateerde rechtszaken. Zodoende beschikt Breggin over informatie die normaal gesproken voor niemand beschikbaar is. In dit boek maakt Breggin letterlijk gehakt van het toenemende geloof in de veiligheid en effectiviteit van antidepressiva. Hij toont aan dat deze medicijnen regelmatig tot ernstige schade, afhankelijkheid, en (soms!) zelfs suïcide en moord kunnen leiden. Breggin illustreert dit aan de hand van veel wetenschappelijke literatuur, talloze rapportages aan de Amerikaanse registratieautoriteit FDA (die hij laksheid en zelfs belangenverstrengeling verwijt), ‘inside information’ die hij als getuige-deskundige onder ogen kreeg, en een aantal praktijkgevallen.
Ongetwijfeld is Breggin, die wel ‘het geweten van de Amerikaanse psychiatrie’ wordt genoemd, een uitermate betrouwbare bron van informatie, maar zijn standpunt dat psychofarmaca nooit moeten worden toegepast, wekt bij velen begrijpelijke aversie op. (Dit standpunt is ook mijns inziens niet houdbaar; ik zou nooit iemand ten onrechte van pillen af willen houden).Toch is dit makkelijk leesbare boek een ‘must’ voor iedereen die is geïnteresseerd in de risico’s van antidepressiva en de beperkte visie van de bio-psychiatrie. Vandaar mijn hoge waardering.
NB: Voor patiënten en advocaten die betrokken zijn bij SSRI-rechtszaken is dit boek ‘verplichte’ literatuur! Vele rechtszaken zijn immers in het geheim geschikt, en sommige zijn gewonnen. Breggin gaat hier uitvoerig op in.
Auteurs: Peter R Breggin, M.D.; David Cohen, PhD.
Titel: Your Drug May Be Your Problem; How and Why to Stop Taking Psychiatric Medications
Uitgever: Perseus Books (1999) ISBN: 0-7382-0184-7
Waardering: ****
In dit moedige, uitstekend gedocumenteerde boek waarschuwt dr Breggin, nu in samenwerking met David Cohen, een ‘Professor of Social Work’, voor (levens)gevaarlijke bijwerkingen van zowat alle psychofarmaca. Hij geeft richtlijnen op welke wijze deze (zogenaamd niet-verslavende) middelen kunnen worden afgebouwd. Voor verder commentaar over Breggin: zie hierboven.
(Voor vele andere titels van boeken door Breggin (ook over ADHD), en volop andere informatie: zie www.breggin.com).
Auteur: John Cornwell
Titel: The Power to Harm; mind, medicine and murder on trial
Uitgever: Viking (1996) ISBN: 0-670-86767-5
Waardering: *****
Als Senior Research Fellow van de Universiteit van Cambridge (Jesus College), en freelance journalist voor Britse kwaliteitskranten, volgde de befaamde auteur John Cornwell de eerste grote Prozac-rechtszaak (1994). Al kort nadat Prozac (fluoxetine) eind jaren tachtig op de markt kwam, kreeg de Amerikaanse producent Eli Lilly & Company te maken met vele rechtszaken, waarin aanklagers onder andere stelden dat Prozac verantwoordelijk was voor moord en zelfmoord. Lilly besloot om haar ‘blockbuster’ koste wat kost te verdedigen. Dit boek is een verslag van ‘Fentress vs Lilly’, de zaak die de wereldpers haalde als ‘the Wesbecker Case’.
Nadat de drukker Jo Wesbecker, die eerder allerlei andere antidepressiva had gebruikt, op Prozac werd gezet, raakte hij uitermate opgewonden en meende hij zich te herinneren dat zijn collega’s hem tot fellatio hadden gedwongen. De behandelend psychiater weet de plotselinge verergering in Wesbecker’s toestand aan Prozac, en hij adviseerde zijn cliënt onmiddellijk met Prozac te stoppen en zich te laten opnemen. Wesbecker weigerde. Enkele dagen later vermoordde en verwondde hij tientallen collega’s, waarna hij ook zichzelf doodschoot.
De overlevenden en nabestaanden begonnen een civiele rechtszaak, die Lilly ternauwernood (de jury was verdeeld) ‘won’. Al snel deden echter geruchten de ronde dat Lilly tijdens het elf weken durende proces een geheime deal had getroffen met de aanklagende partijen: in ruil voor een gigantisch bedrag zouden zij bepaalde informatie hebben achtergehouden, die voor Lilly zeer belastend was.
Ik citeer een belangrijke passage uit het voorwoord (blz. X): ‘In its determination that Prozac prevail in the market, Lilly showed a consistent pattern of conduct, marked by a tendency to manipulate information to its own ends: according to the judge, even to the extent of influencing the outcome of the trial with a secret deal.’
Na publicatie van dit boek kwam inderdaad onomstotelijk vast te staan dat Lilly in een geheime deal een gigantisch bedrag had toegezegd aan de aanklagende partijen. Ondanks vele juridische gevechten zijn de exacte voorwaarden nooit in detail bekend geworden, maar het schikkingsbedrag is door een advocaat inmiddels beschreven als ‘it boggles the mind’(‘je verstand staat er bij stil’). In de literatuur lopen schattingen over de hoogte sterk uiteen. Algemeen wordt aangenomen dat het zeker vele tientallen miljoenen dollars bedraagt, maar sommigen achten zelfs honderden miljoenen dollars niet uitgesloten. Tevens heeft Lilly moeten toegeven dat vele andere Prozac-zaken zijn geschikt.
Lilly’s oorspronkelijke overwinning in ‘Wesbecker’, die het bedrijf via persberichten wereldwijd rondbazuinde als het bewijs dat Prozac ‘safe and effective’ was, is later alsnog veranderd in ‘geschikt’. Hierover heeft het bedrijf, naar mijn weten, geen persberichten verspreid, en dit nieuws heeft maar weinigen bereikt. Meer hierover kunt u lezen in Breggin, 2001; Glenmullen, 2000; Healy, 2004 (Zie elders in deze lijst).
(NB: Recent hebben belangrijke Amerikaanse kranten gemeld dat Lilly nu verwikkeld is in een groot aantal rechtszaken met betrekking tot haar antipsychoticum Zyprexa (olanzapine). Zie verder onder ‘Whitaker’). Auteur: Colin Downes-Grainger
Titel:
Prescription for Injury; the politics of pharmaceutical manufacture, regulation and prescription
Uitgever: AMAD (2007); eigen uitgave; zie www.actionminddrugs.org.ukISBN: geen
(Copyright 2007 by Colin Downes-Grainger. All rights reserved.)
Waardering: ??? (zie verder).
Niet alleen via het internet, maar ook door middel van boeken getuigt een toenemend aantal (ex-)gebruikers van psychofarmaca over de verwoesting die deze middelen in hun leven hebben aangericht. Dit boek is hiervan een moedig voorbeeld. De auteur, zelf slachtoffer van jarenlang benzo-gebruik, waarschuwt vooral voor de gevaren van benzodiazepinen (slaap- en kalmeringsmiddelen), maar hij gaat, aan de hand van volop documentatie, ook uitvoerig in op de SSRI-problematiek, die zijns inziens grote overeenkomsten vertoont met het benzo-schandaal. Weer worden bijwerkingen en afhankelijkheid niet tijdig onderkend, weer worden ze ten onrechte gezien als ‘symptomen van de onderliggende ziekte’, en weer schitteren controlerende instanties door inactiviteit, of te late actie. Ik citeer een passage op de achterflap: "Routine denial and the downplaying of harm should have no place in medicine but it is an institutional attitude and policy in the UK. The Department of Health and the MHRA play politics with people’s lives. There is no doubt that the defence and underestimation of past harm, allows the continuation of a system which will produce more avoidable injury in the future. (…) The victims are left to fend for themselves". Als dit interessante boek goed was geredigeerd, had ik het ongetwijfeld een hoge waardering toegekend.
Auteur: Joseph Glenmullen, M.D.
Titel: Prozac Backlash; overcoming the dangers of Prozac, Zoloft, Paxil, and other antidepressants with safe, effective alternatives
Uitgever: Simon & Schuster (2000) ISBN: 0-684-86001-5
Waardering: *****
Als klinisch psychiater en ‘clinical instructor in psychiatry’ verbonden aan Harvard Medical School, was de psychiater dr Glenmullen erg onder de indruk van de ‘doorbraak’ die SSRI’s zoals Prozac en Seroxat (Paxil; paroxetine) volgens de producenten en vele wetenschappers betekenden. Maar toen hij bij sommige patiënten ernstige bijwerkingen begon waar te nemen, besloot hij tot een zeer diepgaand literatuuronderzoek. Hij was gechoqueerd over wat hij aantrof, en besloot tot het schrijven van dit boek, dat in detail ingaat op een groot aantal bijwerkingen, dubieus onderzoek, verzwegen feiten, geheime schikkingen, en falende ‘controlerende’ instanties, als de FDA.
In dit moedige boek weet dr Glenmullen op toegankelijke en overtuigende wijze duidelijk te maken dat het wijdverbreide geloof in een ‘quick fix solution’ in de vorm van een pil in feite op weinig is gebaseerd. Veel van wat Breggin en Cornwell beschrijven (zie hierboven), is in samenvatting terug te vinden in Prozac Backlash. Glenmullen biedt bovendien alternatieven voor medicamenteuze behandeling. Toch is hij zeker niet tegen antidepressiva, mits deze uitsluitend worden toegepast als ze echt nodig zijn, en onder controle van een arts die goed op de hoogte is van de risico’s.
Auteur: Joseph Glenmullen, M.D.
Titel: The Antidepressant Solution; a step-by-step guide to safely overcoming antidepressant withdrawal, dependence, and ‘addiction’
Uitgever: Free Press (2005) ISBN: diverse
Waardering: *****
Nadat hij heftig was bekritiseerd door sommige fabrikanten van antidepressiva of hun ‘opinion leaders’ wegens zijn hierboven vermelde boek, ging dr Glenmullen, zich gesteund wetend door vele onafhankelijke onderzoekers, onversaagd door met onderzoek naar ongewenste effecten van SSRI’s/SNRI’s. Dit boek is een samenvattende ‘update’ van, en aanvulling op Prozac Backlash, waarin het accent ligt op een veilige afbouw van antidepressiva. Anders dan wat de industrie jarenlang heeft beweerd, kunnen deze bij staking immers ernstige onthoudingsverschijnselen veroorzaken, die vaak ten onrechte worden gezien als een ‘terugkeer van de onderliggende ziekte’. Glenmullen gaat ook uitvoerig in op veel gerapporteerde ‘stroomsensaties’ (‘electric jolts’, ‘electric shocks’, ‘brainshivers’). (Toevoeging FvM: In sommige gevallen blijken deze zeer hardnekkig te zijn). Een zeer informatief recent boek!
Auteur: David Healy, M.D.
Titel: Let Them Eat Prozac Uitgever: New York University Press (2004) ISBN: 0-8147-3669-6
Waardering: *****
De Ierse psychiater/psychofarmacoloog, professor dr David Healy, verbonden aan ‘The University of Wales College of Medicine’, heeft wereldwijd naam gemaakt als topwetenschapper op het gebied van (de geschiedenis van de) psychofarmacologie (meer dan honderd publicaties in wetenschappelijke tijdschriften; vele boeken).
Begin jaren negentig publiceerde hij, terwijl hij nog als ‘consultant’(!) optrad voor Eli Lilly, enkele wetenschappelijke artikelen waarin hij voorzichtige twijfels uitsprak over de veiligheid van Prozac. Spoedig daarna werd hij benaderd door Amerikaanse advocaten, met het verzoek of hij als getuige-deskundige voor de aanklagende partijen wilde optreden in rechtszaken aangaande schade die mogelijk was veroorzaakt door Prozac en/of andere SSRI’s. Na zorgvuldige bestudering van de stukken besloot Healy aan dit verzoek te voldoen.
Dit boek beschrijft Healy’s overgang van een gevierd psychofarmacoloog naar een gevreesd criticus en klokkenluider, die door bedrijven waarvoor hij eerst als ‘consultant’optrad, plotseling werd beticht van het beoefenen van ‘junk science’. Let Them Eat Prozac staat bol van allerlei essentiële gegevens die slechts weinig artsen en advocaten (laat staan patiënten) zullen kennen. Een subliem boek van een groot wetenschapper, die de moed heeft gehad persoonlijk gewin en prestige onderschikt te maken aan het belang van echte wetenschap en betrouwbare patiëntenvoorlichting. Een ‘must’ ook voor advocaten, omdat het boek hele passages uit en over rechtszaken bevat, waarin Healy als getuige-deskundige voor de aanklagende partijen optrad. (Zie zeker ook www.healyprozac.com ).
NB: Healy heeft schitterende, wetenschappelijke boeken gepubliceerd die voor de gemiddelde lezer echter veel te moeilijk zullen zijn. Omdat ze voor psychiaters, studenten psychiatrie en andere ‘gevorderden’ mijns inziens van groot belang zijn, geef ik toch even enkele titels:
Titel: The Antidepressant Era Uitgever: Harvard University Press (1997) ISBN: 0-674-03957-2 (cloth) 0-674-03958-0 (paperback)
Titel: The Creation of Psychopharmacology Uitgever: Harvard University Press (2002) ISBN: 0-674-00619-4
Titel: Psychiatric Drugs Explained Uitgever: Elsevier (2005) ISBN: 0 443 07414 3 Auteur: Guy Hugnet
Titel:
Antidépresseurs: La Grande Intoxication; Ce que 5 millions de patients ne savent pas encore
Uitgever: le cherche midi (2004)
Waardering: ***
De kritiek op SSRI’s/SNRI’s is niet alleen afkomstig uit Engelstalige gebieden. Voor wie liever Frans leest, is bovenstaand boek, ondanks de veel te sensationele titel, aan te raden.
Oorspronkelijk werkte Hugnet voor marketingafdelingen van de farmaceutische industrie. Later schreef hij als onafhankelijk wetenschapsjournalist voor diverse topbladen in Frankrijk en Zwitserland, bijvoorbeeld over de negatieve effecten van benzodiazepinen. Toen hij op het spoor kwam van nauwelijks bekende en/of mogelijk verzwegen bijwerkingen van Prozac en andere antidepressiva, besloot hij tot verder onderzoek naar de SSRI’s. Dit zette hem aan tot het publiceren van bovengenoemd boek, dat niet alleen vele zaken belicht die in andere, Engelstalige boeken worden beschreven, maar ook specifiek ingaat op de situatie in Frankrijk.
Auteur: Marleen Janssen
Titel: De Prozac Monologen Uitgever: Scriptum (2007) ISBN: 978 90 5594 532 0
Waardering: ***
De journaliste Marleen Janssen laat in dit boek een twintigtal (ex-)gebruikers van antidepressiva hun ervaringen met antidepressiva vertellen, die variëren van zeer positief tot zeer negatief. Ook komen enkele deskundigen (en helaas quasi-deskundigen, bijvoorbeeld een Taoïst) aan het woord. Janssen is erin geslaagd van deze potpourri aan verhalen een zeer lezenswaardig werkje te maken, dat ongetwijfeld nuttig is voor personen die zich vlug even verder willen oriënteren voordat zij besluiten antidepressiva te gaan slikken.
Dat ik dit boek slechts drie *** toeken, hangt vooral samen met het feit dat het boek eerder anekdotisch is dan wetenschappelijk. Maar dit was ook niet wat Janssen beoogde, en veel lezers zullen daar - begrijpelijk - geen problemen mee hebben. (Zie ook: www.deprozacmonologen.nl)
Auteur: Jannes Koetsier, arts
Titel: De gezonde patiënt; over de ziekte van het medisch bedrijf en gezond consumentengedrag
Uitgever: Personalia, 2007 ISBN: 978-90-812077-1-3
Waardering: ****
Veel boeken die u in deze lijst aantreft, zullen misschien moeilijk zijn voor wie geen Engels leest, of maar weinig basiskennis heeft over 'geneeskunst'. Zeker voor deze lezers beveel ik juist dit boekje aan. In zeer helder Nederlands beschrijft de huisarts, verzekeringsarts en bedrijfsarts Jannes Koetsier de risico's van het huidige medische model, waarin zowel artsen als patiënten vaak worden aangezet tot allerlei duur onderzoek en dure operaties, en het slikken van dure pillen, zonder dat daar - wetenschappelijk bekeken - echt veel van valt te verwachten. Koetsier geeft aan de hand van praktijkgevallen aan hoe groot de risico's van een dergelijke 'overmedicalisering' zijn. De patiënt loopt het risico 'van de wal in de sloot' te geraken. Hij roept daarom - met goede motieven - collega's en patiënten op niet te snel tot medische actie over te gaan, waarbij hij anderzijds aangeeft in welke gevallen een bezoek aan de dokter en specialist juist wel acuut nodig is.
Terecht wijst Koetsier een beschuldigende vinger naar Big Pharma, maar ook de overheid wordt niet gespaard. Wie immers halsstarrig de fout maakt de gezondheidszorg als echte markt te zien, en de patiënt als (gemiddelde!) cliënt/consument te beschouwen, is ook zelf schuldig aan onnodig medisch handelen, en de grote, voortdurend stijgende kosten die daarmee gepaard gaan.
Koetsier geeft een aantal zinvolle tips om patiënten mondig(er) te maken wanneer ze hun arts bezoeken. Ook 'preventie' krijgt volop aandacht. (Hierbij heb ik overigens soms mijn twijfels).
Dit boekje gaat niet in op psychofarmaca, maar wel op 'psychosomatiek'. Het maakt duidelijk dat veel problemen een 'psychosociale' achtergrond hebben. Zij moeten niet per se medisch behandeld worden. (Zie ook: www.degezondepatiënt.nl)
Auteur: Terry Lynch, M.D.
Titel: Beyond Prozac; Healing Mental Distress
Uitgever: PCCS BOOKS (2004) ISBN: 1 898059 63 2
Waardering: *****
Vele boeken die u hier aantreft bevatten uitstekende kritiek op het ‘medische model’ ter bestrijding van psychische problematiek, vele geven in detail allerlei belangenverstrengeling weer, vele ontmaskeren bio-psychiatrische hypotheses, vele waarschuwen voor een te lichtvaardig gebruik van psychofarmaca. Maar geen enkel mij bekend boek biedt dat (en nog meer!) met zoveel begrip voor de menselijke psyche en met zoveel oprechte empathie als dit boek van de Ierse huisarts/psychotherapeut dr Lynch.
Lynch begon zijn carrière als een huisarts die volop vertrouwen had in de medische literatuur en de zegeningen van pillen. Als snel ontdekte hij dat mensen in psychische nood anders moesten worden geholpen dan met een gesprekje van tien minuten en een receptje voor een SSRI. Lynch begon een studie voor psychotherapeut, die hij ‘in no time’ cum laude afrondde. Sindsdien besteedt hij veel meer tijd aan ‘patiënten’ met psychische problemen, en hij schrijft nog zelden psychofarmaca voor.
Dit zeer toegankelijke boek (een vervolg op en uitbreiding van een eerdere, Ierse editie die een bestseller werd) is een van de meest overtuigende kritieken op het bio-psychiatrische ‘model’ die ik ooit heb gelezen. Hier spreekt een arts, een therapeut, maar vooral ook een mens, een man die snapt dat ‘patiënten’ heel wat meer zijn dan een verzameling rondwandelende neurotransmitters.
Ik citeer een opinie over dit boek zoals deze te lezen is op de achterflap: ‘I just loved Beyond Prozac. If I ever got seriously unhappy, I’m going to camp on Terry’s doorstep…. I can’t speak of it too highly. If ever a man puts a human face on mental suffering and offers an optimistic message, Dr Lynch is that man’. (Dr William Glasser, psychiater).
Auteur: Charles Medawar
Titel: Power And Dependence; Social Audit on the safety of medicines
Uitgever: Social Audit Ltd (1992) ISBN: 0-946448 04 3
Waardering: *****
Mede door dit veel geciteerde boek is de Londense consumentenactivist Medawar wereldwijd bekend geworden. Ook al is Power And Dependence al weer vele jaren geleden gepubliceerd, nog steeds is het volgens velen HET standaardwerk over benzodiazepineverslaving (Valium, Librium en tientallen vergelijkbare kalmerings-/slaapmiddelen). Op onnavolgbare wijze beschrijft Medawar hoe het zo ver heeft kunnen komen dat tientallen miljoenen mensen afhankelijk zijn geworden van middelen die als ‘niet verslavend’ op de markt werden gebracht.
Dit boek is nog steeds een ‘must’ voor iedereen die te maken heeft met benzo-problematiek! (Zie ook hieronder).
Auteur: Charles Medawar & Anita Hardon
Titel: Medicines out of Control?; antidepressants and the conspiracy of goodwill
Uitgever: Aksant (2004) ISBN: 90 5260 134 8
Waardering: *****
Nadat hij zich vele jaren had beziggehouden met de problematiek van benzodiazepineverslaving (dit boek geeft hiervan een korte samenvatting), zag de hierboven reeds genoemde Londense consumentenactivist Medawar een vergelijkbare, zo niet nog veel ergere medicijnproblematiek ontstaan ten gevolge van een overdreven geloof in de veiligheid en effectiviteit van de SSRI’s/SNRI’s (antidepressiva zoals Prozac (fluoxetine), Seroxat (paroxetine), Zoloft (sertraline), Efexor (venlafaxine), Cipramil (citalopram), etc. etc.). Samen met de Nederlandse hoogleraar medische antropologie, Anita Hardon (UvA) schreef hij dit schitterende boek, dat aan de hand van de SSRI’s aantoont dat het droevig gesteld is met wetenschappelijk onderzoek naar de veiligheid en effectiviteit van medicijnen.
Dit boek is een keiharde maar terechte, en uitstekend gedocumenteerde kritiek op ‘Big Pharma’ en instanties die deze industrie (zouden) moeten controleren.
Naast overtuigende casuïstiek, biedt dit boek volop wetenschappelijke informatie over ernstige bijwerkingen en afhankelijkheid. Iedere voorschrijver en (potentieel) gebruiker van antidepressiva zou deze ‘aanstaande klassieker’ moeten lezen!
NB: Zowel Power & Dependence als Medicines out of Control is in Nederland te verkrijgen bij Health Action International, Amsterdam; tel.nr: 020 68 33 684 (of stuur een e-mail naar rose@haiweb.org)
(Voor zeer uitgebreide informatie over SSRI’s, zie ook Medawar’s website: www.socialaudit.org.uk ).
Auteurs: Colin A. Ross, M.D.; Alvin Pam, PhD
Titel: Pseudoscience in Biological Psychiatry; blaming the body
Uitgever: John Wiley & Sons, Inc. (1995)
ISBN: 0-471-00776-5
Waardering: *****
In dit voortreffelijke boek tonen een psychiater en een psycholoog, beiden (associate) professor, aan dat de bio-psychiatrie wordt gedomineerd door een reductionistische ideologie die veel van haar (methodologisch vaak dubieus) onderzoek verdraait en/of verkeerd weergeeft. Ondanks alle retoriek, bombast en media-hype over ‘bio-psychiatrische doorbraken’, is er volgens de auteurs weinig echt, empirisch bewijs voor ‘de bevindingen’. De auteurs vragen zich dan ook af of de bio-psychiatrische obsessie met somatische hersenschimmen niet meer kwaad dan goed doet, al was het maar omdat deze obsessie niet-biologisch georiënteerd onderzoek en niet-medicamenteuze behandelwijzen ten onrechte naar de achtergrond verschuift.
Dit boek zal voor beginners erg moeilijk zijn (!), maar voor (ver)gevorderden die bereid zijn steekhoudende kritiek op het bio-psychiatrisch model onder ogen te zien, is dit boek een onmisbaar meesterwerk.
Auteur: Elliot S. Valenstein, PhD
Titel: Blaming the Brain; the truth about drugs and mental health
Uitgever: The Free Press (1998)
ISBN: 0-684-84964-X
Waardering: *****
Valenstein is een Professor Emeritus in Psychologie en Neurowetenschappen, die meer dan 140 wetenschappelijke publicaties en vijf boeken op zijn naam heeft staan. In dit boek beschrijft hij de ontstaansgeschiedenis van vele bio-psychiatrische hypotheses, waarna hij deze hypotheses op wetenschappelijk overtuigende wijze ontmaskert. Wie dit boek leest, zal nooit meer geloven dat depressie louter het gevolg is van een tekort aan serotonine, dat schizofrenie wordt veroorzaakt door overactieve dopamine, en dat pillen de enige of de beste oplossing zijn. Toch is Valenstein zeker niet gekant tegen een verantwoorde toepassing van psychofarmaca.
Dit schitterende boek is waarschijnlijk erg moeilijk voor leken, maar in de boekenkast van (aankomend) artsen, psychologen, psychotherapeuten en psychiaters zou het niet mogen ontbreken. Ik citeer Dr Andrew Herxheimer, Emeritus Fellow van het beroemde United Kingdom Cochrane Centre: "This book does something long overdue: It puts psychotropic drugs into historical and scientific perspective without being too technical. It should help prescribers and patients work together and use these drugs more carefully".
Auteurs: Professor dr Walter Vandereycken, drs Ron van Deth
Titel: Psychiaters te koop? Uitgever: Cyclus (2006)
ISNB: 978-90-8575-013-0
Waardering: *****
In dit boek stellen een gezaghebbende (Belgische) professor psychiatrie en een Nederlandse psycholoog (die samen al veel publicaties op hun naam hebben) een uitermate belangrijke vraag: Zijn psychiaters te koop? Het onuitgesproken antwoord is feitelijk een volmondig ‘ja’, ook al beseffen vele psychiaters dit mogelijk zelf niet. Op overtuigende wijze tonen de auteurs aan dat ‘Big Pharma’ een zo grote invloed heeft, dat zelfs ‘wetenschappelijke’ publicaties vaak niet meer gebaseerd zijn op onafhankelijk, wetenschappelijk onderzoek, en dat zelfs veel (vaak goedbedoelende!) patiëntenorganisaties, die volop worden gesponsord door de farmaceutische industrie, zijn ‘ingepakt’. Het geloof in psychofarmaca is vooral ook gebaseerd op knappe marketing, overoptimistische berichtgeving, pseudo-wetenschap, belangenverstrengeling en, soms, regelrecht bedrog. Ten onrechte worden normale menselijke problemen als ziekte verkocht, pillen gehypt en andere behandelwijzen genegeerd.
Een subliem boek, dat iedere arts en psychotherapeut zou moeten lezen voordat men patiënten al te gemakkelijk op pillen zet/laat zetten. Omdat het zo toegankelijk is (nergens onnodig ingewikkelde terminologie) is het een absolute aanrader voor iedereen die overweegt pillen te gaan slikken, maar daar vooralsnog twijfels bij heeft.
(Voorspelling FvM: Dit wordt een ‘klassieker’!).
Auteur: Robert Whitaker
Titel: Mad In America; bad science, bad medicine, and the enduring mistreatment of the mentally ill
Uitgever: Perseus Publishing (2003) ISBN: 0-7382-0799-3
Waardering: ****
"This book’s lessons about the medical dangers of greed, ego and sham are universal and couldn’t be more timely… People should read this excellent book." (Baltimore Sun).
" A disturbing book; it should be carefully studied by those who care for, or about, the mentally ill." (Psychology Today).
Het zijn commentaren waar ik me graag bij aansluit, ook al vind ik dit belangwekkende boek van de ‘award winning’ medische journalist Whitaker soms wel erg ‘kort door de bocht’. In dit boek beschrijft Whitaker eerst een stuk geschiedenis: gedurende vele decennia werden mensen met geestesziekten, op basis van toen vigerende visies, behandeld met methodes die we nu mensonterend zouden noemen. Vervolgens vraagt hij zich af of de huidige wijze waarop ‘schizofrenen’ worden behandeld, wel echt een grote vooruitgang betekent. Hij plaatst hierbij grote vraagtekens. In zijn boek toont Whitaker aan dat ideologie, geld en macht belangrijke componenten zijn van het hedendaagse geloof in de effectiviteit en veiligheid van antipsychotica. Hij beschrijft een aantal schandalen met betrekking tot onderzoek naar de ‘betere’, ‘atypische’ antipsychotica. Na het verschijnen van dit boek, zijn in de VS vele rechtszaken aangespannen wegens bijwerkingen van de ‘betere’ antipsychotica zoals Zyprexa (olanzapine). Het betreft hier zowel civiele rechtszaken als claims van Amerikaanse Staten, die van mening zijn dat de ‘atypische’ (en veel duurdere) antipsychotica ten onrechte als ‘beter’ zijn gepromoot, en dit bovendien voor indicaties waarvoor deze middelen nooit echt zijn getest. Zij eisen daarom geld terug. Lilly (Zyprexa) moet al vele honderden miljoenen uitbetalen naar aanleiding van civiele zaken (vooral wegens aan Zyprexa-gerelateerde diabetes, die het gevolg zou zijn van aan Zyprexa-gerelateerde gewichtstoename), maar ook andere farmaceuten worden aangeklaagd. NB: (Noot FvM)
In Nederland wordt, wanneer ik dit schrijf, mogelijk de wet BOPZ ‘verbreed’, in die zin dat mensen tegen hun wil in met medicatie kunnen gaan worden behandeld. Zeker politici die voorstander zijn van dwangmedicatie, nodig ik uit dit boek te lezen, en zich (nader) in de risico’s van antipsychotica te verdiepen. Ik wijs hierbij ook op het ‘Neuroleptic Malignent Syndrome’ (dat dodelijk kan zijn) en ‘tardieve akathisie/dyskinesie/dystonie’ (irreversibele hersenschade die het leven van sommige gebruikers tot een hel maakt). Wie desondanks dwangmedicatie voorstaat, moet mijns inziens ook bereid zijn ‘op te draaien’ voor de schade die ongetwijfeld als gevolg van deze ‘soepelere’ wetgeving gaat optreden!!
Auteur: Professor dr Edouard Zarifian
Titel: Le Prix du Bien-Être; psychotropes et société
Uitgever: Editions Odile Jacob (1996) ISBN: 2-7381-405-3
Waardering: ****
Als hoogleraar Psychiatrie en Medische Psychologie aan de Universiteit van Caen kreeg Zarifian van de Franse regering het verzoek onderzoek te doen naar de oorzaken van het zeer hoge gebruik van psychofarmaca in Frankrijk. Dit boek is hiervan het verslag. De titel van het eerste deel, ‘Conflits d’intérêts’, en de titel van het eerste hoofdstuk, ‘Les Logiques du Profit’ maken meteen duidelijk wat Zarifian concludeerde: niet zozeer wetenschap en goede geneeskunst, als wel geld speelt een grote rol.Ten onrechte wordt normale, menselijke problematiek vaak gemedicaliseerd. Zarifian signaleert bovendien dat er, farmacologisch gesproken, soms weinig verschil bestaat tussen illegale drugs en bepaalde psychofarmaca. Het boek is een ‘cri d’alarm’ van een vermaarde professor die zich ernstig zorgen maakt over het gemak waarmee psychofarmaca worden toegepast. Ik vermeld dit boek vooral opdat ook degenen die Frans beter beheersen dan Engels, toegang hebben tot een kritisch, wetenschappelijk zeer verantwoord boek over psychofarmaca. Ondanks dat het al ruim tien jaar geleden werd gepubliceerd, is het toch nog zeer de moeite waard.
3.2. Links: www.ahrp.org : site van de ‘Alliance for Human Research Protection’, een organisatie die zeer kritisch staat tegenover de bio-psychiatrie. Bevat veel interessante informatie en links. www.breggin.com : site van bovengenoemde Amerikaanse psychiater dr Peter Breggin. www.haiweb.org : site van HAI (Health Action International), een internationaal netwerk van NGO’s, consumentenorganisaties, academici, media, etc., dat op allerlei manieren de wereldwijde verkrijgbaarheid van essentiële medicijnen stimuleert en tevens irrationeel, overbodig medicijngebruik bestrijdt. www.healyprozac.com : site van bovengenoemde Ierse psychiater dr David Healy. Bevat unieke documenten. www.icspp.org : site van het Amerikaanse ‘International Center for the Study of Psychology and Psychiatry’, een organisatie die werd opgericht door dr Peter Breggin, en waaraan honderden psychiaters, psychologen, sociologen, artsen, activisten en enkele ervaringsdeskundigen zijn verbonden. ICSPP staat zeer kritisch tegenover de bio-psychiatrie. www.justiceseekers.com : site van Amerikaans advocatenkantoor dat diverse SSRI-rechtszaken heeft gewonnen of geschikt. www.prozacbacklash.com : site van bovengenoemde Amerikaanse psychiater/auteur dr Joseph Glenmullen. www.sarahbeweging.net : site van een Vlaamse organisatie ‘die ijvert voor meer psychosociaal welzijn’. Zij waarschuwt voor de gevaren van psychofarmaca en biedt alternatieven. www.socialaudit.org.uk : site van bovengenoemde Londense consumentenactivist Charles Medawar. Deze site bevat onder andere een ongekend grote hoeveelheid informatie over antidepressiva. www.ssristories.com : deze site bevat talloze verslagen van negatieve ervaringen met SSRI’s. www.thomasjmoore.com : site van Thomas Moore, Amerikaans onderzoeker/auteur op het gebied van bijwerkingen van (psycho)farmaca. www.tijdschriftdeviant.nl : site van het uitstekende magazine ‘tussen psychiatrie en maatschappij’, Deviant (uitgave van GGZ Amsterdam).
psychiatrie en samenleving | 10-12-2007 | 22:31 | Link | Reacties (0)
[Een bericht van het Freedom Center uit Northampton, Mass. in de USA]
HOW BIG PHARMA REPS BRIBE THE DOCTORS AND PUSH THE PSYCHIATRIC POISONS
by Justice Lover
The sales and bribery Big Pharma machine works in many and varied ways. It depends largely on the individual shrink. If he/she is academicly inclined then there are "generous" offers for "research" grants, international "conferences" lectures etc., all covered and paid for by Big Pharma. If the shrink is just an "ordinary" shrink then there are numerous "gifts" and "incentives" for him/her, depending on how much profits he/she generate for Big Pharma.
In all cases the question of ethics, and of professional duties to patients and to the public in general are never considered, of course.
The following article was emailed to me by Lynn Michaels. It is in her [SSRI-Research] Digest Number 1722 . It reads :
"THE DOCTOR WILL SEE YOU NOW...AN INSIDE LOOK AT PRESCRIPTION DRUG PUSHING
"The doctor will see you now, Sara." The impeccably well-groomed blonde, wearing a stylish summer suit, high heels and pantyhose in 90+ degree Texas heat, was quite a contrast to me and the other shorts and T-shirt clad patients waiting to see the doctor. Sara quickly gathered her detail bag and jar of candy. Grinning and chatting with the receptionist at the window, she deposited her candy jar and a handful of scratch pads and ink pens bearing her company's logo and drug name at the nurse's station then swept past the exam rooms to the sample closet. I could hear the doctor's gleeful reception and greeting in the hallway before the door to the back office had completely closed. This rep was obviously one of his favorites. I had been waiting over 45 minutes to see Dr. Dogood. Some of the other patients waiting had been there when I arrived. Yet, Sara had gotten here only ten or so minutes ago, had left her business card at the receptionist's window, and she was already in the back talking to the doctor. Probably has a lunch appointment, I thought to myself. Just then, the deli delivery boy stumbled into the office with his arms full of boxed lunches.
As I looked up from the latest issue of Ladies Home Journal, I allowed myself to reflect back over what seemed like a lifetime ago when I had been young, naïve, and ambitious enough to be one of the best in the pharmaceutical business. Just a decade ago, Sara could have easily been me.
In 1985, I had joined the pharmaceutical industry at the age of 26. Although I considered myself intelligent and a fast learner, I was at first unequipped with the knowledge I needed to have even a basic understanding of the disease states and physiology or pharmacology involved in the drugs I was selling. My undergraduate degree was a Bachelor of Arts in Spanish and Portuguese. That meant I was completely reliant on the product managers and marketing department for the accuracy of the information I gave doctors.
Reps are trained and indoctrinated in a semi-military style. In fact, basic sales training classes are much like boot camp and are designed to weed out the faint of heart or easily intimidated, as working with the egos of doctors can wear on even the strongest self-esteem. Trainers push new recruits to the breaking point, often giving them long hours of homework assignments into the night and weekends.
Reps must videotape sales presentations and continually test their medical product knowledge. The environment is highly competitive and large numbers do not complete all tiers of their training before dropping out from the pressure. Those that do are glorified as the "best of the best" and are then unleashed on the medical field with a false sense of bravado that soon fades.
Reps are instructed to promote the company's products in a given manner and with a particular focus. This is called marketing direction. Each promotional period there is a "tagline" or special message that the rep is supposed to drive home to the doctor. Sales literature and visual aids are all geared toward the promotional message, and they are utilized in role-plays until the presentations flow naturally. Reps are taught to handle and minimize the objections physicians might have. They are given the specific wording that best represents the company's position. Often, these instructions come from the legal department who reviews the sales documents for legal accuracy. If a visual aid initiates too many negative questions from physicians, the bar graph, product comparison, and so forth is reworked for the next sales quarter in a way that presents the information in a more favorable light. Having already learned the manipulative advantage of semantics in my study of language, I soon learned the semantics of research were called statistics.
Most doctors would deny the influence that sales reps have on their prescribing behavior. However, the fact of human nature is that we tend to support people that we like and feel are supportive of us. The pharmaceutical industry knows this all too well, and it provides the means for busy doctors to be accommodated in their practices by helpful, attentive sales professionals. Some reps go to great lengths to access and influence physicians because pharmaceutical companies provide lucrative incentives for reps who reach sales quotas. A rep stands to make several thousand dollars in one lump sum as a bonus in addition to his or her quarterly salary. Merchandise from catalogs and trip incentives are common as well. Reps who don't meet quotas are looked down upon in group settings and eventually are informed they have no job security.
Not only do reps provide lunch, medical education, tools and devices, medical textbooks, calendars, scratch pads and pens, but they can also influence the doctors' personal lives. In spite of the voluntary guidelines instituted by the PDMA several years ago which require that gifts given to doctors remain of nominal (less than $25) value, reps make generous contributions to office parties, fund-raisers, and golf tournaments with the assistance of corporate funds. They provide tickets to local sporting events and entertainment venues with a little creative financing and expense hiding, and they coordinate social functions such as boating, fishing, and hunting expeditions disguised as continuing medical education opportunities.
Even the most ethical, prudent practitioner can be influenced by interacting with a pharmaceutical rep. Sometimes even against his/her better judgment. One of my most painful memories as a sales rep was an illustration of this very point. I was new to the pharmaceutical industry and had attended my first new drug launch. I remember the pride and exuberance I felt at the national meeting in which loud speakers pumped out motivating theme music and medical researchers and marketing managers gave exciting, emotional speeches. I soaked in every word with anticipation and awe. I believed this new drug was really going to help people!
During the breaks, scientists and corporate executives chatted amiably with reps while feasting on an elaborate array of snacks and beverages. Sumptuous gourmet meals and nightly entertainment further catered to the already inflated egos of the sales force. Open bars accompanied every event. T-shirts and ball caps emblazoned with the Suprol logo were distributed, along with sports bags that would transport all the rep's acquired goodies back home.
Pumped full of enthusiasm and focused on the key opinion leaders in my community, I returned to my territory. I bombarded them with studies and marketing materials in an effort to find support for my new drug. Marketing direction was very specific. Doctors in each territory had been profiled prior to the launch, and I was well-informed as to who the Early Adopters and High-Volume Prescribers (HVPs) of NSAIDs were. (Note: The majority of drug companies know just what the doctor ordered, primarily because they subscribe to prescription data service companies that provide their sales force with detailed information on what doctors are prescribing in their practices. Pharmacies sell the doctors' prescription information, allowing companies to pinpoint who is supporting their product line and who is not. Reps frequently know more about a doctor's prescribing habits than he does himself! This data often verifies what marketers already know, and that is, when detail activity or call averages are increased in a doctor's office, the result is generally an increase in prescriptions for the products being promoted. The more memorable the presentation or information the doctor receives, the larger the assumed impact.)
I was also aware of marketing's last-ditch effort directive to ask a reluctant prescriber to give me just one new start patient, even if it was his or her most difficult patient that had failed other therapies. The rationale was, if a doctor had success in one of his or her most difficult patients, he or she would be more inclined to write prescriptions for additional patients.
One of my doctors who practiced in a small, coastal town wrote large numbers of anti-inflammatory drugs for his predominantly geriatric population. He was an older doc himself, very nice, but set in his ways. He had been profiled as a Late Adopter/Skeptic. After a lengthy debate about the benefits of my new product, he shared his philosophy with me, which was not to prescribe a new drug until it had been on the market for a full year. This way, he could avoid the initial unknown complications that invariably surfaced with each new product. In other words, he preferred a "better safe than sorry" approach.
Still, I persisted in my enthusiasm and, as I had been instructed, asked for that most difficult patient. I didn't leave until the doctor had committed to try the drug on at least one patient. He did finally commit, or, to use sales jargon, I closed him. I left triumphant.or so I thought.
I continued drumming up support for Suprol® and had just gotten it added to my major teaching hospital's formulary when I got the bad news. An emergency teleconference was called, and the company announced a "Dear Doctor" letter would be sent to all physicians that day addressing "new complications" associated with Suprol®, primarily flank pain. Nearly twenty-five percent of the patients affected had required hospitalization. Flank pain is a very serious side effect because it indicates the possibility of kidney damage.
Little did I know at the time, one of the doctors who had reported an adverse event, which eventually resulted in death due to dialysis complications, was in my territory. I was later contacted and instructed by management to have my doctor complete an Adverse Drug Reaction (ADR) report. Much to my surprise, the doctor referenced in my instructions was the Late Adopter/Skeptic, who had promised me his "most difficult patient" against his better judgment. Even more startling would be the discovery that the patient had been his very own mother. Of course, I didn't find that out until I visited him to do the ADR. (By the way, the ADR was a daunting ream of paperwork that appeared to be designed to discourage busy doctors from reporting. That reporting process has since been streamlined online with MedWatch.) I will never forget the betrayed look on his face or his terse remark to me that "the company's marketing strategy had obviously been more thoroughly tested than our drug!" I was devastated and riddled with guilt. I didn't call on his office again for nearly six months. I didn't have the nerve!
Suprol® was eventually recalled in 1987 after it had first been banned in Europe. I found myself back pedaling in offices, embarrassed as I picked up samples. Reps were instructed to take a proactive stance with providers by pointing out the swift, decisive action taken by the company to remove the product once the adverse events surfaced. What reps were not told was that Public Citizen, Ralph Nader's consumer activist organization, had actually sued the FDA in order to protect consumers and have Suprol® pulled from the market. So, I was somewhat surprised later on to discover that not all of my pharmaceutical cohorts in the marketing and sales departments subscribed to the medical Hippocratic Oath: "First, do no harm." Marketing strategies were designed to do one thing: maximize profits. If information could have a negative impact on the bottom line, reps were instructed to downplay it. The opposite was true of even the most ridiculous perceived benefit. Patent extensions were sought for minute enhancements, and tons of marketing hoopla would tout the "new and improved" products.
Over the years as my knowledge base grew from the specialized training I received, I started to better understand the drugs and the effect they had on the body systems. I also became more adept at interpreting clinical trial data and laboratory results. I realized that drugs which were nominally effective were touted as phenomenal progress. I observed drugs being over utilized, overdosed, and improperly promoted "off label" for indications that were yet untested and/or unapproved. I watched as year after year the FDA approved dangerous drugs that were later removed from the market. I observed the defensive cover-ups and posturing employed by the industry to save those ill-fated products. But most importantly, I witnessed the demise of fair-balanced education in medicine.
A series of haunting images ingrained themselves in my memory banks-disturbing experiences that would completely alter my perception of medicine and the institutions that guard its ethical practice. I of conscience-altering experiences before I really comprehended the scope of just started awakening to the truth about the greed, deception, and corruption that permeated my industry. But it would take many years and dozens how much my profession affected the medical industry and the contribution I had made to harming thousands of trusting, innocent people. That sad moment of truth had changed me forever.
"Mrs. Olsen, the doctor will see you now," the nurse's voice brought my attention back to the present as she gestured me toward the back. We passed Sara in the hallway on her way out, as we stopped at the scale to take my weight. Brimming with a huge smile and now hands-free of her trinkets and treasures, she waved to the office personnel, "See you next month! Hope Dustin's team wins tonight!" she chirped to the receptionist, then exited the office out the back door. "God, wouldn't you just love to have her job?" mused the nurse as she wistfully watched the departing fanfare. "Thanks, but no thanks," I said knowingly, "especially not in today's heat!" __,_._,___
psychiatrie en samenleving | 10-12-2007 | 18:27 | Link | Reacties (0)
Hieronder vindt u de de juridische tekst van het proces ingespannen door de Amerikaanse Staat Arkansas tegen Janssen Pharmaceutica omwille van de schade veroorzaakt aan de gezondheid van haar burgers door het antipsychoticum Risperdal (meest gebruikte antipsychoticum ook in België) op basis van frauduleuze medische informatie en bedriegelijke marketing.
De totale schadeclaim voor de "citizens of Arkansas" bedraagt ongeveer 40 MILJOEN DOLLAR !!! Risperdal is ook één van de twee medicijnen van Janssen waarvan het patent binnenkort verstrijkt, wat als één van de redenen wordt vernoemd voor de afvloeiingen in het bedrijf in Beerse (prov. A'pen). Een ongeveer identieke klacht zou ook aangespannen zijn tegen Janssen in de Staat Massachuchetts.
We merken wel dat in de file die we toegestuurd kregen door advocaat Dan Kriegman (dankriegman@comcast.net ), wel een paar stukjes ontbreken (bv. punt 14-22). We hebben deze ontbrekende stukjes opgevraagd en plaatsen ze zo snel mogelijk, maar ze veranderen niets aan het totaalbeeld.
* Er lopen momenteel in 15 Amerikaanse Staten gerechtelijke onderzoeken tegen de marketingpraktijken van antipsychoticaproducenten, waarvan Janssen er één is. Voor een inkijk in de rechtszaken zie: http://www.psychsearch.net/lawsuits.html
Vermoedelijk zullen dit soort processen en onderzoeken binnen 1 à 2 jaar overwaaien naar Europa. Hier bij ons wordt de waarde van de nieuwste antipsychotica zoals Risperdal vooral voorgesteld als middel om de opnameduur van schizofrenen en aanverwanten te minderen, maar worden de nevenwerkingen zoals overgewijct en risoco op diabetes zedig geminimaliseerd.
Hieronder volgt de teksten zoals de advocaten van de Staat Arkansas ons deze hebben bezorgd, waarbij U zal merken dat, zoals gezegd, hier en daar hiaten optreden.
IN THE CIRCUIT COURT OF PULASKI COUNTY, ARKANSAS
STATE OF ARKANSAS ex reI. DUSTIN MCDANIEL, ATTORNEY GENERAL PLAINTIFFvs. CASE NO. 07= (SJ,'FILE20 11./20./2007 Pat O'Brien Pulaski Circuit Cl JANSSEN PHARMACEUTICA, INC., JANSSEN, LP andJOHNSON & JOHNSON, INC. DEFENDANTS
COMPLAINT
Plaintiff, State of Arkansas ex rel. Dustin McDaniel, Attorney General, for its Complaint against the Defendants, states and alleges as follows: The State brings this action on behalf of the Divisions of Behavioral Health Services ("DBHS") and Medical Services ("Medicaid") of the Arkansas Department of Human Services ("DHS"), and the Arkansas Department of Finance and Administration ("DFA"), specifically its
Employee Benefits Division ("DFAEBD"), as injured purchasers and/or reimbursers of prescription drugs, and as representative of, and as parens patriae on behalf of the citizens of Arkansas. Under the Arkansas Constitution and other positive law of the State, including
Arkansas's common law and including, among other laws, Ark. Code Ann. §§ 25-16-702, et seq., 4-88-104, 4-88-201 et seq., and 20-77-901, et seq., the State is responsible for, and has a duty to protect, the health, safety and welfare of its citizens.
The State seeks to obtain compensatory, punitive and other damages, restitution, civil penalties, injunctive and other equitable relief against Defendants Janssen Pharmaceutica, Inc., Janssen, LP and Johnson & Johnson, Inc. ("Defendants"), as more fully set forth below and, in support thereof, avers as follows: I. PARTIES 1. The Plaintiff is the State of Arkansas, with this suit being brought by its Attorney General, Dustin McDaniel, in the State's capacity as sovereign and in its proprietary capacity on behalf of the DHS, DFA and as representative of, and as parens patriae on behalf of, Arkansas citizens. 2. Defendant Janssen Pharmaceutica, Inc. ("JPI") is a Pennsylvania corporation. JPI can be served by serving its president, Marvin Woodall at 500 Iolab Dr., Claremont, Pennsylvania 91711. Janssen Pharmaceutica, Inc. is the general partner of Janssen, LP ("JLP").
JLP is a New Jersey Limited Partnership which can be served at its principal place of business at 1125 Trenton-Harbourton Road, Titusville, New Jersey 08560. Johnson & Johnson, Inc. is a
New Jersey Corporation which can be served at its principal place of business at One Johnson & Johnson Plaza, New Brunswick, New Jersey 08933. Johnson & Johnson, Inc. is the parent company of both JPI and JLP and is responsible as respondent superior for the actions of its subsidiaries (all defendants referred to collectively herein as "Defendants").
3. The acts alleged to have been done by Defendants in Arkansas herein were authorized, ordered done and/or ratified by Defendants' officers, directors, agents, employees or representatives while engaged in the management, direction, control or transaction of
Defendants' business affairs II. JURISDICTION & VENUE 4. This Court has jurisdiction over this matter pursuant to Ark. Code Ann. § 4-88-104, § 20-77-908, § 16-4-101 and the common law of the State of Arkansas. Venue is proper pursuant to Ark. Code Ann. § 16-106-101, § 16-106-102, § 16-60-103, § 20-77-908, § 4-88-104,
§ 4-88-112, and the common law of the State of Arkansas. The Defendants have transacted business in the State of Arkansas. 5. Defendants did, individually or in conjunction with others, research, develop, manufacture, create, design, test, label, sterilize, package, distribute, supply, market, sell, promote, advertise, warn and otherwise distribute Risperidone ("Risperdal") in Arkansas and
specifically in Pulaski County. III. INTRODUCTION 6. This is an action to recover funds expended by the State in providing medical treatment to Medicaid, DBHS and DFAEBD participants suffering from Risperdal-related illnesses and to recover funds expended in purchasing Risperdal or the reimbursement of
Risperdal prescriptions for uses that were not medically necessary. Many of the details and critical facts related to Defendants' scheme are exclusively known by Defendants. 7. The State seeks to recover damages to the DFAEBD. The DFAEBD is a State-sponsored program that administers prescription drug benefits for the State's active and retired employees. The DFA oversees the DFAEBD. The DFAEBD reimburses pharmacies, doctors
and hospitals for prescriptions written for and dispensed to participants in the State's employee health insurance program. 8. The State seeks to recover damages to the DBHS. The DBHS is a State-sponsored program that purchases Risperdal or reimburses participating pharmacies for Risperdal prescriptions for the State's mental hospitals, clinics and centers, joint State and community sponsored mental health clinics and centers and facilities for the treatment and care of alcohol and drug addicts. The DBHS is a direct purchaser of Risperdal for patients under its care. 9. The State has discovered that Defendants have engaged in a protracted and willful course of corporate misconduct and misrepresentation in violating numerous State laws, and in actionable breach of the duties owed to the State and its citizens. Defendants have concealed their wrongdoing from the State. 10. The State brings this action exclusively under the common law and statutes of the State of Arkansas. No federal claims are being asserted and to the extent that any claim or factual assertion set forth herein may be construed to have stated any claim under federal law, such claim is expressly and undeniably disavowed and disclaimed by the State.
11. The claims asserted herein are brought solely by the State, and result from the damages incurred by the State itself and are wholly independent of any claims that individual users of Risperdal may have against Defendants. 12. Defendants manufacture Risperdal and promote the drug to physicians in Arkansas through their representatives. For years, the State has incurred significant expenses associated with the provision of necessary health care and other assistance necessary under its
Medicaid, DBHS and DFAEBD programs to citizens who suffer, or who have suffered, from Risperdal-related injuries, diseases or sickness. 13. The State of Arkansas, as is true of many states, lacks a practical means of ensuring that each prescription for every drug constitutes a medically necessary use of that drug. The State thus relies on persons receiving payment and benefits to turn square corners in their dealings with the Medicaid, DBHS and DFAEBD Programs. Nevertheless, this lack of practical ability represents a loophole in the scheme of the Medicaid, DBHS and DFAEBD Programs.
1. 14. Defendants have recognized and aggressively exploited this loophole in two
[2. 22. In part, this lawsuit describes how Defendants achieved, through a series of] ways. First Defendants have engaged in a direct, illegal, nationwide program of promotion of unlawful acts and practices, the largest United States market share for atypical antipsychotics, driven largely by their marketing of Risperdal for non-medically necessary uses.
23. In late 1993, Risperdal became the second atypical antipsychotic to receive FDA approval. During the next several years, Janssen heavily marketed and promoted Risperdal for its approved indication, treatment of adults with schizophrenia, and for multiple non-medically necessary uses of the drug, for example, attention deficit-hyperactivity disorder (ADHD), depression, anxiety, mood disorder, bipolar disorder, and aggression associated with late-onset dementia. By late 1996, Defendants had significant market share for United States antipsychotic drug use, and demonstrated the sales potential of marketing atypical antipsychotic drugs for non medically necessary uses. 24. Medical literature dating as far back as the 1950s, and Defendants' own preclinical studies of Risperdal, demonstrated that Risperdal, like older antipsychotic medications, had the potential to cause diabetes, diabetes-related injuries (e.g. weight gain and
hyperglycemia), cardiovascular and cerebrovascular complications, and other severe adverse effects.
25. By the time Risperdal was first marketed, the neurochemical bases for the efficacy and side-effects were generally known to Defendants, i.e., effects on dopamine, serotonin, and histamine systems in the brain. Therefore, prior to marketing Risperdal, Defendants should have been concerned about Risperdal causing neurological problems, weight gain, diabetes, pancreatitis, hyperglycemia, cardiovascular complications, and metabolic syndrome. And yet Risperdal's original label, and all label changes since, have not adequately warned of these adverse effects. 26. Despite having been on notice, for years, of the potential for deadly diabetes-related side effects, Defendants opted for the bare minima of clinical trials, of limited duration, such that no side effects were likely to be revealed. 27. Further, Risperdal's pre-marketing clinical trials did not support an assertion that it IS less likely to cause EPS than traditional antipsychotics. Upon information and belief, Defendants' trials were designed to produce similar rates of EPS in patients sorted into placebo groups and those taking Risperdal. In order to produce their desired result, Defendants selected patients for the placebo groups that were already in the course of treatment with high doses of typical antipsychotics. 28. The manifestation of EPS in a patient taking antipsychotic drugs is largely dose-dependent. In other words, the larger the dose, the more likely EPS becomes. Further, patients that develop EPS generally continue to experience EPS for months, even after discontinuing antipsychotic drug treatment. Because of this, patients in Defendants' placebo groups continued to experience EPS at the rate at which they had experienced EPS while on antipsychotic drug treatment before participating in the trials. Meanwhile, patients in the Risperdal group predictably developed EPS at the normal rate in a population taking antipsychotic drugs, a rate which essentially matched the placebo Group. 29. Based on the similar levels of EPS in the placebo and Risperdal groups, Defendants claimed, in their marketing, that patients taking Risperdal were as likely to develop EPS as patients taking nothing and thus less likely to develop EPS than patients taking traditional antipsychotics. Risperdal's discontinuation because such presentations imply that the only adverse events associated with Risperdal result from a patient being taken off the drug; [...]
f) Defendants' claims that Risperdal is safer or more effective than other antipsychotics; g) Defendants' claims that Risperdal "enhances daily living" or that it offers "quality control of symptoms for daily living" h)Defendants' claims that Risperdal can "control health-related quality oflife"; i) Defendants' failure to warn that the use of Risperdal by healthy elderly patients
created a greater potential for hepatic and renal dysfunction and cardiovascular sensitivity; j) Defendants' marketing Risperdal outside its education by representing that Risperdal is a safe and effective treatment for hostility in the elderly; and
k) Defendants' claims that Risperdal is a safe and effective treatment for "psychotic symptoms associated with a broad range of disorders," including schizophrenia, schizophreniform disorder, schizoaffective disorder, bipolar disorder and elderly psychosis.
33. FDA further found that Defendants' promotion of Risperdal lacked fair balance because:
a) The risk information in its promotional literature "appears in pale and tiny font at the bottom or back of a journal ad or other presentation, or after the closing of a letter", thus lacking the "prominence and readability that is reasonably comparable to the presentation of efficacy information"; and
b) It minimized important information related to tardive dyskinesia and extrapyramidal symptoms.
34. Upon information and belief, despite studies and data that confirm the lack of efficacy and significant health and safety risks associated with the promotion of Risperdal for the elderly, Defendants continue this practice. 35. Prior to Risperdal's FDA approval, Defendants had a well-developed strategy to expand the market for Risperdal beyond adult patients with schizophrenia. Upon information and belief, Defendants sought ghost written research and paid "key opinion leaders" to support Defendants' marketing aims. These "key opinion leaders" were nothing more than third-party consultants and researchers who were put on Defendants' payroll to support and lend credibilityto Defendants' specious scientific and marketing representations. 36. Among these goals were plans to create a series of studies designed to illustrate Risperdal's superior profile to both (a) placebo and (b) a representative typical antipsychotic while providing funding to engage key opinion leaders in publication-eligible trials. 37. Defendants failed to provide a prominent warning of the increased risk of diabetes and hyperglycemia and the need to provide patients with baseline diabetes screening and glucose monitoring. A warning, though still inadequate, did not appear until it was forced by the FDA in mid-September of 2003. 38. On September 11, 2003, the FDA informed all manufacturers of atypical antipsychotic drugs, including Defendants, that due to an increasing prevalence of diabetes-related illnesses associated with this class of drugs, all labeling must bear the following language in the Warnings section: Hyperglycemia, in some cases extreme and associated with ketoacidosis or hyperosmolar coma or death, has been reported in patients treated with atypical antipsychotics. Assessment of the relationship between atypical antipsychotic use and glucose abnormalities is complicated by the possibility of an increased background risk of diabetes mellitus in patients with schizophrenia and the increasing incidence of diabetes mellitus in the general population. Given these confounders, the relationship between atypical antipsychotic use and hyperglycemia-related adverse events is not completely understood. However, epidemiologic studies suggest an increased risk of treatment emergent hyperglycemia-related adverse events in patients treated with atypical antipsychotics. Precise risk estimates for hyperglycemia-related adverse events in patients treated with atypical antipsychotics are not available. Patients with an established diagnosis of diabetes mellitus who are started on atypical antipsychotics should be monitored regularly for worsening of glucose control. Patients with risk factors for diabetes mellitus (e.g., obesity, family history of diabetes) who are starting treatment with atypical antipsychotics should undergo fasting blood glucose testing at the beginning of treatment and periodically during treatment. Any patient treated with atypical antipsychotics should be monitored for symptoms of hyperglycemia including polydipsia, polyuria, polyphagia, and weakness. Patients who develop symptoms of hyperglycemia during treatment with atypical antipsychotics should undergo fasting blood glucose testing. In some cases, hyperglycemia has resolved when the atypical antipsychotic was discontinued; however, some patients required continuation of anti-diabetic treatment despite discontinuation of the suspect drug.
39. Despite FDA's mandate that Defendants immediately warn of the dangers described above, Defendants waited two more months, until November of 2003, to send prescribing physicians a "Dear Doctor Letter" advising of the new warnings.
40. On April 19, 2004, that November letter was rebuked by the FDA for being brazenly "false" and "misleading." 41. According to FDA, Defendants' November letter misled doctors by failing to disclose information relating to hyperglycemia and diabetes mellitus, minimizing the risks of potentially fatal hyperglycemia-related adverse events, failing to recommend regular glucose control monitoring to identify diabetes mellitus and misleadingly claiming that Risperdal is safer than other atypical antipsychotics.
42. FDA demanded that Defendants immediately cease the dissemination of promotional materials for Risperdal containing claims similar to the foregoing and provide a plan of action to correct the effects of its false and misleading letter.
43. Finally, FDA admonished Defendants that the violations detailed above did not constitute an exhaustive list, and that it would continue to "evaluate other aspects" of Defendants' promotional campaign for Risperdal. FDA reserved the right to determine that "additional measures" would be necessary to "fully correct the false or misleading messages resulting from your [Defendants'] violative conduct."
[...] 58. Risperdal reached the users and consumers thereof in substantially the same condition which it was in when originally manufactured, distributed and sold by Defendants. At the time Risperdal was sold or placed on the market, it was in a defective condition and unreasonably dangerous to users and consumers.
59. The defective condition of Risperdal directly and proximately caused Arkansas residents to suffer various Risperdal-induced diseases, injuries and sicknesses, and directly and proximately caused the State to expend millions of dollars in order to provide necessary health care to these citizens through its Medicaid, DBHS and DFAEBD programs, thereby directly damaging the State.
60. At all pertinent times, it was foreseeable by Defendants that certain of the Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants who used Risperdal would become ill and suffer injury, disease and sickness as a result of using Risperdal as Defendants intended, and it was further foreseeable by Defendants that the State would be required to expend millions of dollars each year in order to provide necessary medical treatment and facilities to those citizens.
61. Defendants individually, and through their representatives, fraudulently misled the public, physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants and the State, with regard to the health risks of Risperdal, all for the purpose of increasing Defendants' profits from the sale of Risperdal.
62. Specifically, and in addition to the allegations above, Defendants knew of the hazards associated with Risperdal. Defendants nevertheless affirmatively and actively concealed information which clearly demonstrated the dangers of Risperdal and affirmatively misled the public and physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants with regard to the material and clear risks of Risperdal. Defendants did so with the intent that physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants would continue to prescribe Risperdal. However, Defendants knew that prescribing physicians would not be in a position to discover the true risks of Risperdal and would rely upon the misleading information that Defendants promulgated. Defendants further knew that physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants would write Risperdal prescriptions that would be paid for by the State's Medicaid, DBHS and DFAEBD programs. 63. At all pertinent times, Defendants purposefully and intentionally engaged in these activities, and continue to do so, knowing that when the State's Medicaid, DBHS and DFAEBD participants use Risperdal as it was and is intended to be used, that the State's Medicaid, DBHS and DFAEBD participants would be substantially certain to suffer disease, injury and sickness, including diabetes, stroke, pancreatitis, seizures and other illnesses, and that the State would be directly injured thereby, all as described above. 64. Also at all pertinent times, Defendants purposefully and intentionally engaged in these activities, and continue to do so, knowing that the State, in the absence of any such efforts by Defendants, would be obligated to, and would, provide health care and other necessary facilities and services for certain of the State's Medicaid, DBHS and DFAEBD participants harmed by the intended use of Risperdal, and that the State itself would thereby be directly harmed.
65. Upon information and belief, the statements, representations and promotional schemes publicized by Defendants were deceptive, false, incomplete, misleading and untrue. Defendants knew, or should have known, that their statements, representations and advertisements were deceptive, false, incomplete, misleading and untrue at the time of making such statements. Defendants had an economic interest in making such statements. Neither the State nor the physicians in Arkansas who prescribed Risperdal had knowledge of the falsity or untruth of Defendants' statements, representations and advertisements when Medicaid, DBHS and DFAEBD claims for Risperdal were submitted; moreover, the State had a right to rely on Defendants to act honestly when dealing with the State. Each of the Defendants' statements, representations and advertisements were material to the State's purchase or reimbursement of Risperdal in that the State does not intentionally cover drugs for non-medically necessary uses. 66. The State has a right to rely upon the representations of Defendants and was directly and proximately injured by such reliance, all as described above.
67. Upon information and belief, a significant percentage of Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants, believed to number in the hundreds, if not thousands, suffered serious diseases and/or potentially life-threatening medical conditions after taking Risperdal. Such risks of use were known, or should have been known, to Defendants who failed to warn Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants ofthose risks. V. CAUSES OF ACTION COUNT I VIOLATION OF THE ARKANSAS MEDICAID FRAUD FALSE CLAIMS ACT 1. 68. The State incorporates by reference the foregoing allegations as if set forth at
2. 69. A significant percentage of patients who use or have used Risperdal are persons
3. 70. As entities providing goods to providers under the Arkansas Medicaid Program,
4. 71. Submission of Risperdal prescriptions to Medicaid for reimbursement constitute length herein. [...] whose prescriptions are paid for in whole or in part by Medicaid.
Defendants are persons within the meaning of Ark. Code Ann. § 20-77-901 (6).
claims within the meaning of Ark. Code Ann. § 20-77-90 1(2).
72. Defendants' purposeful false statements and representations regarding the safety and efficacy of Risperdal for non-medically necessary uses violate the Medicaid Fraud False Claims Act. Defendants' purposeful false statements and representations regarding Risperdal caused the submission of claims for Risperdal to Medicaid for reimbursement. Defendants' conduct constitutes Medicaid fraud within the meaning of Ark. Code Ann. § 20-77-902(1 )-(3), (10).
73. Defendants' have purposely offered to pay remuneration, including kickbacks, bribes and rebates, both directly and indirectly, in cash and in kind, to physicians and pharmacists participating in the Medicaid program. These payments were in exchange for the recipients' submission to Medicaid of non-medically necessary claims for Risperdal. Defendants' conduct constitutes Medicaid fraud within the meaning of Ark. Code Ann. § 20-77-902(7)(A)(i)-(ii).
WHEREFORE, pursuant to Ark. Code Ann. § 20-77-903, the State respectfully requests that this Honorable Court enter judgment in its favor and against Defendants and that the State be awarded reimbursement for all expenditures made for non-medically necessary prescriptions of Risperdal, three (3) times the amount Defendants knowingly caused to be submitted for wrongful reimbursement of Risperdal, ten thousand dollars per false claim, the State's reasonable expenses in enforcing the Medicaid Fraud Act and such other relief as justice and equity may require.
COUNT II VIOLATIONS OF THE ARKANSAS MEDICAID FRAUD FALSE CLAIMS ACT 74. The State incorporates by reference the foregoing allegations as if set forth at length herein. 75. A significant percentage of patients who use or have used Risperdal are persons whose prescriptions are paid for in whole or in part by Medicaid. 76. As entities providing goods to providers under the Arkansas Medicaid Program, Defendants are persons within the meaning of Ark. Code Ann. § 20-77-901 (6). 77. Submission of Risperdal prescriptions to Medicaid for reimbursement constitute claims within the meaning of Ark. Code Ann. § 20-77-901(2). 78. Since the inception of their marketing of Risperdal, Defendants knowingly misrepresented that Risperdal is more effective in the treatment of the negative symptoms of schizophrenia and less likely to produce certain adverse events involving involuntary movement disorders, which are commonly associated with antipsychotics. Defendants knew these representations were unsubstantiated and false at the time they were made and that Risperdal is no more effective than appropriate doses of first generation antipsychotic drugs and no less likely to produce these adverse events. Defendants touted Risperdal's added efficacy dimension and the reduction of these adverse events as justification for its higher cost. As a result of these representations, and in an effort to spare their patients from experiencing these adverse effects, Arkansas doctors treating Medicaid participants opted for Risperdal instead of less expensive first generation antipsychotics. 79. Defendants' purposeful false statements and representations regarding the safety and efficacy of Risperdal relative to other antipsychotics violate the Medicaid Fraud False Claims Act. Defendants' purposeful false statements and representations regarding Risperdal caused the submission of claims for Risperdal to Medicaid for reimbursement. Defendants' conduct constitutes Medicaid fraud within the meaning of Ark. Code Ann. § 20-77-902 (1)-(3), (10).
80. Defendants have purposely offered to pay remuneration, including kickbacks, bribes and rebates, both directly and indirectly, in cash and in kind, to physicians and pharmacists participating in the Medicaid program. These payments were in exchange for the recipients' submission to Medicaid of claims for Risperdal instead of claims for less expensive antipsychotics. Defendants' conduct constitutes Medicaid fraud within the meaning of Ark. Code Ann. § 20-77-902 (7)(A)(i)-(ii). WHEREFORE, pursuant to Ark. Code Ann. § 20-77-903, the State respectfully requests that this Honorable Court enter judgment in its favor and against Defendants and that the State be awarded reimbursement for the amount of the incremental cost of reimbursement for Risperdal instead of available first generation antipsychotics, three (3) times the amount Defendants knowingly caused to be submitted for wrongful reimbursement of Risperdal, ten thousand dollars per false claim, the State's reasonable expenses in enforcing the Medicaid Fraud Act and such other relief as justice and equity may require. COUNT III RECOVERY OF THE COST OF TREATMENT FOR INJURIES CAUSED BY RISPERDAL 1. 81. The State incorporates by reference the foregoing allegations as if set forth at
2. 82. The method by which Risperdal was marketed in Arkansas rendered it defective
3. 83. The design and/or manufacture of Risperdal rendered it a dangerously defective
[...] length herein.
[...]and unreasonably dangerous.
drug in that its use causes dangerous, and potentially life-threatening, medical conditions when taken as recommended by Defendants and such risks were not generally known by Arkansas
physicians, the State and/or Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants. 84. Risperdal was a dangerously defective drug in that Defendants failed to conduct adequate pre-marketing testing, notwithstanding the known side effects associated with Risperdal and anti-psychotic medications generally. 85. Risperdal was dangerously defective because it lacked a sufficient warning of the risks associated with its use and also because: (a) the lack of an adequate warning caused Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants to prescribe Risperdal in inappropriate circumstances and on inappropriate classes of patients;
(b) Defendants had a duty to warn Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants of the risks and potentially life threatening side effects associated with Risperdal use and failed to do so; and
(c) the warning and/or labeling provided by Defendants for Risperdal failed to include the risks and or potentially life-threatening side effects associated with Risperdal use that were known to, or readily ascertainable by, Defendants and such risks were concealed from Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants. 86. Risperdal is abnormally and unreasonably dangerous as marketed III that the health risks and costs associated with Risperdal greatly outweigh any claimed utility of Risperdal to the State and its Medicaid, DBHS and DFAEBD participants.
87. Risperdal reached the users and consumers thereof in substantially the same condition that it was when originally manufactured, distributed and sold by Defendants. At the time Risperdal was sold or placed• on the market, it was in a defective condition and unreasonably dangerous to Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants. 88. Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants, and their physicians, used Risperdal in the manner in which it was intended to be used, without any substantive alteration or change in the product. 89. As a result of Risperdal's defective nature, certain Arkansans whose care IS provided by Medicaid, DBHS and DFAEBD were injured.
90. The State was forced to expend significant sums of money, through its Medicaid, DBHS and DFAEBD programs, to treat Medicaid, DBHS and DFAEBD participants who sustained Risperdal-related injuries. 91. The State is entitled to recover the costs of such treatment as parens patriae.
WHEREFORE, the State respectfully requests that this Honorable Court enter judgment in its favor and against Defendants and award the State compensatory damages and any other relief as justice may require. COUNT IV VIOLATlON OF THE ARKANSAS DECEPTIVE TRADE PRACTICES ACT 1. 92. The State incorporates by reference the foregoing allegations as if set forth at
2. 93. By labeling, distributing, marketing, promoting and selling Risperdal through length herein.
[...] Arkansas physicians and pharmacies to the State, and Arkansas consumers, Defendants are engaging in trade or commerce directly, or indirectly, affecting the people of the State.
1. 94. Pursuant to the Arkansas Deceptive Trade Practices Act ("DTPA"), Ark. Code
2. 95. Defendants have repeatedly and wi11:fully engaged in the following conduct which Ann. § 4-88-113, the Arkansas Attorney General has the authority to seek restitution and
penalties for violations thereof.
[...] constitutes a deceptive trade practice and a violation of the DTPA:
(a) Misrepresenting that Risperdal is safe and effective for indications for which safety and efficacy had not been demonstrated which caused Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants to prescribe Risperdal in inappropriate, non-medically necessary circumstances; (b) Making false and misleading misrepresentations of fact regarding Risperdal's risk profile, including but not limited to misrepresenting the likelihood and severity of the side effects associated with Risperdal, including diabetes, stroke, high blood pressure, weight gain and other serious and potentially life-threatening conditions; (c) Misrepresenting and concealing material facts and/or failing to inform and educate Arkansas physicians as to the risks and dangers associated with Risperdal use when such facts were well known to, or readily ascertainable by, Defendants; (d) Misrepresenting and concealing material facts which were known to Defendants, and unknown to Arkansas physicians, when Defendants knew that Arkansas physicians rely on such facts when deciding whether to prescribe Risperdal to their patients; (e) Misrepresenting that Risperdal is safer and more effective than less expensive first generation antipsychotics; (f) Misrepresenting Risperdal as being of a particular standard, quality or grade when it is not; and (g) Intentionally creating a likelihood of confusion or misunderstanding in the minds of Arkansas physicians as to whether Risperdal was safe or medically necessary for Medicaid, DBHS and DFAEBD participants.
1. 96. Due to the secrecy of the foregoing conduct, the State has only recently been
2. 97. Defendants made, and continue to make, orally and in writing, false, misleading made aware of its actionable nature. [...] or deceptive representations in advertisements, promotions and statements, and otherwise disseminated, and continue to disseminate, false, misleading or deceptive information to the public, including Arkansas citizens, physicians and the State regarding non-medically necessary uses of Risperdal and the health risks and benefits associated with using Risperdal.
98. Moreover, as detailed above, Defendants have violated Arkansas Code Ann. § 4-88-201 et seq. in that Defendants have targeted "elder or disabled persons," as such persons are defined in the statute, through Defendants' violations of the DTPA described above, and have actually committed such DTPA violations against such elder or disabled persons. Defendants knew or should have known that their conduct was directed to elder or disabled persons, such conduct was in disregard of the rights of the elder or disabled persons, the elder or disabled persons were more vulnerable to the Defendants' conduct because of age, poor health, infirmity, impaired understanding, restricted mobility, and/or disability than other persons, and the elder or disabled persons actually suffered substantial physical, emotional, or economic damage resulting from the Defendants' conduct. In addition to any civil penalty otherwise set forth or imposed by the Court, the Court should impose an additional civil penalty of ten thousand dollars ($10,000) for each violation, or such other amount as the Court finds just and appropriate not to exceed ten thousand dollars ($10,000). 99. Defendants acted knowingly in committing the violations of the DTPA described herein.
100. Each Risperdal prescription written without an adequate warnmg, for a non-medically necessary use or where a first generation antipsychotic was available constitutes a separate and distinct violation of the DTPA. 101. As a consequence of Defendants' illegal and deceptive sales and marketing practices, the State made monetary expenditures on behalf of Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants who were prescribed Risperdal for conditions which were not medically necessary and/or where a first generation antipsychotic was as safe and effective and less expensive.
102. As a consequence of Defendants' illegal and deceptive sales and marketing practices, Arkansas consumers who were prescribed Risperdal expended money for conditions which were not medically necessary and/or where a first generation antipsychotic was as safe
and effective and less expensive. 103. As a further consequence of Defendants' illegal and deceptive sales and marketing practices, many Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants, including children and elderly, were prescribed Risperdal by their physicians and sustained serious and potentially life-threatening side effects. 104. The State was forced to expend significant sums of money for the treatment of those Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants who sustained serious and potentially life-threatening side injuries as a result of using Risperdal. 105. The Attorney General has determined that the imposition of an injunction against Defendants prohibiting the conduct set forth herein is in the public interest.
106. The State seeks the entry of a permanent injunction prohibiting Defendants' unlawful and deceptive conduct and the imposition of all appropriate remedies available under the DTPA. 107. The State seeks restitution for all expenditures incurred by it resulting from non medically necessary or non-medically accepted uses of Risperdal caused by Defendants' unlawful and deceptive sales and marketing practices and the difference in cost between the
State's expenses for Risperdal and what the State would have spent on first generation antipsychotics, absent Defendants' violations ofthe DTPA. 108. The State seeks compensatory damages for all State expenditures resulting from the treatment of those Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants who sustained injuries, side effects and/or adverse medical events after using Risperdal.
WHEREFORE, the State respectfully requests that this Honorable Court enter judgment in its favor and against Defendants and also seeks; (a) a permanent injunction preventing Defendants from deceptively marketing and/or promoting Risperdal as appropriate for non-medically necessary uses; (b) restitution of all State expenditures for prescriptions caused by Defendants' deceptive marketing and/or promotion of Risperdal; (c) compensatory damages for all expenditures made by the State on behalf of Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants who sustained injuries associated with Risperdal use; (d) imposition of $10,000 civil penalty for each method, act or practice deemed to violate the Act; (e) imposition of an additional $10,000 civil penalty for each DTPA violation committed against an elder or disabled person; (f) the State's reasonable expenses in prosecuting the Act; and (g) such other relief as justice and equity may require. COUNT V
NEGLIGENCE 109. The State incorporates by reference the foregoing allegations as if set forth at length herein. 110. Defendants owed the State a duty to use reasonable care III the design, manufacture and marketing of its product, Risperdal. 111. Defendants negligently, carelessly, recklessly, willfully and/or intentionally engaged in the following conduct: (a) Marketing and/or promoting Risperdal for non-medically necessary uses; (b) Failing to adhere to all applicable laws and regulations pertaining to the marketing, promotion and/or labeling of pharmaceutical products, such as Risperdal; (c) Marketing and/or promoting Risperdal as appropriate for children; (d) Failing to adequately train their sales force so that when Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants raised safety concerns regarding Risperdal important safety information was withheld; (e) Supplying a product that they knew, or should have known, contained inadequate warnings of side effects and risks that were known to, or based on facts available to Defendants; (f) Supplying a product lacking sufficient warnings and/or instructions when they knew, or should have known, the side effects associated with Risperdal were not generally known by Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants; (g) Representing that Risperdal was safer than less expensive, first generation antipsychotics; (h) Continuing to promote, market and/or sell Risperdal after they knew, or should have known, of the serious side effects and risks associated with Risperdal use; (i) Allowing Risperdal to be used indiscriminately for uses which are not medically appropriate; and (j) Not disclosing data pertaining to such use. 112. Defendants' negligent, careless, reckless, willful and/or intentional conduct was the proximate cause of injuries and damages sustained by the State. 113. At all relevant times, Defendants knew, or should have known, that Risperdal was, and is, hazardous to human health. 114. Risperdal is abnormally and unreasonably dangerous as marketed in that the health risks and costs associated with Risperdal greatly outweigh any claimed utility of Risperdal to Medicaid, DBHS and DFAEBD participants. 115. As a direct result of the umeasonable marketing practices of Defendants, Risperdal was, and is, defective and umeasonably dangerous. 116. Risperdal reached the users and consumers thereof in substantially the same condition as when originally manufactured, distributed and sold by Defendants. At the time Risperdal was sold or placed on the market, it was in a defective condition and umeasonably dangerous to Medicaid, DBHS and DFAEBD participants. 117. Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants used Risperdal in the manner in which it was intended to be used, without any substantive alteration or change in the product.
118. Due to the negligent, careless, reckless, willful and/or intentional conduct of Defendants, as set forth above, the State expended millions of dollars of Medicaid, DBHS and DFAEBD funds in purchasing Risperdal prescriptions and was also forced to expend significant sums of money for the care and treatment of Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants injured by Risperdal, all of which was foreseeable to Defendants.
119. The reprehensible nature of Defendants' conduct entitles the State to an award of punitive damages. WHEREFORE, the State respectfully requests that this Honorable Comi enter judgment in its favor and against Defendants and award the State compensatory and punitive damages and any other relief as justice may require. COUNT VI BREACH OF WARRANTY 120. The State incorporates by reference the foregoing allegations as if set forth at length herein. 121. Through their sales and marketing practices to Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants, Defendants warranted that Risperdal was fit and appropriate for patients suffering from conditions for which it was not proven safe and effective. 122. Through their sales and marketing practices to Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants, Defendants warranted that Risperdal had no significant risks or side effects that were not identified on its labeling. Defendants further warranted that Risperdal was safer than less expensive, first generation antipsychotics.
123. Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants relied on the warranties made by Defendants regarding the appropriate uses and safety profile for Risperdal.
124. Defendants breached the express and implied warranties they made to the State, through Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants, since the product was not appropriate for many of the uses for which it was promoted. Also, Risperdal is far less safe than warranted by Defendants. 125. The State expended millions of dollars in Medicaid, DBHS and DFAEBD expenditures for non-medically necessary uses of Risperdal and in purchasing Risperdal when a less expensive, first generation antipsychotic was available. The State also spent significant sums of money, through its Medicaid, DBHS and DFAEBD programs, for medical treatment for those Arkansas citizens who developed serious side effects and/or adverse reactions after using Risperdal. The State's expenses were caused by Defendants' express and implied warranties.
WHEREFORE, the State respectfully requests that this Honorable Court enter judgment in its favor and against Defendants and award the State compensatory damages and any other relief as justice may require. COUNT VII FRAUD & MISREPRESENTATION 126. The State incorporates by reference the foregoing allegations as if set forth at length herein. 127. As part of their promotion of Risperdal, Defendants, through their sales representatives and other advertising and promotion, willfully, knowingly and deceptively communicated to Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants that Risperdal was safe and effective for non-medically necessary uses and that it was safer and more effective than less expensive first generation antipsychotics, all of which were knowingly false. 128. Defendants had a duty to disclose the conditions for which Risperdal was arguably proven safe and effective, and not to go beyond those uses in their sales and marketing to Arkansas physicians, the intermediary between Defendants and the State.
129. Defendants intended to induce Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants to prescribe Risperdal for Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants for whom Risperdal was not medically necessary. 130. Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants as well as the State, were justified in relying on Defendants to educate the physicians as to the appropriate uses and risks of Risperdal. 131. The State, through its Medicaid, DBHS and DFAEBD programs, was forced to expend significant amounts of money for non-medically necessary Risperdal prescriptions which were directly caused by the fraudulent and misleading statements of Defendants.
132. Defendants willfully, knowingly and deceptively withheld material facts regarding the risks and side effects associated with Risperdal use from Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants. 133. Defendants had a duty to disclose known risks and side effects associated with Risperdal use, particularly, but not solely, when specifically asked about those risks by Arkansas physicians.
134. Defendants intentionally withheld information regarding the safety risks and side effects associated with Risperdal use with the intention of inducing Arkansas physicians to prescribe Risperdal for Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants in greater quantities than they otherwise would have, or was otherwise appropriate. 135. Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants, as well as the State, were justified in their reliance on Defendants to educate them as to the risks and dangerous and potentially life-threatening side effects associated with Risperdal use. 136. Defendants knew that the State and Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD participants would not be in a position to discover and understand the true risks of using Risperdal, and the public relied upon the misleading information that Defendants promulgated to Arkansas physicians to the detriment of the State. 137. Defendants knew that the representations that were relied upon by Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants were false or were made recklessly without any knowledge of the truth. 138. Each of Defendants' misleading and deceptive statements, representations and advertisements related to non-medically necessary and other inappropriate uses of Risperdal were material to the State's purchase of Risperdal in that the State would not have been required to reimburse pharmacies for many non-medically necessary uses of Risperdal if Defendants had marketed Risperdal legally. 139. The State, through its Medicaid, DBHS and DFAEBD programs, was forced to expend significant amounts of money to treat Arkansas citizens who contracted serious and potentially life-threatening medical conditions resulting from Defendants' deceptive withholding of adequate safety information regarding Risperdal use and/or misrepresenting Risperdal's safety profile. WHEREFORE, the State respectfully requests that this Honorable Court enter judgment in its favor and against Defendants and award the State compensatory and punitive damages and any other relief as justice may require. COUNT VIII UNJUST ENRICHMENT 140. The State incorporates by reference the foregoing allegations as if set forth at length herein. 141. Defendants knowingly, willfully and intentionally marketed and promoted Risperdal for conditions and illnesses for which it was not medically necessary. 142. Defendants knowingly, willfully and intentionally withheld information from Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants regarding the risks associated with Risperdal use. 143. As a result of the deceptive marketing practices of Defendants, Arkansas physicians treating Medicaid, DBHS and DFAEBD participants prescribed Risperdal in far greater numbers than would have been generated absent Defendants' deceptive and illegal conduct. The inflated levels of Risperdal reimbursement for Medicaid, DBHS and DFAEBD participants resulted in a financial windfall for Defendants. 144. The State paid, reimbursed and/or otherwise conferred a benefit upon Defendants to the extent of the inflated numbers of Risperdal prescriptions that directly resulted from Defendants' fraudulent marketing practices relative to Arkansas Medicaid, DBHS and DFAEBD
participants who were not suffering from illnesses for which Risperdal is the medically necessary treatment. 145. Further, Defendants have been unjustly enriched as a result of their false representations that Risperdal is safer and more effective than less expensive, first generation antipsychotics. The State would have purchased far less Risperdal in the absence of Defendants'
fraudulent representations. 146. Defendants have been unjustly enriched to the extent of the increased revenue received by Defendants from Risperdal prescriptions that were ultimately reimbursed by the State and resulted from Defendants' deceptive and illegal marketing program and disgorgement of those profits is appropriate. WHEREFORE, the State respectfully requests that this Honorable Court enter judgment in its favor and against Defendants and that Defendants be required to make restitution to the State for all expenditures made for non-medically necessary prescriptions of Risperdal as well as the incremental cost of reimbursing for Risperdal instead of less expensive first generation antipsychotics and such other relief as justice and equity may require.
REQUEST FOR JURY TRIAL The State respectfully requests that all issues presented by its above Complaint be tried before a jury, with the exception of those issues that, by law, must be tried before the court.
psychiatrie en samenleving | 10-12-2007 | 00:42 | Link | Reacties (1)
Psychiaters onderschatten massaal bijwerkingen antidepressiva, zo besluiten Utrechtse onderzoekers.
Psychiaters denken vaak onterecht dat de bijwerkingen van antidepressiva geen bijwerkingen zijn, maar dat de klachten horen bij de depressie zelf. Mensen die antidepressiva gebruiken, hebben vaak last van niet-zichtbare bijwerkingen zoals duizelingen, transpireren, vermoeidheid en apathie. Psychiaters letten echter vaak op bijwerkingen die zichtbaar zijn, zoals huiduitslag of afwijkingen in het bloedbeeld. De klachten van patiënten worden over het algemeen door psychiaters beschouwd als symptomen van de depressie, niet als bijwerking.
Volgens de onderzoekers van de Universiteit Utrecht, die deze conclusies hebben getrokken, moeten psychiaters meer doen met de bijwerkingen die patiënten aangeven. Voor veel gebruikers van antidepressiva zijn bijwerkingen, die duidelijk laten merken dat het niet gezond is wat ze inslikken, de reden om te stoppen met de medicatie.
De onderzoekers bekeken ruim 258 mensen die tussen 2004 en 2005 antidepressiva gebruikten. Tweehonderd van hen noemden vervelende bijwerkingen.
[Bron: GezondheidsNet (NL) ]
psychiatrie en samenleving | 07-12-2007 | 00:03 | Link | Reacties (0)
[Een boodschap van Dan Kriegman, antipsychiatrie-advocaat en één der pioniers van the yo people (www.yoism.org/ )]
De Amerikaanse Staat Arkansas (boven Louisiana, hoofdstad Little Rock) heeft eergisteren een proces aangespannen tegen Janssen Pharmaceutica omwille van de schade berokkend aan patiënten door het antipsychoticum Risperdal (ook heel veel gebruikt in België, is een beetje de opvolger van Haldol; Risperdal is overigens een Belgische uitvinding van Janssen; de tewerkstellingsproblemen en de ontslagen bij Janssen in Beerse zijn o.a. te wijten aan het verstrijken van het patent van Risperdal!). De documentatie die de Staat heeft bijeengebracht met betrekking tot strafbare fraude en onvoorzichtigheid die leidde tot de dood of ernstige letsels bij "100 zoniet 1.000" patiënten, is klaar en overduidelijk.
Dan Kriegman maakt er de bedenking bij dat hoe luid slachtoffers ook riepen (roepen) en vochten (vechten) om zich te verzetten tegen de "ernstig schadelijke medicatie" en hoe duidelijk en overtuigend de empirische bewijzen ook waren (zijn), doorgaans werd (wordt) totaal niets gedaan. De rechter die een eerdere identieke zaak behandelde in Massachuchetts, heeft tot nu toe geweigerd de bewijsstukken in overweging te nemen. Ondanks wat bekend is over de gevaren van Risperdal, die gevaren worden ontkend en steeds nieuwe mensen worden verplicht Risperdal te nemen.
Het is pas wanneer grote sommen geld in het geding zijn dat tot aktie wordt overgegaan. Voor de eerder onbeduidende Staat Arkanas alleen belopen de schadeclaims tot meer dan 100 miljoen dollars. Pas wanneer de Staat zo'n sommen kan opstrijken, treedt de Staat op en spreekt ze de waarheid. De attorney-general van Arkansas (procureur-generaal) zou wel heel dom moeten zijn indien hij die potentiëme vleespotten van Janssen aan zijnneus zou laten voorbijgaan. OK. Dat is redelijk. En andere Staten zullen volgen en op de kar springen.
Maar Kriegman wil er zijn hoofd op wedden dat terwijl de Staat Arkansas de waarheid spreekt in zijn geding tegen Janssen, er net zoals het geval was in Massachuchetts, terzelfdertijd andere procureurs die ook werken voor diezelfde Staat, de echte gevaren van Risperdal zullen ontkennen die in het geding met bewijsstukken worden ondersteund en voort zullen gaan met patiënten in de hospitalen van Arkansas succesvol te dwingen zich te onderwerpen aan een behandeling met Risperdal.
Werkelijkheid? Rechtvaardigheid? Waar bent u? Niet aan deze zijde van de spiegel blijkbaar!
De onder invloed van antidepressiva gepleegde schoolschietpartijen hebben zich nu ook naar Europa verplaatst. De 18-jarige Finse schoolschutter Pekka-Eric Auvinen slikte antidepressiva toen hij 8 mensen vermoordde en er een dozijn verwondde voordat hij zelfmoord pleegde op de Jokela middelbare school. Antidepressiva kunnen geweld, agressie, zelfmoord, psychoses en manie veroorzaken.
Auvinen is daarmee de tiende schutter op een school die psychiatrische medicatie slikte. Hij sluit zich aan bij bekende namen als Eric Harris, Kip Kinkel en Jeff Weise. Het aantal slachtoffers van de 10 meest recente schietpatrijen op scholen is hiermee opgelopen tot 39 doden en 84 gewonden.
Het gebruik van antidepressiva heeft naar schatting al geleid tot 63.000 zelfmoorden wereldwijd. Het publiek is nauwelijks op de hoogte van deze bijwerkingen van antidepressiva., terwijl patiënten die agressief worden of zelfmoord plegen in psychiatrische inrichtingen een dagelijkse realiteit zijn.
Een overzicht van 10 schietpartijen op scholen onder invloed van psychotisch makende medicatie:
* Springfield, Orgeon – 21 mei 1998: De vijftienjarige Kip Kinkel vermoordde zijn ouders en schoot op zijn school twee medestudenten dood en verwondde er 22. Kinkel gebruikte Prozac.
* Notus, Idaho – 16 april 1999: De vijftienjarige Shawn Cooper vuurde twee geweren af op school, hij miste zijn medestudenten op een haar na. Hij gebruikte een SSRI antidepressivum en Ritalin (Ritaline in België).
* Columbine, Colorado – 20 april 1999: De achtienjarige Eric Harris en zijn maatje Dylan Klebold vermoorddde 12 leerlingen en een leraar en verwondde 26 anderen voordat ze zelfmoord pleegden. Harris gebruikte het antidepressivum Luvox ( Floxyfral).
* Conyers, Georgia – 20 mei 1999: De vijftienjarige T.J. Solomon werd behandeld met Ritalin (Rilatine in België) toen hij het vuur opende op zijn klasgenoten en er zes verwondde.
* Williamsport, Pennsylvania – 7 maart 2000: De veertienjarige Elizabeth Bush gebruikte Prozac toen ze op haar klasgenootjes schoot. Er viel één gewonde.
* El Cajun, Californië – 22 maart 2001: De achtienjarige Jason Hoffman gebruikte de antidepressiva Celexa(Cipramil, Sipralexa) en Effexor toen hij het vuur opende op zijn medeleerlingen, hij verwondde drie leerlingen en twee docenten op de Granite Hills middelbare school.
* Greenbush, New York – februari 2004: De zestienjarige Jon Romano liep zijn middelbare school binnen en begon te schieten met een geweer. De remedial teacher werd in zijn been geschoten. Romano gebruikte “medicijnen tegen depressie”.
* Red Lake, Minnesota – maart 2005: De zestienjarige Jeff Weise slikte Prozac. Hij schoot zijn grootouders dood en ging naar zijn school in het Red Lake Indianen Reservaat waar hij zeven studenten en een leraar dood schoot.
* Cleveland, Ohio – 10 oktober 2007: De veertienjarige Asa Coon rende door zijn school met een geweer in elke hand. Hij verwondde vier mensen voordat hij zelfmoord pleegde. Rechtbankverslagen tonen aan dat Coon in opdracht van de rechter gedwongen werd om Trazadone ( Trazolan)te slikken.
Apotheker Fernand Haesbrouck (bekend - zij het vooral in Nederland want hier doodgezwegen - van zijn boek over ADHD-medicijnen) herinnert er ons aan dat de nieuwe antidepressiva (SSRI’s) amfetamineverwanten zijn en dat Rilatine, Concerta cocaïneverwante stoffen zijn. Iedereen is er eigenlijk van op de hoogte dat deze chemicaliën bewustzijnsveranderende middelen zijn, die therapeutisch worden gebruikt omdat ze een perceptie op de realiteit veranderen, maar die ook, omdat ze het zenuwstelsel verwoesten een controleverlies veroorzaken op het gedrag.
Maar zowel de geneeskunde als de overheid houden er het standpunt op na dat deze mineure nadelen helemaal niet opwegen tegen de formidabele voordelen (gigantische winsten en een zeer lucratieve zorgindustrie).
Misschien zal deze epidemie alleen maar stoppen, als alle individuen, die de wondermedicatie niet zo goed verdragen zullen gedood zijn of zich zullen gezelfmoord hebben.
De rasveredelingwaar men nu mee bezig is, zal deze keer misschien wel lukken. Mengele en het Derde Rijk kregen daarvoor onvoldoende de tijd. Geneeskunde en Overheid staan er nu echter meer dan toen nog voor garant.
psychiatrie en samenleving | 18-11-2007 | 18:39 | Link | Reacties (0)
We hebben het hier al meermaals gehad over Zyprexa en de Zyprexa-files, waaruit blijkt hoe de fabrikant van dit antipsychoticum knoeide bij de registratie van het geneesmiddel in de USA. We hebben de Zyprexa-files via MindFreedom International in ons bezit gekregen maar ondertussen heeft een Amerikaanse rechtbank beslist dat ze firma-eigendom zijn en dat verspreiding ervan een inbreuk is op de copyright-wetgeving en aanverwante wetgeving. We kunnen de files dus niet zo maar publiek maken.
Fabrikant Eli Lilly heeft nu in Nederland (we moeten nog even checken of dat ook in België het geval is) een ernstige waarschuwing geplaatst in de bijsluiter van het antipsychotische medicijn, Zyprexa dus, een medicijn dat wordt voorgeschreven aan mensen met schizofrenie en mensen met een bipolaire stoornis. Volgens de fabrikant hebben patiënten die het middel gebruiken een sterke neiging tot gewichtstoename, een verhoogd cholesterolgehalte, een verhoogd bloedsuikerniveau en andere stofwisselingsproblemen. Het is de eerste keer dat Lilly openlijk toegeeft dat Zyprexa meer ernstige bijwerkingen heeft dan andere medicijnen voor schizofrenie.
Al langer zijn psychiatrisch artsen bezorgd over de bijwerkingen van Zyprexa. Uit de praktijk is bekend dat patiënten die Zyprexa gebruiken binnen zes maanden à twee jaar tot 20 kg. in gewicht toenemen, met risico's voor obesitas en daarop aansluitend mogelijk dodelijke diabetes. Wat blijkens de Zyprexa-files de firma reeds wist vooraleer het geneesmiddel werd geregistreerd. De nieuwe bijsluiter vermeldt dat één op de zes patiënten na twee jaar meer dan 16 kilo is aangekomen.
Volgens The New York Times weet Lilly al jaren van de mogelijk fatale risico’s op overgewicht en een verhoogd bloedsuiker (diabetes), maar heeft het die gebagatelliseerd. Ook zou het bedrijf psychiaters en artsen hebben gestimuleerd het middel voor te schrijven aan patiënten die niet zijn gediagnosticeerd met schizofrenie of een bipolaire stoornis (zgn. off-labeling). Het antipsychoticum Zyprexa is alleen toegelaten voor de behandeling van schizofrenie en een bipolaire stoornis, maar psychiaters zijn in de praktijk eigenlijk vrij het ook bij andere psychische aandoeningen voor te schrijven.
In de Verenigde Staten is de verkoop van Zyprexa de afgelopen jaren gedaald maar de inkomsten zijn op peil gebleven doordat Eli Lilly de prijzen heeft verhoogd.
psychiatrie en samenleving | 23-10-2007 | 19:34 | Link | Reacties (1)
Onderzoekers hebben ontdekt dat mensen die behandeld worden met antipsychotische medicijnen vrijwel allemaal lijden aan de aandoening neuroletpica-geïnduceerd uitvalsyndroom. Behalve Parkinson, akathisie, afgestompte emoties en tardieve dyskinesie hebben patiënten die de medicijnen nemen een verhoogd risico op blind worden, fatale bloedstolsels, aritmie (hartstoornis), hitteaanvallen, gezwollen borsten, lekkende borsten, obesitas (eetstoornis), sexuele disfunctie en impotentie.
Dat laatste, het impotent worden, willen we middels een onderzoek via deze website proberen aan te tonen. We roepen hierbij iedereen op die antipsychotische medicijnen gebruikt of gebruikt heeft om bij de huisarts een fertiliteitstest aan te vragen. De thuistests zijn niet betrouwbaar en dus worden enkel de resultaten van een bij de huisarts aangevraagde fertiliteitstest geaccepteerd.
Hebben neuroleptica (antipsychotica) de-institutionalisatie (= minder opnames in psychiatrische ziekenhuizen) mogelijk gemaakt?
De overtuiging dat de introductie van chloorpromazine, in de VS op de markt gebracht als Thorazine (in België als Largactil), de ziekenhuizen zou kunnen leegmaken, komt voort uit onderzoek door Brill en Patton. In het begin van de jaren 60 rapporteerden zij dat het patiëntenaantal in psychiatrische staatsziekenhuizen in de VS afnam van 558.600 in 1955 tot 528.800 in 1961. Hoewel zij de ontslagcijfers voor patiënten die met medicijnen waren behandeld niet afzetten tegen de cijfers voor placebobehandelde patiënten, concludeerden zij niettemin dat neuroleptica een rol moesten hebben gespeeld bij de daling, aangezien deze samenviel met de introductie ervan. Het feit dat de twee feiten zich tegelijkertijd voordeden, werd als bewijs gezien.
Er waren echter onmiskenbare verwarrende factoren. Begin jaren 50 drong de Council of State Governments (Raad voor Staatsbesturen in de USA) in de VS er bij de federale regering op aan om de fiscale lasten voor de zorg van geesteszieken te delen en stelde voor “poliklinische ziekenhuizen uit te breiden en andere gemeenschapsmiddelen in te zetten om te zorgen voor mensen die hulp nodig hadden, maar niet voor ziekenhuisopname. Als onderdeel van deze agenda begonnen staten initiatieven op het gebied van de gemeenschapszorg te ontwikkelen, waarbij psychiatrische patiënten naar verpleeghuizen en beschermde woonvormen werden overgebracht. Het is goed mogelijk dat deze wijziging in sociaal beleid de oorzaak is geweest voor de lichte daling in de patiëntenaantallen die door Brill en Patton is waargenomen. Bovendien was er een Staat waar wél een vergelijking werd gemaakt tussen de ontslagcijfers voor schizofreniepatiënten die met en zonder medicijnen waren behandeld en de uitkomsten hiervan ondersteunen de historische aanspraak op neuroleptica niet. In een onderzoek onder 1435 mannelijke schizofreniepatiënten in de eerste fase die in 1956 en 1957 in Californische ziekenhuizen werden opgenomen, ontdekten onderzoekers dat “patiënten die met medicijnen werden behandeld gewoonlijk langere periodes in ziekenhuizen doorbrengen . . . bovendien hebben de ziekenhuizen waar een hoger percentage schizofreniepatiënten met deze medicijnen wordt behandeld meestal enigszins hogere rententiecijfers voor deze groep als geheel”. Kortom, de Californische onderzoekers stelden vast dat neuroleptica, in plaats van de terugkeer van patiënten in de maatschappij te bespoedigen, eerder een belemmering vormden voor herstel.
De werkelijke periode van de-institutionalisatie in de VS liep van 1963 tot eind jaren 70, de exodus van patiënten door sociaal en fiscaal beleid. In 1963 begon de federale regering enkele kosten voor de zorg van psychiatrische patiënten op zich te nemen en twee jaar later zorgde zorgverzekeringswetgeving voor ouderen en armen voor een toename van federale overheidsgelden voor de zorg voor psychiatrische patiënten, op voorwaarde dat zij niet in staatsziekenhuizen waren ondergebracht. Vanzelfsprekend reageerden staten hierop door ziekenhuispatiënten naar particuliere verpleeghuizen en opvangcentra te sturen. In 1972 werden door een wijziging in de Social Security Act (de Wet op de sociale zekerheid) invaliditeitsuitkeringen aan psychiatrische patiënten toegestaan waardoor overplaatsing van patiënten in ziekenhuizen naar particuliere inrichtingen werd bespoedigd. Ten gevolge van deze wijzigingen in fiscaal beleid, daalde het aantal patiënten in psychiatrische staatsziekenhuizen in 15 jaar tijd van 504.600 tot 153.544 (1963-1978).
Vaststelling van werkzaamheid: het NIMH pivot-onderzoek
Het onderzoek dat tegenwoordig nog steeds wordt aangehaald als het bewijs voor de werkzaamheid van neuroleptica bij de bedwinging van acute fasen van schizofrenie was een onderzoek van 344 patiënten in negen ziekenhuizen, uitgevoerd door het National Institute for Mental Health (het Nationale Instituut voor Geestelijke Gezondheid in de USA, het NIMH) begin jaren 60. Aan het eind van zes weken was 75% van de patiënten die met medicijnen werden behandeld "goed vooruitgegaan" of “zeer goed vooruitgegaan" in vergelijking tot 23% van de patiënten die placebo's toegediend kregen. De onderzoekers concludeerden dat neuroleptica niet langer slechts als “tranquillizers” maar als “antischizofrene” middelen beschouwd dienden te worden. Ogenschijnlijk was een wondermiddel gevonden voor deze verwoestende aandoening.
Drie jaar later deden de NIMH-onderzoekers echter verslag over de jaarresultaten van de patiënten. Tot hun grote verbazing ontdekten ze dat “patiënten die een placebobehandeling kregen minder kans liepen om opnieuw opgenomen te worden dan degenen die een van de drie actieve fenothiazines kregen”. Deze uitkomst zette alles op losse schroeven: terwijl de medicijnen op korte termijn doeltreffend waren, maakten ze mensen op de lange termijn wellicht biologisch gevoeliger voor psychose, wat de hogere percentages nieuwe ziekenhuisopnames aan het eind van een jaar verklaart.
De NIMH onderzoeken naar onthouding.
In het spoor van dat verontrustende rapport voerde de NIMH twee onderzoeken naar onthouding van medicatie uit. In elk van deze onderzoeken stegen terugvalpercentages in correlatie met de neuroleptische dosering vóór onthouding. In de twee onderzoeken kreeg slechts 7% van de patiënten aan wie placebo’s werden toegediend gedurende de volgende zes maanden een terugval. Drieëntwintig procent van de patiënten die minder dan 300 mg chloorpromazine per dag kregen kreeg een terugval na onthouding van medicijnen; dit percentage liep op tot 54% voor patiënten die 300-500 mg ontvingen en tot 65% voor patiënten die meer dan 500 mg kregen. De onderzoekers concludeerden: “Er bleek een significant verband te bestaan tussen de kans op terugval en de dosis van het kalmerende medicijn dat de patiënt ontving voordat hij een placebo kreeg – hoe hoger de dosis, hoe groter de kans op terugval”. De resultaten suggereerden opnieuw dat neuroleptica leidden tot een verhoging van de biologische gevoeligheid voor psychose. Deze veronderstelling werd spoedig door andere rapporten versterkt. Zelfs als patiënten hun medicijnen trouw innamen trad vaak terugval op en onderzoekers rapporteerden in 1976 dat “terugval bij medicijntoediening ernstiger is dan wanneer geen medicijnen worden gegeven”. Een retrospectief onderzoek door Bockhoven toonde eveneens aan dat patiënten chronisch ziek werden door medicijnen. Hij rapporteerde dat 45% van de patiënten die in 1947 in het Boston Psychopathic Hospital behandeld werden volgens een progressief zorgmodel de eerste vijf jaar na hun ontslag geen terugval hadden en dat aan het eind van die follow-up periode 76% met succes in de maatschappij fucntioneerde. Daarentegen bleef slechts 31% van de patiënten die in 1967 in een gemeentelijke zorginstelling met neuroleptica werden behandeld gedurende de daaropvolgende vijf jaar vrij van terug en als groep waren zij veel meer “sociaal afhankelijk” - van welzijnszorg en andere vormen van steun – dan de patiënten uit de cohort 1947.
Behandeling met medicijnen versus experimentele vormen van zorg
Terwijl de discussie over de verdiensten van neuroleptica toenam, keerde de NIMH terug naar de vraag of pas opgenomen schizofreniepatiënten met succes behandeld konden worden zonder medicijnen. Gedurende de jaren 70 werden drie door de NIMH gefinancierde onderzoeken naar deze mogelijkheid uitgevoerd en in elk ervan ging het beter met pas opgenomen patiënten die zonder medicijnen werden behandeld dan met patiënten die op conventionele wijze werden behandeld. In 1977 rapporteerde Carpenter dat slechts 35% van de patiënten zonder medicatie in zijn onderzoek binnen een jaar na ontslag een terugval kreeg, in vergelijking tot 45% van degenen die met neuroleptica waren behandeld. De patiënten zonder medicatie hadden ook minder last van depressie, afgestompte emoties en vertraagde bewegingen. Een jaar later rapporteerden Rappaport et al. dat in een onderzoek van 80 jonge mannelijke schizofreniepatiënten die in een staatsziekenhuis waren opgenomen slechts 27% van de patiënten die zonder neuroleptica werden behandeld in de drie jaren na ontslag een terugval kreeg, in vergelijking tot 62% van de groep die een medicijnbehandeling had gekregen. Het laatste onderzoek kwam van Mosher, hoofd schizofrenie-onderzoek in het NIMH. Eind 1979 rapporteerde hij dat patiënten die zonder neuroleptica werden behandeld in een experimenteel huis met niet-professioneel personeel over een periode van twee jaar lagere terugvalcijfers hadden dan een controlegroep die met medicijnen werd behandeld in een ziekenhuis. Evenals in andere onderzoeken rapporteerde Mosher dat patiënten die zonder medicijnen werden behandeld tevens de groep vormde die het best functioneerde.
De drie onderzoeken wezen allemaal naar dezelfde conclusie: Blootstelling aan neuroleptica verhoogde de incidentie van terugval op lange termijn. Carpenters groep defineerde het raadsel als volgt: "Het staat buiten kijf dat als patënten eenmaal medicijnen krijgen, ze minder gevoelig zijn voor terugval als toediening van neuroleptica wordt voortgezet. Maar wat als deze patiënten aanvankelijk nooit met medicijnen zouden zijn behandeld? . . Wij opperen de mogelijkheid dat antipsychotische medicijnen sommige schizofrene patiënten gevoeliger maken voor toekomstig terugval dan bij het natuurlijke verloop van de ziekte het geval zou zijn geweest."
Eind jaren 70 gaven twee artsen aan de McGill universiteit in Montreal, Guy Chouinard en Barry Jones, een biologische verklaring voor het waarom hiervan. De hersenen reageren op neuroleptica - die 70% à 90% van alle dopamine D2 receptoren in de hersenen blokkeren – alsof deze een pathologische beschadiging vormen. Ter compensatie verhogen dopamine hersencellen de concentratie van hun D2 receptoren met 30% of meer. De hersenen zijn nu “overgevoelig” voor dopamine en aangenomen wordt dat deze neurotransmitter psychose bewerkstelligt. De persoon heeft een grotere biologische gevoeligheid voor psychose gekregen en loopt een bijzonder hoog risico op een sterke terugval als hij of zij abrupt zou stoppen met de inname van de medicijnen. De twee Canadese onderzoekers concludeerden: "Neuroleptica kunnen een overgevoeligheid voor dopamine veroorzaken die zowel dyskinetische als psychotische symptomen tot gevolg heeft. Een implicatie is dat de neiging tot psychotische terugval in een patiënt die een dergelijke overgevoeligheid heeft ontwikkeld door meer factoren bepaald wordt dan het normale verloop van de ziekte alleen . . . de behoefte aan voortdurende neuroleptische behandeling kan op zelf door medicijnen geïnduceerd worden."
Gezamenlijk gaven de verschillende onderzoeken een fascinerend beeld van de manier waarop door neuroleptica de resultaten werden weggeleid van herstel. Bockhovens retrospectief en andere experimenten suggereerden alle dat met minimale of helemaal geen blootstelling aan neuroleptica ten minste 40% van de mensen die een psychotische crisis ondergingen en de diagnose schizofrenie kregen niet terugviel na ontslag uit het ziekenhuis en wel 65% op de lange termijn redelijk goed functioneerde. Echter, als patiënten in de eerste fase met neuroleptica werden behandeld, wachtte hen een ander lot. Hun hersenen ondergingen door medicijnen geïnduceerde veranderingen die hun biologische gevoeligheid voor psychose verhoogde waardoor de kans groter werd dat zijn chronisch ziek werden.
Onderzoeken door de Wereldgezondheids organisatie
In 1969 begon de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) een onderzoek ter vergelijking van resultaten voor schizofrenie in “ontwikkelde” landen met die in “onontwikkelde landen”. Opnieuw met verrassende resultaten. Bij de tweejaar en vijfjaar follow-ups ging het opvallend veel beter met patiënten in de drie arme landen - India, Nigeria en Columbia – dan in de VS en vier andere ontwikkelde landen. Ze hadden een grotere kans volledig te herstellen en goed in de maatschappij te functioneren – “deze patiënten werden gekenmerkt door een bijzonder goede score op het sociale vlak”, schreven de WHO-onderzoekers – en slechts een kleine minderheid was chronisch ziek geworden. Na vijf jaar waren 64% van de patiënten in de arme landen asymptomatisch en zij functioneerden goed. Daarentegen bevond zich slechts 18% van de patiënten in de rijke landen in de categorie met de beste resultaten. Het verschil in resultaten was zodanig dat de WHO-onderzoekers concludeerden dat leven in een ontwikkeld land een “belangrijke voorspeller” was dat een schizofrene patiënt nooit geheel zou herstellen.
Uiteraard werden psychiaters in de VS en andere rijke landen geprikkeld door deze bevindingen. Geconfronteerd met dergelijke sombere resultaten betoogden velen dat het WHO-onderzoek barsten vertoonde en dat een aantal patiënten in de arme landen niet schizofreen zou zijn geweest, maar ziek door een mildere vorm van psychose. Met die kritiek in gedachten, voerde de WHO een onderzoek uit waarin tweejarige resultaten in 10 landen werden vergeleken en dat zich concentreerde op schizofreniepatiënten in de eerste fase die allemaal volgens Westerse criteria waren gediagnosticeerd. De resultaten waren hetzelfde. “De bevindingen van een beter resultaat bij patiënten in ontwikkelingslanden werden bevestigd”, schreven de WHO-onderzoekers. In de arme landen had 63% van de schizofreniepatiënten goede resultaten. Slechts iets meer dan een derde werd chronisch ziek. In de rijke landen was de verhouding van goede en slechte resultaten precies het omgekeerde. Slechts 37% had goede resultaten en met de overige patiënten ging het niet zo goed.
De WHO-onderzoekers stelden geen oorzaak vast voor het grote verschil in resultaten. Zij merkten echter op dat er verschil bestond in de geleverde medische zorg. Dokters in de arme landen hielden hun patiënten over het algemeen niet op neuroleptica, terwijl dokters in de rijke landen dat wel deden. In de arme landen werd slechts bij 16% van de patiënten de toediening van neuroleptica voortgezet. In de ontwikkelde landen werden dergelijke medicijnen bij 61% van de patiënten voortgezet. Het onderzoeksrapport vertelde opnieuw hetzelfde verhaal. In de WHO-onderzoeken was er een correlatie tussen voortdurend medicijngebruik en slechte langetermijnresultaten.
MRI onderzoeken
Terwijl de meeste onderzoekers MRI’s gebruikt hebben om mogelijke oorzaken van schizofrenie te onderzoeken, heeft een klein aantal deze technologie aangewend voor het onderzoek naar de effecten van neuroleptica op de hersenen. Deze onderzoekers kwamen tot de ontdekking dat de medicijnen atrofie van de hersenschors veroorzaken en een vergroting van de basale ganglia. Bovendien rapporteerden onderzoekers van de universiteit van Pennsylvania in 1988 dat de door medicijnen geïnduceerde vergroting van de basale ganglia “verband houdt met een grotere heftigheid van zowel negatieve als positieve symptomen”. Met andere woorden, ze ontdekten dat de veranderingen in de hersenen die door medicijnen werden veroorzaakt samenhingen met een verslechtering van precies die symptomen die de medicijnen zouden moeten verlichten.
Terugvalonderzoeken
Als eerder besproken is vastgesteld dat het bewijs voor de werkzaamheid van neuroleptica tweeledig is. Ten eerste werd in het NIMH-onderzoek in de 60er jaren geconcludeerd dat neuroleptica doeltreffender zijn bij de bedwinging van acute fasen van psychose. Ten tweede is aangetoond dat medicijnen terugval voorkomen. In 1995 maakte Gilbert een overzicht van 66 terugvalonderzoeken waarbij 4365 patiënten betrokken waren, en zij vatte het gemeenschappelijke bewijs aldus samen: Drieënvijftig procent van de patiënten die gestopt waren met neuroleptica kreeg binnen 10 maanden een terugval tegen 16% van hen die de medicijnen bleven gebruiken. “De werkzaamheid van deze medicijnen bij het verlagen van het risico op een psychotische terugval is goed gedocumenteerd,” schreef ze.
Op het eerste gezicht lijkt de conclusie in tegenspraak met het onderzoek dat aantoont dat de medicijnen patiënten chronisch ziek maken. Er is echter een antwoord op deze puzzel dat bovendien zeer onthullend is. Bij de onderzoeken door Rappaport, Mosher en Carpenter waren patiënten betrokken die bij de aanvang van het experiment geen neuroleptica gebruikten, maar daarna of met een placebo of met een neurolepticum behandeld werden. En in deze onderzoeken waren de terugvalcijfers lager voor de placebogroep. De 66 onderzoeken die door Gilbert waren bekeken daarentegen, waren onderzoeken medicijnonthouding. In de onderzoeken die zij analyseerde werden patiënten die met neuroleptica gestabiliseerd waren in twee cohorten verdeeld: De ene ging door met het innemen de medicijnen en de andere niet, en de onderzoeken kwamen tot de betrouwbare conclusie dat mensen die gestopt waren met neuroleptica een grotere kans liepen om opnieuw ziek te worden.
Zo suggereert de literatuur dat terugvalpercentages in drie groepen kunnen worden verdeeld: de laagste voor degenen die helemaal geen neuroleptica voorgeschreven hadden gekregen, hoger voor hen die de medicijnen voortdurend gebruiken en de hoogste voor hen die gestopt waren met de medicijnen. Toch is zelfs dat beeld misleidend.
Ten eerste werd het overgrote deel van de onderzoeken naar medicijnonthouding veeleer gehouden onder een selecte groep van “good responders” voor neuroleptica dan onder de totale patiëntenpopulatie. In werkelijkheid reageert tot wel 30% van de opgenomen patiënten niet op neuroleptica. Onder hen die dat wel doen en ontslagen zijn, heeft meer dan een derde binnen de eerste 12 maanden een terugval en moet opnieuw worden opgenomen, hoewel zij trouw hun medicijnen innemen. Bijgevolg reageert 50% van de mensen die een schizofrene fase doormaken op standaard neuroleptica en hebben ze een jaar geen terugval, maar de terugvalonderzoeken werden grotendeels gehouden onder deze groep van goede responders. In 1998 wees Hogarty erop hoe deze onderzoeksopzet leidde tot een verkeerde interpretatie van de werkelijke terugvalcijfers bij antipsychotica: “Een herwaardering van de literatuur suggereert een eenjarig, post-ziekenhuis terugvalpercentage van 40% bij medicijngebruik en aanzienlijk hoger percentage bij patiënten die in stressrijke omgevingen wonen, tegenover eerdere schattingen van 16%”.
Tegelijkertijd waren terugvalonderzoeken zodanig opgezet dat ze het risico van terugval bij groepen die gestopt waren met medicijnen overdreven. In een reactie op Gilbert analyseerde Baldessarini dezelfde 66 onderzoeken opnieuw, maar hij verdeelde de cohort waaraan medicijnen werden onthouden in “abrupte onthouding” en “geleidelijke onthouding”. Hij bepaalde dat het terugvalpercentage in de abrupte-onthouding groep drie keer zo hoog was dan in de geleidelijke-onthouding groep. Met andere woorden, de abrupte beëindiging vormde in grote mate de oorzaak van het bovenmatige terugvalrisico. In een nadere beschouwing van de terugvalliteratuur concludeerde Baldessarini inderdaad dat slechts een derde van de schizofreniepatiënten aan wie geleidelijk medicijnen werden onthouden binnen zes maanden een terugval kregen en dat degenen die de zes maanden gehaald hadden zonder opnieuw ziek te worden een goede kans hadden om voor onbepaalde tijd gezond te blijven. “Het latere risico op terugval was opvallend beperkt,” concludeerde hij.
De terugvalonderzoeken worden aangehaald ter ondersteuning van een zorgmodel waarbij de nadruk ligt op voortdurende behandeling met medicijnen voor schizofreniepatiënten. Maar bij nader onderzoek rijst een nieuw beeld op. Aangenomen wordt dat het werkelijke terugvalpercentage voor patiënten die neuroleptica blijven innemen op 40% ligt, terwijl het percentage voor patiënten aan wie de medicijnen geleidelijk werden onthouden 33% is. Dus, zodra de verkeerde onderzoeksopzet is geëlimineerd, verdwijnt het bewijs voor voortdurende medicatie. Tegelijkertijd komt het bewijs naar boven dat aantoont dat een meerderheid van de patiënten - twee derde in de onderzoeken over geleidelijke onthouding – redelijk goed functioneert zonder de medicijnen.
Meer kwaad dan goed
Hoewel deze beoordeling van neuroleptica verrassend lijkt, is het onderzoeksoverzicht eigenlijk heel consistent. Uit het pivot-onderzoek van het NIMH begin jaren ‘60 werd geconcludeerd dat op de lange termijn de patiënten die met medicijnen waren behandeld een hoger terugval percentage vertoonden. Bockhoven concludeerde in zijn retrospectieve onderzoek evenzo dat patiënten die met neuroleptica waren behandeld een grotere kans hadden om chronisch ziek te worden. De experimenten van Carpenter, Mosher en Rappaport vertoonden een hoger terugvalpercentage voor patiënten die met medicijnen werden behandeld en in 1979 formuleerden Canadese onderzoekers een biologische uitleg van de redenen hiervoor. De Wereldgezondheidsorganisatie rapporteerde hogere herstelpercentages in arme landen waar de medicijnen normaalgesproken niet voortgezet werden bij de patiënten. Ten slotte bevestigden de MRI-onderzoeken door onderzoekers van de universiteit van Pennsylvania op dwingende wijze het probleem van door medicijnen geïnduceerde chroniciteit. De medicijnbehandeling veroorzaakte een pathologische verandering in de hersenen in samenhang met een verslechtering van de symptomen – dat is een overtuigend voorbeeld van oorzaak en gevolg.
Er is dus een overmacht aan bewijs dat aantoont dat standaard neuroleptica op de lange termijn de kans verhogen dat iemand chronisch ziek wordt. Deze uitkomst is vooral problematisch als men bedenkt dat de medicijnen ook een hele reeks vervelende bijwerkingen heeft, waaronder het neuroleptisch maligne syndroom, Parkinsonachtige symptomen en tardieve dyskinesie. Patiënten die standaard neuroleptica bleven gebruiken moeten zich ook zorgen maken over blindheid, fatale bloedstolsels, hitteaanvallen, opgezette borsten, lekken borsten, impotentie, obesitas, seksuele disfunctie, bloedstoornissen, pijnlijke huiduitslag, attaques, diabetes en vroegtijdig overlijden.
Als al deze factoren eenmaal in aanmerking worden genomen, kan moeilijk geconcludeerd worden dat standaard neuroleptica therapeutisch neutraal zijn. In plaats daarvan laat het onderzoekoverzicht zien welke schade wordt aangericht en het overzicht is consistent door de bijna 50 jaar van onderzoek heen.
Een beter model: selectief gebruik van neuroleptica
Deze geschiedenis bepleit op zijn minst dat het beste zorgmodel een selectief gebruik van neuroleptica zou inhouden. Het doel zou zijn het gebruik ervan te minimaliseren. Verschillende onderzoekers in Europa hebben programma's ontwikkeld die op dat doel zijn gebaseerd en in elk hiervan hebben zij goede resultaten gemeld. In Zwitserland heeft Ciompi een huis opgericht naar voorbeeld van Moshers Soteriaproject en in 1992 concludeerde hij dat patiënten in de eerste fase die zonder of met zeer lage doses medicijnen werden behandeld “beduidend betere resultaten lieten zien” dan patiënten die een traditionele behandeling hadden gekregen. In Zweden rapporteerde Cullberg dat 55% van de patiënten in de eerste fase die in een experimenteel programma waren behandeld aan het eind van drie jaar met succes gestopt waren met neuroleptica en dat anderen extreem lage doses chloorpromazine voorgeschreven kregen. Bovendien brachten patiënten die op deze manier waren behandeld in de follow-up periode minder dagen in het ziekenhuis door dan traditioneel behandelde patiënten. Lehtinen en zijn collega’s in Finland hebben nu de vijfjaar-resultaten van een onderzoek waarin patiënten in de eerste fase gedurende de eerste drie weken zonder neuroleptica werden behandeld en daarna alleen medicijnbehandeling werd opgestart als dat “absoluut noodzakelijk” was. Aan het eind van vijf jaar was 37% van de experimentele groep nooit aan neuroleptica blootgesteld geweest en was 88% gedurende de follow-up periode van twee tot vijf jaar geen enkele keer opnieuw opgenomen.
Deze resultaten zijn veel beter dan enig resultaat dat in de VS werd bereikt met het volgen van het standaardmodel van voortdurend medicatie. In zijn meta-analyse van dergelijke experimentele onderzoeken concludeerde John Bola aan de universiteit van Southern California inderdaad dat de meeste daarvan “betere lange-termijnresultaten laten zien voor patiënten zonder medicatie”.
De atypische middelen: aanvang van een nieuw tijdperk?
Toegegeven, opgetekende slechte lange-termijnresultaten die hier zijn besproken werden veroorzaakt door standaard neuroleptica. De slechte resultaten zijn mogelijk ook een weergave van de gewoontes die in de VS tot het eind van de jaren 80 werden gehanteerd bij het voorschrijven van medicijnen, waarbij patiënten op hoge doseringen werden gezet. Het langetermijn onderzoeksoverzicht voor clozapine en andere atypische middelen als risperidon (Risperdlal) en olanzapine (Zyprexa) moet nog worden geschreven.
Het is te hopen dat deze nieuwere medicijnen tot betere resultaten zullen leiden, maar er zijn redenen om sceptisch te zijn. Zoals nu algemeen wordt erkend werden de klinische onderzoeken van de atypische middelen met opzet bevooroordeeld ten opzichte van de oude en zodoende is er geen dwingend bewijs dat de nieuwe werkelijk beter zijn. Terwijl de risico’s van tardieve dyskinesie verlaagd kunnen worden, brengen ze hun eigen serie van nieuwe problemen met zich mee zoals een verhoogd risico op obesitas, hyperglycemia, diabetes en pancreatitis. Bij elkaar roepen deze bijwerkingen de bezorgdheid op dat atypische middelen regelmatig leiden tot één of andere aard van metabolische disfunctie en dat een langdurig gebruik ervan dus zal leiden tot vroege dood. Ook is aangetoond dat atypische middelen, net als de oude, een verhoging in D2-receptoren veroorzaken, waarvan veronderstelt dat dat het mechanisme is waardoor patiënten die medicijnen gebruiken een grotere biologische gevoeligheid voor psychose ontwikkelen.
Samenvatting
De geschiedenis van de geneeskunst is doordrenkt met voorbeelden van therapieën die gedurende bepaalde tijd gretig werden omhelsd en later als schadelijk werden afgedankt. Verondersteld wordt dat wetenschappelijk onderzoek naar het bewijs ons tegenwoordig voor dergelijke dwaasheden zal behoeden. En de wetenschap heeft in feite zelf onderzoeksgegevens verschaft die als richtsnoer kunnen dienen voor voorschrijfpraktijken. Het bewijs wijst consequent uit dat het blijven voorschrijven van antipsychotica aan alle schizofreniepatiënten slechte langetermijnresultaten oplevert en dat er een grote groep patiënten is – ten minste 40% van alle mensen met deze diagnose – met wie het beter zou gaan als zij nooit aan neuroleptica waren blootgesteld, of althans waren aangemoedigd tot geleidelijke onthouding van de medicijnen. (Het percentage patiënten dat de diagnose van schizoaffectieve stoornis kreeg of van een mildere vorm van psychose, en best zonder de medicijnen zou kunnen, ligt ongetwijfeld veel hoger).
Deze conclusie is trouwens niet nieuw. Bijna 25 jaar geleden publiceerde Jonathan Cole, een van de pioniers in de psychofarmacologie, een essay met de provocerende titel “Antipsychotische onderhoudstherapie: Is het middel erger dan de kwaal?” Nadat hij de onderzoeksgegevens had geanalyseerd concludeerde hij dat er een “poging gedaan zou moeten worden om bij elke patiënt de haalbaarheid vast te stellen om te stoppen met medicijnen”. Het bewijs ondersteunde een zorgstandaard met een geleidelijke onthouding. Het onderzoeksoverzicht van neuroleptica sinds die periode – met name de WHO-onderzoeken en het MRI-onderzoek door onderzoekers aan de universiteit van Pennsylvania – bevestigt dat dit een wijs advies was.
Zo toont Hardings langetermijnonderzoek aan dat geleidelijke onthouding een belangrijke stap is op weg naar volledig herstel. Ze ontdekte dat een derde van de schizofreniepatiënten die in de jaren 50 op de achteraf zalen van een inrichting in Vermont verbleven dertig jaar later volledig hersteld waren en dat deze groep een kenmerk deelde: ze waren allemaal lang geleden gestopt met het innemen van neuroleptica. Zij concludeerde dat het een “mythe” was dat patiënten hun hele leven medicijnen moesten innemen en dat er “in werkelijkheid misschien slechts een klein percentage voor onbepaalde tijd medicijnen nodig heeft”.
Toch is er, ondanks al dit bewijs, binnen de psychiatrie tegenwoordig nauwelijks discussie over de adoptie van praktijken waarbij neuroleptica op selectieve wijze worden gebruikt en waardoor een geleidelijke onthouding in de zorgstandaard zou worden geïntegreerd. In plaats daarvan beweegt de psychiatrie zich in de tegenovergestelde richting en worden antipsychotica aan een steeds grotere patiëntenpopulatie voorgeschreven, waaronder degenen waarvan wordt gedacht dat zij zonder meer gevaar lopen schizofrenie te ontwikkelen. Hoewel deze uitbreiding van het gebruik van antipsychotica klaarblijkelijk financiële doelen dient, is het een behandelvorm die beslist velen kwaad zal doen.
psychiatrie en samenleving | 02-10-2007 | 05:25 | Link | Reacties (0)
Hieronder vindt u de eerste praktische gids (in het Engels) voor het verantwoord afkicken van psychofarmaca of het verminderen van het gebruik. Deze Gids zal nuttig zijn wanneer u denkt dat uw psychofarmacagebruik meer weg heeft van een psychische verslaving dan van een genezing. The Icarus Project en Freedom Center's 40-page Guide verzamelt de beste informatie en de meest waardevolle lessen en tips voor het verminderen en stoppen met psychiatrische medicatie. De Gids is o.a. gebaseerd op onderzoek van MIND, de meest gezaghebbende non-profit geestelijke gezondheidszorg organisatie in Groot-Brittannië, van de British Psychological Society, de officiële vereniging van Britse psychologen en van Peter Lehmann Publishing, een uitgever van publicaties voor 'psychiatric survivors'.
Een waarschuwing is natuurlijk op zijn plaats. In een aantal gevallen is het gebruik van psychiatrische medicatie, zeker kortdurig, de beste methode om psychische problemen en acute symptomen, die hinderlijk zijn voor uzelf of voor uw medemensen (of huisdieren of geliefde en waardevolle voorwerpen), aan te pakken. Stop dus zeker niet lichtzinnig met psychiatrische medicatie en doe het zeker na overleg met uw arts of met de steun van een vertrouwenspersoon.
De Gids verschaft informatie over stemmingsstabilsatoren (lithium, depakine, tegretol), antipsychotica (Zyprexa, Seroquel, Risperdal, ...), antidepressiva (Anafranil, Efexor, Seroxat, ...) en anxiolytica (Valium, Lexotan, Xanax en andere benzo's, ...). De Gids bespreekt de risico's en de voordelen van het stoppen met deze medicatie en verdere bijkomende informatie, alsmede een literatuurlijst. De Gids is geschreven door Will Hall, samen met een 14-koppige adviesgroep, die voorzag in onderzoeksondersteuning, en met 24 andere medewerkers die ondermeer instonden voor de lay-out, met een prachtige covertekening van Ashley McNamara.
U bent ook vrij de Gids uit te printen, haar te copiëren en te verspreiden voor niet-commerciële doeleinden, als u maar verwijst naar de bron en de tekst niet wijzigt.
Hieronder de links waar u de Gids kunt downloaden:
South-Carolina is de zoveelste Amerikaanse Staat die antipsychotica-producenten dagvaardt voor de rechter wegens misleidende marketingpraktijken.
De lijst ziet er nu als volgt uit: 9 Staten hebben Eli Lilly gedagvaard voor Zyprexa:Alaska, Louisiana, Mississippi, Montana, New Mexico, Pennsylvania, South Carolina, Utah and West Virginia. 4 Staten dagvaarden Janssen Pharmaceutica voor Risperdal:Louisiana, South Carolina, Texas and Pennsylvana 2 Staten hebben AstraZeneca gedagvaard voor Seroquel:Pennsylvania, South Carolina.
Van Lotte, een lid van het Nederlands Comité voor de Rechten van de Mens, ontvingen we onderstaande mail omtrent de problemen die zich kunnen voordoen bij het stoppen met antidepressiva.
Heb je ook zoveel problemen met het afbouwen van antidepressiva?
Als ervaringsdeskundige (helaas) heb ik besloten om deze site op te zetten om mensen te helpen en te waarschuwen! Uit eigen ervaring weet ik maar al te goed dat huisartsen en psychiaters (on)bewust hun kop in het zand steken!!!
Achtergrond:
De Nederlandse Wetenschapswinkel Geneesmiddelen heeft op verzoek van de Cliëntenbond in de GGZ en Stichting "Vrouwen en Medicijngebruik" een onderzoek verricht om meer inzicht te krijgen in de ervaringen van mensen die stoppen met het gebruik van antidepressiva. Het plotseling stoppen van het gebruik van antidepressiva kan ontwenningsverschijnselen veroorzaken. Deze verschijnselen zijn meestal niet ernstig en verdwijnen binnen twee weken. Toch kan het voor de gebruiker van een antidepressivum zeer nadelig zijn om niet te weten dat ontwenningsverschijnselen kunnen optreden. Mensen kunnen onnodig ongerust zijn, de ontwenningsverschijnselen verwarren met de terugkeer van de depressie en zo onnodig opnieuw starten met het antidepressivum. Ook kan het niet herkennen van de ontwenningsverschijnselen onnodig medisch handelen met zich mee brengen.
Methode
In december 2002 en januari 2003 is een vragenlijst-onderzoek uitgevoerd onder mensen die gestopt zijn met hun antidepressivum. Hiervoor zijn twee-en-negentig mensen via hun apotheek benaderd en hebben een vragenlijst toegestuurd gekregen. Tachtig mensen hebben uiteindelijk de vragenlijst ingevuld en teruggestuurd. Daarnaast zijn twintig huisartsen en twintig apothekers gevraagd een vragenlijst in te vullen over hun ervaringen met het stoppen van antidepressiva. Hieraan hebben zeven huisartsen en acht apothekers meegewerkt.
Resultaten
Ruim de helft van de gebruikers van antidepressiva die stoppen hebben last van ontwenningsverschijnselen. Deze ontwenningsverschijnselen hebben ook invloed op de dagelijkse activiteiten, het werk en de contacten met anderen: de helft van de respondenten had hierdoor problemen.
Nervositeit en angst, prikkelbaarheid, huilen en huilerigheid en duizeligheid zijn de meest voorkomende verschijnselen. Slaapproblemen, duizeligheid, concentratiestoornissen, hoofdpijn, misselijkheid en braken zijn de verschijnselen die als meest vervelend worden ervaren.
Het stoppen met het antidepressivum gebeurt ook niet optimaal. Veel gebruikers stoppen ineens of met een zelfgemaakt afbouwschema zonder begeleiding. Minder dan de helft van de respondenten weet dat na het stoppen van het antidepressivum ontwenningsverschijnselen kunnen optreden. De informatie dat antidepressiva geen gewenning veroorzaken, was telkens verstrekt door de huisarts. De helft van de respondenten is ontevreden over de verkregen informatie over ontwenningsverschijnselen.
Ervaringen van patiënt, arts en apotheker komen echter niet overeen: alle huisartsen en de helft van de apothekers zeggen informatie te verstrekken over ontwenningsverschijnselen. Ook hoort de helft van de huisartsen en apothekers geen klachten van patiënten die stoppen met het gebruik van een antidepressivum.
Conclusies
- Gebruikers van antidepressiva hebben veel last van ontwenningsverschijnselen wanneer ze stoppen met hun antidepressivum. Deze verschijnselen leiden tot problemen in het dagelijks leven.
- Stoppen met het antidepressivum gebeurt niet optimaal. Veel gebruikers stoppen ineens of stoppen zonder begeleiding. Hierdoor kunnen zij onnodig veel last krijgen van ontwenningsverschijnselen.
- Veel gebruikers weten niet dat stoppen met antidepressiva ontwenningsverschijnselen kan veroorzaken. Ze zijn dan ook ontevreden over de informatie die ze hierover hebben ontvangen.
Aanbevelingen
- Voorlichting over het stoppen met antidepressiva én de begeleiding bij het stoppen, door huisarts en apotheker, moeten verbeteren.
- Er is een belangrijke taak weggelegd voor de apotheker. Apothekers kunnen patiënten informeren over het juiste gebruik, de eventuele bijwerkingen, ontwenningsverschijnselen én hoe te stoppen.
- Wanneer er goede afspraken tussen huisarts en apotheker gemaakt kunnen worden, kunnen apothekers gebruikers van antidepressiva ook begeleiden bij het stoppen en hen mogelijk ook zelf benaderen om te stoppen.
- De ontwikkeling van een farmaceutisch patiëntenzorg-programma kan de huisarts en apotheker helpen de voorlichting en begeleiding bij stoppen van antidepressiva te verbeteren.
Hieronder vind je alle waarschuwingen van de FDA
'Amerikaanse Food & Drug Adminisration":
Dit is het USA offcieel advies orgaan over geneeesmiddelen
De meeste mensen denken dat straatdrugs tot een andere klasse stoffen behoren dan de medicijnen die dokters voorschrijven en die door farmaceutische bedrijven worden geproduceerd en verdeeld.
Maar wat blijkt ? De meeste straatdrugs zijn door farma-bedrijven uitgevonden.
* Heroïne werd als medicijn gelanceerd door een zekere Felix Hoffman, die bij Bayer werkte, slechts enkele dagen nadat hij aspirine uitvond. Bayer registreerde de merknaam "heroin" en verhandelde de drug als een remedie voor morfineverslaving en als een hoestsiroop voor kinderen.
* Parke-Davis, een satellietbedrijf van Pfizer, promote en verkocht cocaïne en produceerde zelfs een "cocaïne injectie kit" compleet met een injectienaald. Kijk maar naar bet beeld op: www.NewsTarget.com/gallery/articles/ParkeDavisInjection.jpg
* LSD werd in 1938 geïntroduceerd oor Sandoz Laboratoria, een onderdeel van Novartis en verhandelde het als een psychiatrisch medicijn onder de merknaam Delysid. Dezelfde firma creëerde saacharine, de kunstmatige zoetstof.
* De firma Merck was een pionier in de verwerking van opium tot morfine en distribueerde ook cocaïne. Merck nam ook een patent op MDMA, beter bekend als Ecstacy.
enz . zie NewsTarget.com "The secret history of Big Pharma's role in creating and marketing heroin, LSD, meth, Ecstacy and speed", 3 april 2007.
psychiatrie en samenleving | 04-04-2007 | 00:19 | Link | Reacties (1)
Being paranoid doesnt mean
they are not out to get you!
Psychedelische tegenkultuur-poster uit de jaren 1965-1975.
Dus: je hoeft geen Zyprexa te nemen. Als "ze" een bom onder je stoel liggen, zal je het ook met Zyprexa voelen. Als "ze" onder je ogen je lief verkrachten, zal hij/zij het nog altijd even hard voelen. En als God bestaat, zal hij je toch straffen, met of zonder Zyprexa of Risperdal of Seroquel.
Dit ter intro uiteraard. Onze zevercellen zijn het laatste jaar als een kanker uitgezaaid. Vandaar. HOEWeL!
Geachte "To whom it may concern",
cc: Annemie Vande Casteele, voorzitter Senaatscommissie Sociale Zaken en Volksgezondheid; Annemie Roppe, volksvertegenwoordiger
dd: 7 maart 2007 (aansluitend op ons telefoontje)
Wij (Netwerk Psychiatrie & Samenleving) hebben vannacht (we never sleep in Utopia) de complete kopie gekregen van de in de USA beruchte Zyprexa-files van de firma Eli Lilly! Waarover gaat het?
Eli Lilly creëerde begin de jaren 1990 olanzapine, merknaam Zyprexa, een antipsychoticum (zgn. atypisch zoals Risperdal en Seroquel, omdat het niet uitsluitend op één stof in de hersenen, nl. dopamine inwerkt). Ook in België wordt sids 1995-2000 Zyprexa enorm veel voorgeschreven, ook door gewone huisartsen, voor schizofrenie, bipolaire stoornissen -manische depressie - en beginnende dementie.
Zyprexa moest Leponex (clozapine) vervangen, een laatste redmiddel als niets hielp om je wanen in bedwang te houden (alle antipsychotica à la Haldol hebben zware nevenwerkingen). Leponex kan echter de witte bloedcellen vernietigen en daarbij zijn in de jaren 1970 meerdere doden gevallen. Vandaar dat een Leponex-patiënt wekelijks een bloedonderzoek diende of dient te ondergaan.
In haar studies vond Eli Lilly dat Zyprexa dat nadeel niet had (al zegt onze Netwerk-apotheker dat dit niet klopt). (Detail: sindsdien is ook op Leponex de waarschuwing voor wittebloedcellenvernietiging in veel softere en minder drmatische termen omschreven en jonge geneesheren zijn niet meer op de hoogte van de gevaren van Leponex, dat ook nog nu in België regelmatig wordt gebruikt).
Eli Lilly vond echter wel dat Zyprexa diabetes veroorzaakte, ook met soms dood en coma als gevolg. Eeen meerderheid van de Zyprexa-gebruikers ontwikkelt nl. overgewicht (soms tot 20 à 30 kg.), met als gevolg "teveel suiker in het bloed" en dus reële kans op diabetes. Eli Lilly heeft haar researchbevindingen in haar marketing aan de geneesheren en in haar communicatie met de Food & Drug Administration, de Amerikaanse geneesmiddelencommissie wat verdoezelt, om het zacht uit te drukken en de dokters zelfs aangespoord Zyprexa voor te schrijven voor symptomen waarvoor geen wetenschappelijke en wettelijke indicatie was. Deze praktijken zijn ook in België schering en inslag, zodanig dat Zyprexa eigenlijk tot de standarduitrusting van de huisarts is gaan behoren, terwijl het middel bedoeld is voor "zware pscyhiatrische stoornissen".
Eind vorig jaar zijn deze interne studies en "papers" van Eli Lilly USA "gelekt" en terecht gekomen bij een VN-ngo Mindfreedom en bij de New York Times. Grote heisa. Eli Lilly trekt naar de rechtbank om de verspreiding van deze vertrouwelijke intellectuele eigendommen te verbieden en haalt na maanden getouwtrek grotendeels gelijk. Maar de files blijven circuleren in kringen van kritische geneesheren, patiëntenverenigingen, "psychiatric survivors", mensenrechtenadvocaten en journalisten. Hoorzittingen op federaal niveau volgen naar de marketingpraktijken van de farma-industrie.
Wij hebben nu eindelijk een complete copie van deze files (een 200-tal: de meeste een afdruk van de voorpagina van de studies, een aantal lange documenten).
Ter aanvulling: in veel ziekenhuizen, o.a. in het Univ. Centrum Kortenberg, moeten sinds ongeveer 2003 Zyprexa-patiënten en patiënten van andere atypsiche antipsychotica peperdure bloedonderzoeken ondergaan om gecheckt te worden op diabetes.Dit op kosten van het RIZIV, de belastingbetaler dus. Op onze weblog hebben wij de naam van een verantwoordlijke psychiater vermeld met de bedenking dat dit onethisch was en dat Eli Lilly deze testen hoorde te betalen. Wij hebben o.a. daarvoor nu een gerechtszaak aan ons been wegens laster en eerroof (zaak komt voor in april of mei). Men verwijt ons dat wij de psychiater in kwestie beschuldigen van "oplichterij", een woord dat wij nooit gebruikt hebben.
Indien deze zaak u zou interesseren in het kader van: is de psychiatrie een wetenschap? of een commerce van medicijnen? (cf. ook het feit dat apotheker Fernand Haesbrouck die de ADHD-medicijnen zoals Rilatine scheikundig ontleed heeft als doping-producten die op de verboden lijst staan, op klacht van de Orde van Geneesheren verleden week voor de Kamer van de Orde van Apothekers is moeten verschijnen voor "onwettige uitoefening van de geneeskunde"; de Orde van Geneesheren kan echter de apotheker niet voor de rechtbank dagen want dan moeten de geneesheren en Rilatine-fabricanten zeggen hoe Rilatine werkt en nu beweren ze dat dat dit niet weten, dat het werkingsmechnanisme onbekend is), kan u met ons contact opnemen via netwerk@mail.be
We kunnen u dan de vertrouwelijke Zyprexa-files bezorgen.
We wachten nu ook op nieuws uit de USA hoe de actuele stand van zaken is voor wat het juridische betreft (voor alle info: http://psychrights.org/index.htm ). Melden we ook nog dat in de staat California gerechtelijke onderzoeken zijn opgestart naar de wettelijkheid van de marketing van farma-firma's die in België de veel gebruikte antipsychotica Risperdal, Seroquel en al weer Zyprexa op de markt brengen met dezelfde marketing praktijken. (Cf. ook het boek van prof. psychiater Walter Vandereycken, KUL; "Psychiaters te koop?" verschenen in 2006).
Dank voor Uw belangstelling!
psychiatrie en samenleving | 07-03-2007 | 18:12 | Link | Reacties (0)
Eindelijk na jarenlang intern getouwtrek legde de Amerikaanse FDA (Food & Drug Administration, de Amerikaanse officiële Geneesmiddelencommissie) gisteren de producenten van ADHD-medicijnen (bij ons dus Rilatine, Strattera, Concerta, ...) op om op de bijsluiters van deze medicijnen te waarschuwen voor mogelijke cardiovasculaire complicaties en risico's op psychotische verschijnselen. We hebben hier reeds meermaals op deze gevaren gewezen.
De Amerikaanse Food & Drug Administration heeft vandaag (17/2/2007) een dringende "release" uitgegeven om te waarschuwen dat een relatief groot aantal Internet-kopers van benzodiazepines en aanverwanten (Xanax, Temesta - Ativan in de USA, het aan de benzo's verwante slaapmiddel Stilnoct -Ambien in de USA, en het antidepressivum Sipralexa, in de USA en Nederland Lexapro) niet de gevraagde en beloofde substantie bevatten, maar wel HALOPERIDOL, in België beter gekend als HALDOL, het antipsychoticum waarmee Janssen Pharmaceutica in de jaren 1950 de wereld begon te veroveren (toen sprak men nog van neuroleptica; Haldol wordt nu omwille van zijn nevenwerkingen - tremor - nog zelden gebruikt om schizofrenie of andere psychosen te behandelen).
Blijkbaar liggen er nog ergens stocks Haldol op een nieuwe bestemming te wachten.
[bron: S.V.,trouwe lezer van deze weblog]
OVERIGENS: Sipralexa is niets meer dan de linksdraaiende isomeer van Cipramil, een in België beter bekend antidepressivum, dat wel veel duurder is dan Cipramil. Kiwi-dokter Dirk Van Duppen gebruikte in de hoorzitting van de Senaatscommissie Volksgezondheid in januari 2005 het voorbeeld van Cipramil-Sipralexa om aan te geven hoe geneesmiddelen kunstmatig en bedrieglijk duurder gemaakt worden. U vindt het betoog van Dr. Van Duppen hier op deze site, op basis van zijn Nieuwsbrief ondere deze rubriek 'teksten: medicatie' met als titel: "De Truuk: il faut le faire!"
psychiatrie en samenleving | 17-02-2007 | 14:05 | Link | Reacties (1)
In de Verenigde Staten is een mediaslag aan de gang rond de documenten die Eli Lilly achterhield over de bijwerkingen van het ook bij ons veel genomen antipsychoticum Zyprexa bij de registratie van het geneesmiddel en in haar marketing. Eli Lilly stootte tijdens haar research over Zyprexa op duidelijke nevenwerkingen, vooral m.b.t. tot het risico op Diabetes.
Op één of andere manier zijn de geheime achtergehouden documenten over deze interne studies in handen geraakt van de advocaat van een patiëntenvereniging. Daarop kreeg Eli Lilly van een rechtbank gedaan dat de documenten terug bezorgd moesten worden omdat ze 'patiënten er toe zouden aansporen de medicatie die ze nodig hebben niet langer in te nemen'. Maar ondertussen hebben mensen van het Freedom Center en van de door de VN erkende ngo MindFreedom de documenten overal verspreid via het Internet. Er zijn nu op radio en tv hoorzittingen waar MindFreedom zijn aantijgingen dat Eli Lilly crimineel heeft gehandeld mag komen argumenteren.
Vandaag is MindFreedom ook uitgenodigd om op een via een teleconferentie uitgezonden zitting van een districtsrechtbank haar stelling te verdedigen dat het publiek recht heeft op inzage van de geheime Zyprexa-documenten.
De ganse Amerikaanse farmaceutische industrie zit met de zaak zeer verveeld en een paar druppels van de Amerikaanse regen zullen wel tot hier dwarrelen. In Amerika is nu de globale discussie over de werkelijke effectiviteit van psychofarmaca, vooral de antipsychotica, over hun nevenwerkingen en over de misleidende marketingmethodes in volle gang. Het zat er al een tijdje aan te komen dat de gloriejaren van de psychofarmaca voorbij zijn en we hebben over deze Amerikaanse ontwikkelingen al eerder bericht.
Freedom Center Northampton en Mindfreedom kan u vinden door simpelweg te googelen. De toegang tot de info van Freedom Cnter is gratis, MindFreedom vraagt een jaarlijkse donatie van 35 $ (in wezen bedoeld voor verenigingen en niet voor particulieren).
psychiatrie en samenleving | 03-01-2007 | 15:27 | Link | Reacties (1)
Het Amerikaanse FDA (Food & Drug Administration, de geneesmiddelencommissie in de USA) waarschuwt dat studies hebben uitgewezen dat vrouwen die in de eerste trimester van hun zwangerschap paroxetine, i.e. Seroxat (Paxil in de USA)gebruiken 11/2 tot 2 maal meer kans hebben een baby met 'gaten in zijn hart' op de wereld te brengen, vergeleken met zwangere vrouwen die een ander antidepressivum gebruiken of vrouwen die geen medicijnen gebruiken. Opletten dus! Vraag uw arts om advies.
[Bron: FDA; Freedom Center]
psychiatrie en samenleving | 03-01-2007 | 06:29 | Link | Reacties (0)
De bewoners van rusthuizen verbruiken opvallend veel kalmeermiddelen, aldus een onderzoek.
[bron: VRT-nieuwsdienst]
Rusthuizen gebruiken veel kalmeermiddelen
vr 22/12/06 - In onze rusthuizen worden erg veel kalmeermiddelen gebruikt. Dat blijkt uit een onderzoek van het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg.
Zowat 1,5% van de bevolking verblijft in een rusthuis of een verzorgingstehuis. Toch zijn die mensen goed voor 5,5% van het totale verbruik aan geneesmiddelen. Vooral antidepressiva en kalmeermiddelen zijn erg intrek: de helft van de rusthuisbewoners 'gebruikt' ze, blijkbaar in dosissen die niet overeenkomen met de diagnose. Geneesmiddelen voor hart- en vaataandoeningen worden dan weer ondermaats voorgeschreven.
Ook worden in de rusthuizen doorgaans weinig goedkope geneesmiddelen voorgeschreven.
Het centrum merkt ook op dat er grote verschillen zijn in het gebruik van geneesmiddelen al naargelang de instelling.
Veel rusthuisbewoners blijven overigens trouw aan hun huisarts. Het centrum pleit voor een coördinerende arts die verbonden is aan het rusthuis. Die zou meer te zeggen moeten krijgen in het gebruik van geneesmiddelen.
psychiatrie en samenleving | 23-12-2006 | 13:04 | Link | Reacties (6)
In het laatste nummer van Tijdschrift voor Psychiatrie, 2006, 48, 12, p.903-904 verscheen volgend redactioneel artikel met een erg vreemde conclusie (de toevoegingen tussen [..] zijn van onzen twege!)
Depressie behandelen: niet voor elke arts weggelegd? S.J. Claes
De consumptie van antidepressiva heeft in België een explosieve groei doorgemaakt. Er werd een toename vastgesteld van 105 miljoen daily defined doses (ddd) in 1997 naar 181 miljoen in 2004. Deze trend zet zich ook nu nog verder door. Bij de behandeling van depressie worden deze middelen voor het grootste deel door de huisarts voorgeschreven.
In de loop van dit jaar verschenen een aantal artikelen in toonaangevende tijdschriften over de resultaten van het Star*d-onderzoek. Star*d staat voor Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression. Dit groots opgezette onderzoek, gefinancierd door het National Institute of Mental Health [USA] bestudeerde meer dan 4000 patiënten met een niet-psychotische depressieve stoornis, die werden behandeld in 23 psychiatrische en 18 eerstelijns praktijken. Het verschil
met de klassieke ‘clinical trials’ is dat het hier gaat om een gewone patiëntenpopulatie zoals die zich aandient in de dagelijkse praktijk, en dus niet om de sterk geselecteerde patiëntengroep die in klassieke klinische onderzoeken wordt opgevoerd. Bij 80% van de onderzochte groep was er dan ook sprake van chronische of recidiverende depressies, vaak ook met somatische en psychiatrische comorbiditeit.
In een eerste fase werden deze patiënten niet-geblindeerd behandeld met citalopram in flexibele doses [Cipramil]. De resultaten waren verre van schitterend. Slechts 28% vertoonde volledige remissie van symptomen ['herstel' dus]. Patiënten die de meeste kans hadden op remissie waren hoogopgeleide blanke vrouwen met weinig comorbiditeit. Patiënten die geen volledige remissie vertoonden werden in een tweede stap behandeld met óf bupropion [Zyban] óf venlafaxine [Efexor], óf sertraline [Serlain]. Deze drie opties leidden alle tot vergelijkbare remissiepercentages, ergens tussen 18 en 25%. In een ander deel van dit Star*d-onderzoek werd de citaloprambehandeling bij onvolledige respons niet gestopt, maar wel geaugmenteerd met óf bupropion [Zyban] óf buspiron [Puspar]. Dit leidde tot remissiepercentages van ongeveer 30% in beide groepen. In een derde arm van het onderzoek werd als derdelijns behandeling gekozen voor mirtazapine (tot 60 mg per dag) [Remeron] of voor nortriptyline (tot 200 mg per dag) [Nortrilen]. Dit leidde tot remissiepercentages van respectievelijk 12,3% en 19,8%, een numeriek maar niet significant voordeel voor nortriptyline. Andere armen van het Star*d-onderzoek bevatten dan weer augmentatiestrategieën met lithium of schildklierhormoon, of behandeling met een monoamineoxidaseremmer, telkens leidend tot remissiepercentages van 15 tot 20%. Augmentatie van de citaloprambehandeling met cognitieve gedragstherapie werd ook bestudeerd, maar de resultaten waren nog niet gepubliceerd bij het schrijven van deze tekst.
Het Star*d-onderzoek is een complex onderzoek met belangrijke implicaties voor de klinische praktijk. De voornaamste conclusie is de bevestiging van wat we al vreesden: louter psychofarmacologische behandeling van depressie heeft slechts bij een beperkte groep succes. Patiënten die na een eerste of zelfs na een tweede behandeling remissie bereiken vormen een minderheid. Wellicht kan met complexere combinaties iets meer dan de helft van de depressiepatiënten voldoende geholpen worden. Vaak zal bijkomende psychotherapeutische behandeling nodig zijn. Deze vaststellingen gaan regelrecht in tegen de rooskleurige visie, ondersteund vanuit de farmaceutische nijverheid, dat elke arts de meeste depressieve patiënten kan behandelen met eenvoudige farmacologische schema’s. Het is belangrijk zowel de artsen als de patiënten te informeren dat dit een illusie is.
In België is de behandeling van depressie in grote mate in handen van de huisarts. Daar zijn ook goede redenen voor. De drempel om naar de huisarts te stappen is een stuk lager dan die voor een bezoek aan de psychiater. Verder komt depressie zo vaak voor dat het eenvoudig ondoenlijk zou zijn voor onze beroepsgroep om de zorg voor alle depressieve patiënten op te nemen. Toch kan men zich de vraag stellen of de behandeling van depressie, gezien de hier geschetste complexiteit, geen zaak moet zijn voor de specialist of voor een kleinere groep van huisartsen die hiervoor intensief worden opgeleid en bijgeschoold.
Netwerk: psychiater S.J. Claes gaat eerst de goeie richting op. Medicamenteuze behandeling op zichzelf helpt slechts in een minderheid der gevallen. Hij/zij concludeert dan: cocktails (!?) of psychotherapie. Om dan een volledige bocht te nemen: de huisarts zou beter geen depressies behandelen (hooguit een kleinere selecte groep), maar dat overlaten aan de specialist (de psychiater dus, die dan volgens Claes weer geen tijd heeft). Een erg corporatistische reflex van een redactielid van een psychiatrisch tijdschrift.
De logische conclusie zou beter luiden: zouden we niet afstappen van die eenzijdige medisch/farmacologische aanpak en de nadruk leggen op een psychotherapeutische aanpak (vreemd dat juist de resultaten met gedragstherapie niet gekend zijn! en waarom alleen gedragstherapie?) of een psychosociale begeleiding?
psychiatrie en samenleving | 21-12-2006 | 17:12 | Link | Reacties (3)
Wijzelf namen Zyprexa in 2001: op twee maand was ons gewicht gestegen van 82 tot 105 kg.
"The Zyprexa documents were provided to The Times by James B. Gottstein, a lawyer who represents mentally ill patients and has sued the state of Alaska over its efforts to force patients to take psychiatric medicines against their will. Mr. Gottstein said the information in the documents raised public health issues.
"Patients should be told the truth about drugs like Zyprexa," Mr. Gottstein said.
Lilly originally provided the documents, under seal, to plaintiffs' lawyers who sued the company claiming their clients developed diabetes from taking Zyprexa. Mr. Gottstein, who is not subject to the confidentiality agreement that covers the product liability suits, subpoenaed the documents in early December from a person involved in the suits."
December 17, 2006
Eli Lilly Said to Play Down Risk of Top Pill
By ALEX BERENSON
The drug maker Eli Lilly has engaged in a decade-long effort to play down the health risks of Zyprexa, its best-selling medication for schizophrenia, according to hundreds of internal Lilly documents and e-mail messages among top company managers.
The documents, given to The Times by a lawyer representing mentally ill patients, show that Lilly executives kept important information from doctors about Zyprexa's links to obesity and its tendency to raise blood sugar - both known risk factors for diabetes.
Lilly's own published data, which it told its sales representatives to play down in conversations with doctors, has shown that 30 percent of patients taking Zyprexa gain 22 pounds or more after a year on the drug, and some patients have reported gaining 100 pounds or more. But Lilly was concerned that Zyprexa's sales would be hurt if the company was more forthright about the fact that the drug might cause unmanageable weight gain or diabetes, according to the documents, which cover the period 1995 to 2004.
Zyprexa has become by far Lilly's best-selling product, with sales of $4.2 billion last year, when about two million people worldwide took the drug.
Critics, including the American Diabetes Association, have argued that Zyprexa, introduced in 1996, is more likely to cause diabetes than other widely used schizophrenia drugs. Lilly has consistently denied such a link, and did so again on Friday in a written response to questions about the documents. The company defended Zyprexa's safety, and said the documents had been taken out of context.
But as early as 1999, the documents show that Lilly worried that side effects from Zyprexa, whose chemical name is olanzapine, would hurt sales.
"Olanzapine-associated weight gain and possible hyperglycemia is a major threat to the long-term success of this critically important molecule," Dr. Alan Breier wrote in a November 1999 e-mail message to two dozen Lilly employees that announced the formation of an "executive steering committee for olanzapine-associated weight changes and hyperglycemia." Hyperglycemia is high blood sugar.
At the time Dr. Breier, who is now Lilly's chief medical officer, was the chief scientist on the Zyprexa program.
In 2000, a group of diabetes doctors that Lilly had retained to consider potential links between Zyprexa and diabetes warned the company that "unless we come clean on this, it could get much more serious than we might anticipate," according to an e-mail message from one Lilly manager to another.
And in that year and 2001, the documents show, Lilly's own marketing research found that psychiatrists were consistently saying that many more of their patients developed high blood sugar or diabetes while taking Zyprexa than other antipsychotic drugs.
The documents were collected as part of lawsuits on behalf of mentally ill patients against the company. Last year, Lilly agreed to pay $750 million to settle suits by 8,000 people who claimed they developed diabetes or other medical problems after taking Zyprexa. Thousands more suits against the company are pending.
On Friday, in its written response, Lilly said that it believed that Zyprexa remained an important treatment for patients with schizophrenia and bipolar disorder. The company said it had given the Food and Drug Administration all its data from clinical trials and reports of adverse events, as it is legally required to do. Lilly also said it shared data from literature reviews and large studies of Zyprexa's real-world use.
"In summary, there is no scientific evidence establishing that Zyprexa causes diabetes," the company said.
Lilly also said the documents should not have been made public because they might "cause unwarranted fear among patients that will cause them to stop taking their medication."
As did similar documents disclosed by the drug maker Merck last year in response to lawsuits over its painkiller Vioxx, the Lilly documents offer an inside look at how a company marketed a drug while seeking to play down its side effects. Lilly, based in Indianapolis, is the sixth-largest American drug maker, with $14 billion in revenue last year.
The documents - which include e-mail, marketing material, sales projections and scientific reports - are replete with references to Zyprexa's importance to Lilly's future and the need to keep concerns about diabetes and obesity from hurting sales. But that effort became increasingly difficult as doctors saw Zyprexa's side effects, the documents show.
In 2002, for example, Lilly rejected plans to give psychiatrists guidance about how to treat diabetes, worrying that doing so would tarnish Zyprexa's reputation. "Although M.D.'s like objective, educational materials, having our reps provide some with diabetes would further build its association to Zyprexa," a Lilly manager wrote in a March 2002 e-mail message.
But Lilly did expand its marketing to primary care physicians, who its internal studies showed were less aware of Zyprexa's side effects. Lilly sales material encouraged representatives to promote Zyprexa as a "safe, gentle psychotropic" suitable for people with mild mental illness.
Some top psychiatrists say that Zyprexa will continue to be widely used despite its side effects, because it works better than most other antipsychotic medicines in severely ill patients. But others say that Zyprexa appears no more effective overall than other medicines.
And some doctors who specialize in diabetes care dispute Lilly's assertion that Zyprexa does not cause more cases of diabetes than other psychiatric drugs. "When somebody gains weight, they need more insulin, they become more insulin resistant," Dr. Joel Zonszein, the director of the clinical diabetes center at Montefiore Medical Center in the Bronx, said when asked about the drug.
In 2003, after reviewing data provided by Lilly and other drug makers, the F.D.A. said that the current class of antipsychotic drugs may cause high blood sugar. It did not specifically single out Zyprexa, nor did it say that the drugs had been proven to cause diabetes.
The drugs are known as atypical antipsychotics and include Johnson & Johnson's Risperdal and AstraZeneca's Seroquel. When they were introduced in the mid-1990s, psychiatrists hoped they would relieve mental illness without the tremors and facial twitches associated with older drugs. But the new drugs have not proven significantly better and have their own side effects, said Dr. Jeffrey Lieberman, the lead investigator on a federally sponsored clinical trial that compared Zyprexa and other new drugs with one older one.
The Zyprexa documents were provided to The Times by James B. Gottstein, a lawyer who represents mentally ill patients and has sued the state of Alaska over its efforts to force patients to take psychiatric medicines against their will. Mr. Gottstein said the information in the documents raised public health issues.
"Patients should be told the truth about drugs like Zyprexa," Mr. Gottstein said.
Lilly originally provided the documents, under seal, to plaintiffs' lawyers who sued the company claiming their clients developed diabetes from taking Zyprexa. Mr. Gottstein, who is not subject to the confidentiality agreement that covers the product liability suits, subpoenaed the documents in early December from a person involved in the suits.
In its statement, Lilly called the release of the documents "illegal." The company said it could not comment on specific documents because of the continuing product liability suits.
In some ways, the Zyprexa documents are reminiscent of those produced in litigation over Vioxx, which Merck stopped selling in 2004 after a clinical trial proved it caused heart problems. They treat very different conditions, but Zyprexa and Vioxx are not entirely dissimilar. Both were thought to be safer than older and cheaper drugs, becoming bestsellers as a result, but turned out to have serious side effects.
After being pressed by doctors and regulators, Merck eventually did test Vioxx's cardiovascular risks and withdrew the drug after finding that Vioxx increased heart attacks and strokes.
Lilly has never conducted a clinical trial to determine exactly how much Zyprexa raises patients' diabetes risks. But scientists say conducting such a study would be exceedingly difficult, because diabetes takes years to develop, and it can be hard to keep mentally ill patients enrolled in a clinical trial.
When it was introduced, Zyprexa was the third and most heralded of the atypical antipsychotics. With psychiatrists eager for new treatments for schizophrenia, bipolar disorder and dementia, Zyprexa's sales soared.
But as sales grew, reports rolled in to Lilly and drug regulators that the medicine caused significant weight gain in many patients and was associated with diabetes. For example, a California doctor reported that 8 of his 35 patients on Zyprexa had developed high blood sugar, including two who required hospitalization.
The documents show that Lilly encouraged its sales representatives to play down those effects when talking to doctors. In one 1998 presentation, for example, Lilly said its sales force should be told, "Don't introduce the issue!!!" Meanwhile, the company researched combinations of Zyprexa with several other drugs, hoping to alleviate the weight gain. But the combinations failed.
To reassure doctors, Lilly also publicly said that when it followed up with patients who had taken Zyprexa in a clinical trial for three years, it found that weight gain appeared to plateau after about nine months. But the company did not discuss a far less reassuring finding in early 1999, disclosed in the documents, that blood sugar levels in the patients increased steadily for three years.
In 2000 and 2001, more warning signs emerged, the documents show. In four surveys conducted by Lilly's marketing department, the company found that 70 percent of psychiatrists polled had seen at least one of their patients develop high blood sugar or diabetes while taking Zyprexa, compared with about 20 percent for Risperdal or Seroquel. Lilly never disclosed those findings.
By mid-2003, Lilly began to change its stance somewhat, publicly acknowledging that Zyprexa can cause severe obesity. Marketing documents make clear that by then Lilly believed it had no choice.
Since then, Lilly has acknowledged Zyprexa's effect on weight but has argued that it does not necessarily correlate to diabetes. But Zyprexa's share of antipsychotic drug prescriptions is falling, and some psychiatrists say they no longer believe the information Lilly offers.
"From my personal experience, at first my concerns about weight gain with this drug were very significantly downplayed by their field representatives," said Dr. James Phelps, a psychiatrist in Corvallis, Ore. 'Their continued efforts to downplay that, I think in retrospect, was an embarrassment to the company."
Dr. Phelps says that he tries to avoid Zyprexa because of its side effects but sometimes still prescribes it, especially when patients are acutely psychotic and considering suicide, because it works faster than other medicines.
"I wind up using it as an emergency medicine, where it's superb," he said. "But I'm trying to get my patients off of Zyprexa, not put them on."
Te begrijpen dus dat ze in Kortenberg elke schizofreen (en in Kortenberg ben je rap een schizofreen) nu verplicht onderwerpen aan bloedonderzoeken m.b.t. diabetes. Nadat de kassa gerinkeld heeft natuurlijk en de toediening van Zyprexa geenszins wordt gestopt. Nu kan Kortenberg ook nog eens het Riziv-plunderen met diabetes-testen, na ze eerst gepluimd te hebben met de veel duurdere atypische antipsychotica zoals Zyprexa.
psychiatrie en samenleving | 17-12-2006 | 00:55 | Link | Reacties (5)
Het Amerikaanse FDA (Food & Drug Administration, overeenkomend met onze Geneesmiddelencommissie) voorziet om bij de SSRI-antidepressiva de waarschuwing voor zelfmoordneigingen uit te breiden: er zou gemeld moeten worden dat de antidepressiva de kans op zelfmoord verhogen niet alleen bij kinderen maar bij jonge volwassenen tot 25 jaar.
Nu wachten wat minister Demotte doet (of zijn opvolger volgend jaar na de lange communautaire onderhandelingen en als België nog bestaat en de koning niet naar het buitenland is gevlucht haha). Misschien geeft hij ons als kerstgeschenk een onafhankelijk onderzoek met diepte-interviews en niet met pseudo-wetenschappelijke vragenlijstjes en rating scales: een onderzoek niet alleen naar de nevenwerkingen maar ook naar de werkelijke therapeutische effectiviteit van deze antidepressiva.
psychiatrie en samenleving | 14-12-2006 | 07:08 | Link | Reacties (0)
Sinds 1998 is er veel veranderd in het Gecommentariëerd Geneesmiddelenrepertorium (www.bcfi.be). Toen werden de nieuwe zeer dure atypische neuroleptica de hemel ingeprezen en de oude en goedkope Haldol en consoorten naar de hel verwezen.
In de Folia februarie 2006, als de kassa gerinkelt heeft, verlaat het RIZIV het feestje en verklaart dat die nieuwe antipsychotica ( psychose.. dat woord moet erin... overal) alleen maar duurder zijn Dit is de gedrukte waarheid in een Staatsblad aub en het straffe is dat wie daar aan twijfelt... psychotisch en vijandig is en meer in de spuit krijgt.
Verder hebben strategen 1 voordeel uit de mouw getoverd : de opnameduur is verkort! juicht hier en daar een perifere psychiater... Iets te vroeg, want in de Pharmaciecursus 2006 van Acco-Leuven wil men nog wachten op de bewijzen daarvoor: "eating the pudding, is the proof" schrijft de Pillenprof, die laat spuiten.
Deze strategen kwamen op het idee door het feit dat de medicatiebutgettering al dat gespuit van 200€ per patiënt per 2 weken niet kan pitsen binnen het ziekenhuis. Eens ontslagen kan de medisch advizeur van de ziekenkas zonder frictie, ruminatie of disruptie de stapels Risperdal Consta terugbetalen.
Verder is de "therapietrouw" blijkbaar toegenomen. Afkicken is bijna onmogelijk geworden, gezien een ingebouwd verslavingsmechanisme in die spullen.
Maar ja.... nieuw is ook dat men tegenwoordig toch levenslang ziek is. (Zolang we maar niet normaal moeten zijn, gaat het nog)
Dr Priktopil
psychiatrie en samenleving | 07-12-2006 | 19:03 | Link | Reacties (0)
De Algemene Pharmaceutische Bond informeert de wakkere hamburger (Het Laatste Nieuws, 1/12/2006).
Volgens de Pillendraaiersbond slikken Waal en Vlaming 400 miljoen slaappillen in 2006. Dat is dus 100 miljoen minder niet-terugbetaalde "benzodiazepines" (genoteerd als hypnotica - slaapmiddelen dus) dan in 2005.
(Is daarom iedereen wat "levendiger" op bussen enz...?)
Neen, even ernstig: sinds 1995 worden opgenomen slechte slapers in de ziekenhuizen meer en meer gemuteerd van benzo's naar Trazolan (een slaapverwekkend antidepressivum van Continental Pharma, terugbetaald!) en ook naar Depakine (een gratis - A - anti-epilepticum van Sanofi-Synthelabo, dat dus ook gratis de psychiatrie is binnengesluisd ). De huisartsen die daar lont van roken, zijn ondertussen ook gevolgd.
Daarmee is de afslanking van het zandmanneke wel verklaard.
Die sluwe apothekers toch....
psychiatrie en samenleving | 01-12-2006 | 09:04 | Link | Reacties (0)
Wat in Amerika gemeengoed wordt, zal wel binnenkort onze contreien bereiken, zoals het vroeger in Brussels druppelde als het in Parijs regende. Daarom onderstaand bericht van het Freedom Center.
Het bericht betreft het opstarten van een reeks gerechtelijke onderzoeken naar de marketing praktijken van de bedrijven die de nieuwste zogenaamde atypische antipsychotica (waarvan wij in België en Nederland vooral Zyprexa en Seroquel kennen) op de markt hebben gebracht en naar de wijze waarop zij erin geslaagd zijn deze medicijnen als "betere" geneesmiddelen te laten registreren door de Amerikaanse Food & Drug Administration FDA (ons RIZIV). Deze rechtszaken zullen hoogstwaarschijnlijk navolging krijgen in andere staten van de USA.
Wij vragen dat ook in België en Nederland een onderzoeksrechter één en ander zou natrekken.
***
ALLIANCE FOR HUMAN RESEARCH PROTECTION (AHRP)
http://www.ahrp.org
News reports reveal that the investigation of the marketing of the newer antipsychotics is expanded. "The sky is falling" as the wheels of law enforcement set their gaze at the
underlying fraud in the marketing of the newer neuroleptic drugs (a.k.a. atypical antipsychotics). California's Attorney General office has issued subpoenas to several drug
manufacturers: including Eli Lilly, whose neuroleptic, Zyprexa (olanzapine) is the company's biggest money maker, Pfizer, maker of Geodon (ziprasidone; niet beschikbaar in Nederland en België), AstraZeneca, maker of Seroquel (quetiapine), and Bristol-Myers Squibb, maker of Abilify (aripiprazole).
Associated Press reports: "the drugs also have faced scrutiny over their effectiveness and safety". The latest research demonstrates that the benefits of these drugs do not
outweigh the severe toxic effects that are destroying the mental and physical health of those for whom they are prescribed.
The Associated Press reports, "Newer anti-psychotics have become big moneymakers for drug companies, with Zyprexa posting $4.2 billion in sales and Seroquel generating $2.76 billion last year. Abilify, a newer drug, posted sales of $912 million in 2005."
How, one must ask, did a class of harm producing drugs that have failed to demonstrate effectiveness compared to older drugs become extraordinarily profitable?
"Lilly's marketing practices for Zyprexa do not vary from state to state, the company told "The Pink Sheet" DAILY. That should prompt the other states attorney Generals to collaborate in the investigation.
Investigative reporters would do well to examine the original data sources for antipsychotic drug premarketing trials submitted to the FDA.
Van Dr. Dirk Van Duppen (de man van het "kiwi"-model voor de prijsbepaling van geneesmiddelen) ontvingen we een meer dan recent artikel over de huidige stand van zaken met betrekking tot de risico's op uitbarstingen van agressie (zowel zelfmoord als agressie tegen anderen) verbonden aan antidepressiva, meer bepaald de SSRI's zoals Prozac, Seroxat en anderen.
Het artikel is van de hand van de befaamde professor farmacologie David Healy.
Het verschijnt morgen op PLoS Medecine: http://journals.plos.org/plosmedicine/information.php
Vindt U het daar niet dan kan U het via Contact op de taskbalk boven deze site bij ons aanvragen.
Het loont de moeite!
psychiatrie en samenleving | 11-09-2006 | 23:12 | Link | Reacties (1)
Fernand Haesbrouck, de Ieperse apotheker verbonden aan ons Netwerk Psychiatrie en Samenleving en lid van het beschermcomité van de Sarah Beweging, zal door de Orde van Geneesheren voor de rechter gedaagd worden voor laster en onwettige uitoefening van de geneeskunde. Fernand Haesbrouck is gekend voor zijn niet aflatende strijd tegen Rilatine, Concerta en andere “geneesmiddelen” waarmee ADHD-kinderen worden “behandeld”. Terwijl de bijsluiters van deze producten vermelden dat het werkingsmechanisme niet gekend is, onthulde Fernand Haesbrouck dat de werkzame stof een cocaïne-achtige amfetamine is die voorkomt op de lijst van verboden dopingproducten.
Onlangs vroeg hij op zijn blog dokters of universiteitsprofessoren hem uit te leggen hoe Rilatine en Concerta werken bij kinderen met ADHD en aan te tonen dat zijn verklaring van het werkingsmechanisme niet klopt en waarom. Als antwoord wordt hij nu dus afgedreigd en geïntimideerd met een gerechtelijke vervolging. Dit terwijl dokters en belangengroepen met betrekking tot ADHD via de pers en de media ongestoord reclame kunnen voeren voor producten die eigenlijk op de lijst van de verdovende middelen staan.
Fernand Haesbrouck maakt er een levenswerk van om het publiek te laten weten dat men bij dokters legaal aan hard drugs kan geraken, drugs die men zich anders enkel via een maffieus circuit kan aanschaffen.
Methylphenidaat, de actieve stof in Rilatine en Concerta, is een cocaïneproduct waarvan de amfetaminewerking psychotisch maakt. Kinderen worden eigenlijk dwangmatig psychotisch gemaakt, waardoor ze kalmer lijken en ze zich beter kunnen concentreren omdat ze telkens een stevige adrenalinestoot krijgen. Dit chronisch dwangmatig psychotisch maken heeft in veel gevallen tot gevolg dat na verloop van tijd de ADHD-kinderen die Rilatine of Concerta nemen, corrigerend met antipsychotica (neuroleptica) moeten behandeld worden. Een aantal moet zelfs psychiatrisch opgenomen worden. In de VS hebben momenteel 1 op de 2 Rilatinekinderen jonger dan 10 jaar 'onverklaarbare' bipolaire stoornissen (bron : Food & Drug Administration, februari 2006), maar er worden (voorlopig?) geen maatregelen genomen om de 'verkoop' niet te schaden ( FDA beslissing van 22 en 23 maart 2006).
De sympaticomimetische werking verklaart ook een verhoogd risico op een fatale pulmonaire hypertensie. Precies omwille van dat gevaar werden eerder (in 1999) andere amfetamineproducten ( de hongerremmers) uit de handel genomen. Rilatine en Concerta hebben een amfetaminewerking die 2,5 keer sterker is dan het vroegere diëtylpropion, dat omwille van de sterfgevallen ermee, verboden is geweest. Efedrine (Alfavit), een ander amfetamineproduct, werd onlangs ook daarom uit de handel gehaald.
Op ons ministerie van Volksgezondheid moet men nog ontdekken dat Rilatine en Concerta tot die groep producten behoren en net als de andere stoffen fatale pulmonaire hypertensies veroorzaken, zoals al bleek op het wereldcongres over pulmonaire hypertensie in Venetië (2003).
Het is natuurlijk veel gemakkelijker om op de bijsluiter te vermelden dat het werkingsmechanisme niet gekend is. Zo kan men de waan van een schijnveiligheid ophouden en een vlottere verkoop blijft verzekerd!
LONDEN (ANP) - Het bekende antidepressiemiddel Prozac mag voortaan binnen de Europese Unie worden voorgeschreven aan kinderen vanaf acht jaar. Dat heeft het EU-agentschap voor medicijnen, EMEA in Londen, bepaald.
De verstrekking aan Europeaantjes is wel aan voorwaarden gebonden. De kinderen moeten onder meer aan een matige tot zware depressie lijden en het gebruik moet plaatshebben binnen een gecontroleerde therapie. De grens lag tot dusver bij achttien jaar.
Het agentschap heeft bepaald dat de voordelen van de verstrekking van Prozac aan jonge kinderen opwegen tegen de nadelen. De werkzame stof in Prozac zou volgens sommige studies zelfmoordgedachten bij kinderen kunnen versterken.
Volgens het EMEA is het evenwel met nauwgezet toezicht en beperkte doseringen acceptabel en verdedigbaar om kinderen vanaf acht jaar Prozac te geven.
(Bron: Trouw 7/6/2006)
Onze 'anti'-farmacoloog Fernand Haesbrouck zal vannacht niet goed slapen! Gelukkig voor hem is er geen gevaar dat hij zijn toevlucht neemt tot een Loramet, een Trazolan of een Stilnoct.
psychiatrie en samenleving | 07-06-2006 | 22:44 | Link | Reacties (0)
Methylphenidaat, de actieve stof in Rilatine en Concerta, beide (naast Strattera) de meest gebruikte medicijnen tegen ADHD (of vermeende ADHD), is een cocaïneproduct waarvan de amfetaminewerking psychotisch maakt. Kinderen worden dwangmatig psychotisch gemaakt, waardoor ze kalmer lijken en ze kunnen zich beter concentreren omdat het dopingproduct ze in een 'fightorflight' situatie brengt. Het chronisch dwangmatig psychotisch maken heeft in heel veel gevallen tot gevolg dat corrigerend met antipsychotica (neuroleptica) moet behandeld worden ofdat kinderen zelfs psychiatrisch moeten opgenomen worden.
In de VS hebben momenteel 1 op de 2 Rilatinekinderen jonger dan 10 jaar 'onverklaarbare' bipolaire stoornissen. (bron : commissie van pediaters, FDA - februari 2006), maar er worden geen maatregelen genomen om de 'verkoop' niet te schaden ( op 22 en 23 maart 2006 heeft de FDA beslist om haar intentie om waarschuwingen te laten plaatsen op de ADHD-medicaties niet doorgevoerd).
De sympaticomimetische werking verklaart ook een verhoogd risico op een fatale pulmonaire hypertensie.
Precies omwille van dat gevaar werden eerder ( in 1999) andere amfetamineproducten ( de hongerremmers) uit de handel genomen. Rilatine en Concerta hebben een amfetaminewerking die 2,5 keer sterker is dan het vroegere diëtylpropion, dat omwille van de sterfgevallen ermee, verboden is geweest. Efedrine( Alfavit), een ander amfetamineproduct, werd op 20 april 2006, precies daarom uit de handel gehaald.
Nu moet men op Volksgezondheid nog ontdekken dat Rilatine en Concerta ook tot die groep producten behoren. Het is natuurlijk veel gemakkelijker om op de bijsluiter te vermelden dat het werkingsmechanisme niet gekend is. Zo kan men de waan van een schijnveiligheid ophouden en een vlottere verkoop blijft verzekerd! En de CLB's en Prof. Dr. Marina Danckaerts en haar multidisciplinaire teams kunnen verder ouders en kinderen misleiden.
Twee nieuwtjes over antidepressiva in de pers vandaag!
1. 170.000 'depressieve' patiënten hebben voldoende aan één doosje pillen. Uit de meest recente RIZIV-gegevens blijkt dat in 2004 170.000 Belgen slechts één doosje van een antidepressivum hebben genomen. Heel wat mensen gebruiken dus antidepressiva voor heel korte tijd, dit terwijl volgens alle 'wetenschappelijke' aanbevelingen een echte behandeling zeker zes maanden moet volgehouden worden.
Verklaringen?
* blijkbaar wordt te snel of onnodig naar antidepressiva gegrepen
* weinig onderzoek wordt verricht naar het gebruik van antidepressiva in de huisartsenpraktijk. Uit zo'n onderzoek in Nederland is wel gebleken dat bijna de helft van de patiënten heel snel geneest van zijn of haar 'depressie' en dat voor die patiënten een antidepressivum helemaal niet nodig was. Dit onderzoek bevestigt de al lang gekende vaststelling dat mensen die een neerslachtige bui meemaken nodeloos een antidepressivum voorgeschreven krijgen of de arts zelf om zo'n voorschrift verzoeken.
* een andere verklaring is dat antidepressiva voorgeschreven worden voor andere indicaties dan depressie, zoals voor (kortdurende) angststoornissen. Daar heeft het RIZIV echter geen zicht op, zo zegt het.
Zeker is dat anxiolytica (angstwerende geneesmiddelen) zoals de benzodiazepines Xanax, Lexotan en Temesta meer en meer vervangen worden door antidepressiva zoals Seroxat, Cipramil, Efexor etc. omdat benzo's verslavend zouden zijn. Maar uit artikels in vaktijdschriften, uit de bredere gepopulariseerde psychiatrische literatuur en uit berichten op websites van 'zelfhulpgroepen' kan opgemaakt worden dat heel wat patiënten al even 'verslaafd' zijn aan antidepressiva: zij slagen er wanneer hun depressie of angst- en paniekstoornis voorbij is, niet in om op een redelijke wijze van de pillen af te raken.
Neurofysiologisch gezien werken benzodiazepines in op het angstcentrum in de hersenen dat de reactie op levensbedreigende prikkels of voorvallen regelt. Antidepressiva werken in op het 'paniek'centrum dat de reactie regelt op het verlaten worden of in de steek gelaten worden zoals bv. een kind dat wacht op zijn moeder die niet (tijdig) terug thuis komt. Veel huisartsen weten tussen beide angstfenomenen geen onderscheid te maken, noch diagnostisch noch qua behandeling: de farmacologische kennis van huisartsen (en ook van psychiaters overigens) is dikwijls zeer bedroevend.
Het persbericht vermeldt verder dat uit de cijfers van de Socialistische Mutualiteiten blijkt dat zo maar eventjes 11.6% van hun leden antidepressiva zou nemen. In 2004 was depressie in al zijn vormen goed voor een 14de van het totaalbudget voor farmaceutische specialiteiten. In 10 jaar is de consumptie van antidepressiva verdubbeld.
Antidepressiva hebben benzo's zoals het vermaarde Valium vervangen als middel om zich op te peppen, voor mensen dus die niet echt lijden aan een depressie of een angst- en paniekstoornis (zie op deze site 'beter dan goed' onder 'teksten: algemeen').
2. antidepressivum krijgt zelfmoordwaarschuwing. Op het label van het AD Seroxat zal in de toekomst een waarschuwing tegen zelfmoord te lezen zijn. Producent GlaxoSmithKline geeft aan dat eigen onderzoek laat zien dat bij jongvolwassenen (18-30 jaar) een klein maar significant verband tussen Seroxatgebruik en zelfmoordgedrag bestaat. Op 3.500 Seroxat gebruikers waren er 11 zelfmoorden tegen 1 op ruim 2.000 personen in een placebogroep.
Na jaren druk van patiëntengroepen, onafhankelijke onderzoekers en artsen geeft GlaxoSmithKline nu het verband toe tussen Seroxat (Paxil in de USA) en zelfmoordgedrag. Het is de eerste keer dat een farmabedrijf zelf een verband legt tussen zelfmoord en één van zijn producten en dat ook zal aangeven op de label van het product. Herinneren we eraan dat minister Demotte de geneesheren verleden jaar reeds in een circulaire wees op de potentiële gevaren van selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI's in het Engels, zoals Seroxat, Prozac, Cipramil, e.d.), meer bepaald mogelijk verhoogde kans op agressief en suïcidaal gedrag.
Seroxat, één der meest voorgeschreven middelen tegen depressie, wordt al jarenlang in verband gebracht met een toename van zelfmoord(pogingen) onder volwassenen. Het debat over SSRI's zoals Seroxat, Fevarin, Zoloft of Cipramil woedt al sinds de jaren 1990 toen deze medicijnen kalmeringsmiddelen zoals Valium (Lexota, Temesta etc., de benzo's) gingen vervangen. Onafhankelijke wetenschappers waarschuwden toen reeds dat heel wat zogenaamde wetenschappelijke publicaties door de industrie waren betaald, gedirigeerd en zo nodig gekuist. Vorig jaar nog liet een onafhankelijk onderzoek onder meer dan 1.500 patiënten zien dat het % zelfmoordpgingen bij Seroxat-gebruikers 7x hoger lag dan bij een placebogroep. Een recent onderzoek van de universiteit van Oslo geeft aan dat het % met zelfmoordgedachten 3x hoger lag bij Seroxatgebruikers dan bij placebopatiënten. Soortgelijke bevindingen werden gedaan met andere vergelijkbare SSRI's.
Ongetwijfeld is het zo dat het verband tussen zelfmoordgedrag en antidepressiva moeilijk éénduidig is vast te stellen. Zelmoordgedachten en -pogingen behoren immers meer dan dikwijls tot de symptomatologie van depressie vóór een behandeling met antidepressiva zoals Seroxat is opgestart. Maar steeds meer onderzoek toont aan dat antidepressiva het risico op zelfmoordgedrag bij een aantal patiënten eerder verhogen dan verlagen.
Dit onderzoek voegt zich bij het recent in de British Journal of Psychiatry verschenen onderzoek van Dr. David Healy waaruit blijkt dat sinds de invoering van antipsychotica het zelfmoordcijfer onder schizofreniepatiënten verTWINTIGvoudigd is (zie: 'zelfmoord onder schizofreniepatiënten' onder 'teksten: medicatie').
Het lijkt er meer en meer op dat de gouden tijden voor de psychofarmaca naar hun einde gaan!
psychiatrie en samenleving | 16-05-2006 | 13:59 | Link | Reacties (0)
Wij ontvingen van het freedom-center, verbonden met ons Netwerk, volgende boodschap:
Comparison of Suicide Rates in Treated Schizophrenia Patients Found 20-Fold Increase
An analysis published in the current issue of the British Journal of Psychiatry (BJP) of the suicide rate among schizophrenia patients treated at the same hospital in North Wales (UK) before psychotropic drugs and patients treated (in and out of hospital) with neuroleptics and /or atypical antipsychotics, found a 20-fold increase in the suicide rate since use of psychotropic drugs.
Contact: Vera Hassner Sharav veracare@ahrp.org
The lead author is Dr. David Healy, an internationally recognized authority both as a psychopharmacologist and a historian documenting the profession's mood swings that have largely determined the course of clinical practice in psychiatry. The historical review, "Lifetime Suicide Rates in Treated Schizophrenia: 1875-1924 and 1994-1998 Cohorts Compared," is the largest study ever to address suicide in schizophrenia patients. The following findings are reported: In 1875-1924, the suicide rate in treated patients with schizophrenia in an asylum in North Wales, was 20/100,000 hospital years--less than 0.5% lifetime rate. The suicide rate for all psychoses during those years was 16/100,000 hospital years. But among the 1994-1998 patient group, the rate of suicide was 135/100,000 patient years-a 4% lifetime rate. This 4% risk estimate represents "a 20-fold increase in suicide rates for patients with schizophrenia in the modern period."
In an invited accompanying commentary, Dr. Trevor Turner, Consultant Psychiatrist and Clinical Director, Department of Psychiatry, of a university hospital in London, writes: "If their figures are carefully boiled down, they show that in the course of 5 years the historical cohort had 1 suicide in 594 individuals, whereas the present-day cohort had 7 suicides in 133 individuals." Thus, patients treated with the latest antipsychotic drugs had a 20-fold increased risk of suicide compared to those treated without drugs in Victorian times.
These startling findings are certain to stir much controversy because they challenge a key mental health treatment goal-suicide prevention-which is also offered as the prime justification for mental screening in U.S. schools. These findings also challenge the widely cited 10% lifetime risk of suicide among schizophrenia patients. Dr. Healy and colleagues analyzed schizophrenia patients' records-- which for the historic patient cohort are much more detailed with mandatory assessment of patients for suicidality. The authors note, "The records from the North West Wales service offer an opportunity to shed some light on comparative rates of suicide and suicide attempts in schizophrenia, from the pre and post-community care eras as the population of North West Wales has remained essentially unchanged in numbers and ethnic mix for 120 years. Thus in 1891 the population was 232,109, with 116,924 people between 15 and 55, while in 1996 it was 240,683 people with 119,323 in the 15-55 age band)."
Dr. Turner notes in his commentary, "most suicides today are not known to mental health services." If so, then the findings may significantly understate the contemporary suicide incidence rate. At the very least, Dr. Healy and colleagues' historical findings raise serious questions about current practices-and the possibility that the drugs upon which psychiatry relies on so heavily may be doing harm. Indeed, recent suicide case reports to the British Medicines Healthcare Regulatory Agency (MHRA)-which are said to represent 1 in 100 adverse events-seem to confirm that antipsychotics as well as antidepressants are implicated in the greatest number of suicides and suicide attempts in the UK. See, MHRA statistics posted on the AHRP website at: http://www.ahrp.org/cms/content/view/90/28/
Prescribers of antipsychotic drugs must weigh the total risk profile of these drugs: they cannot afford to disregard the possibility of a 20-fold increased suicide risk, as well as the proven severe adverse effects of these drugs-some of which are disclosed in black box warnings in these drugs' labels.
The findings may also be read as lending support to the findings of prize winning author of Mad in America, Robert Whitaker. Whitaker analyzed US government disability data, discovering that the outcome for schizophrenia patients in the US has worsened since the psychotropic drug paradigm was adopted. Every year, the Social Security Disability Insurance (SSDI and SSI) increases with 150,000 new mentally disabled persons. See: Anatomy of an Epidemic: Psychiatric Drugs and the Astonishing Rise of Mental Illness in America, published in Ethical Human Psychology and Psychiatry, Volume 7, Number I , Spring 2005. http://www.ahrp.org/infomail/05/08/29a.php and http://psychrights.org/Articles/EHPPPsychDrugEpidemic(Whitaker).pdf
In light of the disturbing possibility that the drugs are doing serious, irreparable harm: increasing suicides, heart attacks, diabetes and much more, how can we let stand state statutes that allow mental health professionals to force antipsychotic drugs on patients? How can Dr. Fuller Torrey reconcile his endorsement (indeed, promotion) of state mandated, forced treatment with drugs shown to put patients at increased risk of death? As the unfiltered evidence of harm is brought to light, prescription guidelines, such as the Texas medication algorithm (TMAP) that mandate the use of harm producing antipsychotics, should be discarded. The drugs recommended in the TMAP guidelines are undermining the life safety of patients.
Dr. Healy, it should be remembered, had delivered the most potent challenge to his peers in the psychiatric establishment and to drug regulators (FDA, MHRA)-when he confronted them with evidence from unpublished industry produced controlled, clinical trial data, showing that SSRIs increased the risk of suicide in children and adolescents. Thus, he overturned more than a decade of widely made, unsubstantiated claims about the safety of antidepressants of the SSRI class. Although the data in this review are not from controlled clinical trials, the finding of a 20-fold increase in suicide and suicidal acts compared to the rate prior to the introduction of psychotropic drugs need to be validated or refuted. Until then, a reassessment of the current paradigm in the treatment of schizophrenia is essential inasmuch as there are indicators suggesting that psychotropic drugs may be increasing the risk of suicide rather than reducing the risk.
psychiatrie en samenleving | 01-05-2006 | 19:57 | Link | Reacties (0)
Via 'voorlichting' doen farmaceutische firma's aan de promotie van ziekten waarvoor zij dan de adequate pillen hebben. Hierbij bestaat er eerst een 'remedie' (het geneesmiddel) en creëren de firma's dan nieuwe aandoeningen waarvoor die remedie aangewezen zou zijn. Deze marketingsstrategie heet disease mongering oftewel handel in ziekten. De firma Pfizer maakt de publieke opinie b.v. wijs dat veertigplussers regelmatig erectieproblemen hebben, waarvoor ze dan Viagra als remedie promoot. Onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek spreekt de stellingen van Pfizer echter krachtdadig tegen.
De techniek van 'disease mongering' wordt vooral toegepast in de psychiatrie waar diagnoses meestal minder zwart-wit zijn dan in de somatische geneeskunde. 'Bipolaire stoornissen' (i.e. manisch-depressieve psychose') leent zich bijvoorbeeld goed voor 'disease mongering'. Via campagnes waarbij pr-frima's, patiëntenverenigingen, artsen en de pers worden ingeschakeld, worden mensen ertoe aangezet 'opmerkzaam' te zijn voor hun stemmingsschommelingen. Op die manier wordt angst opgewekt die dan met antidepressiva te lijf kan worden gegaan. Ook de aandoening 'vrouwelijke dysfuncties' (de tegenhanger van erectieproblemen) wordt overal onder de aandacht gebracht: de omschrijving van die 'aandoening' is zo vaag dat omzeggens elke vrouw in aanmerking komt voor de diagnose.
In zijn bijdrage Over bittere en vergulde pillen: psychiatrie in het licht (of de schaduw) van de farmaceutische industrie (Tijdschrift voor Psychiatrie 48 (2006) 2, 119-129; te vinden op deze site onder de rubriek 'teksten: medicatie') doet psychiater Walter Vandereycken één en ander uit de doeken. 'Disease mongering' gaat als volgt te werk. Eerst wordt een ruime bewustmakingscampagne opgezet: het brede publiek krijgt eerst gerichte 'informatie' of 'voorlichting' over wel bepaalde gezondheidsproblemen. De marketing of fear bestaat erin het zelfvertrouwen te ondermijnen en mensen ongerust te maken want de zogenaamde ziekteprofielen zijn zo vaag en de symptomen zo divers dat elkeen er wel iets van zichzelf in herkent. De marketers benadrukken vervolgens hoe vaak bepaalde stoornissen in werkelijkheid zouden voorkomen maar toch verborgen blijven. Met een zelftest die door de firma's ontwikkeld is, kunnen de mensen dan vaststellen dat ze aan de betrokken 'ziekte' lijden. Daarna brengen de firma's voorlichtingsmateriaal in circulatie bij artsen en bij de pers en de media. Daarin zetten ze de mensen aan hun 'symptomen' bespreekbaar te maken bij hun huisarts. De arts die ook werd 'voorgelicht' en gesensibiliseerd, staat dan klaar met een eenvoudige checklist zodat de 'diagnose' snel kan worden vastgesteld en de behandeling in de richting kan gaan van het voorschrijven van het 'juiste' recept, zijnde het medicijn dat de farmaceutische firma verkocht wil zien.
(Bron: De Morgen 12/4/2006)
psychiatrie en samenleving | 14-04-2006 | 01:10 | Link | Reacties (4)
Gezien daarnet in de herhaling van Thuis (om 14u40, vrijdag 7 april): Véronique, de schizofrene, krijgt een halve paniekaanval omdat haar mobilhome niet wil starten, neemt een Haldol tablet en na vijf seconden is ze reeds gekalmeerd. Zelfs anno 2006 waar in België zoveel mensen vertrouwd zijn met psychofarmaca, geeft een serie die toch een beetje herkenbaar wil zijn en geen pure fictie, nog het beeld van de wonderpil!
psychiatrie en samenleving | 07-04-2006 | 14:47 | Link | Reacties (2)
Wanneer het antidepressivum Cipramil, de nummer vijf in de topvijf van meest kostende geneesmiddelen voor het RIZIV, het patent verloor ontwikkelde de producent een “nieuw” antidepressivum, Sipralexa. Waar Cipramil bestaat uit een mengsel van actieve linksdraaiende en inerte rechtsdraaiende moleculen, heeft de producent van Sipralexa het inerte rechtsdraaiende isomeer uit citalopram weggelaten. Daardoor bezit Sipralexa exact hetzelfde actieve basisbestanddeel als Cipramil. Toch kreeg Sipralexa een nieuw patent. Door deze techniek is een “verlenging” van het patent mogelijk en is er tegen Sipralexa geen generische concurrentie mogelijk. Maar daardoor ontrekt Sipralexa zich ook aan het referentieterugbetalingssysteem, dat als volgt werkt. Eens Cipramil uit patent was, werd dit merkgeneesmiddel terugbetaald aan de prijs van het generisch alternatief. Als de arts Cipramil voorschrijft moet de patiënt als remgeld 12,16 € betalen, tegenover 5,95 € voor bijvoorbeeld het generische Citalopram EG. Maar die regel geldt dus niet voor Sipralexa, hoewel het hier in wezen gaat om eenzelfde geneesmiddel. Voor Sipralexa betaalt de patiënt uit eigen zak 7,95 €, heel wat minder dan voor Cipramil en nauwelijks meer dan bij het voorschrijven van het generische product. (tabel)
Tabel: verschuiving van dure oude merkproducten naar nieuwe dure merkproducten bij antidepressiva (Bron: www.bcfi.be; www.riziv.be )
Gevolg: door ondermeer een agressieve promotie voor Sipralexa gaan de artsen (opnieuw) neigen om dit zogenaamd nieuwe geneesmiddel, duurder voor het RIZIV maar goedkoper voor de patiënt, voor te schrijven. Uit de zopas gepubliceerde top van de 25 meest kostende werkzame stoffen voor het RIZIV in 2004 blijkt dat Sipralexa amper één jaar nadat het in de terugbetaling is opgenomen de negentiende plaats bestrijkt met een jaarkost voor het RIZIV van 20,6 miljoen euro en daarmee Cipramil en al haar generische alternatieven voorbijsteekt.
In plaats van een verschuiving van (dure oude) merkproducten naar (nieuwe of bestaande goedkopere) generische geneesmiddelen, waarvoor het referentieterugbetalingssysteem bedoeld is, krijgen we een verschuiving van (dure oude) merkproducten naar een nieuw en uiteindelijk voor de ziekteverzekering duurder product dat in wezen zonder enige nieuwe of toegevoegde therapeutische waarde is.
Onze apotheker en farmacoloog Ferand Haesbrouck krijgt gelijk uit een wel onverwachte hoek. Het Amerikaanse Food and Drug Administration FDA, dat o.a. de geneesmiddelenregistratie in de USA regelt, stelt in een rapport van 3 maart dat de bijsluiters van ADHD-medicatie zoals Rilatine, Concerta en Strattera sterkere waarschuwingen zouden moeten opnemen over het risico op hallucinaties en paranoia. Het agentschap heeft sinds 2000 meer dan 500 klachten binnengekregen van artsen en patiënten over psychosen bij gebruik van ADHD-medicijnen bij kinderen van tien jaar en jonger. Het rapport is te vinden op de website van FDA. Op 22 maart komt de Pediatrische Adviescommissie van de FDA samen om een aanbeveling op te stellen voor de artsen inzake de risico's op psychiatrische nevenwerkingen. De ADHD-drugs werden vroeger al door FDA-instanties onder handen genomen: gesproken werd toen over risico op hartaanvallen, agressie en zelfmoord. Vorige maand nog stelde een FDA-orgaan dat op de verpakking van ADHD-medicijnen een waarschuwing zou moeten staan die wijst op degevaren voor hartaanvallen en agressie. Het rapport van 3 maart beveelt nu aan de behandeling met Rilatine en co stop te zetten wanneer hallucinaties optreden, manische toestanden of andere psychotische toestanden zoals depersonalisatie of derealisatie (‘verlies van contact met de werkelijkheid').
psychiatrie en samenleving | 18-03-2006 | 12:51 | Link | Reacties (0)
De ganse reeks van gedragvervormende producten berust op het gegeven dat hun actieve metaboliet door hun scheikundige structuur, die een sterke gelijkenis vertoont met die van de 'normale' gedragsbepalende neurotransmitters, een grote affiniteit bezitten om te gaan interfereren met de receptoren voor de verschillende echte neurotransmitters en hun onderlinge verhoudingen, die instaan voor een controle op het gedrag. Die interferentie gebeurt op een manier waardoor het fijne mechanisme van neurotransmissie (een prikkelgeleiding is een electrochemisch proces, waarvan de spil een semipermeabele celwand is, eigenlijk fysiologische spitstechnologie) door het aanbieden van fake-neurotransmitters helemaal in de war geraakt en in de meeste agressieve gevallen zelfs 'verbrand' wordt. Het is bewezen dat sommige amfetamines irreversibele schade aanrichten.
Verder is het zo dat die fake-neurotansmitters met een actieve kern, die een template is van phenylethylamine, sympaticomimetica zijn. M.a.w. zij bootsen een bepaalde werking na van het sympathisch zenuwstelsel dat ondermeer de bloedsomloop regelt. Vooral bij kinderen zijn die heel gevaarlijk omdat ze door hun vasoconstrictorische werking hele stukken van de hersenzones waar hersencellen in volle ontwikkeling zouden moeten zijn, beroven van de noodzakelijke zuurstof, die nodig is voor elk normaal groeiproces. Het is ook diezelfde vasoconstrictorische werking op het hart die er meestal toe leidt dat bij sommigen een fatale pulmonaire hypertensie gaat ontstaan. Die patiënten vallen dan gewoon dood, en dan vertelt men de omgeving heel doodleuk ... een aangeboren hartziekte. Velen zijn zelfs al doodgevallen doordat ze betablokkers werden voorgeschreven, voor hun verhoogde bloeddruk, terwijl precies het geven van betablokkers tesamen met sympaticomimetica absoluut tegenaangewezen is.
Meer uitleg staat op enkele artikels op onze weblog : http://rilatine.blogeiland.nl/
Ook op de spreekbeurten die wij geven proberen wij die stelling duidelijk uit te leggen. Dat allemaal is echter niet nieuw, die stelling bestaat al meer dan 40 jaar. Men is die gaan vergeten op het ogenblik dat voor amfetaminepreparaten een
therapeutische indicatie werd uitgevonden. Nu kan men op de bijsluiter moeilijk gaan uitleggen dat Rilatine kinderen kalm of rustiger maakt door ze dwangmatig psychotisch te maken en door de controle op hun gedrag voor een groot stuk te onderdrukken. Men verkiest liever te zeggen dat het werkingsmechanisme ongekend is. Dat oogt commercieel beter.
De nieuwe antidepressiva wijken een heel klein beetje af van de klassieke phenylethylamine-template die de grootste affiniteit heeft op de receptoren in het zenuwstelsel, immers het zijn phenylpropylamines. Bemerk ook de ruimtelijke chemische structuur van cocaine en methylfenidaat:
de amfetaminewerking ervan wordt heel goed geillustreerd door het voorkomen in de molecule van de genoemde template.
Ik ben er zeker van dat indien universiteiten op die basis onderzoek zouden verrichten men tot dezelfde conclusie zou komen. Alleen, wie gaat zoiets bekostigen, en het geld zal wel niet van de industrie komen.
Als je merkt dat Jansen Pharmaceutica in de jaren 1950 ratten psychotisch maakte met amfetamine om Haloperidol (Haldol) geregistreerd te krijgen en dat nu dezelfde Jansen Concerta op de markt brengt en Zitstil als patiëntenorganisatie zeer royaal sponsort om de wetgeving op de geneesmiddelenreclame te omzeilen, gewoon om grote delen van de jeugd eerst chronisch psychotisch te maken, zodat die uiteindelijk dan aangewezen worden op de antipsychotica van hetzelfde bedrijf, als je dat allemaal merkt dan ga je nadenken. Wij stellen ons bovendien de vraag of precies omwille van die commerciële visie de grote baas van het bedrijf in 2005 de manager van het jaar is geworden.
psychiatrie en samenleving | 08-03-2006 | 20:25 | Link | Reacties (0)
De apotheek is geen plaats om genotsmiddelen te verdelen, schrijft apotheker Annemie Van de Casteele op 1 maart in de krant. Ze schrijft over Cannabis producten.
Er zijn vier chemische groepen die de perceptie op de realiteit
veranderen, de zogezegd hallucinogerende stoffen. Algemeen wordt aangenomen dat die stoffen dan ook genotsmiddelen zijn.
Ik noem ze even op :
1) de indolen: dit zijn de LSD producten.
2) de cannaboides, waartoe de groep stoffen behoort waarover collega Van de Casteele schrijft.
3) de piperidylbenzilaatesters, waaronder cocaïne, Rilatine en Concerta en mCPP (de actieve metaboliet van Trazolan)
4) de phenylalkylamines, en daar horen amfetamine (phenylethylamine) en de nieuwste antidepressiva (phenylpropylamines) bij.
Momenteel worden dus al twee van de vier groepen genotsmiddelen legaal door de apotheker verdeeld.
Maatschappelijk worden de gevolgen daarvan ook steeds meer merkbaar. In plaats van depressies te genezen met antidepressiva, lokken de nieuwe genotsmiddelen eerder depressies uit. Iedereen schijnt zoiets al te weten, alleen nu nog de geneeskunde en de apotheker als een legale dealer ?
psychiatrie en samenleving | 02-03-2006 | 19:43 | Link | Reacties (1)
Over bittere en vergulde pillen: psychiatrie in het licht (of de schaduw) van de farmaceutische industrie
Walter Vandereycken
Samenvatting: Psychofarmaca brachten ingrijpende veranderingen in de psychiatrie: in haar identiteit, mensbeeld, praktijkvoering en beeldvorming. Nooit eerder werden zo veel psychofarmaca voorgeschreven in de kinderpsychiatrie. Lastige kinderen worden adhd-ers en sombere pubers krijgen antidepressiva. In de volwassenenpsychiatrie draait het steeds meer om therapieprotocollen en behandelrichtlijnen: medicatie staat er vaak als eerste keuze. De argumentatie is economisch gekleurd. Steeds meer 'research' wordt door de farmaceutische industrie betaald. Onderzoekspublicaties zijn vaak selectief gunstig voor de sponsor. Wetenschappelijke tijdschriften overleven door de pillenadvertenties. En zelfs zelfhulporganisaties worden gesteund door pillenfabrikanten. Hoe ontsnapt de toekomstige psychiatrie aan de 'dwangbuis' van de farmaceutische industrie? Deze polemische bijdrage wil de hulpverleners en onderzoekers in de geestelijke gezondheidszorg attent maken op deze verontrustende ontwikkeling.
Het Ministerie voor Volksgezondheid is in 2005 een sensibisieringscampagne gestart tegen het overmatig gebruik van benzodiazepines. De actie loopt door in 2006.
Lilly heeft een nieuw antidepressivum uitgebracht: Cymbalta, dat een thiofeenpropylamine is.
Als die Cymbalta een even groot succes als Prozac zal worden, dan dreigen we wel met een serieus milieuprobleem te zitten. Nu is het immers zo dat in de afvalwateren van Amsterdam resten te vinden zijn van 2 soorten geneesmiddelen : de vrouwelijke hormonen ( van het pilgebruik) en ook van Prozac. Als het ooit zover zou komen dat ook resten van het nieuwe product Cymbalta in het mileu zullen terechtkomen, dan vraag ik mij af, wat er met de thiofeenkern zal gebeuren. Thiofeen is immers een substantie die door Europa als milieuvervuilend wordt aangemerkt. Maar als gebruik in een alledaags antidepressivum zou het dus blijkbaar wel moeten kunnen.
(fernand haesbrouck, apotheker)
psychiatrie en samenleving | 23-02-2006 | 17:28 | Link | Reacties (3)
Antidepressiva zoals Seroxat en Prozac helpen alleen zéér depressieve mensen, maar voor de meeste patiënten hebben ze geen enkel nut. Dat is de uitkomst van een recent Brits onderzoek meldt de BBC.
